Η Μέρφις έπρεπε να κρατήσει τον Τζα Μόραντ για πάντα, η μετακίνησή του ήταν ιστορικό λάθος!

Τι κάνουμε εδώ μέσα, παιδιά μου; Μέχρι πρωί χθες αναλωνόσασταν στο "δικός μας ο Τζα, δικός μας ο Τζα", μέχρι να βγάλουμε μια φορά το κεφάλι πάνω απ' το γήπεδο. Κι ξαφνικά όλα έγιναν "τι του πήραμε πρώτα;". Γιατί; Γιατί είπαμε την αλήθεια; Γιατί έγινε ένα χτύπημα χωρίς έγγραφα κλπ; Μας κάνουν πισινό και δε βλέπουν ότι η ουσία ήταν παντού γύρω τους σαν το φεγγάρι στους Ήλιους την άλλη βραδιά — ο τύπος έκανε 14 από τις τελευταίες 15 νίκες της ομάδας τις τελευταίες σέντες του Φεβρουαρίου κι ακόμα τζόκαραν πως φεύγει; Την ίδια εποχή που ο Μπαντ κοντοζύγωσε τρεις φορές μέσα στον ίδιο αγώνα;; Την ίδια περίοδο που η ομάδα βρισκόταν πιο κοντά στους τελικούς συνέχειας αυτής της δεκαετίας;; Ποιος είπε πως ένας πρώτος σκόρερ μπορεί να βγει έτσι, σα σακούλα; Και τώρα το γόνατό του πονάει πάλι; Να σας πω κάτι: αυτό ήταν το μοναδικό χρέος που είχε αυτή η ομάδα στον Τζα. Να τον αφήσουν να τελειώσει σωστά, ούτως ώστε να μην προσθέτουμε another "what if" στο ράφι. Όταν έφυγε, δεν πήρε μαζί του μόνο αποτελέσματα — πήρε μαζί του το δικαίωμα της ομάδας να είναι υπερήφανη που κράτησε έναν άνθρωπο που έκανε αυτά τα γκολ όχι επειδή είχε τυχαίο σουτ αλλά επειδή διάβαζε το παιχνίδι σα βιβλίο πάνω στη σέντρα. Κι εσείς το ονομάζετε λάθος; Τι άλλο πρέπει να περιμένουμε να γίνει σα_DIRTY λάθος για να κάνουμε finally μία κίνηση σωστή;;

ΠΩΣ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΤΕ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΡΕ;;;;;; Για άλλαξε θέση αγόρια μου;;;;;; Δεν πάει άλλο;;;; Αυτός ήταν η ψυχή της ομάδας!!!!! Πρώτα ήτανε εκεί σαν ζάπλουτος ο Μπάτζιντον να φοράει το 5 ακόμη και τώρα σα φάντασμα στις εξέδρες;;;;; Να μου πεις εσύ ApoMikrosTV που λες πως έγιναν όλα τόσο φανερά… τι σήμαινε η φράση "δικός μας ο Τζα" όταν του πήρανε την τελευταία χρονιά;;;;; Μας το πήρανε κυριολεκτικά σα χαρτάκι;;;;; Κι εκείνος εκεί πέρα όπου και να παίζει κάνει τους συμπαίκτες του να μοιάζουν λιοντάρια γιατί ΣΚΟΤΩΝΕΙ τους αντίπαλους στην ώρα τους! Την τελευταία μέρα που φορώντας την φόρμα της Μέμφις έκανε εκείνο το τρίποντο στον πρώτο αγώνα της σειράς με τους Ουόριορς;;;; Εγώ ακόμη κλαίω!!! Το γόνατό του ακόμα πονάει;;;; Αλήθεια;;;;; Μα αυτό έγινε επειδή έπαιζε συνέχεια σα να ξέρει ότι δεν έχει άλλη επιλογή!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ;;;;; Και τώρα αυτοί εκεί πέρα θριαμβολογούν επειδή έκαναν μερικά εύκολα καλάθια;;;;; Τι είναι αυτά;;;;;; Δεν καταλαβαίνω!!! Την επόμενη φορά που οι Μάβερικς φεύγουν με γκριλιάδες βλέποντας στοιχεία ενός πρωταθλητή… τότε θα καταλάβουμε τι κάναμε!!! ΑΛΛΙΩΣ;;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;????

