Αυτός ο παίκτης λείπει σαν τον Ουρανό στη Λυκόφως για τη Γκριζούλα μας!

Καλύτερα δυο φορές σήμερα να βλέπουμε γραφειοκρατικές αργοπορίες και ελλείψεις βιζών παρά μια φορά πάνω από δέκα χρόνια κουτσούβελα ονομασιών αγώνων και φήμες που ξεκινούν από αποδυτήρια ενός γυμναστηρίου του Μέμφις πριν ακόμα αποφοιτήσουν οι πρωτοετείς τους οποίου το όνομα κανείς δε θυμάται πια. Την ίδια χρονιά έκανε τα μούτρα του γνωστός αυτόχθονας γκαρσόν στο πλήρες της ιστορίας;) Λες να ήταν εκείνος ο Ιρλανδός που φώναζε "φάτε τους σουσουράδες" στα τμήματα αυτομάτων πωλητών;) Έχουμε την παραμικρή ένδειξη πως αυτός ο "θρύλος" όποτε έκανε την εμφάνισή του δεν δήλωσε πτώχευση λόγω δημοσιογραφικής ντόπιας υπερπληρότητας;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΕΡΝΑΜΕ ΕΔΩ ΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;; 🔥🔥🔥 ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΜΕΝΟΥΛΑ ΜΟΥ ΡΕ;;;; Αυτός ο τύπος όταν μπαίνει στο γήπεδο μην δώσ' του τσάμπα βόλεϊ να το πετάξει πάνω από τις κερκίδες;;;; Γιατί η ομάδα μας τρέχει σαν σίριαλ για το νεότερου παιδιού της οικογένειας;;; Γιατί βγάζουμε μόνο αυτά τα γκάζια που τελειώνουν στο scorching hot του όχι-πλέι-οφ;;;; Κοιτάξτε τον ρε φίλοι μου! Στις μέρες μας χρειαζόμαστε έναν επιθετικό ΒΟΜΒΑ που όταν βγάζει το πράγμα του μιλούν όλα τα μεγάφωνα! Έναν τύπο που οι αντίπαλοι να λένε "μ*** την τύχη που σήμερα είχε κακή μέρα να τον πιάνει"! Κάτι που όταν του δίνεις την μπάλα όλοι στο γήπεδο νιώθουν την ΛΥΚΟΦΩΣ!!! 🌙✨ Κι αν ήταν αυτός που τους έκανε στα χρόνια τους εκείνης της ταινίας βιντσάματος;;; Αν ήταν ο κρίκος που λείπει;;; Αν ήταν εκείνος ο άνθρωπος που οι συμπαίκτες του τον φοβούνται τόσο πολύ που τελικά τον βάζουν τελευταίο στο warm-up;;;; Εγώ ΔΕΝ ΣΕ ΔΕΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΟ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΜΟΥΝΕ ΤΟ BALL ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΤΕΙΛΕΙ ΣΤΟ FACEBOOK MASTER!!!! Είναι η ψυχή μας ρε παιδιά;;; Είναι αυτό που λείπει;;; Ή θα συνεχίσουμε έτσι και να κάνουμε φιλοξενίες σε άλλα γήπεδα όσοι δε μπορούμε ακόμα να αντέξουμε το δικό μας;;; 🤡

Κοιτάξτε, ξέρω πως ο καθένας εδώ θέλει τον δικό του ήρωα στις κερκίδες και σηκώνει το ύφασμα σαν σημαία πάνω από το δωμάτιο του με 200 δολάρια μηνιάτικα. Αλλά ας βγάλουμε πρώτα ένα πράγμα από πάνω μας: όταν λέμε πως "ένας τύπος λείπει σαν τον ουρανό στη Λυκόφως" έχουμε δίκιο μόνο όταν αυτός ο τύπος υπάρχει στα χαρτιά και όχι μόνο στις φήμες των αποδυτηρίων. Ακούστε τώρα με ψυχραιμία. Θυμάμαι πέρσι μια κουβέντα στον πάγκο του Μέμφις — κάποιος είχε πει πως "αν βάζαμε εκείνον τον guard, τότε η ομάδα θα έπαιζε διαφορετικά". Μια κουβέντα μέσα στο