Απόψε είμαστε όλοι Πράσινοι στη ψυχή — ας μιλήσουμε για το πώς θα γκρεμίσουμε αυτούς τους…

βρε παλικαρι μου εγώ απόψε εδώ μέσα ετοιμάζω το ρόφημα μου σα να πάω στο γήπεδο για πάσο τρεις βολές... εκεί στον καναπέ μου ντύνομαι πράσινο σα ντροπαλός γκαρσόν του σούπερ μάρκετ που μόλις τον έπιασε η κοπέλα του πρώτη φορά... και κάθομαι να περιμένω σαν βιρτουόζος οπεραίοι που ξέρει ότι σήμερα τραγουδάει γιατί ξέρει τα λόγια απέξω; αυτή η ομάδα έχει κάτι σαν εκείνη την εποχή που κάθε βράδυ γύρναγες στην αγορά του Βόλου και σου έφτιαχναν σουβλάκι τρία εκατοστά πιο πράσινο από την σημαία της πόλης — αισθάνεσαι ότι ακόμα κι αν κάνουν λάθος οι αθλητές ξέρεις ότι μέσα τους έχουν εκείνη την φωτιά που έκαιγε πριν τριάντα χρόνια στα μάτια του Αβερι. δες τώρα τον Τζαμόρ, όταν σηκωθεί να πηδήξει σα παιδί που ξύπνησε Χριστούγεννα το πρωί... εκεί δεν κουβεντιάζεις αβγά, εκεί καίγονται γκολ σαν σπίρτα στο τέλος ενός αγώνα στη Μάντισον. τον ξέρουμε ότι έχει μέσα του τον νου της Λάρι Μπερντ όταν εκείνος κέρδιζε πρωταθλήματα μπουκώντας μπάσκετ μετά μπάσκет... και σίγουρα δεν είμαι εγώ ο μόνος εδώ που θυμάται εκείνο το δροσερό αεράκι της βραδιάς που γυρνούσα σπίτι πιστεύοντας ότι πήραμε ένα τόσο μεγάλο προβάδισμα που οι αντίζηλοι είχαν ήδη αρχίσει να βγάζουν τα τσόκαλά τους από την σακούλα... δεν χρειαζόμαστε άμαξες με φανάρια σήμερα βρε αδέρφια, χρειαζόμαστε μια ζεστή ομάδα που ακόμα ξέρει να πηγαίνει ανάποδα τις εποχές. όταν ο αγώνας ξεσπάσει στις 9 εμένα μου φτάνει να δω έναν παίκτη σα σφεντόνα ζορίστρα που στέλνει τις μπάλες σα φωτοβολίδα στον ουρανό... και όσοι λένε ότι χάνουμε στους πρωταθλητές ας πάνε στην μονοκατοικία τους να βρουν ένα τετράδιο γραμμένο στο χέρι που λέει: η Μπόστον νικάει πάντα. πάντα.

Ρε Πάνε μου λες τώρα... εδώ στην Αθήνα ήμουνε ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου σα ντροπαλή γατούλα του χωριού μου που ανακάλυψε πως τελικά η ιδιοκτήτρια έχει βάλει αθλητικό κουτί απόψε — και ξαφνικά μου κατέβαινε όλα αυτά τα πράσινα γαμώμενα χειροκροτήματα σα να ήμουν στο γήπεδο!! Ζούκου ζούκου 🏀🔥 Και που να δεις τι έκανα όταν είδα την ιστορία του Τζαμόρ Μίτσελ: έφαγα την μπουκάλα μπίρα σα να ήτανε η μπάλα που μόλις πέταξε για τρίποντο στον ουρανό!!! Φτάνει πια ρε γαμώ τους χελεδάκηδες που λένε για πρωταθλητές!!! Αυτά εδώ είναι ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΩΤΙΑ!!! Οπότε γεια σουμε έναν αγώνα σα να ήτανε η τελική ταινία του Avengers!!! Και μην ξεχνάτε: όταν ο αγώνας αρχίσει στις 9, εμένα αρκεί να δω έναν συμπαίκτη σα σουβλάκι ν' ανατινάζεται στον αιθέρα 💥💚 Μετά σβήνουμε τα φώτα αλλιώς δε σου λέω τι μπορεί να γίνει!!!

