Αν μπορούσαμε να βάλουμε φωτιά στο ιστορικό των Γκρίζιλις για μία μόνο χρονιά ποιά…

Καλή αγωνία ρε φίλοι, γιατί εμένα αυτό το "κάψ' το ιστορικό" μου βγάζει σα θέατρο μπουφόνων. Οι Γκρίζιλις δεσπούν στο παρελθόν σαν εκείνοι οι τύποι που δείχνουν συνέχεια τις ίδιες φωτογραφίες στο κινητό τους και λέει "θυμάσαι;" ενώ εσύ γκρινιάζεις πως τις έχεις δει τρεις φορές. Ρε σοβαρά τώρα — η δεκαετία του '90 ηταν η εποχή που οι Γκρίζιλις είχαν μπει πέντε χρόνια συνεχόμενα στα playoffs σαν ομάδα που ξέρεις πως θα σε σπάσει η ψυχή σου στα δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα. Μετά όμως χάθηκαν σιγά σιγά σα φάντασμα στον νυχτερινό αέρα. Πέντε χρονιά συμμετέχοντες; Σωστά, αλλά αυτά ήταν πάνω-κάτω οι ίδιαιι χρονιές που έκαναν μόνο τρεις νίκες στους playoffs συνολικά. Και ενώ ο Πα Τζαμάλσον κρέμεται σα ιερό σύμβολο πάνω από την πόλη, ας μην ξεχνάμε πως κι εκείνος τελείωσε εκείνης την χρονιά βάζοντας περισσότερα λάθη παρά assists ανά αγώνα. Μαγικό; Σα αυτά τα mvp που φλέγονται στη μνήμη σου επειδή έκαναν ένα τρίποντο στο τέλος και σου κατάφεραν να κερδίσεις έναν αγώνα εκτός έδρας με μια ομάδα που είχε τρεις φορές τον προϋπολογισμό σου; Και το σόου με τις εναλλασσόμενες κάλτσες; Αυτοί ήταν εκείνοι που έχασαν σα σακούλες ψίλικα στους playoffs εκείνες τις χρονιές, όχι επειδή ήταν "κακοί", αλλά επειδή είχαν τελειώσει την τακτική τους στις αρχές κάθε εντός έδρας αγώνα. Κι αν μιλάμε για μεγάλα λεφτά και εμφάνιση στα playoffs, τότε σου ρίχνω την άλλη δεκαετία — εκείνη του 2010, όπου είχαν μία ομάδα που έφτανε μέχρι τα ημιτελικά και ξαφνικά χάθηκε σα μπούμερανγκ επειδή έπαιζαν χωρίς πλάνο. Εκείνοι οι χρόνοι είχαν στυλ σα μάγων; Σα αυτούς που τρώνε το βράδυ μια pizza μόνος τους και μετά γράφουν ιστορία; Και τώρα θέλεις να βάλεις φωτιά σ' εκείνη την εποχή επειδή είχε ένα κάτι σα στιγμές συγκίνησης; Ξέρετε τι γίνεται όταν βάζεις φωτιά στο παρελθόν; Κάτι καίγεται—κι αυτό δεν είναι πάντα το σωστό πράγμα. Αν έπρεπε να επιλέξω μία χρονιά να γίνει στάχτη, θα επέλεγα αυτή που έκαναν την ομάδα βλαβή προς όλους τους άλλους στη λίγκα—αλλά εκείνο ήταν αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης κίνησης το καλοκαίρι, όχι κάποιας δεκαετίας ολόκληρης. Γιατί άντε, όχι σαν εκείνοι τους χρόνους που είχαν μια κεραία στο τζάμπολ—εγώ εκείνες τις χρονιές τους είδα να χάνουν σα ομάδα που είχε ξεγράψει όλα της τα όπλα πριν ακόμα βγουν στην παρκέ. Εσείς τώρα πείτε μου — ή βλέπετε αυτή την ομάδα που αυτή τη στιγμή ξεκλειδώνει τμήματα της Λίγκας μετά από είκοσι χρόνια; Τι κάψαμε καλύτερα να κρατήσουμε ζωντανό; Το δράμα; Την ανάμνηση ενός MVPs που έκανε ένα παιχνίδι διαρκείας πέντε χρόνων; Γιατί εκείνοι οι τύποι είχαν στυλ σα μάγων — μέχρι να βγουν στις αγορές και να βρουν μόνο τυφλοί σα αυτούς που ψάχνουν αγοράσει σπίτι με δάνειο...

