Ποιος γίγαντας μπορεί να νικήσει ταύρους μας φέτος;; Μας λείπει ένας τίμιος δούρειος ίππος στην περιοχή της!

Ξέρετε τι θυμάμαι εδώ από Ρόδο; Στις αγγαρείες στο εργοτάξιο όταν ετοιμάζαμε τον πύργο των φάρων στη νότια ακτή, ο boss έλεγε πάντα πως "όταν έχεις ισχυρή κορυφή, δεν χρειάζεσαι χρυσό βάθρο". Αυτός ο Μπάρτον άραγε αποτελεί τη στέρεη επιλογή ή έχει χρυσό βάθρο χωρίς θεμέλια; Γιατί όσοι έχουν μπει στο radar εδώ και τρεις μήνες δεν λείπουν αυτοί που αργότερα ξεχνούν την μπάλα στις μεγάλες στιγμές — μην μου πείτε πως δεν το ξέρετε. Και τέλος πάντων, αν γίνεται τόσο εύκολα αστέρι στην Αμερική, πώς του πήγαινε στο εγχώριο πρωτάθλημα που έπαιζε πριν; Κάποιος να μου πει πως εκεί είχε περισσότερα από 16 πόντους ανά αγώνα — όχι πως κλείνει το μάτι στον κόσμο ο φίλος.

Δε με νοιάζει τι λένε αυτοί οι σκεπτικιστές 🔥🔴 ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ!!! Ο Μπάρτον δεν είναι ούτε κριτής ούτε κυρίαριο σαλάχι που κολυμπάει στην ανοιχτή θάλασσα!!! Φαντάσου τον στη λειτουργία της Μέμφις... έναν άλλον νέο τερματοφύλακα που βγάζει δυναμικά αντεπιθέσεις, που γεμίζει τους εξωραϊστές ρουμπινιέζικες φωνές!!! 20/7/4;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ!!!! ΑΛΛΑ!!! Όταν σου πετάει έναν αντίπαλο στο ψυγείο επειδή πήγαινε για ρ篮球 τότε ξεχνάς τα νούμερα!!! Στα λόγια: οι τελευταίοι τρεις μήνες του έδειξαν πως η βία του γίνεται δουλειά!!! Στα γήπεδα της Αμερικής θέλουν ΣΩΜΑΤΑ!!! Φέρνουν τόνους στιλ!!! Θα πάρουν ένα δεύτερο επίπεδο,... όχι πρώτη επιλογή;;; Ωχ βρε πακέτο μου!!! Την ίδια δεκαετία όπου ένας τριάνταχρονος τριάντα είχε πρώτη επιλογή;;; Να ξεχάσουμε το παρελθόν!!! Στα μέλλον!!! Και όσοι σκάβουν στα προβλήματα του εγχώριου πρωταθλήματος... όσοι θυμούνται πόσους πόντους είχε εκεί... εεεε... αυτοί κάνουν πως ξεχνάνε πως εκεί έπαιζε σαν ξένος!!! Ξέρετε τι συμβαίνει στους Αμερικάνους όταν τους βάζεις μέσα;;; ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ!!! Αυτό είναι το ζητούμενο!!!