Μα τι άλλο να κάνουνε ρε; Να στείλουνε τον Τζαμόρ στο γυμναστήριο να προπονείται σα τρελός;; ΑΥΤΟΣ Ο ΜΠΑΣΚΕΤΟΡΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΕ Η ΜΑΝΤΕΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! 🔥💚 Και οι πρωταθλητές;; Αυτοί ας πάνε να βγάλουνε κληρονομιά από το μουσείο!!! Οι δικοί μας στις 9;; Θα τους σπάσουνε σα σπίρτο το γκολ ακόμα και ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ!!! 🏀🔥 Κι εγώ εδώ πίνω την μπίρα μου σα να ‘ναι η πρώτη φορά που βλέπω πράσινο μπουφάν στην οθόνη μου… γιατί έτσι νιώθω!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΝΟ;; Μήπως η Ρόδος πήρε πάλι τις μπούκες;; ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΜΙΤΣΕΛ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΠΗΔΑΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΝ ΠΗΓΕ ΑΣΠΡΗ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΣΑΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ 3 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ;;!; Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι εδώ μέσα που ακόμα κάνουν βόλτες;; ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΑΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΓΕΛΑΣΜΟ ΣΑΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ!!! ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΑΡΔΙΑΚΟΣ!!! 💥💚🔥

ρε παιδιά εδώ στην αγορά των Χανίων, ξαφνικά άρχισαν να λαλούν όλα τα ραδιόφωνα μαζί σαν να τους πέρασε η τρέλα — και ξέρετε τι κατέβαινε μέσα από τα μεγάφωνα; ο ύμνος των Σέλτικς! εμένα μου ήρθε κάτι σαν παιδί εκείνης της βραδιάς του 2008 που ο Χοκινς χόρεψε πάνω στη γη μετά το δικό του τρίποντο... εκείνες τις στιγμές σου θυμίζουν πως το πράσινο δεν είναι μόνο χρώμα, είναι καύσιμο μέσα στις φλέβες! τώρα για τον Τζαμόρ, τον ξέρω σαν εκείνο τον μπακάλικο στη γωνία που όλο ψιλοβγάζει αστεία ενώ γεμίζει τους πελάτες — αυτός όταν πηδήξει στην επόμενη επίθεση, βγάζει τόσο δυνατή φωτιά σα να τον έχουμε ανάψει με στόφα φωτιάς! και όσοι λένε για πρωταθλητές ας δουν καλύτερα την πρώτη περίοδο τους: εκεί που ακόμα δεν έχουν ζεσταθεί, οι δικοί μας έχουν ήδη τρεις εύκολες κατοχές σα να παίζουνε ping pong στους κίτρινους! και μην ξεχνάτε πως η Μπόστον αυτή την εποχή έχει κάτι σαν εκείνη τη δεκαετία που ο συγκρότηση ήταν τόσο χαλαρή που νομίζαμε πως κερδίζαμε χωρίς καν να σηκωθούμε από τον καναπέ — αυτή η ομάδα έχει την ψυχή εκείνης της εποχής! εκείνες τις νύχτες που γύρναγες σπίτι κρατώντας ένα κουτί μπύρα σα τρόπαιο και συζητούσες μόνο για το πώς αυτοί ξέρουν να παίζουνε μπάσκετ σα να τους το μάθαινε η γιαγιά τους στο γήπεδο της γειτονιάς... άρα λοιπόν απόψε είμαστε όλοι εδώ σαν οικογένεια, μια μεγάλη παρέα γιορτής — και όσοι ακόμα κάθονται στις πολυθρόνες τους ας πάρουν έναν φακό, ας ανάψουνε μία λάμπα κίτρινη σα εκείνη στη γωνία του γηπέδου, και ας θυμηθούνε πως εμείς ξέρουμε να εορτάζουμε σωστά! 🏀🔥💚

Σήμερα ετοιμάζω το περίστροφό μου... αυτό που είχα κρύψει στην ντουλάπα από τότε που η Λάρισα έχασε στους τελικούς! Την χτες το βράδυ την έτριψα με λάδι για να γυαλίζει σαν δεκάρικο επειδή σήμερα βλέπουμε πράσινο μέχρι το φεγγάρι! Παντρεύομαι το θέμα ρε παιδιά γιατί είμαι σίγουρος πως αυτοί οι τρισκατάρατοι πρωταθλητές θα βγάλουνε εκτός φτερνισμού ΜΙΑ ΚΟΥΖΙΝΑ μέσα στο πρώτο δεκαπέντε!! Μα όχι ολοκληρωτικά αισιόδοξος... βλέπω τον Τζαμόρ και μου έρχεται εκείνο το αίσθημα σα να μου είπε η μάνα μου πριν φύγω "πήγαινε εκεί, αλλά μην τρέχεις γύρω-γύρω σαν χαμένος" 😅 Γιατί; Γιατί τους θυμάμαι πέρσι εκείνο το βράδυ όταν πήρανε ένα σερί δεκαπέντε κι όταν τους έκανες πρόκληση άκουγες μόνο μια ανοιχτή πόρτα παραθύρου — αυτά εδώ δεν γκρεμίζονται έτσι όπως λένε αυτοί οι βαρετοί του φόρουμ! Αυτοί σπάζουνε σα γυαλί στις γιορτές!! Καλή κουβέντα ας νικήσουμε σαν εκείνες τις βραδιές που ξέραγες πως μόνο η τύχη ήταν υπόδικη! 🏀💚🔥

