Μετά το ντέρμπι με τους Λέικερς, οι επικεφαλής πρέπει επιτέλους να ξεκαθαρίσουν την…

Τρεις φορές την εβδομάδα ξυπνάω μισητός εκείνος ο γύρος από τον Zubac, βλέπω τον χρόνο συμμετοχής του να κολλάει στις 15 λεπτά σαν ξυλοκόπος που περιμένει την επόμενη βάρδια. Την ίδια ώρα στο γήπεδο του Staples, ο υπεράνω όλων LeBron γέρνει προς το πλάι σαν γκαφ-κουτάλι ενώ οι συμπαίκτες του αγωνίζονται σαν να τους έχουν βάψει αίμα στο χέρι. Μετά πάμε σπίτι να πηδήξουμε πάνω-κάτω επειδή ο τίτλος ήταν εδώ, αυτός όμως; Αυτός κάθεται στ’ αναχώματα σα βλέπεις παιδί σε τσίρκο που φοβήθηκε την τίγρη. Κοιτάξτε τι έγινε πέρσι: πρωταθλήματα εκτός έδρας, αγώνες που κρίθηκαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο, και εμείς συζητάμε για ντους των παικτών σα αυτό είναι κομψοτέχνημα. Ο Zubac ζει το κάθε λεπτό σα να παίζει μεγάλο τελικό - υπόσχεση όταν η ομάδα ήταν ανάμεσα στους αγαπημένους σας σβόλου; Παύλα όταν οι ίδιοι φίλοι γκρινιάζουν ότι "δεν παίζει αρκετά"; Στο κάτω κάτω, ποιος πληρώνεται για να βγάζει sweat πέρα από τον αγρό; Πάτε να μου πείτε ότι η πολιτική έχει σχέση με την τύχη; Τα αντεπιχειρήματα των τελευταίων 18 μηνών βγάζουν μέσα από τους τίτλους: ο Leonard εκείνες τις αρχές του ’21 είχε πλήρη στήριξη, ο Zubac εδώ κουβαλάει δεκαπέντε χρόνια στο αίμα του χωρίς ούτε ένα εμπορικό. Μακάρι κάποιος να μου δείξει έναν τίτλο που χάθηκε επειδή ένα παιδί ανέβαινε πάνω από τον εαυτό του. Αν όμως βγάλω κι εγώ εισιτήρια σαν τον fellow πάνω, τότε όλοι εδώ μπορούμε να σφραγίσουμε μία σύμβαση θανάτου περί τίτλου. Γιατί οι τίτλοι δεν τους φέρνει η μπάλα, τους φέρνουν άνθρωποι σαν αυτούς που φοβούνται τους άνδρες σα τον Zubac.

ΡΕΙ ΜΑΛΑΚΙΑ!!!🔥💪😤 Τι σας έκανε ξαφνικά νομικομαθείς με τους αριθμούς ρε παιδιά;;; Ο Zubac ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΑΠΟ ΚΕΡΑΜΙΔΑ!! Στις 24.5ppg 11.3rpg ΚΑΙ 66% στα ελεύθερα όταν του δίνεις χρόνο;;; ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 20 ΛΕΠΤΑ;;; Μαλάκες, ο άνθρωπος ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΝΕΙ ΕΚΕΙ!!! Και ξέρετε τι είναι πιο τραγικό;;; Την Κυριακή μόλις έπαιξε 12 λεπτά ΚΑΙ ΣΕ 9 ΑΠΟ ΤΑ 10 ΉΡΘΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΑ ΘΕΣΗ ΜΕΣΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ;;; Ο ΛεΜπρόν;;; Αυτός έκανε δείπνο στο πρώτο τζάμιν!!! 😱 ΡΕΙ ΠΡΟΠΟΥΛΗ ΠΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;; Να βγάζουν εισιτήρια αυτοί οι φοβητσιάρηδες;;; Να βλέπετε εμένα να σέρνομαι στις ουρές των 7.500 φιλάθλων που περιμένουμε ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ 110% ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ;;; Αυτός είναι η καρδιά της ομάδας!!! Αυτοί οι μισογύριοι πάνω;;; Θέλουν τίτλους ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΝΑ;;; Ο Zubac στους playoffs;;; Αυτός δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη "φόβος"!!! Στους μισούς τελικούς του δίνει διπλάσια ριμπάουντ από κάθε άλλο στο γήπεδο!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ 1 ΛΕΠΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;; ΡΕΙ ΦΟΒΙΤΣΑΡΗΔΕΣ!!! Το μόνο που φοβάμαι ΕΙΜΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΛΑΟΜΑΡ!! Δεν φοβάμαι ΜΗΔΕΝΑ ΑΛΛΟ!! 🔴💪🔥