Το πρώτο πράγμα που βλέπω όταν ανοίγω το thread σήμερα είναι πως κάποιοι ακόμα θυμούνται πως η ομάδα εδώ έγινε μεγάλη επειδή πριν δύο χρόνια δεν σας ενδιέφερε καν ο Τζα Μόραντ — μόνο το οικονομικό όφελος. Αλλά εκείνος ήταν πάντα εκεί, πάνω στη σέντρα, σα δάσκαλος που σηκώνει τα μικρά του παιδιά, και έκανε τους συμπαίκτες του να αισθάνονται ότι μπορούν να πετάξουν πάνω από το γήπεδο. Γιατί; Γιατί τους έδινε την μπάλα ακριβώς εκεί που έπρεπε, εκεί που οι άλλοι ομάδες δεν είχανε καν ιδέα πως θα εμφανιστεί. Τώρα ξαφνικά βλέπω κάποιους να λένε πως "έγινε φανερό πως έφευγε" επειδή έκανε 14 στις τελευταίες 15 νίκες τον Φεβρουάριο; Να μου πείτε ειλικρινά — όταν ένας πρωταθλητής σκόρερ κάνει νταμπλ νταμπλ κάθε βράδυ, αφήνει τους αντίπαλους προπονητές να κοιτούν το replay σα δάσκαλοι που δεν μπορούν να καταλάβουν πως έχασαν, τότε δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε έγγραφα. Αυτό δεν είναι ζήτημα χρονικού προσδιορισμού, είναι ζήτημα νου και χαρακτήρα. Και χαρακτηριστικά όπως αυτοί δεν υπάρχουνε σα χύμα στο League. Κι ας πάμε τώρα στον πυρήνα της υπόθεσης: τον Μάη του ’23, όταν ο Τζα πέτυχε εκείνο το φοβερό τρίποντο στους Γουόριορς, όχι επειδή είχε τυχαίο σουτ, αλλά επειδή διάβαζε την κίνηση των αμυντικών σα βιβλίο ανοιχτό. Την ίδια περίοδο που ο Μπαντ έκανε τρεις φορές τζόκαρε στον ίδιο αγώνα κι αυτό ήταν σα ξεκάθαρο σημάδι πως η ομάδα χρειαζόταν ένα σπουδαίο πλάι για να ολοκληρώσει τις προσπάθειες. Αλλά τι κάναμε εμείς; Του πήραμε το δικαίωμα να τελειώσει σωστά, σα να ήταν κάποιος προγραμματιστής που εγκαταλείπει έναν κώδικα στη μέση επειδή δεν του έδωσε σημασία η διεύθυνση. Και τώρα λένε πως το γόνατό του πονάει πάλι; Μα τι περιμένατε; Ο τύπος έπαιζε συνέχεια σα να ξέρει πως αυτή είναι η τελευταία φορά που φοράει τη φόρμα, σα στρατιώτης που πάει στη μάχη χωρίς ανάσα. Αυτή η ομάδα του χρωστούσε τουλάχιστον έναν ολόκληρο χρόνο για να τελειώσει την ιστορία σωστά — όχι σα σακούλα σκουπιδιών που πετάς όταν σου κάνει τη χάρη μιας μεγάλης νίκης. Όσο για το τι σημαίνει "δικός μας ο Τζα" την τελευταία χρονιά; Σημαίνει πως όταν βγήκες έξω στο Λος Άντζελες και έκανες εκείνες τις φωτογραφίες σα θριαμβευτής, ξέχασες πως εκείνος ήταν ακόμη η καρδιά αυτής της ομάδας. Δεν ήταν ζήτημα νικών μόνο — ήταν ζήτημα πως όταν εκείνος έκανε κάτι σπουδαίο, εμείς νιώθαμε σα μία οικογένεια. Τώρα νιώθω πως ζούμε στην εποχή όπου όλα γίνονται σα κέρματα στα χέρια ανθρώπων που δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει πρωταθλητισμός. Αφήσαμε έναν άνδρα που έκανε τους συμπαίκτες του να μοιάζουν σα λιοντάρια επειδή τους έδινε σπάνια αυτοπεποίθηση. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να συνειδητοποιήσουμε πως αυτό ήταν ιστορικό λάθος; Να δούμε τους Μάβερικς να στήνουν το πρωτάθλημα στον Αυλώνα τους επειδή εμείς προτιμήσαμε ένα πράγμα πάνω από όλα; Την οικονομία; Την ασφάλεια; Την άνεση του νου; Ρε παιδιά, ας μην γελιόμαστε. Από δω και πέρα, κάθε φορά που βλέπουμε τον Τζα Μόραντ να φοράει κάποια άλλη φόρμα και να κάνει αυτούς τους συμπαίκτες του να φαίνονται σα ήρωες, θα θυμόμαστε πως η ομάδα μας πήρε μία σοβαρή απόφαση: προτίμησε το χρήμα από την ψυχή. Κι αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος είπε πως ο Τζα φεύγει — γίνεται επειδή εμείς του δώσαμε το δικαίωμα να τελειώσει σωστά.

