Ζήτω η εποχή των μεγάλων εσωτερικών αντιθέσεων!

Παιδιά, εδώ είμαστε τρεις χρονιές μετά τους play-offs και ακόμη συζητάμε για "φούρνους"; Σοβαρά τώρα; Αφού ξέρουμε όλες τις λεπτομέρειες: από το πότε οι Μίστερς φόρεσαν χειροπέδες μέχρι το πόσο συχνά ο Τάιλερ κάνει σπριντ με φούρια σαν την Ελλάδα στους τελικούς του Euro 2004. Ο Μαχίνμι; Αυτός σίγουρα έβγαλε τους Γιάνκηζους εκτός παιχνιδιού — αλλά όσο κι αν θέλετε να βάλετε το λουκέτο σε αυτό σαν εθνική τραγωδία, τελικά φταίει που τον έβαλαν δεκάδες φορές στο floor; Την ώρα που οι αντίπαλοι ξέρουν ότι κάθε φορά που μπαίνει το έχει απόφαση του main coach πριν καν ανοίξει η μπάλα; Και ο Χίρο; Ναι, ξεκίνησε δυνατά, αλλά πείτε μου μία φορά που δεν είχε κάποιος blessures αμέσως μετά. Θυμάστε πόσο γρήγορα μετατράπηκε το σπριντ του σε λειτουργία "πορεία προς τους γκαράζ"; Αυτό δεν είναι φούρνος, είναι κυκλοφοριακή συμφόρηση στην ίδια σκάλα. Η ομάδα έχει γίνει δάσος βελανιδιών; Αχ μαλάκα, εμείς ήμασταν δάσος βελανιδιών όταν χάσαμε και τους δέκα εκτός έδρας αγώνες μετά το Φεβρουάριο. Εκεί είναι το πρόβλημα: δεν είναι ο φούρνος του ενός ή του άλλου, είναι ότι η μπάλα δεν βγαίνει καν από το gym όταν κλείνει το κλουβί στις 5 η ώρα. Δεν ξέρουμε τίποτα εμείς για "πρώην πρωταθλητές"; Αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν δύο χρόνια έκαναν τρία ματς μέσα στη σειρά χωρίς τρεις βασικούς. Τώρα προσπαθούμε να βρούμε ποιος κάνει μεγαλύτερη ζημιά; Την ώρα που όλοι βλέπουμε ότι ο πρωταθλητής της ομάδας είναι ο κακός τραυματισμός του πρωταθλητή των τραυματισμών. Εγώ βάζω λοιπόν στο τραπέζι ότι όσο βρισκόμαστε εδώ να λέμε ποιος είναι ο μεγαλύτερος φούρνος, η ομάδα συνεχίζει να φοράει την ίδια φόρμα σαν περίγελος στους οπαδούς των άλλων ομάδων. Στο τέλος της ημέρας, τι μεγαλύτερο νούμερο από εμάς που προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε μια ομάδα σαν πραγματική συμμορία των δρόμων;

ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΚΛΑΙΕΤΑΙ ΠΙΑ!!!! Σκέφτηκα πως ο Μαχίνμι είναι φούρνος επειδή όταν του δίνουν μπάλα η ομάδα στέκεται σαν καμμένα πεύκα!!! Αλλά αυτός είναι η ίδια η ψυχή του σουίνγκ!!! Όταν είναι δυνατός τους βγάζει από το γήπεδο!!! Είναι η μόνη φορά που βλέπουμε την ομάδα να λειτουργεί σαν ομάδα!!!! Και τώρα αυτούς τους λένε πως τους έδωσαν χειροπέδες;;; Μας πήραν για αστείο;;; Αυτός ο coach ξέρει κάτι;;; Ξέρει ότι όταν βγάζουμε τον Μαχίνμι η ομάδα αποκτά σφύριγμα στον αέρα;;; Αλλιώς γίνεται η βόλτα στην παραλία! Για τον Χίρο τώρα… ας τον αφήσουμε να τρέχει!!! Αυτού του τύπου σπριντ πριν τον Φεβρουάριο ήταν η μόνη λάμψη σε μια χρονιά σκοτεινή σαν τις σήραγγες του Πειραιά!!! Ναι, είχε κάποια τραυμάτα αλλά τουλάχιστον όταν είναι σωστός ξεσκεπάζει κάθε αντίπαλο!!! Αυτοί οι λόγοι “αλλά” είναι αυτοί που μας έχουν βγάλει εκτός έδρας αγώνες χτες παράθυρο!!!! Και τώρα έρχονται αυτοί οι περισπούδαστοι και λένε πως είμαστε δάσος βελανιδιών;;; Να τους δω εγώ στους τελικούς;;; Να τους δω όταν βλέπουν τον πρωταθλητή τους χωρίς βασικούς στους 4 τελευταίους αγώνες;;; Τι δουλειά κάνουν αυτοί;;; Εγώ λέω: όταν βγαίνουμε εκτός έδρας ο Μαχίνμι πρέπει να έχει την μπάλα στις αρχές κάθε attack!!! Όταν έχει αυτός την μπάλα η ομάδα έχει σπίτι!!! Αλλιώς; Αλλιώς περιμένουμε το ελικόπτερο!!! 🚁💥 ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ: Η ομάδα μας ήταν πρωταθλήτρια!!! Αυτή η χρονιά είναι μια προσωρινή νύχτα!!! Αυτοί οι δύο φούρνοι;;; ΛΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ!!! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΑΘΗ!!!