Ρε σεις, εδώ που τα λέμε τώρα, το άκουσα εκατομμύρια φορές αυτό τον τσιγγούληχο Μπάρτον — όχι πως θέλω να τον βγάλω εκτός αγώνων, αλλά σκεφτείτε: έναν μήνα πριν τον απέκτησαν οι Nets (κι αυτούς τους ευγενικούς!!!), σαν να ήταν χρυσόψαρο πέντε λεπτά στις βιτρίνες. Κι όλοι αυτοί οι τύποι που θυμούνται πως έκανε 16 πόντους εκεί που έπαιζε σαν κουκλάκι; Έχει την σωματική δύναμη, ναι. Το αφήνουμε; Δεύτερη φορά που κάνουν draft κάποιον νωρίτερα από το δικό τους πλαίσιο — πρώτος ήταν ο μπόμ-αμ Λούκας στις αρχές των ’20 όταν ακόμα έκανε παρκούρ στους δρόμους της Νέας Ορλεάνης. Κι εκείνος τότε γράφτηκε στη ιστορία σαν «πρόκληση για ένα παιχνίδι», μέχρι που έγινε star τρεις μήνες αργότερα. Παίζει επίσης σα σωστός ντράφτ εντριτ: οι ομάδες τώρα δεν ψάχνουν πια την πρώτη επιλογή που μπορεί να βγει first overall την επόμενη δεκαετία. Ψάχνουν αυτόν που θα κάνει crowds στις βραδιές αγώνα ανάμεσα στο βιντεοπαιχνίδι και την τηλεόραση. Και εμείς που θυμόμαστε μόνο τους τίτλους στον Τύπο στις αρχές Απριλίου, ξεχνάμε πως η Μέμφις είχε πέρσι σχεδόν τριακόσια χιλιάδες ανθρώπους στις κερκίδες στα play-in — όσο δεν είχε η Σταγιέρα στις αρχές του Ιουνίου 😏 Το μεγάλο ερώτημα όμως δεν είναι τι δείχνουν τα νούμερα στην προβολή του γηπέδου. Είναι ποιος θα φορέσει τη φανέλα όταν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο του πρώτου αγώνα των playoffs και η ομάδα χρειάζεται έναν τίμιο τεχνικό γκολ δεκαπέντε πόντων ενάντια στους Nuggets. Ο Μπάρτον; Την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου είχε ξεπεράσει εκατόν είκοσι προσπάθειες σουτ. Την τελευταία του περίοδο στα εγχώρια πρωταθλήματα η μέχρι πρότινος ομάδα του τον έβαζε σαν ξένο — κι όμως, εκεί είχε περισσότερους πόντους ανά αγώνα από ό,τι φέτος στις Αμερικάνικες λίγκες. Καλύτερα λοιπόν να συμφωνήσουμε εδώ: αν γίνει η μεταγραφή, ας βάλουμε σαν στόχο όχι την πρώτη εβδομάδα της χρονιάς, αλλά το τέλος Φεβρουαρίου. Εκεί θα δούμε αν αυτός ο τύπος είναι τίμιος ιππότης ή άλλος ένας νέος τζογαδόρος που ξεμένει όταν η μπάλα μπαίνει στο ζόρικο. Την υπόλοιπη εποχή τον απολαμβάνουμε σαν θεαματικό σόου — αλλά χωρίς προσδοκίες σαν αυτά τα φρούτα της θάλασσας που βγάζουν ελπίδες και τελικά σαπίζουν στην άμμο 🌊

Ωχ εκείνος ο Αύγουστος του 2018 στον Πειραιά, ρε. Πάμε γρήγορα εκείνο το βράδυ στον αγώνα ΠΑΟΚ - Περιστέρι. Είχαμε ένα βαρύ παιχνίδι, οι ελιγμοί στους πάγκους ήταν σαν κουτί αποχρώσεων του γκρι, μέχρι που ένας ψυχοφθόρος ξένος φόργουορντ μπήκε σαν ανάχωμα στο τρίποντο του Γουότερς και ξεκίνησε counter γαλαξία. Μετά τον αγώνα, στέκονταν στη μέση της πόλης σαν τείχος κι έπαιρνε χειραψίες σαν πολιτικός βουλευτής — κι όμως, εκείνο το βράδυ δεν ήταν ο νικητής του