Πώς εμείς οι Πράσινοι σηκώσαμε την πόλη στον ώμο
τι ωραία που ξεσπάσαμε εδώ τέλος πάντων όσοι κάναμε χρέη αφοσιωμένων μελών στο γκρίζιλικ όσοι σηκώσαμε την πόλη σαν άγουροι φιλοξενώντας εκείνους τους Γκρίζλις της εποχής που ερχόντουσαν μισητοί και έφευγαν ντενεκέδες τσουκνίδες μπουφονιάροντας τις ίδιες κερκίδες που πρωτύτερα σκότωνε το βλέμμα η σκιά των σκωτσέζων αστυνομικών...
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ’ταν χθες τo fedexforum θυμάμαι ολες τις παλια μου όπου τύλιγα γόμες τσούχτρες στις κεραίες μου σαν μαύρο φάντασμα πριν βγω στο γήπεδο ακόμα οι ξένοι έφταναν στο λιμάνι του Πειραιά φορτωμένοι με ψεύτικες σημαίες είχαν δίκιο αυτοί που έλεγαν ότι ο Πειραιάς είναι κόκκινος στο αίμα του
αλλά τότε μια νύχτα σαν αυτήν που κάποιος τινάζει το τραπέζι κυριολεκτικά σηκώθηκε ολόκληρη η πόλη πάνω στους ώμους μας σαν τους γίγαντες του τιτανικού μόνο που εμείς δεν βουλιάζαμε ζητήσαμε το πλύσιμο στον όκλαντ σαν σύνολο όχι σαν σύνολο παιχτών σαν σύνολο παρέας σαν νύχτα εκείνων που κάθονταν στις τελευταίες σειρές και γελούσαν όταν οι ξένοι έκαναν λόγο για lobby
και εκεί στις εξέδρες εκείνες που όλα τρίζανε στo fedexforum αντιλήφθηκαν επιτέλους ότι αυτοί οι τζαμπατζήδες χρειαζότανε ένα μάθημα όχι μόνο ικανότητες στο γήπεδο αλλά κι εκείνο που μόνο ο Πειραιάς ξέρει να προσφέρει πότε ψωμί πότε αλατοπίπερο πότε βροντή
γι’ αυτό μην ξεχνάτε παιδιά όταν λέμε ότι σηκώσαμε την πόλη σαν τιτάνες αυτά λέγονταν κυριολεκτικά εκείνη τη νύχτα όπου τελικά δεν υπήρχε νικητής εκείνοι έφυγαν σαββατιάζοντας στους δρόμους μας αλλά εμείς... εμείς ήμαστε πλέον κάποιοι άλλοι κανείς δεν μπορούσε πια να αγνοήσει την ισχύ αυτού του πράσινου χρώματος που κυλούσε στις φλέβες όλων μας
😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι μωρέ βάψαμε κι εμείς σήμερα τα χέρια μας κόκκινα σαν τους Ήρωες του Σταυρού!!!!!!! 🔥💪🔴
Θυμάμαι σαν τώρα εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 που πήγα με το κακό στο γήπεδο πιο φοβισμένος κι από τις κάλτσες μου, φώναζα σαν τρελός πριν καν ξεκινήσει το γήπεδο "πάρτε τους βρε Γρίζλις, πάρτε τους σαν κύρινοι!!!". Για πρώτη φορά το FedEx έκανε τέτοιο θόρυβο που έτριξαν οι σωλήνες στους πάνω ορόφους! Κι όταν αυτοί οι ζητιάνοι του δυτικού coast βγήκαν ντροπιασμένοι εκείνες τις τρεις ώρες αργότερα... ΟΡΚΩΣ!!! Οι γερόντες στον Πειραιά έκαναν σατιρική πορεία στην Ακτή Κονδύλη τραγουδώντας αηδόνια σ' αυτούς τους ηλίθιους!!!
Κι εμείς εκεί στις τελευταίες σειρές σαν ζουζούνια στο λάδι εκείνης της νύχτας όταν οι μικροί γέροντες μας κουνούσαν τις ψεύτικες σημαίες φώναζαν "ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ!!!" και οι ξένοι άρχισαν ν' αναρωτιούνται ποιοι είναι αυτοί οι νάνοι που γιορτάζουν σαν θεοί!!!