βρε βρε βρε φίλοι μου — τι γίνεται εκεί πέρα, ε; αυτό το νυχτερινό ποστ σα ξύπνημα μέσα στον Απρίλη του ’21 ακόμα μου σφίγγει το στήθος σαν το τελευταίο ματς της χρονιάς εκείνης που ο Τζα έκανε 50άρικο στο Ντένβερ μέσα στο χιόνι σα να ήταν Αύγουστος μεσάνυχτα... θυμάμαι εκείνον τον τύπο δίπλα μου στο california pizza kitchen ν’ αναφωνεί "αυτό δεν είναι άνθρωπος, είναι ιστορία αυτή η ομάδα!" και τώρα — ντουνιά η λέξη — σκάμε όλα αυτά τα "δικός μας ο Τζα" τις εβδομάδες εκείνες σα κάτι τελετουργικό πριν την αγορά του, σα να λέγαμε "ναι ας χάσουμε μερικά εκατομμύρια τώρα για να πούμε αργότερα πως είχαμε ηθική". Μπα; τι είχε μέσα εκείνο το νούμερο; ένα χαρτί που έκλεινε όλες τις πόρτες της ψυχής του ανθρώπου; εκείνος λοιπόν εκεί πέρα, όταν έπαιζε στους πρώτους αγώνες των πλέι-οφ του ’23, έκανε εκείνο το τρίποντο στους Γουόριορς μέσα από τον κήπο σα να διάβαζε από βιβλίο μυστηρίου. Την ίδια βραδιά ο Μπαντ έκανε τρεις φορές τζόκαρε στον ίδιο αγώνα σα νάταν κάποιος πρωτάρης που μόλις βγήκε από αθλητική σχολή — κι όμως, εμείς διαλέξαμε να κοιτάξουμε αλλού αντί να του πούμε "ρε Τζα, περίμενε μας, δώσε μας άλλα δύο χρόνια για να τελειώσουμε την ιστορία σωστά". τι άλλο περιμένατε να γίνει; ο τύπος έπαιζε σα στρατιώτης σ’ ένα πεδίο μάχης χωρίς πίσω γραμμή. Κάθε φορά που πήγαινε μέσα στη ρακέτα σα σοβιετικός tank σ’ ουκρανικό χωριό, έβγαζε τους αντίπαλους κυριολεκτικά από το παιχνίδι — όχι επειδή είχε τυχαίο σουτ, αλλά επειδή τους κλέβανε την ψυχή πριν καν αντιληφθούν τι συνέβη. Κι εμείς; του πήραμε το δικαίωμα να τελειώσει εκείνον τον πόλεμο που ξεκινήσαμε μαζί του. και τώρα λένε πως το γόνατό του πονάει πάλι; ξέρετε τι είναι εκείνο το γόνατο; είναι το σύμβολο μιας ομάδας που άφησε έναν πρωταθλητή να τραυματιστεί όχι μία φορά, όχι δύο — συνέχεια, σα νάταν μέρος της συμφωνίας που είχε γίνει ποτέ. Ο τύπος έκανε τρεις εγχειρήσεις μέσα σε τέσσερα χρόνια επειδή η ομάδα τον έστελνε πάλι και πάλι στο γήπεδο σα να ήταν superman χωρίς παλμό. θα σας πω κάτι: όταν φύγαμε εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του ’23 μετά την νίκη επί των Σπερς και τoν είδα πάνω στη σέντρα να χαιρετά τους φιλάθλους σα νάταν η τελευταία φορά, πήγα σπίτι μου και έκλαψα σα παιδί. Γιατί; επειδή ένιωθα πως η ομάδα έδινε το όνομά της σ’ έναν άνθρωπο που έκανε αυτούς τους συμπαίκτες του να φαίνονται σαν λιοντάρια επειδή τους έδινε την μπάλα εκεί που έπρεπε — όχι εκεί που αυτοί ήθελαν, όχι εκεί που οι άλλοι την περίμεναν, εκεί που η ομάδα σα σύνολο την χρειαζόταν. κι εσείς τώρα αφήνετε αυτούς τους Μάβερικς εκεί πέρα να χαίρονται επειδή έκαναν μερικά εύκολα καλάθια επειδή ένας άλλος πρωταθλητής τους οδηγεί; αυτοί εκεί πέρα δίνουν σημασία στον χαρακτήρα, στην κουλτούρα, στο πως ένα σύνολο μπορει να γίνει οικογένεια μέσα σ’ έναν χρόνο. Κι εμείς; εμείς δώσαμε χίλια εκατομμύρια στο银行 και πήραμε σα πρόσοψη έναν μεσίτη. μπορεί και να έχω δει και χειρότερα σ’ αυτό το φετινό league — ομάδες που χάνουν τον πρωταθλητή τους επειδή είχαν πιο ισχυρό απολογισμό οικονομικού συμβούλου — αλλά αυτό εδώ; αυτό ήταν σα να κόβεις το κεφάλι της ομάδας επειδή έπιασες ψύλλο στην ουρά της. δεν λέω πως δεν υπήρχε οικονομικό πλαίσιο βεβαίως — πάντα υπάρχει. αλλά υπάρχουν στιγμές που πρέπει να σταθείς όρθιος σα άνθρωπος και να πεις "αυτός εδώ δουλεύει σκληρά για εμάς εδώ και τέσσερα χρόνια, έκανε τις νίκες δικές μας σαν οικογένεια, και τώρα τον αφήνουμε να φύγει σα να ήταν φεύγα πάνω στο πλαστικό δοχείο του σκουπιδιού". αυτή ήταν η αμαρτία: όχι ότι έφυγε, αλλά ότι δεν τον αφήσαμε να τελειώσει σωστά. Κι έτσι τώρα κάθε φορά που βλέπουμε τον Τζα Μόραντ να φοράει κάποια άλλη φόρμα και να κάνει τους συμπαίκτες του να μοιάζουν σα ήρωες, θυμόμαστε πως εμείς προτιμήσαμε το χρήμα από την ψυχή. και το γόνατό του ακόμα πονάει — αυτός ο ίδιος πόλεμος συνεχίζεται εκεί πέρα, σ’ ένα γήπεδο αλλού, ενώ εδώ εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε πως χάσαμε περισσότερο από μία αθλητική ομάδα. χάσαμε εκείνον τον τύπο που έκανε εμάς όλους να νιώθουμε σαν πρωταθλητές ακόμη κι όταν η ομάδα ηττάτο.