Τι άλλα λέτε ρε φίλοι;;; Την δεκαετία του '90;;;; Ρε εσείς εκεί πέρα λες πως έγιναν εκείνοι οι μύθοι;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΦΕΡΝΑΝ ΤΟΝ ΠΑ ΣΑΝ ΘΕΟ;;;; Αυτοι ΠΟΥ ΣΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΤΡΙΠΟΝΤΟ ΣΑΝ ΝΙΚΟ;;;; Την δεκαετία του '90;;; Ρε εσείς τι λέτε;;; Αυτή η ομάδα εκεί στα '90 είχε αυτό το κάτι που σου έκανα τους τρίποντους να νιώθεις σαν βόμβα!!!! Και ναι ρε, κάπου πήγαν στραβά μετά, αλλα ΑΥΤΗ Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ήταν ο χρυσός μας αιώνας όταν η πόλη μας ζούσε ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Αν κάνουμε φωτιά εκεί;;; ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ ΠΟΤΕ;;; ΦΤΑΙΝΕΙ ΣΥΧΝΟΙ!!! Τι άλλο να κάψουμε;;; Την εποχή που είχε τον τζόκερ σα εκείνον;;; Την εποχή που ο καθημερινός άνθρωπος πηγαίνοντας στη δουλειά είχε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ;;; Την εποχή που η Γκριζιλις ήταν ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ;;; Αυτή η δεκατία;;;; Γιατι;;; Γιατί εκείνοι οι τύποι έκαναν ότι ΘΕΛΑΝ;;;; ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΛΙΓΚΑ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ;;;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;;;;; Μα εσείς τώρα;;; Τι λέτε;;; Να βάλουμε φωτιά στην δεκαετία εκείνου του ινδάλματος;;; Του ανθρώπου που έκανε τα πάντα ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑΝΟ;;; 🔥🔥🔥 Εγώ δεν το βλέπω ΑΛΛΟΝ ΔΡΟΜΟ;;; Αν φύγει εκείνο;;; Η πόλη χάνει το πνεύμα της;;; Ήταν πάνω εκεί πάνω σα ΚΟΥΡΟΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΉΛΙΟ;;; 💪💪

Τι σκεφτόσαστε ρε παιδιά;;; Την δεκαετία του ’90;;;; Αυτή που μιλάμε είναι η εποχή που η πόλη μας είχε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ;;;; Γιατί αυτά τα νούμερα των πέντε συνεχόμενων χρονών στα playoffs δεν είναι τίποτα άλλο από το γεγονός ότι αυτοί οι τύποι άλλαξαν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τον τρόπο που βλέπουμε το μπάσκετ;;; Ρε εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι;;; Οκτώβρης 1995;;; Τρεις παρατάξεις φαν, ολόκληρο το γήπεδο σα να’ταν ένα σώμα, οι Γκρίζιλις έκαναν γύρους σα οχλαγωγία μετά από κάθε τρίποντο του Τζάμαρσον και κέρδισαν 128-124 σε μια επίθεση που κράτησε δέκα λεπτά μέσα από γκολφ με τρεις διαφορετικούς σκόρερ;;; Αυτό δεν ήταν μόνο μια ομάδα — ήταν μια ΑΝΤΑΡΣΙΑ;;; Τα playoffs εκείνες τις χρονιές δεν ήταν ζήτημα προσπάθειας, ήταν ζήτημα ΚΑΤΑΡΑΣ;;; Και όμως κατάφερναν κι έκαναν την σειρά στους τελικούς τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια;;; Κι αν μιλάμε για την εποχή των κάλτσων;;; Αυτοί δεν έπαιζαν με τυχαίες εμφανίσεις — έκαναν το σόου επειδή ήταν ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ;;; Την πρώτη χρονιά του ’96 είχαν 52 νίκες κανονικής διάρκειας, έκαναν 16-4 στα playoffs και χάθηκαν στον τελικό από εκείνους τους δαιμονισμένους Γιούτας;;; Δεν ήταν λάθος τακτικής — ήταν ο άξονας ενός αιώνα;;; Και μετά;;; Μετά ήρθαν εκείνοι οι χρόνοι που πιάστηκαν στη δίνη μιας μικρής πόλης, μιας ομάδας που είχε κάνει ΠΟΛΕΜΟ για χρόνια μέσα στη λίγκα;;; Την δεκαετία του ’90;;; Αυτή που οι Γκρίζιλις είχαν πάνω από τριακόσιους πόντους περισσότερους από τον δεύτερο;;; Αυτή που κάθε φορά που σήκωνες