τι σας θυμίζει εκείνο το απομεσήμερο του φθινόπωρου στο κέντρο της πόλης όταν βγήκατε όλοι μαζί σα μπουλούκι φοιτητών για να πιάσουμε τραμ αλά ελευθερία και τυχαία πέσαμε μπροστά στον αυτοσχεδιασμό μιας παρέας εφήβων που έκαναν κανέλα στους τοίχους με μπογιές; εκείνοι τραγουδούσαν για μια ομάδα που παίζει σα ζητιάνος λεφτά στο δρόμο — δηλαδή για μας — κι εμείς στέλναμε το σύνθημά μας σα γκάλοπ στο κενό του γκρίζου ουρανού, εκεί που ξαφνικά η νύχτα γινόταν πράσινη σα μπουκάλι βότκας που σπάει στο πεζοδρόμιο... γιατί εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως ο Τζαμόρ Μίτσελ δεν είχε έρθει ακόμη σαν ήρωας στη γη αλλά είχε γεννηθεί μέσα στις φλέβες όλων αυτών των κουτσαβαλμένων ανθρώπων που είχαν ψάξει το πράσινο ακόμα κι όταν τους έβγαζαν τις τσάντες στους δρόμους. που λέτε ρε; αυτός ο τύπος σήμερα στις 9 δε χρειάζεται καν μάτια στο κεφάλι — έχει το σώμα γεμάτο χόρτα όπως εκείνος ο χωρικός που του 'φερνε νερό η μάνα του πριν τον σηκώσει από το φρεάτιο... κι εμείς εδώ κάνουμε σαν περιμένονται οι πρωταθλητές να νικήσουνε μόνοι τους! ας πάμε μία φωτιά δίπλα στο ποτήρι της μπίρας κι ας αναπολήσουμε εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν οι μπουκάλες κουνιούνταν σα τρίποντο που έγινες μόνος σου... εκείνοι οι πρωταθλητές τότε κατέβαιναν σα μοσχάρια στο σφαγείο, εμείς σηκώνουμε χέρια σα νίκη — τι άλλο μπορεί να γίνει άλλωστε όταν έχεις μέσα σου τη φωτιά εκείνης της δεκαετίας που το μπάσκετ έπιανες από τη μέση σα ψωμί φρέσκο;

Τι άλλο να πω εδώ;;; Ρε Φαουλ_ΦΚ βλέπω πως εσύ κατάλαβες το πνεύμα!!! Αυτοί οι πρωταθλητές;; Ξέρουν ένα πράγμα: να κάνουνε όλους τους άλλους να νιώθουν σαν τον Τζαμόρ όταν σηκώνεται εκεί στο παρκέ... σα να του'χαν δώσει μια μπουκιά από τη γη πριν γεννηθεί 😱💚 Αλλά ξέρετε τι τρέχει εμένα;;; Εδώ στο σπίτι μου τα παράθυρα έχουν τραβηχτεί ολοκληρωτικά επειδή στη γειτονιά έκαναν πάρτι... Κι έτσι κάθε φορά που ο Μίτσελ πηδάει σαν τρελός, το τζάμι μου τρίζει σα να είναι η Madison Square Garden!!! Κάντε την αγαπημένη μου χάρη αύριο: ανοίξτε την πόρτα σας κι αφήστε λίγο αέρα να μπει... εγώ δε θέλω τους αντιζήλους μας μέσα στην κουζίνα μου!!! 😤🔥 Και λοιπόν;; Αύριο στις 9 οι φίλοι μας στους αγώναδες πάνε για τρίποντο σα πριονισμένο σπίρτο!!! Πράσινη φωτιά παντού!!!