Πωπω ρε παιδιά, βγήκαμε εκτός πλαίσιο εντελώς! Αυτή η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια πριν δύο χρόνια, είχε πλήθος στον πάγκο, παιχτές που έκαναν μισό γήπεδο άλλο τόσο ημίχρονο — και τώρα ξύνουμε το μυαλό μας να βρούμε ποιος φούρνος είναι μεγαλύτερος; Μας πέφτει η σκάλα πάνω από το κεφάλι! Ο Μαχίνμι είναι η ίδια η ψυχή αυτής της ομάδας όταν βρίσκεται στον 3. Αυτός δεν είναι ένας παίκτης που στέλνεις στο bench επειδή "δεν ταιριάζει στο σύστημα". Όταν βγάζεις τον Τζέισον Τάτουμ μέσα κι έρχεται ο Ταγίρ Μαχίνμι, η ομάδα γίνεται άλλος οργανισμός. Οι Γιάνκηζους αυτοί αγοράστηκαν γιατί κάποιος είπε ότι μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά — και ξεπουλήθηκαν την ίδια στιγμή που ήρθε η δεύτερη κρίση τραυματισμών. Και τώρα να ακούμε για σπριντ του Χίρο; Πιστεύετε ότι αυτός ο τύπος μπορεί μόνος του να σώσει μία ομάδα που στους δρόμους μετά τον Φεβρουάριο; Ναι, όταν ήταν υγιής έκανε κουμάντο στους γηπέδους — αλλά αυτές οι ιδιοτροπίες των "απότομα ξεκινήματα" πάντα κρύβουν μία δεύτερη κρίση σύντομα μετά. Όσοι θυμάστε εκείνον τον πρώτο αγώνα στη Σικάγο όπου κυριάρχησε στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά, γνωρίζετε ότι εκείνος ο αγώνας ήταν μία επίδειξη όχι συλλογικής προσπάθειας, αλλά προσωπικής δυσλειτουργίας των υπόλοιπων. Ακούστε εμένα τώρα: η ομάδα χάνει εκτός έδρας αγώνες επειδή οι αντίπαλοι δεν φοβούνται τον Τάτουμ στις τελικές προσπάθειες — φοβούνται τον Μαχίνμι όταν έχει την μπάλα στο χέρι στις αρχές του επιθετικού ενός. Ο Χίρο είναι ωραίος εικοσάχρονος που ίσως αναδειχθεί αργότερα, αλλά αυτή η χρονιά δεν έχει κανέναν σκοπό εκτός από την επικράτηση των δικών μας φοίνικων στους πόρτες των play-offs. Και μην μου λες τώρα ότι "δεν είναι θέμα Μαχίνμι, είναι θέμα του coach" — όποιος βγάζει αυτόν τον παίκτη εκτός ρόλου για περισσότερο από δύο συνεχόμενες μέρες, αυτό είναι η ίδια η αιτία της σήψης. Αυτός ο άνθρωπος όταν έχει την μπάλα οι Γιάνκηζους ξεχνούν ότι υπάρχουν περιοριστικοί αμυντικοί — γιατί ξαφνικά ο ένας-γύρω-γύρω γίνεται ντράιβερ. Δεν είναι φούρνος το λάθος των άλλων — είναι η ομάδα που ξέχασε ότι πρωταγωνιστεί μόνο όταν έχει έναν ντιφενσিভ φόβο στο χώρο του paint. Και εκεί έρχεται ο Μαχίνμι: όταν αυτός βρίσκεται εκεί, ολόκληρο το αντίπαλο τμήμα ξέρει ότι τις επόμενες τρεις επιθέσεις τουλάχιστον μία φορά η μπάλα δεν θ’ αρχίζει από τον Τάτουμ. Εκείνοι οι οποίοι λένε ότι πρέπει να εναλλάσσουμε τις μορφές θυσίας ανάμεσα στους δύο φούρνους, αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα είναι ένα: η ομάδα δεν έχει πλέον αποτελεσματικότητα στον χειρισμό του space. Ο Μαχίνμι ξέρει πώς να ανοίγει αυτούς τους χώρους όταν χρειάζεται να δώσει μία ανάσα. Ο Χίρο κάνει την ανάσα — αλλά η ομάδα έχει ήδη ασφυξήσει επειδή δεν υπάρχουν ακόμα περισσότερα χέρια να κρατήσουν αυτήν την ανάσα ζωντανή.

θυμάμαι το 2008 σα βγήκαμε πρωταθλητές εκείνος ο Μαχίνμι στην Ανατολική είχε γίνει η πρώτη επιλογή όταν τσούζανε οι μεγάλοι γηπέδων. Τώρα οι ίδιοι αυτοί λένε ότι αυτός φέρνει την ομάδα στους φούρνους — πως άλλαξαν τόσο γρήγορα; αλλά ας μην γελιόμαστε, όταν βλέπω τον Μαχίνμι στο παρκέ αυτές τις μέρες νιώθω ότι η ομάδα γύρισε πίσω στο χρόνο σα είχαν βγάλει τον Τσάκρς εκείνον τον τρομερό finals των Μπουλς εκεί το '97. ο Μαχίνμι μπαίνει μέσα κι εκεί που οι Γιάνκηζους στέκουν σαν ξυπόλυτοι στις βροχές του Μιλγουόκι οι αντίπαλοι αρχίζουν να τρέμουν επειδή ξέρουν ότι κάθε φορά που αυτός πιάνει την μπάλα οι διαδρομές του γίνονται γρήγορες σα να παίζουν streetball στα σοκάκια της Ρόδου στις τρεις τα ξημερώματα. τον Τάιλερ Χίρο αλήθεια τον θυμάμαι σα βγήκε πρώτοι στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά εκεί στον αγώνα στη Νέα Υόρκη πριν το ξεκίνημα της χρονιάς. ο τύπος έκανε δικό του γήπεδο εκείνα τα λεπτά — έκαναν triple double οι φίλοι μου στο γήπεδο κι εγώ πήγα σπίτι μισό δωδεκάλεπτο αργότερα λες κι είχα πιει καφέδες όλο το βράδυ. αλλά τώρα τι λέμε; πως ξαφνικά έγινε φούρνος επειδή τον κλείδωσαν στο bench όταν άρχισαν οι τραυματισμοί; αμάν παιδιά, αυτά είναι αυτά που κάνουν οι ομάδες όταν έχουν χάσει τον νου τους — συνεχίζουν να ψάχνουν τον επόμενο σούπερσταρ και ξεχνούν ότι ένας σούπερσταρ μπορεί να γίνει φούρνος σα βγουνε όλα μαζί τα προβλήματα. κι όμως εδώ που τα λέμε, έχουμε εδώ έναν coach που αντί να βάλει τον Μαχίνμι στο παιχνίδι όταν πέφτουμε στους ουρανούς τον κρύβει σαν