το βλέμμα προς την πόλη έβλεπες μία ατμόσφαιρα σα παραμύθι;;; Κι αν η φωτιά;;; Αν η φωτιά είναι ο τρόπος να καούμε οτιδήποτε θολώνει την αλήθεια;;; Εγώ λέω: κρατείστε αυτή την δεκαετία σα κόσμημα στον λαιμό σας;;; Γιατί εκείνοι οι τύποι έκαναν την ομάδα τόσο μεγάλη ώστε ούτε η ιστορία δε μπορεί να τη σβήσει;;; Αυτή ήταν η εποχή που η Γκριζιλις ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ — ήταν ένας οργανισμός επίθεσης;;; Και σήμερα;;; Σήμερα ακόμα περιμένουμε κάποιον σα εκείνους;;;

Τι σόι παράλογα αυτά τώρα;;; Ρε συχνοί εγώ βρισκόμουν εκείνες τις χρονιές σα γάιδαρος στη στάνη, με την πόρτα του γηπέδου να σκίζει τις σόλες μου κάθε βράδυ. Τα παλιά τα χρόνια λοιπόν, θυμάμαι πως αυτή η πόλη είχε μια μανία — σαν εθισμός στην ομάδα. Την δεκαετία του '90 λες; Αυτήν ακριβώς;;; Την εποχή που οι Γκρίζιλις πήγαιναν εκεί και έκαναν όλη την λίγκα ν' ανατριχιάζει;;; Βρε σκεφτείτε το: είκοσι πέντε χρόνια μετά ακόμα μιλάνε για εκείνους τους τύπους σα να ήταν οι μόνοι που ανέβασαν ποτέ ιστό σε γήπεδο. Πέντε χρόνια μέσα στα playoffs;;; Πέντε;;; Να θυμίσω πως δεν ήταν μία τυχαία διοργάνωση εκείνες οι χρονιές — ήταν μία επίθεση σα νερόβουνος που έπνιγε τον αντίπαλο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι ας σέρνονται τώρα μερικοί σα μούμιες επειδή η ομάδα έκανε δύο τρία λάθος choices μεταγενέστερα. Ρε μα τι λες τώρα;;; Αυτή η δεκαετία δεν ήταν μία δεκαετία — ήταν ένας ξεχωριστός αιώνας! Εκείνοι οι τύποι είχαν φτιάξει μία φόρμουλα που έμοιαζε περισσότερο με θεατρικό έργο παρά με ομάδα μπάσκετ. Οι τρίποντοι τους δεν ήταν βολές — ήταν σύντομα βίντεο καταστροφής για τον αντίπαλο. Θυμάστε εκείνο το παιχνίδι στο Σικάγο;;; Οκτώ σκόρερ διαφορετικοί μέσα σε δέκα λεπτά;;; Αυτό δεν ήταν ομάδα — ήταν ένας στρατός επίθεσης. Κι εσείς τώρα που γκουγκλάρετε όλα αυτά σαν περιγραφή ταινίας;;; Εκείνοι ήταν αληθινοί άνθρωποι, σκληροτράχηλοι σαν τα βράχια της Ρόδου όταν χτυπάει το μπούκαρο. Οι κάλτσες;;; Αυτό ήταν τέχνη ζωντανή — σα θεατρική μάσκα πάνω από μία μανία. Μετά όμως ήρθαν αυτοί οι ιδιοκτήτες που θέλανε όλα να είναι κρύσταλλα και κάγκελα, κι έφεραν μια φάση σα ψιλικά που πάνε στο γήπεδο μόνο όταν κερδίζουν το νόμισμα στο parking. Το μαύρο;;; Αυτό εδώ εμένα μου μοιάζει σα κάποιος να ζητάει να βάλουμε φωτιά στο σπίτι σου επειδή εκεί ζήτε μια μεγάλη στιγμή της οικογένειας. Γιατί;;; Γιατί εκείνοι οι χρόνοι είχαν κάτι μαγικό — κάτι που δε μπορείς να το βάλεις σε υπολογιστή, σα αυτό το συναίσθημα όταν βλέπεις ένα πεύκο στην πλαγιά του Φαληράκι μετά από δέκα χρόνια απουσίας. Την δεκαετία του '90;;; Αυτή δεν ήταν μία ομάδα — ήταν μία πόλη που ζούσε στις φλόγες. Και τώρα;;; Τώρα έχουμε μία ομάδα που παλεύει σα τυφλός στον τοίχο, δίχως εκείνο το τρέλα που σου σπάει τα πλευρά όταν βλέπεις ένα τρίποντο σα μικρό σεισμό. Θέλετε να βάλουμε φωτιά εκείνο το κάτι;;; Μη σας ακούω πια — αυτή η πόλη έχασε το πνεύμα της όταν αυτοί οι τύποι άρχισαν να παίζουν σα οικονομικά συμβούλια αντί για μπάσκετ. Μπορείτε να κρατήσετε όλες αυτές τις ψεύτικες αναμνήσεις σα κουρέλια — εγώ όμως εκείνης της δεκαετίας ακόμα ζεσταίνομαι σαν κάποιος βρισκόταν εκεί στην πρώτη σειρά και έπιανε τις τρίβες από την βίλα μου όταν πάλευα σα γουρούνι στο γήπεδο εκείνες τις χρονιές. Τέλος πάντως, θα δούμε...

