Ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ που ο δικός μας έκανε τον ουρανό να γέρνει

ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ εκείνο στεκόμουν ΔΙΠΛΑ στον μεγάλο δροσερό τοίχο στο ΟΑΚΑ, εκεί που χτυπάει ο αέρας σα γκολφ στους λαιμούς και νόμιζες πως η μπάλα κολυμπάει σα ψάρι στην πισίνα! 🏊‍♂️💦 Και ξαφνικά εκείνος ο τύπος στη πρώτη σειρά ΜΟΝΑΧΟΣ σηκώνεται σα αγάλωμα βγαλμένο από θάλασσα!!! 🌊🔥 ΔΕΝ τον είχε δει κανείς καν πώς μπήκε εκεί! Το σφυρίγματό του ήταν ΣΥΝΤΟΝΟΣ σαν κόρνα πολεμικού!!! Ξέραγα ότι κάτι ΤΕΡΑΣΤΙΟ χτυπούσε η καρδιά μας όλων εκεί στιγμή με στιγμή! Ξέρω ότι είπα τότε: "Αυτός εδώ είναι ο σκοπός πού περίμενε χρόνια!" Και μετά... Ούτε οι Κεφαλονίτες κατάλαβαν τι τους χτύπησε! 😱💪 ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ! Ήταν η στιγμή πού η ψυχή μας λύγισε πώς μπορούσες να μην δεθείς;;;

κάπου στα μέσα των 90α υπήρχε κι εκείνος ο αγώνας στο ΣΕΦ με τους γαλανόλευκους σα νεράκι, η μπάλα να κυλάει χωρίς ψύχραιμους εκείνοι οι φιναλίστ ικανοί σα να είχαν πάρει μαθήματα γοτθικής μουσικής πριν ανέβουν στον αγωνιστικό χώρο. εγώ στεκόμουν εκεί με δυο τρεις γέρους φίλους σαν και μένα, όλοι βγάζαμε τις τσέπες μας τις αδειανές σα να περιμέναμε δώρο στη ζωή και ξαφνικά βλέπουμε τον τότε ακόμα άγνωστο σέντερ φορ να κάνει τόπι όλο εκείνο τον χώρο σα κουβάς χρώματος που τον χύνουν πάνω στην πεδιά. ο ένας φίλος μου, ο Βασίλης από το Γαλαξίδι, είχε πιάσει το μπουκάλι της ρετσίνας σφιχτά σα σε κρίση πίστης κι άρχισε να φωνάζει "αυτός εδώ είναι ο ΜΙΣΟΣ του πρωταθλητή που ψάχναμε!" πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκαλεπτο. αυτοί ήταν οι χρόνοι πού η μπάλα έμοιαζε με ψυχή φτερωτή κι όλα γύρω ησυχούσαν σα να περίμεναν κάτι ακόμα μεγαλύτερο να γίνει. μετά λοιπόν εκείνον τον αγώνα στη σειρά, πως δε σου βγάζει διάθεση ν' ανοίξεις η καρδιά σα κανένας άλλος γιατί ξέρεις πως κάτι είχε αλλάξει για πάντα;