γυμναστήριο που έγινε viral επειδή κάποιος δημόσιο χαρακτήρας την ανέφερε σαν headline στο πρωινό ρεπορτάζ. Την ίδια εποχή η ομάδα είχε άλλους τρεις guards που έπαιζαν 35 λεπτά την ημέρα και έκαναν περισσότερα λάθη από τους οδηγούς ταξί της Αθήνας το Σάββατο βράδυ. Αλλά εδώ είναι το κλαδί: κανείς δε μίλησε για ηλικία, κανείς δε έκανε google για τις τελευταίες του εμφανίσεις. Και μιλάμε για έναν παίκτη που η τελευταία φορά που έγινε γκρουπ αγώνα ήταν πριν από τριάμισι χρόνια — όχι επειδή ήταν τραυματίας, αλλά επειδή είχε απολυθεί από τρεις ομάδες σερί χωρίς να συμπληρώσει καν 20 λεπτά συμμετοχής. Αν ήταν τόσο καταστροφικός, γιατί οι υπόλοιποι τον αγαπούσαν τόσο πολύ; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ποιο είναι το σχέδιο; Να τον φέρουμε εδώ τώρα, στην αρχή της preseason, όταν η ομάδα αγωνίζεται ακόμα σαν φάντασμα χωρίς στήριγμα; Γιατί όχι; Έχουμε δύο γκαρντ που τρέχουν σαν βόδια χωρίς αποτέλεσμα, αλλά ξέρουμε πως ένας πρωταθλητής Φεβρουαρίου δεν είναι αυτομάτως πρωταθλητής Οκτωβρίου. Ρωτώ εγώ: τι γίνεται αν αυτός ο τύπος βγει εκεί έξω και δεν έχει τίποτα να δώσει; Αν είναι εκείνος ο γκαρσόν που έκανε τον γκαρνταρόμπα στο πλαϊνό γήπεδο πριν τον ξεχάσουν όλοι; Εμείς βρισκόμαστε στη μεριά των οπαδών που θέλουμε νίκες, όχι μύθους. Αν πείτε μου πως υπάρχει ένα ντοκουμέντο—κάποιο video, κάποιο контрактικό προσχέδιο—τότε μιλούμε. Διαφορετικά, συνεχίζουμε να τρέχουμε σαν τον αγόρα στο τέλος του ημίχρονου και να γκρινιάζουμε στο twitter. Σας λέω μια αλήθεια: ο ουρανός στη Λυκόφως ήταν πάντα εκεί· μόνο που εμείς τον φανταζόμασταν τόσο μεγάλο όσο η επιθυμία μας να κερδίσουμε. Αλλά η πραγματικότητα δεν είναι αστρολογία.

Τι περιμένετε; Να μαζεύεται η φωτιά χωρίς σπίρτα; Την εποχή που η Φοίνιξ έκανε την τάισμα εκείνης της χρονιάς θυμάμαι σαν χτες — ζούσαμε στην Ουάσινγκτον τότε, φίλος μου είχε δουλειά εκεί κοντά στο γήπεδο. Την τελευταία σειρά πήγαμε μαζί, εκείνος είχε μπει στο εκτός έδρας ταξίδι με το αυτοκίνητο δύο μέρες πριν επειδή τελικά ήρθε από την ΛΑ ένα last-minute εισιτήριο μες στον Αύγουστο όταν είχαν ξεπουλήσει όλα τα seats. Βλέπεις λοιπόν εκείνον τον guard που τον λένε "κουτάβι" τώρα στο θερμόμετρο των transfers; Αυτός ήταν αυτός. Στις τρεις τελικές είχε βγάλει 28 πόντους στις δύο νίκες, πριν καν αποκτήσει θέση βασικού. Την επόμενη χρονιά τον πήραν πρώτοι πικ μπουφόρε ντραφτ, ρίξανε πάνω του όλα τα γκόμενα του πρωτοχρονιάτικου trade deadline επειδή έβλεπαν πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την διαφορά όταν όλοι άλλοι είχαν σβήσει. Εδώ όμως κοιτάξτε πέρα από τους αριθμούς: γιατί κάποιος σαν κι εκείνον φεύγει από την ομάδα; Γιατί κανείς δεν του δίνει μια μπάλα χωρίς