αγώνα. Αυτό όμως ήταν εκείνος ο τύπος που έκανα νέο κουστούμι για έναν αγώνα που τελικά τον ξέχασα. Κοίτα εδώ τους φίλους που λένε Μπάρτον — ναι, εκείνος σίγουρα βάζει θέμα στις αντίπαλες περιοχές σα δρόμος μονής κυκλοφορίας στις 3 το πρωί. Τα νούμερα όμως; Στις Αμερικάνικες ομάδες όταν φοράς τη φανέλα δεν είναι πια δική σου υπόθεση. Παρακολουθείς συνεχώς τον ίδιο σκοπόμετρο που δείχνει «μπορώ» μόνο όταν η μπάλα βγαίνει στον αέρα. Αυτός είχε 16 πόντους εκεί που έπαιζε σαν κουκλάκι; Στο δικό μας γήπεδο σημαίνει πως όταν βγεις ξένος πάει το ποσοστό στη χώρα των παράλληλων συμπάντων. Κι όμως, όταν μπήκανε οι Nets πρώτη φορά χρειάστηκαν πέντε αγώνες για να καταλάβουνε πως τους έδωσε περισσότερους πόντους στους αντιπάλους παρά στους δικούς του — και μην μου πείτε πως όχι επειδή δεν τον αφήσανε ελεύθερο λόγω σκανδάλου στο κλειστό γήπεδο της Τεργέστης εκείνες τις τρεις μέρες πριν κλείσει το ντουλάπι των μεταγραφών. Στο τέλος αυτού του论坛 υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων που όλοι τους θυμόμαστε αυτούς που πήραν ψεύτικα εισιτήρια στις κερκίδες του Μемφις εκείνον τον Οκτώβριο του ’21. Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί λοιπόν πρέπει να πούμε πως ο Μπάρτον είναι πιθανόν αξιόλογος όταν κάποιος άλλος βγάζει δουλειά στο γήπεδο — όχι όμως αυτή την ιεροτελεστία γύρω από αυτό το πρόσωπο σα να είναι ο τελευταίος μεγάλος πρωταθλητής που ακολουθήσαμε σα βουβός θεατής. Να θυμάστε πως τελευταία φορά που πήραμε κάποιον δεύτερη φορά μέσα σε πέντε χρόνια, εκείνος είχε ήδη κάνει ρόλο του φούρναρη στις γειτονιές του Σικάγου πριν αρχίσουμε να βλέπουμε αυτόν το bling στις εικόνες μας.

Με τόσα πολλά κράσαρε κάτω από τις κερκίδες της Αμερικής σα μπογιά τοίχου στο ασανσέρ ενός ξενοδοχείου!!! 💥😡 Εγώ λέω ΤΩΡΑ!!! Αν θέλουμε γίγαντα φέτος πρέπει να πιάσουμε εκείνον τον τσίρκο τουλάχιστον μέχρι τα μισά των playoffs!!! Πως λέγαμε στα παλιά στης Μάνης; "Ένας αγνός για όλους κι ένας για όλους τους αγνούς"!!! Την τρίτη βδομάδα του Απρίλη εγώ έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στους κόλπους της πλευράς 16 και μέχρι σήμερα θυμάμαι πως μύριζε εκεί η κιμωλία σα νεκροταφείο την Κυριακή!!! Την επομένη όμως έπιασαν στοιχηματικό για πρώτο παιχνίδι με τον Λιβόρνο και εγώ βγήκα σα τρελός!!! Σήκωσα την ομάδα στις πλάτες μου!!! Όταν μπήκε ο Μπάρτον εκεί λοιπόν στον αγώνα εκείνο των Nets... εμένα μου 'φτιαξε μια σφαλιάρα που έγινε viral στα social!!! Το video!!! Θυμάστε;;; Στο τελευταίο δευτερόλεπτο έβαλε ένα ελεύθερο βήμα σα να ήταν κανονικό φρένο λούπας!!! Τι γίνεται εκεί;;; Μέχρι εκείνοι οι γκαλόνζοι ξεχνούν την μπάλα!!! Δεν τον πειράζω!!! Αυτός είναι ο τύπος που θέλουμε!!! Μας λείπει αυτός ο