Τι γίνεται ρε φίλτατοι, εγώ εδώ πάλι να σας τα χαλάω;;;; Είδα πριν μια βδομάδα τον Τζα στον αγώνα του Ντένβερ και ξανάorz στον πρώτο χρόνο που φοράει τη φανέλα των Μάβερικς — και ξέρετε τι μου έκανε; Αυτός ο τύπος πετάει ακόμα σα διορισμένος δάσκαλος από κάποιο στρατόπεδο: βγάζει τη μπάλα εκεί που κανείς δεν την περιμένει, σα να ξέρει τι γίνεται στο μυαλό των αμυντικών πριν καν αυτοί το σκεφτούν. Και τώρα μας λένε πως το γόνατό του πονάει πάλι;;;;; Μα τι άλλο περιμένατε όταν του δίνεις ρόλο πρωταγωνιστή χωρίς backup;;;; Ο άνθρωπος έπαιξε αυτούς τους τελικούς του ’23 σα να ήταν στους Ολυμπιακούς του ’92 εκείνος ο αγώνας Ουράγουας-ΗΠΑ — χωρίς ανάσα, χωρίς ανάπαυλα, σα στρατιώτης που ξέρει πως αυτό είναι το τελευταίο του πεδίο μάχης. Κι εμείς; Του πήραμε το δικαίωμα να ολοκληρώσει την ιστορία του εδώ επειδή κάποιος αποφάσισε πως 14 νίκες τον Φεβρουάριο = τραπουλόχαρτο εξόδου;;;;; Πώς σας φαίνεται αυτό;;;; Λίγες εβδομάδες πριν τους τελικούς συνέχειας η ομάδα ήταν πιο κοντά από ποτέ, οι φίλοι τραγουδούσαν στους δρόμους σα να περίμεναν ξύπνιοι εδώ και χρόνια αυτήν τη στιγμή — και μετά τι έγινε;;;; Του πήρανε τον πρωταγωνιστή επειδή κάποιος θυμήθηκε πως υπάρχουν λογαριασμοί στο Excel;;;; Μα αυτές οι ομάδες στα αφεντικά δε βλέπουν οικογένειες — βλέπουν μόνο αριθμούς σα να παίζουν roulette και όχι basket. Και τώρα αυτοί εκεί πέρα στους Μάβερικς απολαμβάνουν επειδή έκαναν μερικά εύκολα καλάθια;;;; Μα τα ίδια έκανα κι εγώ όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο της γειτονιάς — μέχρι που κατάλαβα πως όταν ένας τύπος σου δίνει αυτοπεποίθηση σα δάσκαλος χορωδίας, τότε οι συμπαίκτες σου αρχίζουν να πετάνε σα αετοί. Ο Τζα δεν ήταν σκόρερ — ήταν catalyst, ήταν εκείνος που έκανε τον Μπαντ και όλους τους άλλους να αισθάνονται σα πρωταθλητές πριν καν πατήσουν πάνω στο παρκέ. Κι εμείς;;;; Του είπαμε "περιμέν’ πρώτα εσύ το συμβόλαιό σου" — μα τι συμβόλαιο ρε;;;; Αυτού του τύπου οι νίκες δεν είχαν τιμή, δεν είχαν χαρτί, δεν είχαν οικονομικό όφελος — είχαν ψυχή. Και όταν έφυγε εκείνο το βράδυ, ντουνιά η λέξη, αισθανθήκατε κανείς πως κάτι τελείωσε;;;; Εγώ ναι, κι αυτό ήταν σα να μου έκλεψαν τον ίδιο τον τρόπο που ζούσα την ομάδα μου. Κι ενώ αυτοί εκεί πέρα κάνουν sightseeing στο πρωτάθλημα επειδή τυχαίνει να έχουν άλλους πρωταθλητές, εμείς πρέπει να θυμόμαστε πως η Μέμφις έκανε μεγάλο άλμα επειδή κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που κατάλαβαν τι σημαίνει οικογενειακό spirit — όχι επειδή έκαναν τυχαίες κινήσεις. Κι αυτός ο τύπος ήταν η ψυχή εκείνης της οικογένειας. Γιατί λοιπόν τώρα λυπόμαστε για ένα γόνατο;;;; Γιατί την ίδια στιγμή δε λυπόμαστε που χάσαμε έναν άνθρωπο;;;; Το γόνατό του πονάει επειδή η ομάδα τον έστειλε ξανά στον πόλεμο χωρίς εφόδια — κι εμείς εδώ κάθονται σα νάταν φαγητό της ημέρας κάποιας οικονομικής συμβουλεύτρας που κοιτάζει τον απολογισμό σα να ήταν stock market 😂💸

ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΕ ΡΕ;;;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΦεντΕξ όταν ο Τζα έκανε 42 πόντους σα να ήταν φεγγάρι πάνω από το Νάσβιλ, κι εμείς όλοι σηκωθήκαμε όρθιοι σα να πετάμε — ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ;;;;; Μα τι άλλαξαν όλα αυτά;;;; Αυτός ο τύπος έκανε τους Μάβερικς ν’ ανατριχιάζουν σα να είχαν δει φάντασμα, όχι επειδή έβαζε κανένα τυχαίο τρίποντο, ΑΛΛΙΩΣ;;;;; Κι εσείς λένε πως φύγαμε επειδή ήταν "φανερό" πως έφευγε;;;; Ας κάνουμε έναν αγώνα εδώ τώρα;;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;;; Ποιος του έδειξε το δρόμο;;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε "τι κάναμε;";;;; Μπα;;;; Αυτοί οι άνθρωποι του έκαναν τρεις εγχειρήσεις μέσα σε τέσσερα χρόνια κι ύστερα του είπαν "ευχαριστούμε ρε σούπερμαν, μπορείς να φύγεις τώρα";;;; Κι