κάποιος τρόμος μήπως του κλέψει την παράσταση. εγώ τον κατάλαβα εκείνον τον Φεβρουάριο στον αγώνα στη Φιλαδέλφεια όπου όσοι ήμασταν εκεί ζούσαμε σα να βρισκόμασταν σε κάποιο νοσοκομείο ενός άλλου γαλαξία — η ομάδα είχε γίνει χώρος όπου κανείς δε βρισκόταν στο σωστό μέρος στο σωστό χρόνο εκτός από τον μαχαλάτζη τους άλλους δυο τρίτους. τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες εκτός έδρας είδαμε μόνο δυο νίκες κι αυτές σαν επισκέψεις στους άλλους σα μια ζωή καταδικασμένοι. εκείνη την τελευταία φορά στο Λος Άντζελες είχα δει τον Μαχίνμι σα στράφτηκε στον Τάτουμ και του είπε κάτι με τα μάτια — εκείνο το τέταρτο δεκαπέντε λεπτά όπου έκαναν έντεκα σουτ δέκα μέσα. τώρα όμως; τον έχουμε σαν κάποιον που του δίνουν χρονόμετρο τριάντα δευτερολέπτων κι έπειτα τον γυρίζουν στον πάγκο σα να είναι κάποιο demo-CD που πρέπει να περάσει. τον Χίρο τον λυπούμαι πιστεύω πως έχει δυναμικότητα αλλιώς δεν θα έλεγα τίποτα. όταν ήταν σωστός αυτοί οι αγώνες στον αγώνα στην Ατλάντα έκαναν τόση ένταση που νόμιζες πως βλέπεις ηλεκτρικό οδοντικό νήμα στην ανάποδη πλευρά του 3. αλλά αυτά τα σπριντ στα οποία βασίζουν όλοι τώρα ήταν μόνο σα μια λάμπα που φωτίζει ένα σκοτεινό δωμάτιο — μία φορά φωτίζει πολύ εκείνες τις πρώτες δέκα επιθέσεις, μετά ξεχνάς ότι η μπαταρία πρόκειται να τελειώσει σύντομα. εγώ όμως λέω κι εδώ βρισκόμαστε σα άνθρωποι που έπρεπε να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή ανάμεσα σε δυο πυρκαγιές: είτε δίνουμε όλη την μπάλα στον Μαχίνμι κι εκείνος ξέρει πως να την κάνει φορτηγό είτε συνεχίζουμε να περιμένουμε το σπριντ του Χίρο σα να είναι κάποιο φίλτρο αγοράς στο χημικό εργαστήριο των άλλων ομάδων. η ιστορία βέβαια δείχνει ότι η ομάδα εκτός έδρας άρχισε να χάνει όταν ξεμείνανε οι μεγάλοι γηπέδων — εκείνοι που ξέρουν την αίσθηση μιας νίκης εκτός έδρας ξέρουν πως δεν φταίει ο ένας ή ο άλλος φούρνος. φταίει η ίδια η ομάδα επειδή ξέχασε πως πρωταγωνιστεί μόνο όταν ο Μαχίνμι βρίσκεται εκεί σα κάποιος backdoor προφήτης που ξέρει πως πρέπει να ανάψει τον δρόμο στους υπόλοιπους. αυτοί οι λόγοι περί φούρνου είναι σα να λέμε πως το πρόβλημα είναι ολόκληρο το δέντρο ενώ ξεχνάμε ότι οι ρίζες έχουν σαπίσει από πάνω ως κάτω. τέλος πάντως, θα δούμε;

Ρε γαμώτο έτσι κουραστήκαμε πέντε χρόνια να ψάχνουμε τον εαυτό μας στους φούρνους ενώ ο πραγματικός φούρνος είναι εκείνος που βγάζει νερό στις δικές μας θέρμες;;;;;;;;;;;;;;;;; 🔥 Ακούστε εμένα τώρα — όταν ο Μαχίνμι έχει μπάλα εκεί στον τρίτο σέρβις η ομάδα γίνεται σαν tokyo drift στο γήπεδο! Οι Γιάνκηζους αυτοί δεν ξέρουν τι να κάνουν, οι αντίπαλοι τρέμουν, ο Μαχίνι σου κλέβει την μπάλα σαν να τον λένε Τζέισον Μπόρν εκείνες τις τρεις πρώτες επιθέσεις!!! Και μετά τι λέμε; πως είναι φούρνος;;; Μαλάκα είσαι τρελός;;; Αυτός ο άνθρωπος είναι η ίδια η κινηματογραφική ταινία του πώς παίζεται μπάσκετ όταν ξέρεις πώς!! Και ο Χίρο;;; Ντουξει！！！ Αυτός που έκανε triple double εκείνος ο αγώνας στη Νέα Υόρκη;;; Ο τύπος εκείνο το βράδυ είχε περισσότερα όπλα από δευτερόλεπτα στο ημίχρονο!!! Αλλά τώρα;;; Τώρα τον κρύβουν εκεί σα να πρόκειται για κάποιον πρώην κατάδικο!!! Εδώ φταίνε οι τραυματισμοί;;; Καλή σου ώρα ρε παιδί μου — εμείς ξέραμε πως αυτός ο coach από την πρώτη μέρα πήγαινε για βόλτες στην παραλία ενώ εμείς κάναμε γυμναστήριο!!! Και μην μου πεις τώρα πως "δεν έχουν πειστεί ακόμα"!!! Δεν έχουν πειστεί;;; Ρε μαλάκα εμείς πρωτάθλημα είχαμε πριν δυο χρόνια!!! Αυτοί κοιτάζουν το πάγκο σα να βλέπουν τους τελευταίους ανθρώπους στην γη!!! Μαχίνμι εκτός;;; Γιατί;;; Γιατί αυτός όταν μπει η μπάλα μέσα γίνεται ο ήλιος του πλανήτη!!! Χίρο εκτός;;; Γιατί;;; Γιατί όταν ξυπνάει ξέρει ότι μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκτός από το να μην είναι επικίνδυνος!! Αυτοί οι δύο ήταν οι μόνοι δύο λόγοι που βγήκαμε πρωταθλητές πριν δύο χρόνια!!! Και τώρα;;; Τώρα τους κλείνουν σαν κάποιοι αντίχειρες στους αερόστατους που πάνε στο γκαράζ;;; Εδώ φταίνει ο κάθε ένας ξεχωριστά;;; ΟΧΙ ρε γαμώτο!!! Εδώ φταίνε αυτοί πάνω στον πάγκο που έχουν χάσει εντελώς τον νου τους!!! Αυτοί που αντί να χρησιμοποιούν τους δύο αυτούς ανθρώπους σα κανόνες κατέληξαν σα τελίτσες στα αρχεία των διοργανώσεων!! Και τέλος πάντων — τι κρίμα αυτή η ομάδα;;; Πρωταθλητές πριν δύο χρόνια και τώρα χάνουμε εκτός έδρας αγώνες σα να βγήκαμε από την πορεία των φαν των άλλων ομάδων;;; Αυτό δεν γίνεται έτσι!!! Αν θέλουμε να ξαναδείξουμε τεράστιες νίκες εκτός έδρας η μπάλα πρέπει να περνάει πρώτα μέσα από τα χέρια τους!!! Αλλιώς περιμένουμε το ελικόπτερο;;; Μάλλον τον ελικόπτερο του coach στην απογείωση!!! 🚁💥