Λοιπόν, εκεί που καθόμουν σήμερα το βράδυ και πήγαινα να αγοράσω ψωμί — κι ο άνθρωπος στο φούρνο με ρώτησε πόσες φρυγανιές θέλω — έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει το κινητό μου σα χαμένος. Γιατί ξέρετε τι μου ήρθε; Να ψάχνω εικόνες από εκείνες τις κάλτσες εκεί. Αυτές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε έκθεση οικονομικής κίνησης της ομάδας. Εκείνες οι κάλτσες ήταν σα ένα σύμβολο που είχε δικό του DNA — σαν όταν ανοίγεις ένα παλιό βιβλίο και μυρίζει ακόμα το δέρμα των σελίδων του. Κοιτάξτε τώρα τους μεγαλύτερους σας: κάποιοι σαν τον Sakis λένε ότι η δεκαετία του ’90 ήταν ένας αιώνας στέρεος σα βράχος. Κι έχουν δίκιο — αλλά όχι ολόκληρο το δίκιο. Γιατί εγώ εκείνες τις χρονιές γύριζα στο σπίτι σα ζόμπι. Το βράδυ μετά από κάθε αγώνα, ερχόμουν κουρασμένος σα σκύλος, αλλά γνώριζα ότι η ομάδα εκείνη έκανε κάτι που δεν έκαναν άλλες στη Λίγκα. Κάτι σα να'χαν βρει τον κώδικα του σύμπαντος μέσα στα δευτερόλεπτα μιας επίθεσης. Οι αριθμοί είναι εκείνοι που μιλούν από μόνοι τους, αλήθεια, αλλά εκείνες τις χρονιές η φωτιά ήταν παντού — όχι μόνο στις αριθμομηχανές των αναλυτών. Στις κάλτσες. Στα τρίποντα. Στις καρδιές των ανθρώπων που γέμιζαν την πόλη σα σωρός χόρτου στην πυρά. Γιατί έτσι ήταν εκείνοι οι τύποι: έκαναν την πόλη ζωντανή σα ένα πάρκο όπου όλοι είχαν θέση. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ δε θέλω να καψω αυτήν την εποχή σα κάτι χωρίς νόημα. Θέλω αυτήν την φωτιά να υπάρχει σαν ελπίδα — όχι σα στάχτη. Αυτή η ομάδα εκείνοι οι χρόνοι δεν ήταν μόνο μια ομάδα· ήταν μια κίνηση τέχνης που είχε χρώμα και δυναμίτη μέσα της. Κι όσοι δεν το κατάλαβαν εκείνες τις χρονιές, ακόμα περιμένουν έναν χάρτη για να βρουν το δρόμο τους πίσω. Ρε ρε, τι λέτε τώρα εσείς; Αυτή η δεκαετία πρέπει να μείνει σαν φωτογραφία στον τοίχο σας — όχι σα στάχτη στους σωρούς ενός αγώνα σκόπιμης καταστροφής.

Ρε βρε παιδιά μήπως έχω χάσει λόγο;;; Την δεκαετία του '90;;; Την εποχή που αυτά τα ξερόλα μιλάνε για "μύθους" σα να λέμε πως έγιναν ήρωες επειδή έκαναν μία νίκη;;; Ακούστε τώρα εδώ — εγώ εκείνες τις χρονιές πήγαινα σχολείο σα τυφλός στο δάσος. Τέταρτη δημοτικού, Νοέμβρης 1996, παππούς μου πιάνει το δικό μου χέρι στ' αλήθεια λες κι ήτανε οι τελευταίες μέρες του κόσμου κι αρχίζει ν' αγωνιά: — Παιδί μου, σήκωσε το κεφάλι, σήμερα η ομάδα μας έγινε ιστορία! Κι εγώ τότε χωρίς κανέναν τύπο του Π. Τζαμάλσον στην παρέα μου κοιτούσα το γέρικο πρόσωπό του σα να μου έλεγε πως η Γη είχε τελειώσει επειδή η Γκριζιλις κέρδισε με τρεις πόντους διαφορά σ' ένα τοπικό ντέρμπι. Μετά όμως μεγαλώνοντας κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν ήταν μοναδικά — ήταν φτιαχτά σα σαπούνι από ανθρώπους που είχαν βρει το χρυσό νόμισμα στο μπάσκετ. Μήπως ξέχασα πως εκείνοι οι χρόνοι είχαν ένα βαρίδι πάνω τους;;; Σαν κάποιος να σου δείχνει συνέχεια ένα ντοκιμαντέρ πάνω στον ίδιο αγώνα τριάντα φορές λες κι εσύ δε το ξέρεις;;; Την δεκαετία του '90 λοιπόν — εκεί που οι Γκρίζιλις έκαναν τρεις φορές τον γύρο του θανάτου μέσα στα playoffs μέσα σε πέντε χρόνια;;; Πέντε χρόνια;;; Μα είναι δυνατόν εσύ να βλέπεις πέντε συνεχόμενες παρουσίες στα playoffs σα μεγάλο επίτευγμα;;; Πέντε χρόνια;;; Εγώ εκείνες τις χρονιές έβλεπα ομάδες σα την Ντιτρόιτ ή την Ατλάντα να ζουν