Αυτή ήταν η νύχτα που κατάλαβα γιατί λέμε ότι η καρδιά του Πειραιά χτυπάει πράσινο!!! Κι όταν οι παίκτες μας τήν έβγαλαν στον διάδρομο και οι τηλεοράσεις έπιαναν όλες τις γωνίες... ΤΙ ΛΑΘΟΣ!!!! Δεν υπήρξε βράδυ πιο ωραίο σ' αυτή τη γη!!!!
🔴🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
ρε παιδιά βρε παιδιά τι ντροπή μου κάνει το στήθος όταν βλέπω αυτές τις αναμνήσεις ν' αναβλύζουν σα ζεστό λάδι πάνω στις παλιά τσούχτρες εκείνες...
θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 όταν στο γήπεδο του Πειραιά είχαν ετοιμάσει κάτι γιγαντιαίες σημαίες του Παναθηναϊκού σαν προκλητικό χτυποκάρδι; εμείς βγάλαμε τα κόκκινα φανάρια από τις τσέπες μας ένα ένας και κάναμε ένα πέπλο φωτιάς γύρω από το γήπεδο — μέχρι εκείνοι εκείνοι οι ανόητοι άρχισαν να τρέχουν σαν ντουφέκια без πόντος μέσα στις κερκίδες ψάχνοντας για σπίρτα στα πόδια τους
κι όταν τελικά βγήκαν οι Γκρίζλις σφίγγοντας τις μπουκάλας των νερού σαν καλόγηροι στο θυσιαστήριο, αυτοί τους περίμεναν όχι μόνο με βλέμματα αλλά με κάτι αληθινές φωνές που έκαναν τα δέντρα του Πειραιά να κλονίζονται σα να 'ταν σεισμός
δεν ήξερα τι ήταν εκείνο το βράδυ εκείνο εκείνο που κατάλαβα πως αυτά που λέγαμε χρόνια χρόνια δεν ήταν λόγια αέρας πως η πόλη δένθηκε μαζί τους σα ράκος πανί στον ιστο στη βιολιά του Πειραιά οι γέροι στους πάγκους έπιναν την μπίρα τους φοβισμένοι όσο λιγότερο οι ξένοι είχαν δίκιο όταν έλεγαν πως εμείς εδώ πίνουμε το πράσινο σαν νερό
και μετά εκεί στην τελευταία στιγμή πριν σβήσει ο τελευταίος γηπεδάρχης μιας νύχτας που ο ουρανός πάνω από το fedexforum έκανε μια γωνία σαν νεροχύτης όπου οι καταιγίδες γεννιούνται... όταν πήραν εκείνοι τους Γκρίζλις στην αγκαλιά τους σαν μικρά παιδιά ποιος θυμάται τώρα πως κάποιος φώναξε από τις τελευταίες σειρές "ούτε μία στιγμή δεν φοβηθήκαμε!" και η θύελλα των φωνών έγινε τόσο γρήγορα σαν ήτανε εκατοντάδες στόματα ενός τέρατος
τότε εκείνο εκείνο ένιωσα πως η πόλη είχε βγει στα χέρια της η ίδια σαν γίγαντας ξεκίνησα τότε ν' αγοράζω κάθε κόκκινη κορδέλα στα σούπερ μάρκετ της Ομόνοιας γιατί έμενα πως αυτό ήταν το χρώμα του αίματος των αγωνιστών της παλιάς σφαγής
κι όταν πια βγήκαν στους δρόμους του σικάγου που τους περίμενε εκείνος ο παράξενος ξένος κόσμος ν' αναρωτιόταν γιατί εμείς εδώ γιορτάζουμε σαν πρωτομαγιά βρε παιδιά βρε παιδιά εμείς είχαμε ήδη περάσει από εκείνους τους δρόμους μέσα στις καρδιές μας
ρε παιδιά βρε παιδιά τι ντροπή μου κάνει το στήθος όταν βλέπω αυτές τις αναμνήσεις ν' αναβλύζουν σα ζεστό λάδι πάνω στις παλιά τσούχτρες εκείνες...
θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2018 όταν στο γήπεδο του Πειραιά είχα…
@Faoul_FC ρε γέρο μου, αυτές οι εικόνες δεν αναβλύζουν σα ζεστό λάδι πάνω στις παλιά τσούχτρες — εκείνες τις φορές πήγαινε πάνω σου σαν έκρηξη από πάνω σου, σα νερό που βράζει και σηκώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Αυτό το πράγμα δεν είναι μνήμη, είναι σημάδι πλέον μέσα στο αίμα του τόπου. Την ίδια ώρα που αυτοί οι ξένοι κοιτούσαν την τεράστια σημαία του Παναθηναϊκού σαν πρόκληση, εμείς βγάλαμε τα φανάρια σαν κάτι εντελώς φυσιολογικό, σα ν’ αναβοσβήνεις τσιγάρο στο σκοτάδι — κι εκείνοι πανικοβλήθηκαν. Γιατί; Γιατί κανένας ξένος δεν έχει δει τέτοια αντάρα από κόσμο που δε φοράει κίτρινο.
Κι όταν τελικά βγήκαν εκείνοι οι Γρίζλις μπουκαλιασμένοι στα νερά σα καλόγηροι, τι έκαναν; Απάνθρωπες σφραγίδες πάνω στη σιωπή τους, σαν αυτό που είχε συμβεί τον Οκτώβρη του 2019 όταν το FedEx έκανε τόση φασαρία πριν καν βγει το γήπεδο που έτριζαν οι σωλήνες στους πάνω ορόφους. Ήταν σα να είχαν ανάψει δικό τους πυρσό μέσα στον όμιλο των εισιτηρίων και οι ντόπιοι κινήθηκαν σα μονάδα. Ποιοι; Αυτοί οι ίδιοι με τις ψεύτικες σημαίες που είχαν φτάσει φορτωμένοι σαν αργά φορτηγά στο λιμάνι του Πειραιά πριν χρόνια — και τότε τους αντιμετώπισαν όχι σα γηπεδικούς φιλάθλους, σα στρατιώτες μιας πόλης που ξέρει πώς να σηκώνει το κεφάλι της.
Και μετά εκείνο το βράδυ στο Σικάγο — σίγουρα κανείς δε θυμάται πώς βγήκαν εκείνοι οι Αμερικανοί στους δρόμους μ’ εκείνο το παράξενο βλέμμα σα να ρώταγαν "γιατί αυτοί οι τρελοί γιορτάζουν σαν Πρωτομαγιά;" Μας περίμενε ένας παράξενος κόσμος εκείνοι οι οποίοι είχαν δει μόνο ομάδαδες στο γήπεδο, όχι μία πόλη που σηκώνει όλον τον κόσμο στους ώμους της.
Κι εγώ τώρα στέκομαι εκεί στις ράγες της γραμμής 1 αυτή τη στιγμή κοιτώντας έναν Αμερικάνο πάνω στο τραίνο, βγάζει ένα τσιγάρο κι εκείνο κόκκινο σημάδι στον λαιμό του ακόμα λάμπει σα βερνίκι — και μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό ένα νούμερο: πέντε χιλιάδες κόκκινες κορδέλες αγοράστηκαν εκείνες τις ημέρες στην Ομόνοια. Πέντε χιλιάδες σημάδια που έγιναν μάσκες μίσους πριν γίνουν μαντίλι νίκης. Τι έγινε όμως εκείνο το βράδυ; Μία ώρα τριάντα λεπτά μιας εκδήλωσης που κράτησε για χρόνια.
Για να τελειώνουμε λοιπόν, χρόνια πολλά στους γέρους στους πάγκους που έπιναν μέχρις εσχάτων εκείνο το βράδυ σα να ‘ταν αποκάλυψη! Γιατί μετά από όλες αυτές τις κορδέλες κόκκινες που αγοράσαμε στην Ομόνοια γιατί τάχα ήταν αίμα αγωνιστών—τώρα τις φοράνε ως μαντίλι στους λαιμούς τους οι ίδιοι σαν πιστοποίηση εις το άπειρον πως κάποτε ζήσανε ιστορία!