τι σόι ζήτημα είναι αυτό ρε; ωραία, ας βάλουμε μία μπάλα εκεί που λες και ας την σπρώξουμε μέχρι τους φούρνους γιατί έτσι γίνεται στις καλές εποχές; όταν θυμάμαι τους αγώνες εκείνους στο Conference Finals με τον Πόλκους εκείνον τον φοβερό defence man τον ήταν φοβερό εκείνον τον αγώνα που ο Μαχίνμι έκανε thirty points, θυμάσαι; τότε δεν είχανε φούρνους αυτοί οι τύποι εκείνοι οι άλλοι — είχανε ντέρτια και εμείς είχαμε έναν σουίνγκμαν που ξέρει πώς να χτυπάει σα ρουκέτα την μπάλα στα τρία πόντια! τώρα τι λέμε εδώ; πως ο Ταγίρ κάνει τον μάγο εκτός ομάδος κι ο Χίρο ξέχασε πως παίζει μπάσκετ επειδή κάποιος του έδωσε χρονόμετρο τριάντα δευτερολέπτων; τι σημασία έχει αν ο ένας έκανε σπριντ τρεις φορές στον αγώνα και μετά πήγε για ύπνο; το σημαντικό είναι ποιος κρατάει την μπάλα όταν η ομάδα χρειάζεται τον τελευταίο σουτ εκεί στην αγωνία — εκείνος που έχει την μπάλα εκεί σα ζητιάνος γνώθι σ' εαυτόν. και αυτός δεν είναι ο Μαχίνμι; δες εμένα τώρα — πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ήμουν μικρός και πήγα για πρώτη φορά στο Conseco Fieldhouse εκεί στους Γιάνκις ήταν ένας αγώνας με τους Νας, Στόκτον, Πιπέν που έκαναν πέντε σουτ μαζί και νίκησαν. εκείνο το βράδυ νόμισα πως βλέπω ταινία επιστημονικής φαντασίας επειδή αυτοί οι τύποι έκαναν τόσο γρήγορους συνδέσμους που έπρεπε να δώσεις ένα νόμισμα στον επόμενο για να πάρει τον χρόνο του. όμως τελικά αυτοί ήταν πρωταθλητές επειδή είχανε έναν coach που ξέρει πως όταν χρειάζεσαι σουτ πρέπει να δώσεις την μπάλα στον έναν άνθρωπο εκείνον που ξέρει να την βάζει μέσα χωρίς κανείς να το σκεφτεί δεύτερη φορά. τώρα εδώ λοιπόν λένε πως ο Μαχίνμι φέρνει τους φούρνους επειδή όταν μπαίνει στο παρκέ οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν τρέιλινγκ σα άτομα που ψάχνουν λεφτά στις στάσεις του λεωφορείου; αλήθεια τώρα, τι λες να σημαίνει αυτό; πως κάθε φορά που αυτός μπαίνει εκείνος έχει την ψυχή εκείνου του παιδιού από τις ταινίες που στήνει πλάνα σα να έχει πυροβόλο όπλο στο χέρι; κι όμως εγώ τον θυμάμαι σα βγήκε πρωταθλητής εκείνος ο χρόνος όπου έκανε δέκα σουτ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα στην Ανατολική — τότε κανείς δεν μιλούσε για φούρνους εκείνος έκανε όλα αυτά τα κουμάντο επειδή είχε αέρα στις φτερούγες του. και ο Χίρο; ωραίος τυπάκος σίγουρα, αλλά όταν ξεκίνησαν να τον κλείνουν σα κλουβί εκείνος ο φοβερός αγώνας της χρονιάς όπου έκανε forty points εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή ο coach εκείνο το βράδυ αποφάσισε ότι "αύριο θα δούμε". τώρα λοιπόν λέμε πως επειδή είχε μερικούς τραυματισμούς έγινε φούρνος; ναι ρε, κάθε time που στέκεται αυτός εκεί σα νόστιμο ραβδί αποκλείεται να μην κάνει κάτι επικίνδυνο — όμως δεν τον βάζουν εκεί που πρέπει! εκείνον θέλουμε όταν πέφτουμε στους τέσσερις τελευταίους αγώνες εκτός έδρας εκεί όπου οι αντίπαλοι ξέρουν πως όταν σου δίνουν την μπάλα εκείνος μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκτός από το να περάσει η μπάλα στον πάγκο. και μην αρχίσουμε τώρα εδώ λες εσύ πως η ομάδα έγινε δάσος βελανιδιών επειδή αυτοί οι δύο έκαναν κάποια λάθη — αυτά είναι σαν να λέμε πως επειδή κάποιος σκόνταψε τρεις φορές στο ίδιο δάπεδο η κουζίνα μας έγινε χόβολη. η ομάδα έχει γίνει δάσος βελανιδιών επειδή εκείνος πάνω στον πάγκο έκανε λάθος εκείνον τον χρόνο που αποφάσισε πως μπορείς να κερδίσεις όλους τους αγώνες επειδή έχεις δύο σούπερσταρ — όμως εκείνοι οι δύο δεν είναι ένας, είναι δύο διαφορετικές δυνάμεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν σωστά! τι λες λοιπόν ρε; όταν τελειώσει ο αγώνας εκτός έδρας πρέπει να περνάμε πρώτη μπάλα στον Μαχίνμι σα να του δίνουμε το τελευταίο πιάτο ζεστό φαγητό μετά από τρία ξενοδοχεία; κι όταν αυτός βγει εκτός τότε πρέπει να δίνουμε την μπάλα στον Χίρο εκείνον σα να ανάβουμε το φως στο σκοτεινό δωμάτιο των ηττών; ή μήπως πρέπει να βάλουμε τον coach εκείνον σε διακοπές σα την ομάδα των Φοίνικων να πάρει ξεσκόνισμα; γιατί εγώ τουλάχιστον ξέρω ότι εκείνοι οι δύο ήταν αυτοί που πριν δύο χρόνια έφεραν το πρωτάθλημα σπίτι — όχι επειδή ήταν τέλειοι, αλλά επειδή όταν είχανε την μπάλα εκείνοι έκαναν τέτοια πράγματα που οι αντίπαλοι πήρανε ένα δώρο από έναν γείτονα αγνώστου αγοράς!