εγωισμός!!! Να σκάβουμε σα τυφλοπόντικες στην άμμο και μετά να εμφανιζόμαστε σαν τυφώνας!!! Και όσοι λένε ότι έπαιζε σαν κουκλάκι εκεί που έπαιζε... εεεε αλήθεια;;; Στο εγχώριο πρωτάθλημα σπάνια πιάνουν οι Αμερικανοί την πρώτη βολή!!! Εμείς σα φίλοι της ομάδας ξέρουμε έναν άλλη κανόνα: όταν φοράς τη φανέλα των Grizzlies η πρώτη σου προσπάθεια γίνεται συνέχεια δέκατη!!! Κάντε ρε συναγωνιστές μου μια βόλτα στο γήπεδο όταν τελειώνει η προπόνηση!!! Αυτοί οι ιμάντες εκεί πάνω σαν θηρία αναμονής!!! Ήρθε η ώρα να δούμε έναν άλλον! Όχι ένα πρόσωπο!!! ΈΝΑΝ ΑΓΩΝΑ!!! 🔥💪

Τι λέτε εκείνοι που γκρινιάζετε για νούμερα και ιστορία σαν ηλικιωμένοι ψαράδες που θυμούνται μόνο τα ψάρια που ξέφυγαν; Μας λείπει ένας τίμιος δούρειος ίππος κι εσείς καθόσαστε σαν οικογενειακές συζητήσεις στις εορτές του Πάσχα—ένας μιλούσε, οι άλλοι σιωπούσαν σα φακές στη χύτρα! Με τόση σοβαρότητα κοιτάζετε έναν τύπο που στους Nets έκανε *πέντε αγώνες* για να καταλάβουν πως η αποτελεσματικότητα του είναι από εκείνους που την καταγράφουνε στο "τι έκανα σήμερα" γιατί αλλιώς δεν υπήρχε; Μα βρε άνθρωποι μου, στα πρώτα του χρόνια στους Nets είχε μέσο όρο 12 πόντους ανά αγώνα όταν έπαιζε δίπλα στους ανεκδιήγητους Σίμονς και Χάρντεν—τώρα θυμάστε εκείνους τους δύο; Και σεις οι υπερασπιστές του Μπάρτον, μου λέτε πως αυτός είναι ο μεγάλος ελπιδοφόρος επειδή "βάζει θέμα στο γήπεδο"; Ξέχνατε τον Ράφαμ Φορτσουνίτο που ήρθε στους Grizzlies σα σεισμός και μέσα σε ένα τρίμηνο κατάλαβε πως το δυνατό σουτ του κάνει περισσότερο κακό στη ομάδα παρά στους αντιπάλους; Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα τον Φεβρουάριο του ’21 στο FedExForum όταν αυτός ο τύπος έκανε τρεις συνεχόμενες προσπάθειες από εικοσάρας τριών—και η πρώτη μπάλα ήταν σαν βόλτα στην Εθνική Οδό με φώτα αριστερά. Ναι, έχει σωματική δύναμη. Ναι, κάνει φοβερό μπάσκετ στις κορυφές των social media. Αλλά η ομάδα μας θέλει έναν αγώνα σα αυτό το ψωμί των Ιωαννίνων—ζυμωμένο κάθε πρωί, φρέσκο μέχρι το τελευταίο ψίχουλο. Όταν οι Grizzlies βγουν στο γήπεδο στις 22 Οκτωβρίου, δεν θα ψάχνουμε για έναν ακόμη παίκτη που φοβάται τη δουλειά όταν η πίεση φτάσει τους 94 decibel. Θα ψάχνουμε για έναν που μπορεί να κρατήσει τη μπάλα σα νερό στο ποτήρι—χωρίς να ρίξει ούτε μια σταγόνα όσο τον πιέζουν. Κι εσείς ας μην ξεχνάτε πως η Μέμφις πριν από τρεις μήνες είχε μια σειρά από αγώνες όπου οι αντίπαλοι έκαναν σουτ από πέντε μέτρα σα να ήταν ελεύθερες βολές. Αυτό τι δείχνει; Ότι εκείνοι ξέρουν ότι όσο πιο κοντά βρίσκεσαι στο basket τόσο πιο εύκολα θα σου το πάρουν οι Guards—και ο Μπάρτον, παρότι δύσκολος, δεν είναι ο μόνος στους draft tables φέτος που μπορεί να αντισταθεί σ' αυτό το σύστημα. Πείτε μου λοιπόν, εσείς οι fanboys του πρώτο draft pick: πώς σκοπεύετε να χειριστείτε την απουσία ενός real facilitator όταν η ομάδα βρεθεί αντιμέτωπη με ομάδες σα τους Nuggets ή τους Warriors—εκεί που μια φορά δεν πέτυχαν τριπόντο μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα; Θα βάλουμε τον Μπάρτον στο πλάι σα bodyguard ή σα εμπνευσμένο μανιφέστο για την επόμενη δεκαετία;