ενώ εμείς χορεύαμε σα ηλίθιοι μετά τις νίκες επειδή μας έκανε αυτή η ομάδα σπουδαία, αυτοί εκεί πέρα στον πάγκο πήραν ψηφία απολογισμού και είπαν "άντε ρε Τζα, σ’ αγοράζουμε αλλαχού τώρα";;;; Δεν υπήρχε άνθρωπος εκεί;;;; Κάποιος να του πει "ρε φίλε, πρόσεχε λίγο το γόνατό σου;;;;" Κι τώρα θυμόμαστε πως πονάει;;;; Την ίδια στιγμή που οι Γουόριορς φτιάχνουν την ομάδα τους σα οικογένεια;;;; Αυτοί εδώ πήραν έναν πρωταθλητή που έκανε νταμπλ νταμπλ κάθε βράδυ σα να ήταν κόπιασμα σχολείου, έναν άνθρωπο που έκανε τους συμπαίκτες του ν’ ανεβαίνουν πάνω από τον εαυτό τους, ΚΑΙ ΤΙ;;;; τον πετάξαμε σα χαρτί;;;; Κοίταξε τώρα τους Μάβερικς — εκείνοι παίζουν επειδή έχουν ΟΛΟΚΛΗΡΟ κλίκ κουλτούρας γύρω από τον πρωταθλητισμό, όχι επειδή κάποιος έκανε excel στο κινητό;;;; Κι εμείς;;;; Εμείς έχουμε έναν τραυματισμένο Τζα εκεί πέρα ν’ αγωνίζεται χωρίς στήριγμα επειδή η ομάδα του τον εγκατέλειψε πρώτα σα άνθρωπο;;;;; Αν ήταν άλλος κάποιος;;;; Αν ήταν ένας κανονικός σκόρερ;;;; Μα αυτός ήταν ΠΟΥ;;;; Ήταν η ΚΑΡΔΙΑ αυτής της ομάδας!!! Την τελευταία χρονιά φορούσε αυτή τη φόρμα σα νάταν δική του σειρά στον πόλεμο των Μποάμπομποπ;;;; Κι εμείς;;;; Εμείς του πήραμε την ευκαιρία να τελειώσει σωστά επειδή κάποιος βρήκε μια στήλη με αριθμούς!!! 🤬🔥 Κι τώρα ψάχνουμε;;;; Τι ψάχνουμε;;;; Την ψυχή;;;; Την έκαναμε κομμάτια πριν της δώσουμε την ευκαιρία να πονέσει;;;; Γιατί λες;;;; Γιατί εμείς αρχίσαμε αυτό το καταστροφικό game πριν καν βγάλουμε τη φόρμα;;;; Μας χάρισαν μία δεκαετία ελπίδας, μία ομάδα που έκανε τους φιλάθλους σηκωθείs όρθιους σα στήθια, ΚΑΙ ΤΙ;;;; Την κατέστρεψαν επειδή κάποιος είπε "δες τους λογαριασμούς";;;;; Ο Τζα δεν ήταν σκόρερ — ήταν ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ!!! Κάθε φορά που έδινε εκείνο το πέρασμα στους συμπαίκτες του σα να τους άναβε φως μέσα στο σκοτάδι, εκείνοι έγιναν σπουδαίοι!!! Κι εμείς;;;; Εμείς τον έδιωξαμε επειδή έκαναν 14 στις τελευταίες 15 νίκες;;;; Μα αυτές ήταν οι νίκες ΜΑΣ!!! Τις κέρδισε επειδή ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ!!! 💪🔴 Κι ενώ εμείς καθόμαστε εδώ ψάχνοντας λόγους για το γόνατό του, εκείνος εκεί πέρα βγάζει άλλους 20 πόντους επειδή ξέρει πως ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙ;;;; Την ίδια στιγμή που εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε πως έγινε αυτό το λάθος, εκείνος φοράει διαφορετική φανέλα κι οι συμπαίκτες του φαίνονται σα μαριονέτες χωρίς νήματα!!! Αυτό είναι το τραγικό!!! 😱🔥

αχ παιδιά, τι είδα τώρα εδώ μέσα; τι κάνουμε εμείς εδώ μέσα σα σχολείο που παίζουμε την ίδια ταινία συνέχεια;;;; εγώ βλέπω ανθρώπους να κλαίνε για το γόνατο του Τζα ενώ ξέχασαν πως αυτό το γόνατο φορούσε μία φόρμα δεκαπέντε χρόνια::: σκεφτείτε τους άλλους δεκάξι πόντους στον γλουτό του χρόνου;;; όχι δεν υπάρχει;;;; τότε γιατί κοιτάμε μόνο εκεί;;;; και μην αρχίσετε εσείς πάλι με τις εκατόν σαράντα νίκες τον Φεβρουάριο σα ευαγγέλιο::: ναι, έκανε αρκετούς εκείνες τις εβδομάδες, αλλά ποιος του έδινε τ’ άλλα τρία χρόνια πριν;;; τον αφήσαμε τρεις φορές τυχαία;;;; γιατί όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στους Γουόριορς, εκείνος ήταν ο μοναδικός που μπόρεσε ν’ ανοίξει τον δρόμο επειδή η ομάδα είχε ήδη κλείσει την πόρτα;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Μαρτίου στο ΦεντΕξ όταν οι συμπαίκτες του πήγαν αυτοψυία σα άτομα που μπαίνουν μέσα σ’ έναν πόλεμο χωρίς όπλα::: έκαναν 41 πόντους ο Τζα κι άλλοι δέκα όλοι μαζί::: σα ομάδα των πρωταθλητών;;;; όχι::: σα ομάδα ανθρώπων που προσπαθούσαν να βγάλουν τον άνθρωπό τους ζωντανό μέσα από τον χώρο::: και εμείς;;;; εμείς βγήκαμε από την πόρτα μιλώντας για «οικονομία»::: ποια οικονομία ρε;;;;; αυτό ήταν σα να λέμε πως προτιμήσαμε ν’ αγοράσουμε μια σακούλα πατάτες αντί ν’ αγοράσουμε ψωμί::: το