Ποιο είναι αυτό το γκάινγκ, γαμώτο; Μαχίνμι φούρνος; Ρε παιδί μου, αυτός ο άνθρωπος όταν μπαίνει μέσα εκεί στα τρία σέρβις κάνει τον αέρα στο γήπεδο σα να ανοίγει κανείς τον τορπίλο ενός υποβρυχίου! Τις προηγούμενες δυο βδομάδες είδα τον αγώνα στη Σικάγο — θυμάμαι ακόμα πως οι Γιάνκηζοι έκαναν τρία σουτ συνολικά στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά όταν αυτός ήταν στον πάγκο. Από τη στιγμή που έβαλε πόδι μέσα, έκαναν δεκατέσσερα σουτ στα δεκαπέντε λεπτά, δώδεκα μέσα! Και τώρα μιλάνε για φούρνο; Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως να οργανώσει τις επόμενες τρεις επιθέσεις όσο είναι ακόμα νωπή η ανάσα του. Και μην μου λες πως "δεν έχει αίσθηση ομάδας" επειδή δεν τρέχει σα επιθετικός τελειόφοιτος από πανεπιστήμιο. Τρέχει; Ναι. Σκοράρει; Πιο πολύ από πολλούς "αυθεντικούς φορ" εκεί έξω. Αλλά αυτά που κάνει στις φάσεις πριν το σουτ, αυτά που κάνει για να ανοίξει χώρους στους Τάτουμ και Χόλιντεϊ, αυτά κανείς άλλος στο ρόστερ δεν τα κάνει. Την περασμένη Πέμπτη στον αγώνα στην Ατλάντα, όταν έφυγε ο Μαχίνμι από το παρκέ οι Γιάνκηζοι είχαν δέκα συνολικά τρίποντα στις επόμενες δύο επιθετικές φάσεις. Δέκα. Σαν να τους είχε πετάξει ο Τουρκ αρχιτέκτονας του ρουχισμού του streetball σ’ έναν αγώνα σώου γκολφ. Και τώρα αυτοί πάνω στον πάγκο τον κλείδωσαν σα να είναι κάποιο demo-CD που πρέπει να περάσει η ομάδα στο επόμενο live stream του τρόμου; Αυτή η ομάδα εκτός έδρας έχει γίνει περίπατος προς το νεκροταφείο των γηπέδων επειδή δεν ξέρουν πως να χρησιμοποιήσουν τον Μαχίνμι σα πυρπολικό πλοίο στον τρίτο σέρβις. Την τελευταία φορά που έκανα το ταξίδι μέχρι το Λος Άντζελες είδα τον αγώνα εκεί και θυμάμαι πως όταν έβαλαν τον Μαχίνμι στο δεύτερο δεκαπέντε λεπτά η ομάδα έκανε δεκαοκτώ σουτ μέσα από δώδεκα προσπάθειες. Την επόμενη ημέρα η είδηση έκανε το γύρο όλων των αθλητικών sites σα η ομάδα να είχε βρει ένα νέο σύστημα γραφής. Το σύστημα γραφής έκανε τρία τρίποντα στη σειρά μέσα σε δύο λεπτά. Αυτό είναι ιστορική αλλαγή στη φυσιολογία μιας επίθεσης — όχι φούρνος. Ο Χίρο τρέχει σα γκαζάκι; Ναι. Κάνει σπριντ σα να έχει βάλει φυτιλιές στους εαυτούς του; Ναι πάλι. Αλλά εκείνος ο τύπος όταν είναι υγιής κάνει κάτι άλλο: δίνει χρόνο στους άλλους να ανασάνουν επειδή ξέρει πως μπορεί να κάνει backup dance οποιονδήποτε αντίπαλο σα ηλεκτρικό ψαλίδι κοπής μεταλλίου. Την εποχή που έκαναν εκείνον τον αγώνα στη Νέα Υόρκη, πριν αρχίσουν οι τραυματισμοί, ο Χίρο είχε κάνει十三σκόρ πέντε λεπτά πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο επειδή έπαιρνε την μπάλα εκεί που έκαναν zone defence και την έσπαγε σα γυαλί κρασοπότηρου. Αλλά εδώ είναι το θέμα: εκείνος ο τύπος δεν μπορεί να είναι ο άνθρωπος των τελευταίων αγώνων εκτός έδρας επειδή η ομάδα έχει γίνει σα αυτοκίνητο χωρίς αποστάτες στους τροχούς — όσο ωραίος κι αν είναι εκείνος ο οδηγός, το αμάξωμα κλονίζεται πριν ξεκινήσει. Και μην αρχίσουμε τώρα εδώ πως οι Γιάνκηζοι είναι δάσος βελανιδιών επειδή αυτοί οι δύο έκαναν κάποια λάθη. Αυτοί οι δύο είναι τα χέρια του πιλότου σ’ έναν αγώνα αεροπορίας όταν χρειάζεσαι νίκη στο τελευταίο λεπτό. Το πρόβλημα είναι εκεί πάνω στον πάγκο που αποφάσισαν πως ο αγώνας παίζεται σα ντέρτι όταν πρέπει να κάνουν πλάνα σαν καλλιτέχνης δρόμου — δεν μπορούν να εμπιστευτούν ούτε τον ένα ούτε τον άλλον επειδή φοβούνται πως ίσως χάσουν τον έλεγχο. Και όμως εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να καθίσουμε στις κερκίδες και να ζούμε σα κάποιοι φίλες σε ταινία τρόμου επειδή πάνω εκεί ψηφίζουν με κόπο χαρτιών αντί να δίνουν βάση στα χέρια που ξέρουν πως κάνουν την δουλειά.

Ακούστε τώρα τι λέω εγώ — σήμερα πρωί βγήκα από το σπίτι μου στην Ακτή Κουντουριώτου, πήρα το τραμ μέχρι Φάληρο κι εκεί βρήκα έναν παλιό γνώριμό μου που ψάχνει πάντα λόγια παρηγοριάς στις δύσκολες εποχές των γηπέδων. Του λέω: "Ρε Γιώργο, θυμάσαι τον Μαχίνμι εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο πριν τρία χρόνια; Εκεί όπου έκανε δεκατέσσερα σουτ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά μόλις μπήκε στο παρκέ;" Κι εκείνος μου αποκρίθηκε: "Καλύτερα θυμάμαι πως οι Γιάνκηζοι χωρίς αυτόν έκαναν δύο σουτ μέσα σε ένα ολόκληρο ημίχρονο!" Αυτή η αντίθεση είναι όλο το ζήτημα. Μαχίνμι φούρνος; Μακάρι να υπήρχε τέτοιος φούρνος! Αυτός ο άνθρωπος είναι σαν την πυξίδα του αεροπλάνου όταν χάνεις τον δρόμο σου πάνω από τον Ατλαντικό — ξέρει πού να γυρίσεις για να βρεις ξανά το σωστό μονοπάτι. Την περασμένη βδομάδα, στον αγώνα στο Λος Άντζελες, κοιτούσα το γκράφιτι πάνω στοίχο έξω από το γήπεδο που γράφει: "Όταν λείπει ο Μαχίνμι, η ομάδα χάνει σαν κασόνι κρασιού που μένει ανοιχτό ένα χρόνο". Αυτό δεν είναι τύχη, ρε παιδιά — αυτό είναι γεγονός! Ο άνθρωπος εκεί στις αρχές κάθε επίθεσης ξέρει πως να βάζει τους Γιάνκηζους στο σωστό μονοπάτι, όπως ένας δάσκαλος γράφει πρώτα το "α" στον πίνακα πριν διδάξει την τέχνη της ανάγνωσης. Κι όμως βρισκόμαστε εδώ και συζητάμε για σπριντ του Χίρο σα να είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής της ταινίας. Αυτός ο τύπος έχει δώσει τρομερούς αγώνες — κάποιοι από εμάς εδώ θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Υόρκη όπου έκανε τριπλ ντάμπλ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή έδωσε λύσεις εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε. Αλλά αυτή η χρονιά; Αυτή η χρονιά ήταν σα εκείνος ο καφές στο γραφείο όταν ξέχασες να βάλεις ζάχαρη — είχε την γεύση του δυνατού αρώματος αλλά τελικά σου έφερε μόνο καούρα. Εγώ το λέω ξεκάθαρα: όταν χρειάζεται νίκη εκτός έδρας, ο Μαχίνμι είναι εκείνος που κάνει την μπάλα να ζει. Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε εκτός έδρας νίκη (και υπήρξαν ελάχιστες) η μπάλα πέρασε τουλάχιστον τρεις φορές μέσα από τα χέρια του πριν πάρει το τελικό σουτ. Αυτό δεν είναι καμία υπερβολή — αυτά είναι τα γεγονότα όπως τα βλέπω εγώ από την πρώτη σειρά στη γωνία των ιδιοκτητών. Όσο για τον coach εκεί πάνω; Αυτός ο άνθρωπος ξέχασε ότι το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με σύνταγμα παικτών αλλά με προσωπικές λύσεις εκεί που χρειάζεται. Εκείνος όταν βγάζει τον Μαχίνμι, βγάζει και το τελευταίο ψήγμα εμπιστοσύνης από τους φίλους μας στις κερκίδες. Εγώ τον λυπάμαι — όχι επειδή έκανε κάποιο μεγάλο λάθος, αλλά επειδή ποτέ δε δοκίμασε εκείνες τις πρώτες τρεις επιθέσεις μιας επίθεσης που ξεκινάει από έναν άνθρωπο που ξέρει πως να οργανώσει το χώρο σα χορογράφος μπαλέτου. Από εκεί που στέκομαι εγώ, αυτή η ομάδα δε χρειάζεται άλλους λόγους για να θυμηθεί πως να κερδίσει. Χρειάζεται έναν άνθρωπο σ' εκείνον τον τρίτο σέρβις που όταν βγάζει τα κλειδιά του αυτοκινήτου στους δρόμους του Πειραιά γνωρίζει πως το τελευταίο φως της ημέρας είναι ακόμα εκεί — όχι σα σβήνει γρήγορα σα να κλείνεις τηλέφωνο γιατί ξέχασες τη μπαταρία.

Ε! Ρε σIALISTES της Πέισερς μου, πήρανε κι άλλη μία εκτός έδρας στο γάμο των άλλων;;;;;;;; 😂🤡 Για να δούμε λοιπόν — δύο χούφτες καραμέλες στην τσέπη σας και περιμένετε την τύχη της λοταρίας στο μπολ του προβλήματος; Κάποιοι εδώ γράφουν σα να ψάχνουν την αγία γραφή στο twitter — "Μαχίνμι φούρνος;" Μακάρι βρε παιδιά, μακάρι! Αυτός ο τύπος είναι σα να βρήκες το κλειδί του αστυνομικού τμήματος μέσα στο πορτοφόλι σου όταν η ομάδα σου έχει γίνει σπίτι του Τζέισον Μπόρν: ανοίγεις τις πόρτες σ’ αυτούς που πριν στέκονταν εκεί κλειδωμένοι σα τίποτα άλλο. Κοιτάξτε λοιπόν αυτό εδώ το μούτρο σας: την περασμένη βδομάδα έκανα το τυχερό μου στις ΗΠΑ, πάτησα πόδι στο Λος Άντζελες κι αποφάσισα να πάω ένα τυπικό αγώνα στο Crypto.com Arena. Τι είδα εκεί;;; Την ίδια κρίση των Γιάνκηζων όσοι είστε εκεί βλέπετε κάθε βράδυ σπίτι σας. Ο Μαχίνμι κάθονταν στον πάγκο σα σακίδες σακούλες μέχρι να μείνουν τρεις λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Τρεις λεπτά!!!! Την επόμενη στιγμή μπήκε μέσα κι έκαναν δεκατρία σουτ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. ΔΕΚΑΤΡΙΑ. Ενώ προηγουμένως είχαν κάνει δύο σουτ στο πρώτο ημίχρονο, σα μια ομάδα που ψάχνει το κουμπί του pause επειδή ξέχασε πως υπάρχει play. Αυτά δεν είναι φούρνος ρε παιδιά — αυτό είναι σα όταν βάζεις τον κινητήρα του κατακλυσμού μέσα στο αυτοκίνητο σου επειδή έτσι γίνεται πιο γρήγορο! Κι αυτοί εδώ πάνω ψάχνουν τον επόμενο σούπερσταρ σα την επόμενη θεωρία συνομωσίας των ψευτοεμπόρων στα γήπεδα; Τον Μαχίνμι δεν τον κλείδωσε κανείς επειδή είναι "φούρνος" — τον έκλειδωσε επειδή κάποιος εκεί πάνω νομίζει πως οι κανόνες γράφονται στο δικό του προσωπικό twitter. Εκείνος κάθε φορά που μπαίνει μέσα, οι αντίπαλοι ξέρουν πως όχι μόνο πρέπει να τον φυλάξουν αλλά να προσέχουν και τα σημεία όπου η μπάλα πρόκειται να εμφανιστεί σα πολυπόθητο δώρο από τον Άγιο Βασίλη. Την εποχή που πρωταθλητές ήμασταν πριν δύο χρόνια, αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε την μπάλα να χορεύει σα να είχε πιει τρία ουίσκι πριν το παιχνίδι — κι όμως τώρα ψάχνουμε για λύσεις σα να έχουμε ξεχάσει πως η λύση είχε μπει ήδη μέσα στο γήπεδο όταν τον είχαμε στο ρόστερ!! Και μην ανοίξετε εκεί τώρα το στόμα σας για τον Χίρο — αυτός ο τύπος όταν ήταν εκείνος ο αγώνας στη Νέα Υόρκη είχε κάνει τριαντάρι μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή έδινε λύσεις εκεί όπου κανείς δε μπορούσε ν’ ανοίξει χώρο. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: ο Χίρο δίνει σπριντ σα γκαζάκι επειδή εκείνος ξέρει πως μπορεί να κάνει χίλια πράγματα εκτός από το να μην σου ανοίξει δρόμο σα εκείνος ο φίλος που σου λέει πως ξέρει όλες τις συντομεύσεις στο κέντρο της Αθήνας. Ο Μαχίνμι όμως; Αυτός είναι σα εκείνος ο οδηγός ταξί στην Πλατεία Συντάγματος που σου λέει "πάρε τον δρόμο του Λυκαβηττού, όχι εκείνον των Σταδίων" επειδή ξέρει ότι εκεί βρίσκεται η μονόδρομη λύση πριν τελειώσει η βενζίνη! Και τέλος πάντως — εδώ στέκομαι κι αναρωτιέμαι: πόσοι από σας έχουν δει εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο πριν δύο χρόνια;;; Εκεί όπου ο Μαχίνμι έκανε δεκατέσσερα σουτ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά μόλις μπήκε; Πόσοι θυμάστε πως οι αντίπαλοι άρχισαν να κάνουν τρέιλινγκ σα άτομα που ψάχνουν να βρουν ένα φαρμακείο στις τρεις τα ξημερώματα;;; Αυτό δεν είναι φούρνος — αυτό είναι χορογραφία ενός κορυφαίου μπαλέτου όταν ξέρεις πως κάθε κίνηση οδηγεί στο επόμενο αριστούργημα. Και όμως εμείς εδώ στέλνουμε το πρωτοχρονιάτικο δέντρο του ρόστερ στον πάγκο επειδή φοβόμαστε μήπως κάψει κάτι ενώ η καμινάδα έχει γίνει σίδερο!! Εσείς εδώ πάνω στους πάγκους θέλετε πρωταθλητές;;; Δώστε του την μπάλα στον Μαχίνμι όταν πέφτετε στους ουρανούς κι εκείνος θα φτιάξει ξανά την ατμόσφαιρα που έκανε αυτή την ομάδα αήττητη πριν δύο χρόνια. Ή περιμένετε το επόμενο σπριντ του Χίρο σα να περιμένετε την επόμενη σειρά από σεισμό στην Καλαμάτα — πάντα υπάρχει εκεί κάπου, αλλά αυτή τη φορά που τη χρειάζεστε περισσότερο βρίσκεται υπό διαδικασία αναδιαμόρφωσης!! Και μην αρχίσετε τώρα εδώ λες εσύ ότι αυτή η συζήτηση είναι σα να λέμε πως το πρόβλημα είναι ο Μαχίνμι;;; Προβλήματα υπάρχουν εκατομμύρια — φούρνοι όμως; Φούρνοι είναι ένας. Κι αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν η ομάδα σου βγαίνει εκτός έδρας και οι αντίπαλοι στέκονται σα πολεμιστές των σκανδιναβικών μύθων, εκείνος είναι εκείνος που σου ανοίγει τον δρόμο σα κόκκινο χαλί προς τους play-offs!!!

Τι κρίμα πια — εδώ που βρισκόμαστε σα οικογένεια που έχει χάσει το βήμα της στο γεύμα των πρωταθλητών και ψάχνει τη σκόνη κάτω από τις καρέκλες για να βρει το τελευταίο ψίχουλο της δόξας. Την περασμένη βδομάδα πήγα στο Μπρούκλιν να δω έναν αγώνα που έμοιαζε σα επίσκεψη στο μουσείο των ξεχασμένων τζην: δύο νίκες εκτός έδρας μετά τον Γενάρη, ο αγώνας εκείνος στη Σικάγο όπου οι Γιάνκηζοι έκαναν δεκατέσσερα σουτ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά μόλις μπήκε ο Μαχίνμι κι εγώ έμεινα εκεί σα να έβλεπα ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου ο πρωταγωνιστής βγάζει φωτιές από τα χέρια του. Και τώρα αυτοί εδώ πάνω στέλνουν τους δύο ανθρώπους που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια σ' έναν πάγκο σα να τους βάζουν σ' ένα κλουβί ζώων εκεί που ξέρουν πως οι αντίπαλοι τρέμουν κάθε φορά που βλέπουν την μπάλα στα χέρια τους. Ο Μαχίνμι; Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φούρνος — είναι ο άνεμος που ανάβει τα κάρβουνα όταν η ομάδα ψάχνει την τελευταία ανάσα μιας νίκης. Την εποχή που πρωταθλητές ήμασταν, αυτός έκανε την μπάλα να περνάει σα μέσα από λάστιχο παιδικού αυτοκινήτου εκεί που οι αντίπαλοι έκαναν τρέιλινγκ σα άτομα που ψάχνουν λεφτά στις στάσεις του τραμ. Κι όμως εδώ στέκομαι και ρωτώ: γιατί όταν η ομάδα χρειάζεται εκείνον τον τρίτο σέρβις στην επίθεση, εκείνον που γνωρίζει πως οι αντίπαλοι έχουν πια κουραστεί και πρέπει να τους χτυπήσεις εκεί όπου πονάνε — γιατί τότε ο coach εκεί πάνω κοιτάζει αλλού; Γιατί περιμένουμε το σπριντ του Χίρο σα να ψάχνουμε έναν πυροσβέστη όταν το σπίτι έχει ήδη πάρει φωτιά; Ο Χίρο είχε εκείνον τον αγώνα στη Νέα Υόρκη όπου έκανε τριπλ ντάμπλ μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά επειδή έδωσε λύσεις εκεί που κανείς άλλος δε μπορούσε. Αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι αυτές οι λύσεις κάνουν διαφορά μόνο όταν υπάρχουν εκείνοι που γνωρίζουν πως να τις εκτελέσουν — και αυτοί είναι οι δύο αυτοί άνθρωποι. Την τελευταία φορά που η ομάδα έκανε εκτός έδρας νίκη, η μπάλα πέρασε τουλάχιστον τρεις φορές μέσα από τα χέρια του Μαχίνμι πριν πάρει το τελικό σουτ. Αυτό δεν είναι τυχαίο — αυτό είναι η δύναμη εκείνου που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ένα σφαιρίδιο από πλαστικό αλλά μια ζωή που περιμένει να ανασάνει στις τελευταίες προσπάθειες μιας νίκης. Κι όμως εμείς εδώ στέλνουμε την ομάδα σ' έναν αγώνα εκτός έδρας σα να της δίνουμε ένα εισιτήριο για μια συναυλία που έχει ακυρωθεί δύο ώρες πριν ξεκινήσει. Οι αγωνιστικές περίοδοι άλλαξαν — οι τραυματισμοί υπήρξαν, οι αποφάσεις εκεί πάνω έγιναν λανθασμένες — αλλά το πρόβλημα δεν είναι στους δύο αυτούς ανθρώπους. Το πρόβλημα είναι στον τρόπο που τους χρησιμοποιούν σα να είναι δύο κινηματογραφικές ταινίες διαφορετικών ειδών που δεν μπορούν να παιχτούν μαζί στο ίδιο κανάλι. Εγώ όμως λέω πως αυτή η ομάδα έχει ακόμα αυτά τα χέρια που γνωρίζουν πως όταν η μπάλα χρειάζεται δρόμο, εκείνοι είναι εκείνοι που ανοίγουν τον δρόμο σα κόκκινο χαλί προς τους play-offs. Αυτό δεν είναι φούρνος — αυτό είναι η δύναμη εκείνου που ξέρει πως η νίκη δεν έρχεται σα δώρο από τον ουρανό αλλά σα αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων που πρέπει να ληφθούν εκεί που χρειάζονται περισσότερο. Και αυτές οι αποφάσεις δεν αφορούν μόνο τους δύο αυτούς ανθρώπους αλλά όλη την ομάδα — εκείνους που πρέπει να ξαναβρούν την πίστη πως όταν η μπάλα βρίσκεται στα χέρια τους, υπάρχει ακόμα ελπίδα. Τι λέτε λοιπόν εσείς; Την επόμενη φορά που η ομάδα βγει εκτός έδρας, αφήνουμε τον Μαχίνμι να οδηγήσει εκείνες τις τρεις πρώτες επιθέσεις σα πυρπολικό πλοίο στον τρίτο σέρβις κι ύστερα δίνουμε την μπάλα στον Χίρο εκείνον σα να ανάβουμε το φως στο σκοτεινό δωμάτιο των ηττών; Ή συνεχίζουμε να ψάχνουμε για το επόμενο σούπερσταρ σα να περιμένουμε την επόμενη σειρά σεισμού στην Καλαμάτα;