Θυμάμαι εκείνον τον μαρτιάτικο βράδυ σα σήμερα... Την ίδια αίσθηση που μου άφησε ηλιοθεραπεία εκεί πάνω στις κερκίδες πριν τα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα, όταν ξαφνικά είδα εκείνον τον τύπο στη πρώτη σειρά να σηκώνεται σα βγαλμένος από κάποιο παράλληλο σύμπαν. Αυτό που έκανε μετά, παιδιά μου, δεν ήταν σφύριγμα — ήταν συναγερμός. Σαν εκείνο το σφυρίχτρα ενός τρένου που φτάνει μέσα στη νύχτα κι όλοι καταλαβαίνουν ότι η ζωή τους αλλάζει την επόμενη στιγμή. Κοίταξε τώρα εκείνον τον Παναθηναϊκό εκείνες τις βδομάδες: είχε πλάτος, είχε βάθος, είχε εκείνες τις προσωπικότητες που έκαναν τα πάντα να μοιάζουν τόσο εύκολα... Κάθε σουτ σαν αιχμηρό ξίφος, κάθε πάσα σα βελούδο, κάθε αλλαγή παιχνιδιού σα μαγικό ξόρκι. Ο Πολκ είχε μάθει στους παικτες του πως η μπάλα δεν είναι αντικείμενο — είναι επέκταση του κορμού τους. Οι αντίπαλοι στέκονταν εκεί σα μαρμαρωμένοι, σα να τους είχαν βάλει ψυχοφάρμακο. Σήμερα; Μα σεις ξέρετε πως είναι. Βλέπεις ένα σύνολο που αγωνίζεται σα ομάδα, όχι σα συλλογή ατομικοτήτων. Κάθε φορά που η μπάλα κυκλοφορεί γρήγορα, υπάρχουν δύο τρεις φίλοι μου στον διάδρομο που αμφιβάλλουν γιατί ξέρουν πως χρειάζεται κάτι περισσότερο από ικανότητα — χρειάζεται το ίδιο εκείνο ξύπνημα των κυττάρων που ένιωθα εκείνες τις βραδιές. Εκείνο το "ξέρω πως κάτι μεγάλο ερχόταν" δεν ήταν λάθος εκείνο το βράδυ. Απλά το ξανάχτίζεις κάθε φορά που ξαναβλέπεις έναν Παναθηναϊκό που σου θυμίζει εκείνους τους χρόνους... Και ξέρετε τι; Δεν φταίμε εμείς που πεινάμε ακόμα εκείνο το τραγούδι.

Για να σου πω την αλήθεια, εκείνον τον μαρτιάτικο βράδυ我在 ΟΑΚΑ στις 38 χρονών, σηκώθηκα να πάω στοαλέτ ώστε ν' αποδώσω φόρο τιμής στη σύγκρουσή μου με τη δεύτερη μερίδα βάζαδες μπύρας του προηγούμενου βράδρου. Πήγα στην αναμονή του γηπέδου σαν σφαγμένος μετά την προηγούμενη νύχτα... και ξαφνικά εκείνος ο τύπος στη πρώτη σειρά σηκώνεται σα ζωντανός Φιντέλ Κάστρο που έχει βρει κρυμμένο κουβά με πετρέλαιο. 😂🔥 Αμέσως το τέστandu: "Πώς πήγαινε μέσα αυτό το μουνί;" Αυτοί οι άλλοι είχαν πετάξει σα τραγούδι των Doors εκεί μέσα πριν καν ανέβει ο αγώνας. Και μετά... εκείνος ο σφύριγμα; Καλύτερο κι από το mp3 ενός street fighter όταν μπει δεύτερος χαρακτήρας. Ήταν σα κάποιος είχε φτάσει στο πλήκτρο "SHUT UP AND TAKE MY MONEY" πάνω στον ουρανό της πόλης. 💰😭 Εκείνες τις δυο ώρες έγινα φίλος με τον θείο Γιάννη από την Ξάνθη που αγόραζε τσιγάρα στο γήπεδο επί 30 χρόνια χωρίς ποτέ ν' αλλάξει ομάδα. Μεταξύ άλλου ρώτησα: "Ρε Γιάννη, εκείνος ο τύπος σου θύμισε κάτι;" Και εκείνος: "Να πω την αλήθεια; δεν ξέρω τι ήταν — αλλά σου λέω εμένα ο Παναθηναϊκός εκείνες τις μέρες είχε πιο πολλά τάλαντα από τους αστροναύτες του Apollo." 🚀 Και μετά φύγαμε τραγουδώντας σαν Beatles στη λήξη: "Hey Jude, don't make it bad... και πάμε πάλι κεφαλονίτες γαμάτε!" 🎶🤣 Αυτά μου θύμισε εκείνο το μαρτιάτικο βράδυ... πως η μπάλα είναι ωραίο πράμα αλλα η παρέα ακόμα καλύτερη. Και οι μπίρες ακόμα καλύτερες αλλα όλα αυτά ήταν πριν την αναμονή στο ΟΑΚΑ εκείνο βράδυ 😎