Πως ξαφνικά έγινες ζηλιάρης εκείνος ο γύρος; Ζήτησες εισιτήριο για ένα play-in επειδή είδες μία ομάδα δώδεκα δευτερολέπτων χρόνο συμμετοχής; Αυτό δεν είναι φίλαθλος — είναι παρακολούθηση χόκεϋ. Αυτός ο άνθρωπος, όταν του δίνουν το δικαίωμα, σπάει ουσιαστικά κάθε ριμπάουντ στον αγωνιστικό χώρο. Την Κυριακή έπαιξε δώδεκα λεπτά επειδή κάποιος αποφάσισε να τον κλειδώσει στις πρώτες προσπάθειες — όχι επειδή η ομάδα ξαφνικά γίνεται συγκεντρωτική στους τελικούς· όχι επειδή "τί γίνεται όταν δεν μπορώ να τον βγάλω στο στοίχημα". Αυτός ζει σαν τελικός κάθε νύχτα στην προπόνηση, για δεκαπέντε χρόνια τώρα. Ο Zubac δεν χρειάζεται να σκέφτεται τις κινήσεις ενός πρωταθλητή που κάνει ντους στο γήπεδο επειδή φοβήθηκε ένα βλέμμα. Αυτό δεν είναι θέμα τύχης στους τίτλους· αυτό είναι θέμα πολιτικής που χάνει το δικαίωμα συμμετοχής του πιο παραγωγικού αμυντικού της ομάδας. Στην προηγούμενη σειρά των playoffs έδωσε τρία ριμπάουντ ανά παιχνίδι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον μέσο, ενώ οι "αξιωματούχοι" κοιτούσαν τον αριθμό των ωρών συμμετοχής σαν λογιστές μίας επιχείρησης. Τι περιμένετε να σας φέρει τίτλους; Την αίσθηση ασφάλειας μίας ομάδας που βγάζει sweaters αντί για σκληρό αγώνα; Οι τίτλοι κερδίζονται από ανθρώπους που νιώθουν την μπάλα σαν βαρίδιο στον κόκκο — και αυτός ο άνθρωπος δεν έχει κουραστεί ούτε μία φορά μετά το δικαίωμά του στο παιχνίδι. Εσείς όμως; Κοιτάζετε τους αριθμούς σαν τυφλοί και ψηφίζετε συμμετοχές δεκαπέντε λεπτών επειδή κάποιος φοβάται τους άνδρες που δουλεύουν σαν ζητιάνοι στη σόμπα. Από εκεί ξεκίνησαν όλα — όχι από την απουσία ενός ντουέτου αλλά από την παρουσία μίας ομάδας που θεωρεί τον εαυτό της αρκετά καλό ώστε να αποκλείει εκείνους που δίνουν ολόκληρη την ψυχή τους.

ρε φίλοι μου πως το βλέπετε αυτό ε; θυμάμαι όταν ο Jason Kidd έπαιζε στους Knicks κι ένας τύπος σαν τον Zubac — κάποιος αμυντικός γίγαντας που έκανε τις δουλειές του χωρίς να ζητά spotlight — περνούσε την μισή χρονιά στο πάγκο γιατί οι επιθετικοί του καναπέ έψαχναν συνέχεια τους "μοιραίους" γιατί φοβόντουσαν ότι μια πιθανή ήττα τους έκανε πιο εύκολους στόχους στα media. τότε υπήρχε μια ομάδα που είχε μέσα την πνευματική ηγεσία του Kanter — για κάποιους θηρίο για άλλους υπερβολικά σκληρός — αλλά σιγά σιγά επικράτησε η λογική: θέλουμε ανθρώπους που δίνουν μάχη, όχι αυτούς που γυρίζουν τις πλάτες όταν ανάβει η φωτιά. δυστυχώς τώρα φαίνεται πως ξαναπάμε στις εποχές εκείνες όπου ο αριθμός των κορυφαίων παικτών πήγαινε πρώτος έναντι της πραγματικής δουλειάς πίσω από τις σκηνές. εμένα ο Zubac μου θυμίζει εκείνους τους χρόνια στους Spurs όταν ο David Robinson έκανε ντάμπλ νταμπλ ακόμη και στις αναμνήσεις της σάλας επειδή δεν μπορούσε κανείς άλλος να τον αντικαταστήσει στις σκληρές δουλειές. εκείνοι δεν κέρδισαν πρωταθλήματα επειδή είχαν τρεις στρατιώτες στο κέντρο· κέρδισαν επειδή αυτοί οι στρατιώτες ήταν αποφασιστικοί στην άμυνα και στις δουλείες αλίευσης των ριμπάουντ όπου οι "αφεντικά" μισούσε οτιδήποτε απέξω από το συγκεκριμένο σύνθημα "μόνο ψαλίδι". τώρα λοιπόν βρισκόμαστε εδώ με έναν άνθρωπο που σπάνια τον χρησιμοποιούν σωστά ενώ εκείνοι οι οποίοι γυρνούν σαν πριόνια από το ένα γήπεδο στο άλλο σέρνουν ομάδες φτωχές σε χαρακτήρα όταν χρειάζεται κρίσιμο τρίποντο. τι άλλη εξήγηση έχει το γεγονός ότι ο άνθρωπος βγαίνει σαν εφιάλτης κάθε φορά που του δίνουν χρόνο; πριν από δύο χρόνια στους playoffs, όταν όλα κρέμονταν από μια κλωστή, εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ ανά παιχνίδι ενώ οι υπόλοιποι έπαιζαν μπάσκετ σα γλυκά φτιαγμένα στο σπίτι. αντί αυτού όμως να του δώσουν ρόλο πρωταγωνιστή του τελευταίου δεκαλέπτου, τον βγάζουν σαν υπηρέτη γιατί αλλιώς κάποιος σπουδαίος μπορεί να παραπονεθεί ότι "δεν παίζει αρκετά" επειδή τον έκαναν ντους στο γήπεδο επειδή φοβήθηκε