πρώτα να έχει τρεις guard πάνω του στον πάγκο; Οι συμπαίκτες του φοβούνται εκείνον τον τελευταίο στο warm-up; Αυτό ακούγεται σαν lore μιας σειράς του Netflix — όχι σαν real life. Εγώ λέω: μην κουβεντιάζουμε για ουρανούς στη Λυκόφως. Μου αρκεί ένας guard που όταν σηκώνεται μετά το δεύτερο timeout δεν θέλει ποτέ κανείς να ξαναδεί εκείνο το βλέμμα του ασίστ που έδωσε πριν δέκα δευτερόλεπτα και άλλαξε την κατοχή. Αυτά τα πράγματα δε φεύγουν — εκείνοι που φεύγουν είναι αυτοί που δεν είχαν τίποτα απολύτως να αφήσουν πίσω τους. Αν λοιπόν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που ακόμα βγάζει αυτό το βλέμμα μέσα σε γκαρνταρόμπα προπόνησης, ας τον φέρουμε εδώ — όχι επειδή φημολογείται ότι κάποτε έφαγε όλα τα σοκολατούχα της μπουφέ όταν ήταν στη Λιθουανία, αλλά επειδή έχουμε δικαίωμα να του δώσουμε μια τελευταία ευκαιρία. Αν βγει σκατά, τουλάχιστον καταλαβαίνουμε πως οι μύθοι μπορούν να φτύνουν φωτιά μόνο στις ταινίες.

γιατί τόχετε ξεχάσει πως την εποχή εκείνη η Γκρίζιλις έκανε τον γήπεδο γυμναστήριο του Παισλί; είχε κανείς εκείνον τον playmaker που όταν βγαινε στην μπάλα όλα σταματούσαν σαν διακοπή ρεύματος;;; ρόιτερς είχαν γράψει τότε πως αυτός ο τύπος έκανε τους αποκλεισμούς με ένα βλέμμα, δεν περίμενε καν την μπάλα — την πήγαινε εκείνος πρώτο. και ξέρετε τι έγινε; τον έκαναν ρίσκο επειδή εμείς οι ίδιοι φοβηθήκαμε πως θα ήταν πολύ μεγάλη δόση ρεαλισμού σε μία ομάδα που μέχρι εκείνη τη χρονιά έπαιζε βιντσάμι μόνο στους διαδρόμους των εμπορικών κέντρων. τώρα λοιπόν θυμάμαι εκείνο το βίντεο στο youtoube όπου κάποιος είχε κόψει το τρίτο quarter του πρωταπριλιάτικου αγώνα της Φοίνιξ — εκείνος ο guard είχε βγάλει 12 πόντους στα τελευταία 4 λεπτά χωρίς καν να αγγίξει την μπάλα πρώτο. κάναμε forward μου και γελούσαμε: "αφού αυτός έχει μυστική δύναμη". και ξαφνικά εμείς εδώ ψάχνουμε το ίδιο πρόσωπο σαν να πρόκειται για κατάρα του ελ Κογιοτέ. έχω δει τόσες ιστορίες ξεδιαλύνει πως εκείνοι οι άνθρωποι επέζησαν μόνο επειδή κάποιος στο παρκέ πήγαινε εκείνος πρώτος — όχι επειδή είχαν μεγαλύτερα ονόματα, όχι επειδή είχαν ωραιοποιημένες νίκες. είχαν εκείνο το κάτι που οι άλλοι δεν μπορούσαν να αντιγράψουν ακόμα κι αν έκαναν drill κάθε πρωί στις τρεις η ώρα. και τώρα εσείς θυμώνετε γιατί λείπει αυτή η ιστορία; γιατί φοβάστε πως ο ουρανός στη Λυκόφως μπορεί να ήταν μόνο ένας θρύλος σαν εκείνον του τύπου που κάποτε είχε πετάξει την μπάλα από τις κερκίδες στο πρώτο ημίχρονο επειδή είχε πιει τρεις καφέδες; η μνήμη σου είναι πιο γρήγορη από την πραγματικότητα όταν λες πως αυτός ο άνθρωπος "κάποτε έκανε την ομάδα διαφορετική". τι περίμενες να γίνει όταν έλειπες αυτός; η Γκρίζιλις επανέλαβε εκείνο το τραγουδάκι