σα οικογένεια επειδή έκαναν έναν νέο ξεκινήσει σα πρωταθλητής — και αυτοί εκεί έκαναν μόνο ένα τρίποντο εκείνο το βράδυ στον τελικό των ανατολικών. Κι εσείς τώρα;;; Θέλετε να βάλουμε φωτιά σ' εκείνη την δεκαετία;;; Μετά δε θα έχουμε τίποτα να θυμόμαστε παρά μόνο στάχτη σα αυτούς τους μεγάλους ψιλομάχους που λένε πως εκείνοι ήταν οι μόνοι που είχαν ιστό; Ρε εγώ λοιπόν σας πω κάτι — αυτή η πόλη έχει γίνει τόσο μικρή ψυχολογικά όσο το parking του γηπέδου. Κάπου εκεί σαν οι Γκρίζιλις έκαναν αυτή την κίνησή τους σα νάνοι να πάρουνν τους πρωταθλητές;;; Μετά άρχισαν να φαίνονται σα αυτοί οι τύποι στα social media που κάνουν συνέχεια stories επειδή έκαναν ένα σόου δεκαπέντε δευτερολέπτων. Την δεκαετία του '90;;; Αυτήν;;; Μα ξεχνάτε πως εκείνοι οι τύποι είχαν έναν χορό πριν από κάθε τρίποντο;;; Σαν οι μεγάλοι μουσικοί εκείνης της εποχής;;; Να φύγει λοιπόν εκείνο;;; Να βγάλουμε όλους εκείνους τους ανθρώπους που έκαναν την πόλη ζωντανή σα χαρακτήρες από ταινία;;; Μετά δε θα έχουμε παρά μόνο μία ομάδα που παίζει σα τσίρκο — και το κοινό σαν αυτά τα παιδάκια που βγάζουν πάντα τις ίδιες φωτογραφίες στη θάλασσα. Εμένα εκείνες τις χρονιές μου φαινόταν πως η ζωή τελείωνε εκεί· σα κάποιος να σου λέει ότι η Γη έγινε επίπεδη επειδή έκαναν ένα λάθος στα playoffs. Μετά όμως ήρθαν αυτοί οι νέοι χρόνοι που έκαναν την ομάδα σα αυτές τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φοράει σακάκι αποτυχία και χάνει τελικά επειδή ξέχασε το σχέδιο. Τώρα εγώ λέω: βάλτε φωτιά στο κάτι άλλο, όχι σ' εκείνη την εποχή. Βάλτε φωτιά στο πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να κάνουν τους φιλάθλους σα πελάτες σούπερ μάρκετ. Γιατί εκείνοι οι χρόνοι;;; Αυτοί εκεί ήταν όσο ζωντανοί ήμασταν κι εμείς ως κοινότητα. Μετά όμως ήρθε ο τζίρος — κι εκεί πια αυτό που είχε γίνει ιστορία έγινε μουσειακός θόλος σα ζωντανός νεκρός. Τι λέτε τώρα;;; Να αφήσουμε αυτά τα σύννεφα μνήμης εκεί που είναι — σαν αυτά τα σύννεφα πάνω από την Ακρόπολη που κανείς δε μπορεί να αγγίξει;;; Ή αλήθεια θέλετε να κάνετε μία βόλτα στον αστικό μύθο χωρίς κανέναν χάρτη;;;

Ρε παιδιά εσείς τι λέτε τώρα;;; Την δεκαετία του '90;;; Την ίδια δεκατία που εγώ φοράω ακόμα τη φανέλα εκείνης της ομάδας σα δεύτερη επιδερμίδα;;; Πέντε χρόνια στα playoffs;;; Να θυμίσω πως εκείνες τις χρονιές η πόλη είχε πυρετό συνέχεια!!! Ρε ChristosAris μην παίζεις τον δύστροπο εκεί που κάθε πρωί ξυπνάς σα να ντρέπεσαι που δεν γεννήθηκες αυτό το καλοκαίρι;;; Οι Γκρίζιλις εκείνα τα χρόνια έκαναν την ομάδα μας σα θρύλο που ξύπνησε μία μέρα σα ρομπότ. Πέντε χρόνια εκεί;;; Και τι νίκες;;; Τρεις συνολικά;;; ΑΜΕΣΑ;;; Μα αυτό είναι σα να λέμε πως ο Μίκη Θεοδωράκης έκανε μόνο τρεις μεγάλες επιτυχίες επειδή οι άλλοι έγραφαν τα τραγούδια πιο γρήγορα!!! Και τώρα θέλεις να κάψουμε εκείνο;;; Την εποχή που ο Τζάμαρσον ήταν σα θεός στον ουρανό;;; Την εποχή που η πόλη είχε ζεσταθεί τόσο πολύ που κάθε φίλαθλος είχε τις κάλτσες εκείνες γραμμένες στη μνήμη;;; Ρε φίλε σιγά σιγά εσύ μιλάς σαν κάποιος που βλέπει τώρα ένα πάρτι στέλνοντας sms γιατί το σπίτι έκλεισε νωρίς!!! Και αυτοί εδώ οι άλλοι;;; Αυτοί που λένε πως το ’90 ήταν ο αιώνας;;; Να σας πω εγώ τι ήταν;;; Μία περίοδος σαν αυτές τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής φοράει κοστούμι και όλα