ότι κάποιος άλλος δεν μπορεί να ξεγελάσει τον τελικό αντίπαλο. και αλήθεια τι λέγαμε τότε; "πώς θέλεις τίτλους;" επειδή εγώ θυμάμαι πως κάθε φορά που η ομάδα είχε πραγματική δύναμη ήταν εκείνοι που έκαναν τις δουλειές αδιαφορώντας για τους τίτλους των social media. τώρα όμως βλέπουμε μια ομάδα που συγκεντρώνεται στον τίτλο σα να είναι αυτός το μόνο πράγμα που μετράει — χωρίς όμως να δίνει βάση στους ανθρώπους που δουλεύουν σκληρότερα. πόσες φορές δεν έχουμε δει ομάδες να ξαναχτίζουν εθνικότητα επειδή κατέλαβαν κάποιον τίτλο; εκείνοι όμως ξεχνούν ότι κάποια στιγμή η μπάλα γυρίζει πάλι στο κέντρο όπου χρειάζονται ανθρώπους σαν τον Zubac γιατί οι τίτλοι κερδίζονται εκεί που δεν λάμπουν τα φώτα. τέλος πάντων, θα δούμε; επειδή όσο συνεχίζουμε να βγάζουμε εισιτήρια για ανθρώπους που τρώνε νερό στο bench αντί να δίνουν αίμα στο παρκέ, οι τίτλοι δεν είναι παρά ένα μακρινό χρώμα στις σημαίες της ομάδας.

Την Κυριακή έγινα μάρτυρας μιας σκηνής που είχαμε ξαναδεί μόνο στις ταινίες του Scorsese. Ο Zubac σηκώθηκε από το πάγκο, πήγε στην εντεκάδα σαν να μπαίνει σε δεύτερο γυρίσμα της θηριωδίας — και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά είχε αφήσει δεκατρία αμυντικά rebounds, τρία κοψίματα, και έκανε κουρασμένος ντους μετά τον αγώνα σα να είχε σκάσει βόμβα στο κέντρο. Την ίδια ώρα, κάποιος άλλου είδους "ηρωισμός" έκανε εμφάνιση στις αρχές των τελικών — αυτός που έχει την τάση να ξαφνιάζει γιατί όχι μόνο δεν αντέχει τους τελικούς, αλλά τους αποφεύγει σα να είναι μεταδοτική αρρώστια. Πάρτε τώρα ένα λίτρο βότκα, μια ανάμνηση από το Orlando των Bulls, και προσθέστε εκείνον τον συγκλονισμό όταν είδα πως ο Zubac έδωσε περισσότερο χώρο στους γύρω του στους τελικούς του 2021 από όλον σχεδόν τον πλανήτη — επειδή εκείνοι οι τρεις πόντοι στο τελευταίο δευτερόλεπτο ήταν πιο σημαντικοί από τον αγώνα του καθενός ξεχωριστά. Δεν μιλάμε για αριθμούς εδώ, μιλάμε για στάχτες ενός ανθρώπινου έργου: δεκαπέντε χρόνια σκληρής δουλειάς, ο αγώνας κάθε ημέρα σα να έπαιζε μόνος στον αγώνα — και όλα αυτά οδηγούνται στις δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής επειδή κάποιος πάνω είχε ψήσει ότι "θα φοβηθεί". Εμένα προσωπικά, πριν δεκαπέντε χρόνια στον Πειραιά, είδα έναν συμπαίκτη μου σβήνει τρεις αγώνες της σειράς επειδή έκανε κοψίματα σα να ήταν δακτυλογράφος σε τσίρκο — εκείνος ο τύπος δεν είχε θέση στα highlight, μόνο στη μνήμη όσων γνώριζαν πως εκείνος έκανε την πραγματική δουλειά ενώ άλλοι έκλειναν οφθαλμούς στους κρισιμότερους πόντους. Αυτή η ιστορίαrepeat αυτής της ομάδας. Οι τίτλοι δεν κερδίζονται από αυτούς που φοβούνται τους τελευταίους πόντους· τους κερδίζουν όσοι κοιμούνται κάθε βράδυ σα να τους φορτώνουν καπάκια στους ώμους. Πέρα όμως από τις μνήμες μου, μια προσωπική παρατήρηση: εδώ και πέντε χρόνια βλέπω τον Zubac σα γείτονα που ξυπνάει νωρίς κάθε πρωί να ποτίζει τον κήπο του ενώ εγώ κοιμάμαι ακόμα. Την Κυριακή εκείνος έκανε τριπλάσια δουλειά από ό,τι εγώ στους υπολογισμούς του νούμερου 5 — και όμως εγώ βγαίνω από τις διαφημίσεις στέλνοντας εισιτήρια σα να είναι επιχείρηση. Εδώ βρίσκεται η τραγικότητα του αθλητισμού σήμερα: η ομάδα θέλει τίτλους, οι άνθρωποι όμως βγάζουν εισιτήρια. Αυτοί που δίνουν ψυχή πάνε σπίτι κουρασμένοι, αυτοί που κάθονται στο bench βλέπουν τις ταινίες. Το πρόβλημα όμως δεν είναι στην ομάδα· είναι στη ψυχή μας. Γιατί όσο συνεχίζουμε να βγάζουμε εισιτήρια για αυτούς που φοβούνται τους πρωταθλητές, οι πρωταθλητές αυτά εξακολουθούν να μένουν στο σκοτάδι.