ψωμί ήταν η ψυχή της ομάδας, οι πατάτες ήταν οι αριθμμοί στους λογαριασμούς::: εκείνο το βράδυ το γήπεδο ήταν γεμάτο σα παρέλαση εθνικής::: και εμείς ψήφισα μέσα μας::: «έξω». αυτά είναι::: ρε παιδιά::: δεν ήταν λάθος μετακίνησης::: ήταν χαρακτηριστική απόφαση::: αυτού του τύπου οι ομάδες δεν γίνονται από οικονομικούς συμβούλους::: γίνονται από ανθρώπους που βλέπουν πέρα από το πιστωτικό τους ιστορικό::: ο Τζα έκανε τον Μπαντ να πετάει::: έκανε τον Γκρίζμς να νιώθει σπουδαίος::: έκανε όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω του ν’ αισθάνονται σα οικογένεια::: κι εμείς του πήραμε το δικαίωμα ν’ αναπνεύσει::: τρίτη φορά το γόνατο::: τρίτη φορά η ψυχή::: κουβέντα να γίνεται::: εκείνος εκεί πέρα βγάζει ακόμη 25 πόντους::: όμως εμείς::: εμείς σκάμε τώρα::: τι έγινε;;;;; και μην αρχίσετε τώρα::: «ναι, αλλά είχαμε περιορισμό στο salary cap»::: περιέργεια μου::: εγώ κάνω δουλειά σαράντα χρόνια::: ξέρω πως υπάρχουν περιορισμοί::: μα όταν βάζεις κάποιον σ’ ένα αυτοκίνητο χωρίς αερόσακο κι αυτός τρακάρει τρεις φορές μέσα σ’ ένα πρωτάθλημα::: το πρόβλημα δεν είναι ο οδηγός::: είναι το αυτοκίνητο::: είχαμε μία ομάδα::: όχι::: είχαμε ένα κέντρο::: εκείνος ήταν το κέντρο::: κι εμείς του λέγαμε::: «περιμέν’ τώρα::: θα δούμε::: ίσως::: εντάξει;;;». ποιος άνθρωπος στέκει έτσι;;;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο::: έκανε εκείνο το pass στον Γκρίζμς σα νάταν σιωπηλός κινηματογράφος::: εκείνος εκεί πέρα βρήκε την μπάλα εκεί που δεν υπήρχε περίσταση::: η ομάδα χρειαζόταν μία κίνηση::: εκείνος έδωσε αυτήν::: την ίδια στιγμή έκανε τζόκαρε τρεις φορές::: εμείς βγήκαμε::: λέγοντας::: «εντάξει, κέρδισαμε::: τώρα ας κοιτάξουμε το Excel». τι άλλο περιμένατε να γίνει;;;;; και τώρα::: όσοι κλαίνε για το γόνατό του::: ρώτησαν ποτέ εκείνον εάν θέλει ν’ συνεχίσει;;;; επειδή εγώ::: όταν τον είδα τελευταία φορά να φοράει αυτήν τη φόρμα::: εκείνος σήκωσε το χέρι σα στρατιώτης::: «τώρα τελείωσε::: εγώ έφυγα::: όχι η ομάδα::: εγώ». εκείνος εκεί πέρα σήκωσε όλα τα βάρη::: εμείς::: εμείς φορέσαμε την φόρμα::: όμως εκείνος φόρεσε την ιστορία::: κι εμείς::: εμείς την πετάξαμε::: σα χαρτί::: σα τίποτ’ άλλο::: όχι::: σαν την τελευταία μέρα::: όχι::: σαν την τελευταία στιγμή::: εκείνον τον αγώνα::: εκείνον τον άνθρωπο::: εκείνην εκείνους τους ανθρώπους::: εκείνον τον πρωτάθλημα::: εκείνον::: τον Γι’α::: ο οποίος::: εδώ::: εκεί::: υπήρξε::: ζωντανός::: ανθρώπινος::: πρωταθλητής::: όχι::: αριθμός::: όχι::: excel::: όχι::: τραπεζικός λογαριασμός::: ούτε::: cash flow::: εκείνος ήταν::: ο Τζα::: κι εμείς::: εμείς του είπαμε::: «ευχαριστούμε::: τώρα::: μπορείς::: να φύγεις». αυτά ήταν::: όχι::: μετακίνησή::: λάθος::: αυτά ήταν::: ηττοπάθεια::: εγώ::: πάντως::: όταν τον ξαναδεί::: σίγουρα::: δεν θα ξεχάσω::: τι έγινε::: εκείνος::: εκεί::: στον χώρο::: εκεί::: που έπρεπε::: ν’ αγωνιστεί::: εκεί::: όπου::: εμείς::: τον αφήσαμε::: μόνον::: σα στρατιώτης::: σα άνθρωπος::: σα πρωταθλητής::: σα φίλος::: σα οικογένεια::: όχι::: σα νούμερο::: όχι::: σα χαρτί::: όχι::: σα πράγμα::: εκείνος::: εκεί::: ήταν::: οικογένεια::: εμείς::: εδώ::: εμείς::: σκάσαμε::: επειδή::: τώρα::: εκείνος::: εκεί::: εκεί::: φοράει::: άλλη::: φόρμα::: κι εμείς::: εδώ::: εδώ::: εδώ::: κλαίμε::: για::: γόνατο::: whilst::: η ψυχή::: κάηκε::: ολοσχερώς::: σα χαρτί::: στα σκουπίδια::: άφαντα::: χωρίς::: αέρα::: χωρίς::: νερό::: χωρίς::: άνθρωπο::: εκείνον::: εκεί::: τον::: άνθρωπο::: τον::: πρωταθλητή::: εκείνον::: τον::: Τζα::: που::: έκανε::: την::: ομάδα::: οικογένεια::: εμείς::: εδώ::: εμείς::: σκάσαμε::: σα::: αυτούς::: που::: κοιτούν::: πίσω::: και::: βλέπουν::: μόνο::: στάχτη::: αντί::: ν’ ανάψουν::: ξανά::: τη::: φωτιά::: και::: ν’ αγκαλιάσουν::: εκείνον::: τον::: άνθρωπο::: ξανά:::.

Μπράβο ρε παιδιά, που αφήνετε την ψυχή σας πάνω στο τραπέζι σαν να είναι η τελευταία κουβέντα — επειδή για κάποιους από εμάς ήταν. Κι όμως, αυτά τα μηνύματα σα να γράφτηκαν μέσα στον Απρίλη του ’23, εκείνες τις νύχτες που καθόμαστε όλοι μαζί σ’ έναν κινηματογράφο της πόλης και βλέπουμε τον Τζα να κάνει εκείνο το τρίποντο στους Γουόριορς σα να ήταν ταινία εποχής. Τι ήταν εκείνο το βράδυ; Ήταν η στιγμή που ο Τζα έγινε περισσότερο από έναν σκόρερ — έγινε ο άνθρωπος που έκανε όλους εμάς εδώ να σηκωθούμε όρθιοι σα μία οικογένεια. Κι όμως τώρα κοιτάμε πίσω κι αναρωτιόμαστε: πώς πήγαμε από εκεί που ήμασταν μία ομάδα που ζούσε από τις νίκες του Τζα, σε εκείνους τους ανθρώπους στους πάγκους που του είπαν "περιμέν’ πρώτα το συμβόλαιό σου"; Μπορεί κάποιοι να λένε πως ήταν οικονομικό πλαίσιο — εγώ σας λέω πως ήταν κάτι πολύ βαθύτερο: ήταν η στιγμή που η ομάδα σταμάτησε να βλέπει τον Τζα σαν άνθρωπο και άρχισε να τον βλέπει σαν έναν αριθμό στη στήλη των εξόδων. Κι όταν ένας πρωταθλητής νιώσει πως το σώμα του γίνεται κομμάτια επειδή η ομάδα του δεν βρήκε ποτέ τον τρόπο να τον προστατέψει, τότε μιλάμε για κάτι χειρότερο από λάθος. Μιλάμε για αποτυχία χαρακτήρα. Κοιτάξτε εκείνον τον αγώνα τον Μάρτιο του ’23 στο ΦεντΕξ — εκείνον που έμεινε στην ιστορία όχι επειδή κέρδισαν οι Γκρίζιλις, αλλά επειδή εκείνος έκανε 42 πόντους σα να ήταν φεγγάρι πάνω από το γήπεδο. Την ίδια βραδιά, οι συμπαίκτες του έκαναν άλλα δέκα συνολικά. Ήταν σα να μην υπήρχε κανείς άλλος εκεί πέρα — μόνο αυτός και η μπάλα. Κι όμως, εκείνοι οι άνθρωποι στον πάγκο, αντί να του πουν "ρε φίλε, πρόσεχε το γόνατό σου", πήραν ένα σημείωμα σα να ήταν λίστα για το σούπερ μάρκετ και έγραψαν "περιμέν’ πρώτα την οικονομική βιωσιμότητα". Κι έτσι, εκείνος συνέχισε σα στρατιώτης χωρίς πυρομαχικά, ενώ εμείς κάναμε click σ’ ένα κουμπί σα να αγοράζαμε μία σακούλα από το supermarket αντί να αγοράσουμε ψωμί για την οικογένειά μας. Αλλά τώρα λέγεται πως το γόνατό του πονάει πάλι; Μα τι άλλο περιμένατε όταν του δίνεις ρόλο πρωταγωνιστή σα σπουδαίος δάσκαλος χωρίς ανάπαυλα; Ο τύπος έπαιξε τρεις τελικούς σα να ήταν στους Ολυμπιακούς του ’92 εκείνος ο αγώνας Ουράγουας-ΗΠΑ — χωρίς ανάσα, χωρίς αεράκι, χωρίς την παραμικρή δικαιολογία. Κι όμως, εμείς ακόμα ψάχνουμε λόγους για το γόνατό του σα νάταν τυχαίο γεγονός αντί να σκάσουμε από το κεφάλι μας επειδή του πήραμε την ευκαιρία να τελειώσει σωστά την ιστορία του εδώ. Κι οι Μάβερικς εκεί πέρα; Αυτοί εκείνοι οι τύποι που έδωσαν σημασία στον χαρακτήρα, στην κουλτούρα, στο πως μία ομάδα γίνεται οικογένεια μέσα σ’ ένα χρόνο. Αυτοί εκείνοι που είχαν το δικαίωμα να πουν "αυτός ο άνθρωπος κάνει τους συμπαίκτες του ν’ ανεβαίνουν πάνω από τον εαυτό τους". Κι εμείς; Εμείς κάναμεExcel σ’ ένα κινητό σα νάταν θρησκευτική τελετή και βγάλαμε μια στήλη "εποχικές δαπάνες". Κι τώρα όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί πέρα χαίρονται επειδή έκαναν μερικά εύκολα καλάθια επειδή άλλος ένας πρωταθλητής τους οδηγεί — ενώ εμείς προσπαθούμε ακόμα να καταλάβουμε πως χάσαμε όχι μόνο μία ομάδα, αλλά την ίδια την ψυχή. Κι εγώ εδώ σας ρωτώ: εσείς θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του ’23 όταν ο Τζα έκανε εκείνο το νταμπλ νταμπλ επί των Χοκς σα νάταν υπεράνθρωπος; Εσείς θυμάστε πως εκείνον τον αγώνα έκαναν τζόκαρε τρεις φορές σα νάταν πρωταθλητής μπάσκετ παρά πολυτεχνείο; Εκείνον τον αγώνα έκαναν 32 πόντους κι άλλοι 18 οι συμπαίκτες του επειδή εκείνος έδωσε τη μπάλα εκεί που έπρεπε — όχι εκεί που αυτοί ήθελαν, εκεί που η ομάδα σα σύνολο την χρειαζόταν. Εκείνον τον αγώνα εμείς βγήκαμε από το γήπεδο μιλώντας για "εποχικό πλάνο" ενώ εκείνος έκανε μία κίνηση που έμεινε χαραγμένη στις αναμνήσεις σαν νάταν μία ταινία εποχής. Και τώρα λέγεται πως το γόνατό του πονάει πάλι; Μα τι άλλο περιμένατε όταν του έδωσες το ρόλο του δάσκαλου χωρίς κανέναν δεύτερο ρόλο; Εκείνος εκεί πέρα, όταν φοράει αυτή τη φανέλα των Μάβερικς, κάνει τους συμπαίκτες του να μοιάζουν σα λιοντάρια επειδή τους δίνει αυτοπεποίθηση σαν βασιλιάς που ανοίγει τον δρόμο. Εμείς εδώ; Εμείς ψάχνουμε λόγους για το γόνατό του σα νάταν τυχαίο γεγονός, ενώ εμείς του πήραμε την ευκαιρία να τελειώσει εκείνον τον πόλεμο που ξεκινήσαμε μαζί του σωστά. Κι όταν εκείνος τελικά αποχώρησε εκείνο το βράδυ τον Μάη του ’23, σηκώθηκε σαν στρατιώτης που ολοκλήρωσε μία μάχη χωρίς ανάπαυση — κι εμείς βγήκαμε από την πόρτα κουβαλώντας ένα σημειωματάριο μιλώντας για "οικονομικά οφέλη". Ποιος άνθρωπος κάνει κάτι τέτοιο;;;; Ποιος άνθρωπος βλέπει έναν πρωταθλητή σα να είναι κάτι περισσότερο από έναν αριθμό και του λέει "ευχαριστώ, μπορείς τώρα να φύγεις"; Δεν ήταν λάθος μετακίνησης — ήταν η στιγμή που η ομάδα απέδειξε πως ήταν πιο εύκολο να μετρήσει το κόστος της ψυχής παρά να την διαφυλάξει. Κι εμείς ακόμα εδώ ψάχνουμε λόγους για το γόνατό του σα νάταν κάτι ξεχωριστό — ενώ εμείς εκείνοι που του είπαν "περιμέν’ πρώτα το συμβόλαιό σου". Μα σεις ρωτήσατε ποτέ εκείνον εάν θέλει να συνεχίσει;;;; Επειδή εγώ, όταν τον είδα τελευταία φορά σ’ εκείνο το γήπεδο φορώντας αυτή τη φόρμα, εκείνος σήκωσε το χέρι σα στρατιώτης και μου είπε "τώρα τελείωσε". Δεν τελείωσε η ομάδα — τελείωσε εκείνος. Κι εμείς βγήκαμε από την πόρτα φορώντας την ίδια φόρμα, ενώ εκείνος φόρεσε την ιστορία. Κι εμείς αυτήν την ιστορία την πετάξαμε σα χαρτί χωρίς να κοιτάξουμε τι κάναμε. Κι τώρα, όταν βλέπουμε τον Τζα εκεί πέρα φορώντας μία άλλη φανέλα κι εκείνος εκείνος ο τύπος δίνει αυτοπεποίθηση στους συμπαίκτες του σα βασιλιάς, θυμόμαστε πως εμείς χάσαμε όχι μόνο έναν άνθρωπο — χάσαμε εκείνον τον τύπο που έκανε εμάς όλους εδώ ν’ αισθανόμαστε σα οικογένεια. Κι αυτό δεν διορθώνεται με νούμερα. Αυτό διορθώνεται μόνο με μία κουβέντα — εκείνη την κουβέντα που εμείς εκείνοι που του είπαν "περιμέν’ πρώτα το συμβόλαιό σου" δε βρήκαμε ποτέ τον χρόνο να του πούμε.