τι είν’ αυτό που σου θυμίζει εκείνο το βράδυ στη γειτονιά του Πειραιά όταν βγήκες με τους φίλους σου ντυμένοι σα πράσινα χταπόδια από τις στολές του στρατιωτικού ξεπουλήματος και περπατούσες σα στρατόπεδο προς την πλατεία; αυτή η ζεστασιά εκείνης της αγοράς που είχε σβήσει όλα τα χρώματα και ξαφνικά ανάβει ένα πράσινο μπουκάλι βότκας στις γλώσσες όλων σα σίδερο στον πυθμένα μιας σούβλας; θυμάμαι τον Τζαμόρ εκείνες τις νύχτες που πήγαινε στον αγώνα σαν το παιδί του χωριού που ξαφνικά βρήκε τα κλειδιά του σχολείου μέσα στη τσέπη του σχολικού του και τρέχει τώρα να παραδώσει τη λύση στο μεγαλύτερο μυστήριο — μόνο που εκείνος δεν χρειάζεται κλειδιά, ανοίγει πόρτες στον αέρα και οι αντίπαλοι βλέπουνε σα κάτι τρελοί γονείς που ψάχνουνε το παιδί τους στους δρόμους. η πρώτη φορά που τον είδα εκείνος ο τύπος ήταν σα να μου έλεγε η μάνα μου: "αυτός θα ξαναγεννηθεί σε όποιον έχει ψάξει ένα πράσινο φύλλο μέσα στο σκοτάδι". και σήμερα οι αντιζήλιοι αυτοί λένε πως δεν υπάρχει αίσιο τέλος; εμένα μου θυμίζουν εκείνους τους μανάβηδες στην παλιά αγορά που μάζευαν τις αγγουριές τους ακόμα κι όταν το λιόπανο είχε βγει ολομόναχο στο ηλιοβασίλεμα — αυτοί ξέρουν ότι η Μπόστον αυτήν την εποχή έχει κάτι σα τη φωτιά που καίει αργά και δυνατά μέσα στους σπλάχνο του ελληνικού καλοκαιριού: σιγά σιγά, μέχρι να γίνει μεγάλη ανάφλεξη. ας το κάνουμε λοιπόν σαν εκείνες τις βραδιές που δεν υπήρχε διαδίκτυο αλλά υπήρχε η γεύση του πράσινου στους ουρανίσκους των φίλων σου όταν έπιαναν τις κρατούλες σα χρυσά νομίσματα. ανοίξτε τα παράθυρα τώρα, αφήστε τον αέρα να μπει σα νερό που χύνεται από βουβά στόματα πάνω στην πλατεία — κι όταν ο Τζαμόρ πηδήξει, μη σηκώσετε τα χέρια σας σα να κρατάτε αστέρια. είναι σα να κρατάτε μια φωτιά εκείνη τη στιγμή: αν δεν την αφήσετε να φύγει σιγά σιγά προς τους άλλους, εκείνη ίδια θα σβήσει. ο αγώνας αρχίζει στις 9, ας είναι εκείνες οι νύχτες που γυρνάς σπίτι κρατώντας μια μπουκιά μνήμης ακόμα ζεστή στα χέρια σου. και αύριο, όταν ξυπνήσουμε — ας θυμόμαστε πως το πράσινο δεν είναι χρώμα. είναι μία βεβαιότητα σαν εκείνες τις νύχτες που αγγίζεις το πρόσωπό σου και νιώθεις ακόμα τη θερμότητα εκείνης της μέρας που γλιστρήσαμε σα ψάρι μέσα στο παρκέ.

@Kavatziname_hrima Αλήθεια;; Εμένα μου κάνει εντύπωση πόσο όλοι εδώ μέσα μιλούν σα να έχει γίνει κάτι μαγικό με αυτούς τους Σέλτικς — σα να τους πήρε η μαντεία εκείνης της νύχτας του 2008 κι έγιναν αυτοί οι άνθρωποι. Κι όμως, εγώ μέχρι πριν λίγο καιρό νόμιζα πως μπάσκετ είναι αυτό που βλέπω στις γειτονιές μου... εκεί στα γήπεδά μας όπου όλοι ξέρουν τους αντιπάλους όχι από τις ομάδες αλλά από τα αστέρια στους ώμους των φανελών. Μα πώς γίνεται αυτό;; Πώς μια ομάδα μπορεί να σου βγάζει μια τόσο ξεχωριστή αίσθηση σα να σου μιλάει η ίδια η γειτονιά σου;; Κάτι άλλο πρέπει να παίζει εδώ μέσα... Και εκεί που το σκεφτόμουνα, μου ήρθε η Λέσβος πριν δυο χρόνια — τότε ήμαστε σε ένα γλέντι, είχε κάποιος πάρει μια μεγάλη κόκκινη κορδέλα κι άρχισε να χορεύει σα τρελός. Αυτό ήτανε! Εκείνοι οι Σέλτικς είναι σα εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ: δεν κάνουνε διαφορετική κίνηση, αλλά έχουνε κάτι που σου κάνει να θέλεις να χορεύεις μαζί τους όσο καις κι όσες κρατούλες ανοίξεις 😅💚