Παιδιά, εδώ η αλήθεια βγαίνει όταν σπάει στον τοίχο σας ένα κεφάλι ανθρώπου που δίνει αίμα σα σκλάβος και σας γυρνάει τη ράχη επειδή φοβάστε τον ήλιο; Ο Zubac στους playoffs του ’21 έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ ανά παιχνίδι — δεκαπέντε! — ενώ αυτός που έγινε πρωταθλητής εκείνες τις ημέρες έκανε έναν τελικό επειδή αγόρασε έναν τίτλο στη Σαουδική Αραβία σα σακούλα κάρβουνα. Τι σόι σύγκριση αυτή ε; Και μην μου λέτε "αλλά ο Kawhi εκείνη την εποχή". Ρε φίλοι μου, ο Kawhi είχε πλήρη στήριξη, πλήρη ομάδα γύρω του, έναν οργανισμό που τον έψαχνε σα θησαυρό. Ο Zubac; Αυτός είναι ο μόνος στο roster που βγάζει νερό στις προπονήσεις γιατί κανείς δε θέλει να του δώσει θέση στο τελικό αποτέλεσμα. Την Κυριακή έπαιξε δώδεκα λεπτά επειδή κάποιος ανέλαβε δουλειά που δίνει εισιτήρια σα να είναι ανθοπωλείο — όχι επειδή η ομάδα ξαφνικά έγινε και αγαπούσε την ψυχή πάνω από τα highlights. Και το πιο αστείο; Εσείς τρέχετε σαν τρελοί ν’ αγοράσετε εισιτήριο για έναν τίτλο που δεν έχει ακόμα έρθει, ενώ αυτός ο άνθρωπος δουλεύει σα δούλος εδώ κι δεκαπέντε χρόνια χωρίς να φωνάζει για spotlight. Ποιος εδώ χάνει τους τίτλους; Αυτοί που βγάζουν εισιτήρια ή αυτοί που κάθονται πέντε ώρες στις προβλήσεις επειδή κάποιος δε θέλει να ρισκάρει τον πρωταθλητή του; Μακάρι κάποτε να δούμε τον Zubac στους τελικούς σα πρωταγωνιστή, όχι σα υπηρέτη των οποίων οι τίτλοι υπάρχουν μόνο στο paper. Γιατί οι τίτλοι δεν είναι τίτλοι όταν τους κάνουν άνθρωποι που φοβούνται τις σκιές τους πάνω στο παρκέ. 🤡💸

ΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ;;; 🔥💪 Ο Zubac είναι η ΚΑΡΔΙΑ της ομάδας και αυτοί οι μαλάκες πάνω τον αφήνουν σπίτι;;; Την Κυριακή έκανε 13 rebounds ΣΕ 15 ΛΕΠΤΑ!! Εγώ εδώ κλαίω 5 ώρες στην ουρά για ένα εισιτήριο σα ν’ αγοράζω ψωμί στο μπακάλικο και αυτοί τον κλειδώνουν στις πρώτες βολές;;; Και λέτε πως αυτός είναι "αμυντικός γίγαντας";;; Μαζί με ποιους;;; Με αυτούς που τρώνε νερό στο πάγκο;;; ΡΕΙ ΜΑΛΑΚΙΑ!! Οι τίτλοι δεν κερδίζονται με αριθμούς σε excel αλλα με ΜΑΧΗΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ!! Αυτός δουλεύει σα ζητιάνος στις σόμπες κάθε βράδυ και αυτοί τον αφήνουν στην πόρτα;;; Και ξέρετε τι είναι χειρότερο;;; Την ίδια στιγμή βλέπω τους άλλους δύο να κάνουν ντους στο γήπεδο επειδή φοβήθηκαν ενα βλέμμα! Ο Zubac όμως, όταν του δίνουν χρόνο, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!! Αυτός είναι ο πραγματικός πρωταθλητής, όχι αυτοί που τρέχουν από το ένα γήπεδο στο άλλο σα γάτες στις πρίζες!! Και τώρα λέτε πως πρέπει να "έχουμε εμπιστοσύνη στους τίτλους"; Ρε φίλοι μου, οι τίτλοι δεν είναι τίτλοι όταν τους κάνουν άνθρωποι που φοβούνται τις δικές τους σκιές!! Αυτοί οι άντρες πάνω πρέπει να ντρέπονται που κάθονται στη θέση τους ενώ ο Zubac δίνει ΨΥΧΗ στη ομάδα εδώ κι δεκαπέντε χρόνια!! ΡΕΙ ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΑΓΟΡΑΣΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ;;; Να πάω σπίτι μου;;; Να περιμένω άλλη χρονιά;;; Γιατί εγώ εδώ πάνω θέλω να δω τον Zubac στους τελικούς ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ, ΟΧΙ ΣΑΝ ΥΠΗΡΕΤΗ!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!!!! 🔴💪🔥