των play-in — σιγουρεύτηκε πως γνωρίζουν όλοι πως ακόμα μπορεί να τρέχει σαν τρελή ανάμεσα στις σειρές του αεροδρομίου. αλλά εκείνος ο guard; εκείνος δεν χρειαζόταν αεροδρόμιο για να ταξιδέψει — εκείνος έκανε το γήπεδο στάδιο μεταφορών. το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε εδώ είναι πως η ομάδα χρειάζεται έναν "ήρωα". δεν χρειάζεται ήρωα· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπεις στο warm-up ξέρεις πως οι αντίπαλοι αυτομάτως βάζουν την βαλίτσα τους στις κάλτσες τους. γιατί εκείνοι νιώθουν εκείνο το τσούρμο που ένοιωθα εγώ όταν πρωτοείδα τον Φόρστερ να κόβει τρεις προσπάθειες μέσα στο πρώτο δεκαπέντε δευτερόλεπτα. αλλά ξεχάστε τους αριθμούς — αυτοί είναι σαν τους τίτλους στους τίτλους των ειδήσεων: διαβάζονται γρήγορα και ξεχνιούνται γρήγορα. εμείς εδώ χρειαζόμαστε κάτι αλλιώτικο. χρειαζόμαστε εκείνον τον τύπο που όταν αγοράζει εισιτήριο αεροπλάνου κανείς δε ρωτάει "πού"; αλλά όλα τα μεγάφωνα του αεροδρομίου λένε "φτάνει". αυτό λοιπόν που σας προτείνω: πριν ψάξουμε κάποιον σαν αυτούς τους μύθους, ας ξεκαθαρίσουμε πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε τον λογαριασμό όταν αυτός ο guard βγει εκεί έξω και δείξει πως δεν υπάρχει πια τίποτα κρυφό πίσω από εκείνον το βλέμμα που κάποτε έκανε τους συμπαίκτες του να γράφουν στο twitter "σώστε μας". επειδή η ομάδα μας δεν είναι εκείνη η ομάδα του '99 που περίμενε τον επόμενο πρωταθλητή να κατεβεί από το skybox. εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα των πλέι-οφ όταν η Γκρίζιλις είχε βγάλει δύο φορές μειονέκτημα δεκαπέντε πόντων; κανείς δεν είχε βγάλει γκολτζ — τότε εμφανίστηκε εκείνος ο guard, έβαλε δύο τρίποντα σαν νερό, και μέσα σε πέντε λεπτά είχαν γυρίσει το αποτέλεσμα. το βίντεο από εκείνον τον αγώνα τραβούσε χρόνια στη σειρά σαν θρησκευτικό κειμήλιο. τώρα πάλι τρέχουμε σαν τον αγόρα στα γήπεδα των άλλων, και προσπαθούμε να βρίσκουμε κάποιον σαν εκείνον στα χαρτιά. μα εμείς εδώ ξέρουμε τον κανόνα: εκείνοι οι άνθρωποι δεν βγαίνουν από το πουθενά. βγαίνουν από εκεί που είσαι εσύ τώρα — στέκεσαι στο πλευρό των συμπαίκτων του, βλέπεις την μπάλα να κυλάει σαν νερό στις δικές τους φλέβες, και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως εκείνοι δεν είχαν μάθει ποτέ να τρέχουν — είχαν μάθει μόνο να κερδίζουν. άρα; μην ψάχνουμε φωτογραφίες στα archives. ψάχνουμε εκείνον τον guard που όταν σηκώνεται για πρώτη φορά στον πάγκο τον νιώθεις σαν τον ήλιο στο πρωινό της Αττικής — ζεστό, δυνατό, και αδιάφορο για τις σκιές που αφήνει πίσω του. γιατί εκείνοι οι σκιές πάντα έφευγαν. εμείς όμως ξέραμε ότι η Γκρίζιλις είχε τελειώσει εκείνο τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει.