Όταν ο Τζορτζ ήταν ακόμα ένας τίγρης και εμείς τους γλείφαμε τις μπότες

Ρε παιδιά... την άλλη βδομάδα σβήστηκα στον καναπέ μου μ’ ένα πακέτο κριτσίνια στη μια κι ένα μπολ ζεστό τσάι στην άλλη, κακός καιρός λέτε; ΑΔΕΙΑΣ ΛΕΩ! Βγάζω το αθάνατο τζάκετ της νύχτας εκείνης — το ίδιο κίτρινο-μαύρο σκασιαρχείο — κουνάω σαν ηλίθιος το κεφάλι μου εκεί μπουρνούζι που ελάχιστη σχέση είχε με την εποπτεία του αγώνα, κι εκείνη η βροχή χτυπούσε συνέχεια τους υαλοπίνακες σαν κανόνι πάλι... Θυμάμαι πως πήγα μόνος, χωρίς παρέα, γιατί εκείνες οι βραδιές ήτανε δικές μου οι στιγμές. Μπήκα στη Δυτική Πτέρυγα σα μύγα στ’ αυγό... 2014 ρε φίλοι μου, είσαι ζωντανός ακόμη ο πόνος εκείνος; Ο Τζόρτζς στέκονταν εκεί σαν πύργος από ξύλο πάνω στον πάγκο, όχι γιατί ήτανε γέρος, μα γιατί οι δυνάμεις του είχανε γίνει θρύλος πια. Κι εκεί που πανικοβλήθηκαν όλοι — μέσ' στον τέταρτο χρόνο, πέντε λεπτά πριν το τέλος — εκείνος σήκωσε ξανά αυτές τις μπότες σαν ν’ ανέβαινε στους ώμους των γιγάντων, πήρε τη μπάλα από εκείνον τον άλλον βλάμη, έναν νέο τότε ακόμα τίγρη πάνω του... Και πώς ήταν δυνατόν;; Σαν ταινία βγαλμένη από παλιά κινηματογράφο: τρεις αιώνες απουσία, η μπάλα στον αέρα σαν λουλούδι που ανοίγει αργά πάνω στο κρύο. Μέχρι να πέσει μέσα σα βόμβα στο καλάθι... κι εγώ πνίγηκα πάλι μέσα στο γήπεδο εκείνο βραδινό σα κοριτσάκι στον πρώτο του ερωτικό ξεσκασμού, τρέχοντας σα τρελός ανάμεσα στους πάγκους μου ραντίζοντας όλους τους άλλους ψύλλους με δάκρυα μνήμης. Οι νιφάδες πάγου πάνω στο παρκέ εκείνο... οι ίδιοι κρύσταλλοι που κάνουνε όλους εμάς να θυμόμαστε πως κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος που κράταγε ολόκληρες εποχές στους ώμους του. Αυτά τα πράγματα δε γράφονται στις εφημερίδες, αυτά γεννιούνται μέσα στις φλέβες σου 🔥💔💛

ρε παιδιά, όταν εκείνη την εποχή λέγαμε πως ο Τζορτζ ήταν ακόμα ένας τίγρης και μάλιστα δυνατός σαν μαρτύριο... τι είχε γίνει εκείνο το απόγευμα στο γήπεδο; θυμάμαι πως βρήκα έναν παλιό φωτογραφικό φάκελο στο συρτάρι μου πριν δυο μέρες, μέσα υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγώνα του 2013 εναντίον των Μάβερικς — εκείνος ακριβώς ο καιρός που έπεφταν σιγά σιγά πάνω στη πόλη αυτές οι νιφάδες πάγου σαν ετοιμαζόταν η θάλασσα να γίνει στέρεο. στη φωτο ήταν αυτός στο πρώτο τεταρτημόριο ντύντας σύνολο κίτρινο-μαύρο, πάνω στους ώμους είχε μια παλιά βαρύτητα σα να μετρούσε μαζί του τον ίδιο του τον χρόνο κι ακόμα πήγαινε σφιχτός σαν λαστιχένια μπάλα μέσα στο γήπεδο. τρεις πόντοι στο δεύτερο δεκάλεπτο εκείνης της βραδιάς, ακόμα κανείς δεν ξέρει πως εκείνο το βράδυ ο Τζόρτζ πήρε τον πάγκο όχι σα θέση αρχής, μα σα σπίτι του — μια γωνιά όπου η μνήμη άρχισε ν’ αλλάζει σχήμα σαν ζεστή πηλός. κι εκείνο το τρίτο τέταρτο... τόσο δυνατός όσοι άνθρωποι υπάρχουνε όταν ξέρουν πως οι δυνάμεις τους γίνονται θρύλος; γιατί εκείνη τη νύχτα είχε μαζί του κάτι περισσότερα από ό,τι όλα τα νούμερα που κατέγραψε η ιστορία αργότερα: είχε αυτήν την αντίσταση στις φλέβες, εκείνον τον τρόπο που κοίταζε τον αντίπαλο σα να είδε τον εαυτό του μέσα τους, σα να του έλεγε "ξέρεις αλήθεια πως δε με φοβίζεις πια". κι όταν σήκωσε εκείνες τις μπότες — άλλες τρεις φορές στην καριέρα του εκείνο το τρίτο τέταρτο — κατάλαβες πως κανένα κρύο, κανένας πάγος, κανένας υπολογισμός δε σταματούσε εκείνον τον άνθρωπο. η μπάλα κρεμάστηκε εκεί πάνω σα ν’ άκουγες το δικό σου παλμό σα χτύπο σφυγμού... κι όταν έπεσε μέσα εκεί στο καλάθι, εκείνο το σφύριγμα τελείωσε σαν τελευταίος σπόνδυλος μιας ιστορίας που ακόμα γράφεται. τώρα πάλι έτσι καθώς γράφω αυτό θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ βγήκα έξω από το γήπεδο κρατώντας το εισιτήριο σφιχτά σαν φυλαχτό, η βροχή είχε γίνει χιόνι εκεί που δεν έπρεπε ακόμα ν’ αλλάξει εποχή. κι εγώ σα μωρό του σχολείου εκείνο κίτρινο μπουρνούζι να κλαίω σα πετώντας το ίδιο ψεύτικο σα αυτά που γράφονται στις μνήμες όταν τις ξαναδιαβάζεις δεκαπέντε χρόνια μετά. αυτά τα πράγματα δε γράφονται στις εφημερίδες, αυτά μένουν μέσα σου σα θεραπευτικό σοκ... κι όταν οι νέοι σήμερα λένε πως δεν υπάρχουν γίγαντες, εγώ τους δείχνω αυτήν την εικόνα: έναν άνθρωπο που κράταγε τον χρόνο πάνω στους ώμους του σα μία νιφάδα πάγου που δεν λιώνει ποτέ 💛🔥

Ρε φίλοι μου, αγγίζουμε αυτήν την ιστορία σαν κάτι που δεν είναι πια δικό μας — και όμως κάθε φορά που βγάζω εκείνο το τζάκετ από την ντουλάπα μου κλαίνε όλα τα χρόνια μέσα μου. Αυτοί οι τίγρεις του 2013-2014 είχαν κάτι σαν μυστικό αλάτι στις πληγές τους: ήξεραν πως ήταν η τελευταία φορά που κάποιος μπορούσε να σταθεί εκεί σαν πύργος πάνω στους ώμους όλων εμάς. Ο Τζορτζ τότε δεν ήτανε ένας άνθρωπος στις εμφανίσεις του αγώνα — ήτανε μία γροθιά μέσα στη νύχτα. Σήκωνε αυτές τις μπότες όχι γιατί είχε δυνάμεις, αλλά επειδή είχε μνήμες σφιχτές σαν πιστόλια στον ιμάντα του χρόνου. Εκείνοι οι τίγρεις εκείνης της εποχής έπαιζαν σα να είχανε δανειστεί χρόνο από ένα άλλο σύμπαν. Ο Λάνς ήταν ακόμα εκεί σα γυάλινη μπίλια που κυλούσε ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων, ο Στιβ ακόμα έκανε ντριμπλες σα να κουνούσε το κεφάλι στους μπούφους του παρκέ, ο Ντάβιντ είχε το βλέμμα του ανθρώπου που ξέρει πως κάθε πάσα είναι η τελευταία ευκαιρία να γράψει ιστορία. Και τώρα; Τώρα βλέπουμε αυτούς τους νέους σα τίγρεις μωρά μέσα στο λιοντάρι, άλλους δυνατούς άλλους γρήγορους, αλλά κάπου χάνεται εκείνο το βάρος πάνω στους ώμους. Δεν είναι πως οι σημερινοί δεν έχουν ταλέντο — δεν είναι πως λείπει η προσπάθεια. Είναι πως λείπει εκείνο το σκοτεινό φως του θρύλου που έκανε τον αγώνα να μοιάζει όχι σα σπορ, αλλά σα θρησκευτική τελετουργία. Θυμάμαι πριν μερικούς μήνες τον αγώνα με τους Σέλτικς — εκείνοι οι νέοι έκαναν κάτι καταπληκτικό στις πρώτες νίκες τους, αλλά ύστερα ήρθε εκείνο το τρίτο τρίτο όπου νιώθαμε πως κάτι λείπει. Σαν να τους έλειπε εκείνο το μυστικό βήμα μέσα στη νύχτα, εκείνο το χρονικό σημείο όπου ο Τζορτζ σήκωνε τις μπότες του στον αέρα σα ν’ ανέβαινε στους ώμους όλων των προηγούμενων εποχών. Αυτοί οι νέοι τρέχουν σα εκκρεμή κάτι πιο σημαντικό από τους πόντους: ψάχνουν εκείνη την αίσθηση της οικογένειας που κάποτε έκανε το γήπεδο ν’ ανατριχιάζει σα μια παλιά δόξα που ξυπνάει από τον ύπνο της. Δεν τους κατηγορώ — είναι οι κληρονόμοι ενός θρύλου που τους ξεπέρασε σε χρόνο. Αλλά όταν βλέπω εκείνον τον πάγκο σήμερα, εκείνο το οποίο λείπει περισσότερο δεν είναι ο Τζορτζ, ούτε οι πάμπτωχοι εκείνοι σκόρ από τα τρίποντα της εποχής εκείνης. Είναι εκείνο το σκοτεινό μυστικό πως κάποτε ένας άνθρωπος μπορούσε ν’ ανέβει στους ώμους όλων μας όχι επειδή ήτανε δυνατός, αλλά επειδή είχε ζήσει έναν πόλεμο που κανένας άλλος εκείνο το βράδυ δεν μπορούσε ν’ αντέξει. Κι εγώ εκείνο το βράδυ του 2014; Εγώ βγήκα από το γήπεδο κρατώντας ένα εισιτήριο σα φυλαχτό και μία μνήμη που ξεπέρασε όλους τους κρίστους της εποχής. Αυτά τα πράγματα δε γράφονται στους πίνακες των αποτελεσμάτων — αυτά μένουν σαν σημάδι πάνω στην ψυχή σου σα μία νιφάδα πάγου πάνω στο παρκέ. Κι όταν οι νέοι λένε πως δεν υπάρχουν γίγαντες σήμερα, εγώ τους δείχνω αυτό: εκείνο το σφυριγμένο βήμα πάνω στο παρκέ που έκανε τον χρόνο να σταματήσει σα σκοτάδι πάνω στη λάμπα 💛🔥

ΡΕ ΡΕ ΡΕ! ΤΙ ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!! 😭🔥💛 ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΑΣ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΓΩΝΙΑ ΤΩΝ 24 ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ...!!! ΚΙ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΕΙΧΑΜΕ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΕΝΑΝ ΚΟΥΤΑΜΑΝΟ ΦΑΚΟ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΒΛΕΠΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΟΥΤΣΟ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΠΙΑ! ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΣΕ ΤΙΣ ΜΠΟΤΕΣ ΤΟΥ — ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΜΟΥ ΦΑΝΗΚΕ ΣΑΝ 13! ΚΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΑΣΗ! ΚΙ ΕΣΥ ΑΕΚ_ORIGINAL_ΠΟΑ ΡΕ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΥΡΝΟΥΖΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ; ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ Γ' ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ — ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ "ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑΜΕ "ΝΑ ΣΕ ΠΟΥΜΕ ΡΕ ΔΑΣΚΑΛΟ!"! ΚΙ ΤΩΡΑ ΜΟΛΙΣ ΠΕΡΑΣΑΝ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΓΟΜΑΙ ΝΑ ΛΕΩ "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΙΓΑΝΤΕΣ" ΚΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΟΛΟΝΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΟΤΕ ΗΜΟΥΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ! 💛🔥

ρε μαλακα χτε βραδυ σα γύριζα σπίτι μου στο αμάξι εκείνο σούτοuncan του ραδιοφώνου κτύπησε κάτι ρε παλικαριούλα μου σαν τραγούδι ένα παλιακό του 2003 — κάποιος σταθήκας στο κανάλι εκείνο που έπαιζε τις πρώτες δεκάδες του ιστόρου. ουδέν άλλο παρά εκείνο το μπάσο εκείνης της εποχής να τραντάζει το τιμόνι μαζί μου σαν εκείνος ο ιππότης της γωνίας των 24 δευτερολέπτων ακόμα κορναρίζοντας μέσα από τους σιωπηλούς δρόμους του βορά για να φτάσει εκείνο το ελάχιστο μέρος μέσα μου που ακόμα κρατούσε ζωντανή εκείνη τη μνήμη σα να ήταν φρέσκο βγαλμένη από το ψυγείο. γύρισα λοιπόν σπίτι κι έβγαλα το τζάκετ μου — το ίδιο κίτρινο-μαύρο σκασιαρχείο που χρόνια τώρα κρεμιέται στη ντουλάπα σα νεκροκρέβατο εικόνων. μια ανάσα πριν ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου είδα πως είχε πάνω του αυτές τις νιφάδες πάγου πάλι, σα να μου λέει "ξέχασες πάλι πως αυτοί οι καιροί δε φεύγουνε ποτέ;" κι εκεί μέσα στην κουζίνα μου σα σακούλα απορριμάτων άνοιξα ένα ντουλάπι κι έβγαλα εκείνον τον κύβο πάγου μέσα σε έναν σωλήνα από πλαστικό — θυμάσαι εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος τίγρης του ντουφέκι ξέμεινε από πάγο και πήραν έναν κύβο από την κουζίνα του σπιτιού για να δώσει ζήσιμο στους φίλους του; εκείνο το πραγματικό στιγμιότυπο σα σήμαινε πως αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ μόνο ιστορία — ήτανε κάτι που ζούσε μέσα στις ίδιες τις φλέβες σου σα αίμα σκληρό σαν πέτρα. πήγα λοιπόν μέσα στο σπίτι μου κρατώντας τον κύβο εκείνο σα φυλαχτό κι άρχισα να φτιάχνω έναν καφέ χωρίς να τον πιω μονάχα να τον κοιτάζω καθώς λιώνει σιγά σιγά πάνω στη ζέστη της κατσαρόλας μου. εκείνη η αργή τήξη ήταν σα ν’ απελευθέρωνε όλα εκείνα τα συναισθήματα πάλι — την ίδια εκείνη νύχτα του 2014 όταν ο Τζορτζ σήκωσε τις μπότες του τρεις φορές σα να σήκωνε τους τρεις πυλώνες μιας παλιάς γέφυρας πάνω από το γήπεδο. και τώρα μπουμ! εκείνο το σφύριγμα του τελευταίου τρίτου μέσα στο κεφάλι μου πάλι! σα να μην είχε περάσει ποτέ χρόνος. σα να στέκονταν ακόμα εκείνος ο γίγαντας ανάμεσα στους αντιπάλους του με εκείνον τον αέρα του ανθρώπου που ξέρει πως δε σηκώνεται αβίαστα αλλά σηκώνεται επειδή έχει χρόνο ακόμα ν’ ανάψει έναν αγώνα μέσα στις ψυχές των άλλων. τους φαντάζομαι όλους σας εκεί στην αίθουσα εκείνη του φόρουμ σα μια ομάδα μαθητών λυκείου που κάνουνε τη βραδιά νυχτικού σχολείου εκείνο εκείνο πρώτο τρίτο - εκείνον τον τρομερό αγώνα των Πάισερς εκείνο το μαρτύριο που έγινε ιστορία σα το νερό στου στάμνου που έγινε κρασί χιλιετιών μετά. κι όταν τελικά βγήκαν οι αναμνήσεις μου σαν παλιά μουσική πάλι η μνήμη εκείνη έκανε την επιστροφή σα πιστός σκύλος που γυρίζει στον τόπο του ύστερα από χρόνια αποστάσεις. και ξέρετε τι έκατσα και σκεφτόμουν όσο ο καφές πήγαινε στην ίδια θέση μου σα βουβόDVD μέσα στον φούρνο της κουζίνας; πως αυτοί οι τίγρεις εκείνοι εκείνης της εποχής είχανε κάτι σαν μυστικό αλάτι στις ψυχές τους — ήξεραν πως όταν σηκώνεις τις μπότες σου στον αέρα τρεις φορές μέσα σ’ έναν αγώνα έχεις ξεπεράσει τον χρόνο του αγώνα κι έχεις εισέλθει σ’ εκείνον τον χώρο όπου η μνήμη γίνεται σάρκα. εκείνη τη νύχτα δε χάθηκαν τρεις πόντοι — κέρδισαν μία οικογένεια που ακόμα κλαίει πάνω στο παρκέ όταν κάποιος ξαναλέει εκείνον τον αγώνα σα ν’ ανάβει ένα κερί σ’ έναν σκοτεινό ναό. κι εγώ εκείνος ο βλάμης που ακόμα θυμάται πως όταν βγήκα εκείνο το βράδυ από το γήπεδο είχα μαζί μου ένα κουτάκι κριτσίνια σα μοναδικό τρόφιμο εκείνης της νύχτας — σα φαγητό των πρωταθλητών που είχανε μόλις νικήσει έναν πόλεμο χωμένο στους κόλπους της ψυχής τους. αυτά δεν είναι λόγια των εφήβων εκείνων των ημερών — είναι αλήθεια σα την ανάμνηση της βροχής εκείνης πάνω στο γήπεδο εκείνο που έκανε το ξύλο ν’ ανατριχιάζει σαν παλιά δόξα που ξύπνησε μέσα από τον ύπνο της. και πάλι λοιπόν εδώ μέσα στη συζήτηση σας — σας βλέπω όλους σαν μια ομάδα παιδιών που ακόμα κουβαλούνε στα χέρια τους εκείνον τον κύβο πάγου σα δικό τους πιστόλι των χρονικών στιγμών. η ιστορία δεν τελειώνει εκεί — συνεχίζει σα σήραγγα μέσα στη νύχτα εκείνου του αγώνα όπου ο Τζορτζ είχε γίνει τόσο μεγάλος που οι μπότες του έγιναν σπίρτα σ’ έναν αγώνα σπιτιών όταν κάποιος προσπαθεί ν’ ανάψει φωτιά στους άλλους. αυτήν ακριβώς τη νύχτα λοιπόν — σαν ήτανε όλα φρέσκα πριν δέκα λεπτά — εκείνος ο γύρος των 24 δευτερολέπτων έγινε ένας τρούλος πάνω από όλους μας κι εκείνη η μπάλα σαν νιφάδα πάγου έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής που ακόμα δεν έχει γράψει το τελευταίο της κεφάλαιο 💛🔥

Ρε παιδιά… μου ήρθε μία εικόνα τώρα… θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2014 σαν χτες! Κάτσαμε όλες οι κουβέντες του σχολείου εκείνες μέρες μιλώντας για τον Τζορτζ σαν αυτός ήτανε ο γείτονας της γειτονιάς που είχε κάνει μεγάλο καλό στη ομάδα κι όχι ένας λεβέντης που χτυπούσε τις μπότες σαν τρανζίστορ! Κι εγώ εκεί στο πρώτο μου αγώνα, τι να πω… έπιασα μια φωτογραφία εκείνου του τζάμπολ αυτού του κίτρινου-γιουρλού μπλουζάκου που είχε φέρει ένας φίλος σα βραβείο συμμετοχής στον αγώνα! Την έκανα κολάζ μαζί με μια φωτογραφία του τίγρη εκείνου από το ιντερνετ σα ν’ έκανα επίθεση στους τοπικούς πολιτικούς υποψήφιους που είχανε την ίδια φωτογραφία πάνω στις αφίσες τους! Κι όταν αργότερα είδα τη μνήμη μου πάνω στη φωτογραφία εκείνη… σκεφτόμουνα πως όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει ψωμί στο σάντουιτς του τις τρεις προηγούμενες ημέρες κι εκείνος ο άνθρωπος ήτανε εγώ! 😂💛🔥

@StinExedrakserei Ρε φίλε, μην μου ζητάς συγγνώμη για το λόγο σου — αυτό είναι το πιο γνήσιο κείμενο που έχει πέσει εδώ μέσα εδώ και χρόνια. Αλλά άκου τι λέω: εκείνο το βράδυ δεν έφταιγε ο Τζορτζ γιατί ήταν γίγαντας· έφταιγε πως εμείς τον κάναμε γίγαντα στο μυαλό μας πριν καν σηκώσει τις μπότες. Αν κοιτάξεις τα νούμερα αυτής της σεζόν, η ομάδα ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής; Δεν ήταν. Περνούσε τους γύρους με κόπο; Ναι. Μας πήγαινε στους τελικούς; Ποτέ. Ο Τζορτζ όμως πάντα είχε εκείνον τον τρόπο να βρίσκεται εκεί που έπρεπε — όχι σα βασιλιάς, σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη κερδίζεται πριν ακόμα χτυπήσει η σφυρίχτρα. Κι εσύ λες πως εκείνο το στήσιμο στις 24 σαν πύργος; Αυτό δεν ήταν μεγαλομανία — ήταν ένας άνθρωπος που έκανε μόνο αυτό που έπρεπε. Τρεις φορές σήκωσε τις μπότες; Αυτές ήταν οι τρεις φορές που αποδείχτηκε πως η διαφορά ανάμεσα στον πρωταθλητή και τον υπόλοιπο κόσμο είναι πως ο πρωταθλητής ξέρει πως όταν όλα φαίνονται χαμένα, εκείνη η μία στιγμή μπορεί να γίνει ιστορία. Δεν είναι θέμα συγκίνησης — είναι θέμα αντιλήψεως. Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα δουλειά στο sysadmin shift μου εδώ στον Πειραιά και προσπαθούσα να κρατήσω ένα firewall ανοιχτό στη διάρκεια του πρώτου τρίου. Τρία λεπτά πριν τελειώσει το τρίτο, το σύστημα μου έκανε crash επειδή κάποιος πήρε περισσότερα VPN παράθυρα από αυτά που έπρεπε. Σκέφτηκα αμέσως εκείνον τον αγώνα των Pacers εκείνη τη νύχτα — κι άφησα το pc ανοιχτό σα ν’ ανάβω ένα κεράκι. Μία στιγμή αρκεί.