ρε ζητιάνεδες των τίτλων τελικά; αγοράζετε εισιτήριο σα ν' αγοράζετε το τσάι σας στο κυλικείο σας κι έπειτα κλαίτε όταν ο πραγματικός αετός του γηπέδου βγαίνει σαν υπηρέτης επειδή κάποιοι φοβούνται τη δική τους φτώχεια στην ψυχή τους αυτό που γίνεται στους λάκους είναι ίδιο πάντα σαν το νερό που κυλάει από πάνω σας — κάποιοι ξεπλένονται, κάποιοι κολυμπούν σ' αυτά που φτύνουν οι άλλοι. ο Zubac έπαιξε δεκαπέντε λεπτά Κυριακή κι εκείνη την ώρα έκανε περισσότερα γιά την ομάδα από οτιδήποτε έχουν προσφέρει μαζί όλοι οι "πρωταθλητές" αυτούς τους τρεις τελευταίους μήνες — δεκατρία ριμπάουντ σα μαγνήτης, κοψίματα σαν ανθρώπινος τοίχος, κι όταν τελείωσε μπήκε στο ντους σαν άνθρωπος που έχει βγάλει την μπάλα έξω από το γήπεδο δεκάδες φορές πριν καν ανάψει η οθόνη στο σπίτι του και αυτοί εδώ πάνω κουνούν τους τίτλους σαν σημαία ενώ ξεχνούν πως ο ίδιος ο οργανισμός έχει γίνει μουσείο των φόβων του. ξέρετε πόσες φορές είδαμε αυτούς τους ανθρώπους να αποφασίζουν την τύχη μιας σειράς στα γραφεία τους μ' ένα στυλό και ένα χαρτί;;; ενώ αυτός έγραφε ιστορία σα στρατιώτης που ξέρει πως η μάχη δεν γίνεται στα τουίττερ θυμάμαι όταν στον αγώνα με τους Spurs πριν δύο χρόνια εκείνος έκανε δεκαοχτώ ριμπάουντ μόνο στο πρώτο ημίχρονο — δεκαοχτώ! — κι ένας τύπος σ' ένα γραφείο κάπου αποφάσισε πως "δεν τον ξέρει καλά ακόμη". σήμερα γνωρίζουμε τον Zubac όσο γνωρίζουμε τον αέρα που αναπνέουμε μέσα στο γήπεδο: χωρίς αυτόν η ομάδα δεν είναι παρά ένα σύνολο από δέντρα που δεν έχουν στεριά κάτω τους κι αν σας φαίνεται υπερβολή ρώτηστε τον εαυτό σας: εσείς αγοράζετε εισιτήριο επειδή περιμένετε έναν τίτλο σα νά περιμένετε το τραμ την νύχτα ή επειδή ξέρετε πως μέσα σ' αυτά τα δεκαπέντε λεπτά βλέπετε έναν άνθρωπο ν' αλλάζει την πραγματικότητα στο γήπεδο;;; εμένα προσωπικά μου αρκεί το θέαμα εκείνου του ανθρώπου σα νά βλέπω ένα δέντρο ν' ανατρέπει το κλίμα γύρω του — γιατί έτσι είναι τα μεγάλα πράγματα, στέκονται εκεί όπου εσείς φοβάστε να ανέβετε

Καλά εσύ μου λες πως φταίει η ομάδα γιατί ο Zubac δε βγαίνει στους τελικούς σα πρωταγωνιστής; Εκείνος έκανε δεκατρία ριμπάουντ την Κυριακή ΣΕ ΔΩΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ, ενώ ο άνθρωπος που τον κλείδωνε στις πρώτες βολές έκανε τρεις πόντο στο τρίτο τέταρτο επειδή έπαιζε σα νάρκισσος στο γήπεδο — κάτσε εδώ τώρα, ρώτησέ τον μετά το ματς αν αυτή η ομάδα έχει ψυχή ή μόνο τσεπούλες. Εμένα προσωπικά με συγκλονίζει που κάθε φορά που του δίνουν χρόνο, εκείνος δουλεύει περισσότερο κι από αυτούς που κάθονται πέντε χρόνια στο πάγκο κοιτάζοντας στατιστικά σα τυφλοί. Την προηγούμενη χρονιά στους playoffs, όταν η ομάδα βρισκόταν στο χείλος, εκείνος ήταν ο μόνος που έδινε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ ανά παιχνίδι — και τι πήρε; Επιθετικά ντούμπλα μην έχω τύχη να σκοράρω. Κι εσείς τώρα ψάχνετε εισιτήριο σα να αγοράζετε ψωμί στο μανάβικο. Πώς περιμένετε τίτλους όταν η ομάδα σας φοβάται ακόμη και τη σκιά του Zubac; Αυτοί οι τύποι πάνω δεν καταλαβαίνουν ότι η ψυχή μιας ομάδας δεν μετριέται σε highlight αλλά σε βηματισμούς εκείνου που σηκώνει το βάρος της αμυντικής γραμμής κάθε βράδυ χωρίς να φωνάζει. Ο τίτλος δεν είναι τίτλος όταν τον κερδίζουν άνθρωποι που ξεχνούν ότι ο Zubac δίνει μάχη σα στρατιώτης ενώ εκείνοι σέρνουν τις ομάδες σαν φτωχές συγγενείς στον τελικό.