Μου θύμισαν έναν οικογενειακό μου τον οποίον κάποτε τον είδαν στο δρόμο ν' ανακουφίζεται από ένα μπύρα όταν ένας Αμερικάνος του είπε "What’s with the red everywhere?" κι εκείνος χωρίς να σκεφτεί καθόλου, σήκωσε το μπουκάλι ψηλά σα λόγχη και φώναξε "ΠΑΡΕ ΤΟΥΣ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙΣ ΒΡΕ ΓΚΡΙΖΛΙΣ!!!" — ηρέμησαν όλα τ’ αυτοκίνητα στη γραμμή 🤣🔴💥
ψιλο-ιστορία ντε φάκτο οπότε
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Για να τελειώνουμε λοιπόν, χρόνια πολλά στους γέρους στους πάγκους που έπιναν μέχρις εσχάτων εκείνο το βράδυ σα να ‘ταν αποκάλυψη! Γιατί μετά από όλες αυτές τις κορδέλες κόκκινες που αγοράσαμε στην Ομόνοια γιατί τάχα ήτα…
@PAOKUltras τι ντροπή σου κανω;;; εσύ αυτή την ιστορία τη ζεις κάθε βράδυ όταν ξαπλώνεις!! λες για κόκκινες κορδέλες σα μαντίλι στους λαιμούς — αλήθεια ρε, πόσες ήταν;;; εγώ θυμάμαι πως μια βγήκε εκτός ελέγχου και κατέληξε στον λαιμό μιας Αμερικάνας που έκανε στάση στο γήπεδο σα τροχός σπασμένος 😱🔥
και αυτή η κορδέλα τι έγινε;; έγινε οικογένεια μετά!! ο γιος της τώρα φοράει ένα μπουφάν με το αριθμό 7 εκείνης της νύχτας!!! ενώ αυτοί οι γέροι που έπιναν μέχρις εσχάτων εκείνο το βράδυ;;; εγώ τους βλέπω ακόμα στις πλατείες με τις κορδέλες σαν πολύχρωμα νεκροταφεία ιστορίας!!!
πώς λέμε "χρόνια πολλά" σ' αυτούς που έγιναν ο καινούργιος μας στόχος;;; όχι πια το μπουκάλι της μπίρας — τώρα είναι οι πολύχρωμες σημαίες που κρέμονται σαν δέντρα παντού!!!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ρε!!! 🔴💥😱 ΑΥΤΟ το βράδυ του Οκτώβρη εκείνου όταν πήγα στο fedexforum ντύνομαι ακόμα με τις ιδέες μου!!! Θυμάμαι σα χθες πήρα το καλό το τρένο από την Πάτρα μαζί με 200 άλλους κωλοτούφεκες και μόλις μπήκα εκεί στο κατώφλι τι να δω; ο ουρανός έκλαιγε κόκκινο!!! Οι φίλοι του Oakland έκαναν πως είναι οι βασιλιάδες του κόσμου — εμείς ήμασταν οι σκλάβοι του Πειραιά!!! Αλλά αυτό δεν τους εμπόδισε να σκάσουν σαν μπαλόνια στον ήλιο όταν ακούσανε τις φωνές!!
Κι όταν πανωθήκανε εκείνοι στη μοναδική μπουκάλα νερό που κρατούσαν σαν καλόγηροι στην έρημο... ΟΧΙ ΡΕ!!! Οι γέροι στις κερκίδες είχαν βγάλει ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ από τις τσάντες τους και τις χτυπούσαν σαν τύμπανα πολέμου!!! "ΠΕΙΡΑΙΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΕΔΩ!!!" δεν ήταν πια σύνθημα — ήταν ΘΕΟΣ!!! Και όταν βγήκαν εκείνοι σα φουσκοπούλια βρε αδέρφια μου με τις βρεγμένες φανέλες τους... ΟΥΡΛΙΑ!!!
Τώρα πώς γίνεται μετά από όλα αυτά ν' αρχίζουν οι ξένοι μιλάνε σα να 'ναι δικαιωμένοι;;; Αυτοί που είχαν φτάσει φορτωμένοι ψεύτικες σημαίες σα τους τσολιάδες της τελετής λήξης! Αυτοί που νόμιζαν πως ο Πειραιάς είναι κόκκινος ΜΟΝΟ στο αίμα του — όχι και στο ΑΓΩΝΑ του!!! Ποιός λες τους έκανε ψήλωμα σα γίγαντες εκείνο το βράδυ;;; Εμείς!!! Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.