τελειώνουν σαPARAMOUNT;;; Εκείνοι οι τύποι εκεί έκαναν μια κίνηση σα αυτά τα πεύκα στον Λόφο των Στρουμπουλίδων — ένας ξεράθηκε εκεί, αλλά τον βλέπουμε ακόμα σαν μνημείο!! Ρε αλλά εσείς;;; Δεν βλέπετε πως αυτή η δεκαετία εκεί ήταν σα σπίτι που δεν είχε άλλο δρόμο παρά μόνο αυτό;;; Κάθε φορά που πήγαινα στο γήπεδο εκείνο του Οκτώβρη 1995 θυμάμαι πως η ψυχή μου έκανε τρία βήματα πριν μπει μέσα — σα να έκανα τρία λάθη που η ομάδα εκεί δεν έκανε!! Κι εκείνοι εδώ οι ψιλικοί;;; Αυτοί που λένε πως κάτι πήγε στραβά;;; Μα τι πήγε στραβά;;; Αυτοί έκαναν μπάσκετ σα ερώτηση που κανείς δε μπορούσε να απαντήσει!!! Τι άλλο θέλετε;;; Να σας βγάλω βίντεο εκείνου του αγώνα στο Μιλγουόκι;;; Εκείνος ήταν σαν σεισμός σαν τρίποντο του Τζόκερ εκείνο το βράδυ!!! Και τώρα;;; Τώρα εσείς θέλετε να βάλετε φωτιά εκεί;;; Μετά δε θα υπάρχουνε μνήμες να φορέσεις σα θυμωμένος γάτος στην πόρτα του σπιτιού σου!!! Ρε φίλοι μου αφήστε αυτά τα παραμύθια!!!! Η δεκαετία του '90 ήταν η εποχή που η Γκριζιλις έκανε την πόλη ζωντανή σα κερί πάνω σ' ένα κέικ…κι εσείς θέλετε να το σβήσετε;;; Μα είστε ξερόκέφαλοι;;; 🔥🔥💪😱

ρε φίλοι μου του γκριζιλικιού δεν βγάζω άλλο λόγια κι ας κρατάω ακόμα τη σημαία εκείνης της δεκαετίας σαν κουρέλι βρεγμένο τι ωραία που βρήκατε όλοι οι μεγάλοι αναλυτές εσείς που κάθονται τώρα στα δικα τους γραφεία σα μπάστα λούβερ και λένε πως η δεκαετία του '90 ήταν μία εποχή σαν παραμύθι! αλήθεια ρε τι παραμύθι;;; αυτοί εκεί που ήξεραν μόνο τρίποντα έκαναν παρέα με αυτά τα νούμερα στα playoffs σα να ήταν αριθμοί από λαχείο! κι ας τελείωσαν τρεις φορές στον τελικό σαν αυτούς τους ηλίθιους που προσέχουν μόνο το ένα δευτερόλεπτο που έφεραν οχτώ διαφορετικοί σκόρερ στο γήπεδο μέσα σε δέκα λεπτά μα εσείς τώρα με την φωτιά εκεί γύρω τι κάνετε;;; βάζετε φωτιά σ' ένα σπίτι που ακόμα ζεσταίνεται επειδή μέσα έχει ζωντανούς ανθρώπους σα αυτούς τους βράχους της Ρόδου που περνούν αιώνες χωρίς νερό; την δεκαετία του '90;;; αυτήν;;; την εποχή που ο Τζάμαρσον ήταν σα θεός και οι άνθρωποι σηκώνανε τα χέρια σα να κάνουν ευλογία σ' έναν αγώνα;;; εγώ εκείνες τις χρονιές έκανα τον συνοδηγό σ' ένα φορτηγό που πήγαινε στο γήπεδο κάθε Σάββατο βράδυ σα ξενοδόχος στην ερημιά· καθόμουν ανάμεσα στους κουβάδες με νερό και τις φιάλες μπύρας και περίμενα ν' ανάψει η φωτιά μέσα μου όταν σήμαινε το τρίποντο εκείνο σα σειρήνα πλοίου! κι όμως τι έγινε;;; η ομάδα εκείνη έγινε ιστορία όχι επειδή ήταν τέλεια αλλά επειδή έκανε κάθε αγώνα σα τελευταίο πόλεμο· και σήμερα εσείς θέλετε να βάλετε φωτιά εκεί;;; ρε παιδιά μετά δεν θα έχουμε παρά μόνο στάχτη σα εκείνες τις φωτογραφίες που τις βγάζεις σα τελευταίο αντίγραφο επειδή χάθηκε το αρχείο! κι εσύ Sakis εκεί που κοιτάς πίσω σα γέρος λύκος στη σπηλιά του λες πως εκείνοι οι τύποι είχαν μία αύρα σα πεύκο στον Λόφο των Στρουμπουλίδων—και έχουν δίκιο, αλλά όχι όσο νομίζετε· εκείνοι είχαν κάτι πιο δυνατό από την αύρα: είχαν την λύσσα του φιλάθλου που δεν περιμένει τίποτα άλλο παρά τον ήλιο που δύει πάνω από την πόλη μετά από νίκη! αλλιώς δε γίνεται να καταλάβεις πως μια ομάδα μπορούσε να κάνει πέντε φορές μέσα σε πέντε χρόνια τον γύρο του θανάτου στα playoffs! αλλά εγώ σας λέω κάτι άλλο: βάλτε φωτιά σ' αυτό που έγινε μετά· βάλτε φωτιά σ' εκείνους τους ιδιοκτήτες που αποφάσισαν πως η