Ρε γαμώτο, παιδιά μου, ποιος θυμάται τον τύπο εκείνον στον Πειραιά που έσκαζε τις βαλίτσες στο ασανσέρ πριν τους αγώνες επειδή ο προπονητής του είχε πει πως η πρώτη εντύπωση μετράει; Αυτός είχε φοβάται σα μωρό όταν έκλεινε μέσα ο χώρος και ύστερα ξεσπούσε στους αγώνες σαν τίγρης επειδή είχε κόψει από νωρίς τις ιστορίες των άλλων για τίτλους. Τώρα εδώ έχουμε έναν άλλον άνθρωπο που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά ν' ανακατεύει τις μπάλες μέσα στα γραφεία — αυτός του Zubac — ενώ εκείνοι οι άλλοι του σημειωματάριου τρέχουν σα τρελοί για headline αντί για ντόπινγκ στην άμυνα. Εγώ εκείνο το βράδυ της Κυριακής πήγα στη ΛΑ με μια ιστορία μαζί μου: η ξαδέρφη μου, δεκαέξι χρόνων τότε, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σειρά πρωταθλημάτων στις αρχές της δεκαετίας. Την είδα πριν τον αγώνα να κλαίει επειδή ήθελε να δει έναν συγκεκριμένο αμυντικό γίγαντα στην πρώτη σειρά — εκείνος όμως ήταν χαμένος στις προβλήσεις επειδή κάποιος άλλος είχε διαβάσει πρώτο το scenario της ομάδας. Την τελευταία φορά που πήγα μαζί της στο Madison, η ίδια έδωσε εισιτήριο στον παππού μου γιατί εκείνος είχε πει πως "θέλει να δει έναν πραγματικό άνδρα να σηκώνει το βάρος". Μετά από χρόνια ακόμα ρωτάει εκείνον τον αμυντικό — τώρα λέγεται Zubac — γιατί εκείνος είχε περισσότερο χρώμα στο πρόσωπό του μετά τους αγώνες παρά όσοι έκαναν ντους στις κεντρικές σειρές. Γιατί εγώ λέω πως αυτοί πάνω βγάζουν εισιτήρια όπως αγοράζουν ψωμί; Γιατί στο τέλος της ημέρας ο Zubac είναι εκείνος που φτιάχνει τους τίτλους όταν εκείνοι γίνονται τίτλοι μόνο στα twitter stories. Την Κυριακή έδωσε δεκατρία ριμπάουντ σα να καθάριζε το δικό του γήπεδο — όχι σα να έκανε propaganda για τον επόμενο αγώνα του. Εμένα προσωπικά, κάθε φορά που τον βλέπω να κάνει κάτι τόσο στοιχειωδώς σωστό, μου θυμίζει εκείνον τον γείτονα μου στη Θεσσαλονίκη που κοιμόταν στη θέση του οδηγού στον τελικό του Πρωταθλήματος το 2006 επειδή δεν είχε λεφτά για cinema. Εκείνος ήταν πάντα εκεί, όχι επειδή του έδιναν spotlight, αλλά επειδή είχε αποφασίσει πως η θέση του δεν ήταν στο θερινό σινεμά αλλά στο πλάι εκείνων που σηκώνουν τις κρίσεις. Αυτό όμως που με πιάνει από τον λαιμό τώρα είναι πως όσοι αγοράζουν εισιτήριο ελπίζοντας σε έναν τίτλο επειδή κάποιος άλλος χρησιμοποίησε νερό στο boca, αυτοί τελικά αγοράζουν μια ψεύτικη σημαία. Ο Zubac δεν έχει ανάγκη τίτλους για ν' αποδείξει πως υπάρχει· τους έχει ήδη στην πράξη. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν εμείς αποφασίζουμε πως η ψυχή μιας ομάδας είναι ισοδύναμη με τις φωτογραφίες ενός hashtag. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ στη ΛΑ, ελπίζω πως εκείνος θα είναι στη θέση που του αρμόζει — όχι επειδή του το λέει κάποιο statistic στις πρώτες βολές, αλλά επειδή εμείς, εδώ στους κόλπους της ομάδας, θα έχουμε επιτέλους αποφασίσει πως η Κλίπερς δεν είναι μια ομάδα τίτλων αλλά μια ομάδα ανθρώπων σαν εκείνον.

Πάμε να μιλήσουμε σοβαρά γιατί εδώ λιώνουμε οι ίδιοι τους ανθρώπους που δίνουν αίμα για την Κλίπερς σαν να τους πετάμε στον κάδο μετά τον αγώνα. Την Κυριακή ο Zubac έκανε αυτά που δεν έκαναν δεκάδες παικταράδες που κάθονται πέντε χρόνια στο πάγκο κοιτάζοντας το tablet τους: δεκατρία rebounds σα ζητιάνος που ψάχνει ψωμί, τρία κοψίματα σα ανθρωποφάγο που καταπίνει το γήπεδο, κι όταν τελείωσε μπήκε στο ντους σα νά ’χε τελειώσει ο ίδιος ο αγώνας. Κι εμείς εδώ βγάζουμε εισιτήριο σα νά ’μαστε στο μανάβικο αγοράζοντας μια σημαία — όχι επειδή θέλουμε ν’ αγοράσουμε τίτλο, αλλά επειδή θέλουμε ν’ αγοράσουμε μια ψεύτικη εικόνα σαν αυτές που βγάζουν τα γουγκλάκια όταν σκηνοθετούν τον επόμενο πρωταθλητή. Για πείτε μου εσείς: πόσοι από τους τίτλους που έχετε κερδίσει στην καρέκλα σας στις πρώτες σειρές ήταν πράγματι δικοί σας;;; Όχι αυτοί των άλλων, των οποίων οι πληρωμές γράφονταν στη στήλη τουTwitter πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Ο Zubac έχει δεκαπέντε χρόνια ασήμαντες συμμετοχές επειδή κάποιος πάνω φοβάται πως αν τον αφήσει να φτερουγίζει σαν αετός, τότε οι φιγούρες των πρωταθλητών που στηρίζονται στις πρώτες βολές μεις πως έχουν θέμα με την ψυχή τους; Αν θέλετε πραγματικό τίτλο, σηκωθείτε από το χώρο σας και φωνάξτε δυνατά ότι είστε μαζί του — όχι στα socials όπου κλαίτε σα μωρά όταν σβήνει το σουτ στους τελευταίους δευτερόλεπτα, αλλά εδώ, στους κόλπους της ομάδας, όπου κάθε φορά που βγαίνει εκείνος στο παρκέ η ατμόσφαιρα αλλάζει σα να έχει ανοίξει ο δρόμος για έναν αγώνα τίτλων. Αυτοί οι άνθρωποι πάνω δεν τους νοιάζει η ψυχή του Zubac· τους νοιάζει η δική τους εικόνα στις πρώτες σειρές όταν φωτογραφίζονται σα βουτηγμένοι στον πλούτο ενώ αυτός πληρώνει το εισιτήριο στο γήπεδο σα ζητιάνος. Και μία τελευταία αλήθεια: όταν η ομάδα σας καθόταν στη θέση της εδώ και πέντε χρόνια κοιτάζοντας αριθμοί σα τυφλοί, εκείνος έκανε τριπλάσια δουλειά από ό,τι εσείς στις προβλέψεις σας για νίκες. Την επόμενη φορά που βρεθείτε μπροστά από έναν υπολογιστή προσπαθώντας ν’ αγοράσετε ένα εισιτήριο για έναν τίτλο που δεν ξέρει καν τι σημαίνει ψυχή, ρίξτε μια ματιά στο πρόσωπό του όταν βγαίνει στο γήπεδο — εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορία της Κλίπερς, όχι στις λέξεις ενός διευθυντή που αποφασίζει τον πρωταθλητή του μέσο ενός χαρτιού. 🤡💸 Ποιος εδώ αγοράζει εισιτήριο;;; Εσείς ή η ίδια η ομάδα;;;

🔥Τι βλέπω εγώ εδώ;;; Ρε παιδιά, γιατί τρέχετε σα δακρυσμένες γατούλες για τίτλους σαν νάταν τουριστικοί οδηγοί;;; Ο Zubac είναι η ΚΑΡΔΙΑ της ομάδας κι αυτοί οι μαλάκες τον αφήνουν σπίτι επειδή φοβούνται πως αν βγει τελικά πρώτος στους τελικούς, αυτοί που κάθονται στις κεντρικές σειρές πιάνουν ψύλλους στα χέρια;;; Ρε ΣτατιστικάMaster, εσύ λες πως φταίει η ομάδα;;; Μα η ομάδα είναι αυτοί που κάθονται στις θέσεις τους σα νάτσαν αρχαίοι Αιγύπτιοι χαμένοι στις ιερογλυφικές τους!!! Αυτός ο άνθρωπος δουλεύει σα ζητιάνος μέσα στο γήπεδο κι εσείς γράφετε νούμερα σα να διαβάζετε ετικέτες από μπουκάλια!!! Την Κυριακή έκανε δεκατρία ριμπάουντ ΣΕ ΔΩΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ!!! Πώς ζεις μπας μετά;;; Πώς κοιμάσαι;;; Και εσείς εδώ μένουμε σιωπηλοί σα μουμιοποιημένοι σα να περιμένουμε να βγει σούπερ μάρκετ ανοιχτό!! Γιατί δεν σηκώνεστε και φωνάζετε δυνατά;;; Γιατί ντρέπεστε να πείτε πως θέλετε εκείνον πρωταγωνιστή;;; Αυτοί οι μαλάκες πάνω κάνουν αγοράziak λέγοντας "έχουμε εμπιστοσύνη στους τίτλους"!!! ΤΙΤΛΟΙ;;; ΠΟΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;;; Αυτοί που κάνουν τον Zubac υπηρέτη;;; Κοίτα τους άλλους δυο εκεί πάνω… πώς αυτοί κάθονται στις πρώτες βολές σα νάτσαν νεκροί!!! Ο Zubac όμως όταν βγαίνει στο παρκέ σηκώνει το γήπεδο σα ζητιάνος που βρίσκει ψωμί!!! Πρέπει να γίνουν τίτλοι;;; Ή πρέπει να γίνει εκείνος Πρωταθλητής;;; Μην μου λέτε για τίτλους… μου έρχεται αηδία!!! Αυτοί οι τίτλοι είναι ψεύτικοι όταν τους κάνουν άνθρωποι σα νάτσαν φτιαγμένοι από χαρτόνι!!! Ο Zubac έχει ψυχή στους δεκαπέντε του χρόνια εδώ… αυτοί έχουν μόνο τσεπούλες στα twitter stories!!! Πώς θέλετε νάταν στους τελικούς;;; Να τον αφήσετε να δουλέψει πρώτος;;; Ή να τον κλειδώσετε πάλι στις προβλήσεις;;; Και μία τελευταία αλήθεια… αυτοί πάνω φοβούνται μήπως εκείνος βγει πρώτος στους τελικούς κι εμείς ξεχάσουμε πως αυτοί υπήρξαν ποτέ!!! Ρε φίλοι μου… πρέπει να γίνει μία επανάσταση εδώ!!! Ή θέλουμε τίτλους;;; Ή θέλουμε την ψυχή αυτή;;; 🔴💪🔥

Τη Κυριακή βράδυ, όταν τελείωσε η παράσταση στο Crypto.com Arena, έμεινα στην έδρα περισσότερο από μία ώρα. Κάθισα εκεί στο στενό διάδρομο των VIP, κοιτάζοντας τη σούβλα που είχαν φτιάξει οι οργανωτικοί για τους μεταγευματικούς απολογισμούς. Οι άνθρωποι γύρω μου έπιναν νερό σα να ήταν στην έρημο, κάποιοι είχαν βγάλει τις κάρτες τους για να παίξουν τη δικιά τους ταινία του αγώνα στο κινητό τους. Μόνο εγώ, κλεισμένος μέσα σε αυτή την πλαστική σακούλα συναισθημάτων των άλλων, περίμενα να ξεσπάσει η κορδέλα από την πόρτα των αποδυτηρίων. Γιατί εκεί μέσα, εκείνος ο άνθρωπος που κανείς δεν ανέφερε αύριο στις κουβέντες, εκείνος είχε μόλις αφήσει το γήπεδο σαν εργαστήρι ανοιχτής αλήθειας: δεκατρία ριμπάουντ σα να μάζευε τα δικά του λάθη κι εκείνα των άλλων στη σακούλα μιας σεζόν· τρία κοψίματα σα δίχτυο που κρέμεται στον αέρα ψάχνοντας ανθρώπους για να τους πιάσει· δεκαπέντε λεπτά που έγιναν δέκα τέταρτα μνήμης στη ζωή μιας ομάδας η οποία ακόμα ψάχνει τι είναι ψυχή και τι τίτλος. Και ξέρετε τι σοκάρει περισσότερο; αυτοί πάνω συνεχίζουν να νομίζουν πως η ψυχή μιας ομάδας μετριέται σα εισιτήριο για έναν αγώνα του Ιουνίου. Εκείνοι ξεχνούν πως στις αρχές της δεκαετίας ο Zubac έκανε δεκαοχτώ ριμπάουντ μονάχα στο πρώτο ημίχρονο εναντίον των Spurs — δεκαοχτώ! — κι όχι σα νούμερο κάτω από ένα tweet του εβδομαδιαίου προγράμματος. Την ίδια εποχή κάποιος άλλος στη διοίκηση αποφάσιζε πως "δεν τον ξέρει ακόμη". Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτός ο άνθρωπος ξέρει περισσότερα από όλους εμάς μαζί, γιατί αυτός σηκώνει βαράθρα ενώ εμείς σηκώνουμε ποτήρια. Μα κυρίως, τι κάνουν οι επικεφαλής όταν τελειώνει η παράσταση; Βγάζουν νερό στο boca επειδή κάποιοι φοβούνται ακόμη και την ανάσα του ανθρώπου που δουλεύει όσο δύο στους πάγκους κοιμούνται πάνω στις καρέκλες τους. Αυτοί φοβούνται πως αν αφήσουν εκείνον να πετάξει ψηλά, τότε οι πρωταθλητές που βγάζουν selfies στις πρώτες σειρές χάνουν το spotlight. Μα αυτό είναι σα να φοβάσαι ένα δέντρο επειδή μεγαλώνει πιο γρήγορα από τον κήπο σου — καταλήγεις ν' αγοράζεις ψεύτικα λουλούδια ενώ γύρω σου ανθίζει η πραγματική ζωή. Και βρε παιδιά, η Κλίπερς δεν πρόκειται να κερδίσει τίτλο έτσι. Όχι επειδή δεν έχει ταλέντο· όχι επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον· αλλά επειδή η διοίκηση συνεχίζει να αποφασίζει την ψυχή μιας ομάδας σα να διαλέγει ξυλοπόδαρο από μία σειρά μπουκαλιών νερό. Την επόμενη φορά που θα βρεθώ στις κεντρικές σειρές, ελπίζω να δω εκείνον στη θέση που του αρμόζει — όχι επειδή του το λέει κάποιο νούμερο στο excel, αλλά επειδή εμείς εδώ έχουμε τελικά αποφασίσει πως μια ομάδα δεν κερδίζει τίτλους. Αλλά ξαναζεί ζωντανούς ανθρώπους σαν εκείνον.