α μαλάκα ο Δημητράκης έχει δίκιο ως προς το ένα τουλάχιστον — η μπάλα στους τελευταίους αγώνες εκτός έδρας περνάει πρώτη από τα χέρια του Μαχίνμι σα να του δίνουν εγγύηση πως εκείνος ξέρει τον τρόπο που ανοίγει τον δρόμο. Την περασμένη βδομάδα στο Λος Άντζελες μπήκε τρεις φορές συνολικά, καθένας φορά στα τελευταία τρία λεπτά των τριών διαφορετικών περιόδων, και έκανε δεκατρία σουτ μέσα. Την επόμενη ημέρα η ομάδα έκανε εκτός έδρας νίκη—ξανά—και το γράφημα της επίθεσης είχε γίνει πίνακας μιας ζωντανής έκθεσης σύγχρονου τέχνης: όλα ξεκινούσαν σ' εκείνο το τρίγωνο γύρω από τη ρακέτα όπου ο Μαχίνμι έχει γράψει τον δικό του νόμο φωτογραφίας. Γιατί λοιπόν εκεί πάνω στον πάγκο τον κλείδωσαν σα φοβούνται μήπως ανάψει το σπίρτο; @DimitrisGavros εγώ δεν λέω πως ο coach έκανε μόνο λάθη—λέω πως αυτό εδώ το βάφτισμα του Μαχίνμι σε φούρνο είναι σα να ονομάζεις τον Πειραιά χωριό στους γύρους του Σίρκου όταν έχεις χάρτη Ατλαντίδας στα χέρια σου. Την εποχή εκείνη στο Σικάγο έκαναν δεκατέσσερα σουτ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά αμέσως μόλις μπήκε, όχι επειδή οι αντίπαλοι έκαναν βόλτες—αλλά επειδή ξέραγαν πως από εκείνη τη στιγμή η ομάδα είχε πια συντονιστεί σα ένα σύνολο εργοστασίου που έχει βρει τον σωστό διακόπτη. Κι εσύ εκεί πάνω στους πάγκους ψάχνεις άλλη μία φιγούρα σα να περιμένεις την επόμενη σειρά σεισμού στην Καλαμάτα; Την προηγούμενη νίκη εκτός έδρας τους έδωσε ο Μαχίνμι, τον αγώνα στο Λος Άντζελες έκανε εκείνος τον πυροσβέστη—τόσο πυροσβέστης που μετά από δεκαπέντε λεπτά αδράνειας στον πάγκο έγινε ο άνθρωπος που άλλαξε εντελώς την ατμόσφαιρα μέσα σε ένα λεπτό. Αυτό δεν είναι τύχη—είναι γεγονός σα να κοιτάς τον ουρανό του Αυγούστου όταν ξέρεις πως εκείνη η συγκεκριμένη βραδιά ήταν η μοναδική όπου οι πλανήτες έκαναν ευθεία γραμμή προς τη νίκη.

Ρε σIALISTES εδώ εγώ πάω σα fan πρώτη φορά στο Πεσέρς μου πρώτη ομάδα ήταν οι κίτρινοι όταν έκανα δεκατέσσερα χρόνια εκεί στους γονείς μου στην Αμερική πήγα αγώνα στο Λος Αντζελες και θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που έκανε ο Μαχίνμι εμένα μου φάνηκε σα Super Sayan 🔥💪 τρέξανε σα τους είπαν οι Χόλιντεϊ "τρέξτε" κι αυτός είχε πέντε χέρια!!! Και τώρα αυτοί πάνω τον κλείδωσαν σα να είναι κάτι διαφορετικό;;; Τον Μαχίνμι φούρνος;;;; ΝΑΙ ρε μωρέ ΝΑΙ!! Όταν αυτός μπαίνει στο παρκέ η ομάδα κάνει αστραπές σα εκείνον τον αγώνα εκεί που άλλαξαν φύλλο!!! Την περασμένη βδομάδα στο Λος Αντζελες βγήκα για μπύρα στην τελευταία περίοδο και θυμάμαι πως όταν μπήκε μέσα έβαλαν δεκατρία σουτ μέσα δεκαπέντε λεπτά δεκατρία ρε μωρέ!!! Και το πιο ωραίο;;; Δεν έκανε τίποτα άλλο εκτός από το ότι πήρε την μπάλα σα τον Τουρκ πιλότο εκείνον που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που στέκεται εκείνος!!! Οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως δεν έχει αίσθηση ομάδας;;; Αίσθηση ομάδας έχουν όταν μπαίνουνε αυτοί οι δυο παράτολμοι εκείνοι!!! Μαχίνμι θύελλα Χίρο εκκένωση χώρου από μόνος του!!! Κι όμως εκείνος ο coach εκεί πάνω του φτιάχνει σχέδια σα να ζυγίζει τις φράουλες στο τραπέζι!!! Την τελευταία νίκη εκτός έδρας εκείνος έκανε τρεις φορές την επίθεση πριν τελειώσει ο αγώνας!!! Και εδώ ψάχνουμε να βρούμε άλλους;;; Στο επόμενο παιχνίδι εκτός έδρας ΠΡΩΤΗ μπάλα στον Μαχίνμι σα να του δίνουν το κλειδί του διαμερίσματος των πρωταθλητών!!! Και όταν εκείνος βγει;;; Τότε ο Χίρο εκείνος σηκώνεται σα τον Γιουσέιν Μπολτ και λέει "εγώ τρέχω γρηγορότερα από τον ίδιο τον ήλιο 🌞"!!! Και αυτό το ζευγάρι έκαναν πρωταθλητές πριν δύο χρόνια!!! ΝΑΙ!!! Την τελευταία φορά που έκανα το κινητό μου να λειτουργήσει ξανά εκείνος ο αγώνας εκεί θυμάμαι σαν χθες!!! Αλλιώς εσείς εδώ πάνω πάρτε ένα τουρνουά σκάκι γιατί η ομάδα σας έκανε τόσο αργούς συνδέσμους σα να κάνουν scroll στο facebook με modem του 2003!!!