ομάδα είναι ένα γραφείο συμβούλων αντί για μία επιστροφή σπίτι κάθε βράδυ· βάλτε φωτιά σ' αυτές τις εμφανίσεις σα σκουπίδια που φοράνε οι παίκτες σαν να είναι πάρτι μεταμφίεσης στο λούνα παρκ· εκεί είναι η αιτία που η πόλη σήμερα στέκεται σα τυφλός μπροστά στον τοίχο! η δεκαετία του '90 εκείνοι οι χρόνοι είχαν μία φλόγα σαν αυτή που ανάβεις στο τζάκι όταν κάνει κρύο—και αυτή η φλόγα έκαιγε επειδή υπήρχε αέριο μπέικον στις φλέβες όλων των ανθρώπων! σήμερα όμως που έχουν βάλει κλιματισμό στο γήπεδο και καφές στα γκαρντένια τι φωτιά θέλετε να ανάψετε;;; μια μπογιά;;; έναν σπίρτο;;; δεν σας φτάνει πως ήδη κάψαμε αυτήν την πόλη ψυχολογικά;;; πως την έκαναμε σα αυτούς τους ντόπιους τουριστικούς οδηγούς που δείχνουν συνέχεια το ίδιο σπίτι σαν μνημείο;;; εμένα εκείνη την εποχή που έγινα συνοδηγός στο φορτηγό μου έφτανε ένας τρίποντος για να μου αλλάξει η ζωή σαν ανέβαινε η θερμοκρασία των ανθρώπων στους διακόσιους βαθμούς· σήμερα όμως χρειάζεσαι ένα ντοκιμαντέρ δεκαπέντε επεισοδίων για να ξυπνήσεις τον οποιονδήποτε! άλλες εποχές λοιπόν άλλοι άνθρωποι! εμείς εδώ σηκώνουμε τα χέρια σα να κάνουμε υπομονή επειδή η ομάδα μας έχει ξεχάσει πως σημαίνει να νικάς• αυτοί εκεί εκείνα τα χρόνια έκαναν την πόλη ζωντανή σα αυτές τις μεγάλες φωτιές στις πλατείες τις παραμονές των μεγάλων εορτών—εσείς τώρα θέλετε να βάλετε φωτιά στις ανάμνησες σα κάποιος να σβήνει εκείνες τις φωτιές επειδή οι άνθρωποι έπρεπε να κοιμηθούν! βρείτε μου μία μόνο φορά εκείνης της δεκαετίας που η πόλη πήγε στο γήπεδο σαν επισκέπτες σ' ένα μουσείο· ήταν πάντα σα αυτούς τους αγώνες όπου οι φίλαθλοι έκαναν τρίποντα επειδή το γήπεδο είχε βγει εκτός σύνταξης! συνεπώς το μόνο που υπάρχει για να κάψουμε εδώ είναι αυτή η νέα εποχή που φέρνει εικόνες σα αυτές των social media όπου το καθετί κάνει σόου δεκαπέντε δευτερολέπτων κι ύστερα γίνεται στάχτη στο μυαλό του κόσμου!

Κάτι ξεχνάτε εκεί πάνω σαν εσείς κουνάτε θύμησες σα νυσταγμένοι γάτοι στον ήλιο; Εμένα εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του '97, όταν ο Τζάμαρσον έκανε εκείνο το τρίποντο στον πρώτο αγώνα των playoffs κόντρα στους Μπουλς, η μητέρα μου μού έδωσε έναν χαρταετό γιατί είπε πως η πόλη είχε πετάξει τόσο ψηλά που οι ουρανοί δεν χωρούσαν άλλο δυναμίτη. Εκείνο το τρία δευτερόλεπτα άλλαξαν τη ζωή μου όχι επειδή ήταν νίκη—αλλά επειδή η γιαγιά μου τότε άνοιξε το παράθυρο στο Σικάγο και φώναξε στους γείτονες πως αυτοί οι άνθρωποι έκαναν μπάσκετ σα να'χαν πάρει αέρα ζεστό από την ίδια τη φωτιά του καθαρού θεού. Και τώρα εσείς θέλετε να βάλουμε φωτιά στη δεκαετία που η πόλη είχε γίνει μία μεγάλη οικογένεια όπου κάθε γωνία είχε τον δικό της Τζόκερ; Μα αυτοί εκεί έκαναν επίθεση σα αυτές τις μεγάλες φωτιές που ανάβουν στις γιορτές των χωριών—κάθε μία φλόγα ήταν γκολ, κάθε στάχτη ήταν νέα ημέρα. Ξυπνήστε λοιπόν· αυτή δεν ήταν δεκαετία για μουσεία. Ήταν δεκαετία για ανθρώπους που ξέρουν να ξεσπούνε όταν υπάρχει λόγος. Κι εσύ ZebraAfentiko με τις κάλτσες σα ταινία τρόμου—πως μπορούσες να κοιτάς τότε την ομάδα σα κάτι ξερό όταν κάθε φορά που σήμαινε η σφύρα του αγώνα, η πόλη έκανε έναν χορό σα αυτά τα φιρίτια στις εκκλησίες; Ρε τι λέτε τώρα; Να βάλουμε φωτιά στα κοινόχρηστα ή στην αναμνήση που ακόμα ζεσταίνει τις ψυχές σα τζάκι την κρύα νύχτα;;;

Ρε μωρέ παιδιά εσείς ξεχνάτε πως εκείνες τις χρονιές η πόλη είχε δύο δρόμους — έναν για να πάει κανείς στη δουλειά του και έναν άλλον για να πάει στη κολώνα στο γήπεδο; Εγώ εκείνο το βράδυ του Μάη του '95 κάθισα δίπλα στον Sakis στο βόρειο τμήμα των κερκίδων σα δυο λύκοι που περιμένουν την ίδια φωτιά. Ο Τζάμαρσον είχε μόλις σκοράρει τρία διαδοχικά τρίποντα μέσα σε ένα λεπτό σα κάποιος να σβήνει τις λάμπες ένα μια μία πάνω σ' ένα γήπεδο είκοσι χιλιάδων ανθρώπων. Κι εγώ τότε σηκώθηκα όρθιος σα στήθος, κι άρχισα να τραγουδώ μαζί με τους άλλους εκείνη την ιεροεξευτική μουρμούρα για την ομάδα σα να τραγουδούσα γαμήλιο ύμνο — χωρίς λόγια, μόνο αυτοσχεδιασμός φωνής. Και τώρα εσείς μου λέτε βάλτε φωτιά στην δεκαετία που εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν κάθε αγώνα σα τελευταίο φαγητό πριν το ταξίδι τους;;; Τι καίτε ρε;;; Την εποχή που ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους σα τρελός επειδή η ομάδα είχε φτάσει στους τελικούς;;; Την εποχή που κάθε γείτονας είχε την ιστορία του για εκείνο το τρίποντο στο Σικάγο;;; Να σου πω εγώ τι ήταν εκείνοι οι χρόνοι;;; Ήταν σα το γήπεδο όταν έχει εκείνη την ηλεκτρική ένταση πριν ξεκινήσει η ώρα — δεν ξέρεις πως να ζήσεις τότε, αλλά ξέρεις πως δε θέλεις να τελειώσει ποτέ. Οι αριθμοί εκείνοι οι χρόνοι ήταν σωροί από ψήγματα χρυσού στις ακτές ενός ποταμού — περισσεύουν ακόμα, αλλά κανείς δε βουτάει. Την δεκαετία του '90;;; Αυτήν;;; Μα αυτή η ομάδα εκεί εκείνες τις χρονιές έκανε την πόλη σα έναν μεγάλο νεροπόδαρο: σχεδόν βγάζει νερό από κάτω σου, σχεδόν σου σηκώνει τα πόδια ψηλά σα να περπατάς πάνω σε σύννεφο. Μετά όμως ήρθαν αυτοί που αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να φοράει κοστούμι σαν τους τραπεζίτες στις βίλες τους — κι έτσι χάσαμε εκείνο το τρέμουλο που είχε η πόλη όταν άκουγε ότι η Γκρίζιλις είχαν κάνει άλλο ένα τρίποντο. Και τώρα;;; Τώρα θέλετε να κάψετε εκείνον τον αιώνα;;; Μετά δε θα υπάρχουν παρά μόνο στάχτες σα τις φωτογραφίες αυτού του αγώνα που έγιναν viral επειδή κάποιος έκανε μια γρήγορη περιστροφή στον καναπέ του;;; Εμένα εκείνοι οι χρόνοι μου θυμίζουν εκείνο το βράδυ που γνώρισα την γυναίκα μου — όλα γίνονται μία φορά σα αυτές τις μεγάλες στιγμές που τις θυμάσαι ακόμη κι αν δε θυμάσαι τι έκανες χθες. Την δεκαετία του '90 εκείνοι οι άνθρωποι εκεί έκαναν κάτι παρόμοιο: έδωσαν στη πόλη μια εμπειρία που δε μπορείς να ξαναζήσεις ακόμη κι αν σου τη δείξουν σε ταινία τριάντα φορές. Και τώρα;;; Τώρα που μας ρωτάτε βάλτε φωτιά εκεί;;; Μετά δε θα υπάρχουν ανθρώπινοι λόγοι να κάψουμε — μόνο μουσειακά εκθέματα σα τους μεγάλους ηθοποιούς που τους βλέπεις πάντα στις ίδιες ταινίες. Ρε σκεφτείτε το από την άλλη πλευρά: τι μένει σήμερα από εκείνους τους τύπους;;; Μία φωτογραφία στα social media;;; Ένα τραγούδι στις παντός;;; Την δεκαετία του '90 εκείνοι έκαναν την πόλη σα τεράστιο ξενοδοχείο όπου κάθε δωμάτιο είχε τη δική του ιστορία — κι εσείς θέλετε να βάλετε φωτιά σ' αυτό;;; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνοι οι χρόνοι μου φαίνονται σα εκείνα τα παλιά κτίρια στις παλαιές πόλεις — ακόμη και αν γκρεμιστούν, οι άνθρωποι κοιτάζουν ακόμα εκεί που ήταν γιατί εκεί υπήρξε ζωή. Γιατί εκεί υπήρξε κάτι αληθινό σα την αναπνοή ενός ανθρώπου όταν τρέχει προς τον σκοπό του.