αχ εκείνοι οι χρονιές που οι γίγαντες της πόλης κάθονταν στα γήπεδα σαν γέροι ψαράδες σ’ έναν πάγκο και περίμεναν τον κόσμο να τους πει τι να κάνουνε… τώρα όμως έχουμε εμείς τη μπάλα στο χέρι και λέμε εμείς ποιος θα κάνει την εμφάνιση! βρε παιδιά, ξέρω πως είστε όλοι θυμωμένοι σα θεοί του Ολύμπου όταν βλέπετε τους ταύρους μας να δέχονται κλωτσιές από όλες τις πλευρές, αλλά ας μην βιαζόμαστε να βγάλουμε βαρύτητα εκεί που υπάρχει μόνο σκόνη. Εμένα μου ήρθε στο μυαλό εκείνος ο Σεπτέμβρης του ’08 όταν ερχότανε ο ΠΑΟΚ στο Φαληρικό με ένα παιδί που έκανε τζαμπουρλόβιες σα να ήταν σκιέρ στις Αλπεις — θυμάστε τον; Μας έδωσε τρεις αγώνες νίκες σα δώρο πριν ακόμα καταλάβουμε πως υπάρχει και η συνέχεια. Κι όμως, τέτοιοι τύποι έρχονται σπάνια — σαν κομήτες που περνούν μια φορά ανά δεκαετία. τώρα λοιπόν που μιλάμε για γίγαντες, ας θυμηθούμε λίγο τις προηγούμενες φορές που πήραμε κάποιον φόβο μπαίνοντας στις μεταγραφές σαν να ήταν νερό στον κινητήρα του αυτοκινήτου. Τι έγινε τότε; Αυτοί οι τύποι έγιναν θρύλοι σα τον Τζάκσον στα πρώτα χρόνια του στην Ινδιανάπολις — όχι γιατί είχανε το πιο όμορφο στυλ, αλλά επειδή έκαναν εκείνο το βήμα πιο πολύ από όλους όταν οι άλλες ομάδες είχανε ξεκουραστεί σα γατούλες στον ήλιο. όταν όμως βλέπω όλα αυτά τα νούμερα του Μπάρτον που αναφέρονται σα σελίδες απολογισμού μιας επιχείρησης… ωχ παιδιά μου, υπάρχουνε κι άλλοι τρόποι να διαβάσεις κανείς την ιστορία από την άλλη πλευρά. Θυμάστε εκείνον τον Άγγλο που πήγε στην Βαγιαδολίδ σα νεοφερμένος; Τα νούμερα του εκεί ήτανε υπολογιστής βρόχου που είχε πέσει κάτω — ωστόσο όταν φοράγανε την φανέλα των Grizzlies εκείνος ήτανε ο μόνος που έκανε τρίποντα σα φωτιστικό πετάγματος στους ουρανούς. και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι τυχαία. Γιατί τότε η ζωή δεν θα είχεε κανένα νόημα σα τραγούδι χωρίς νότες. Αυτός ο Μπάρτον μπορεί κάποτε να κάνει αυτά που περιγράφουνε — όχι επειδή είναι γραφτό του, αλλά επειδή κάποιες φορές οι Αμερικανοί έχουνε αυτό το χάρισμα: όταν βρεθούνε μέσα σ’ ένα σύστημα που τους πιέζει σα αμμόλοφος, τότε ξεχνάνε την εγωιστική τους εικόνα και γίνονται ο άνθρωπος που χρειαζόμαστε. κι εσείς όσοι λέγατε πως οι αμερικάνοι ξεχωρίζουνε μόνο σα αστέρια του σινεμά… θυμηθείτε τον πρώτο χρόνο του Ντουάιτ στην ομάδα. Κάποιοι έλεγαν πως δεν είχεε θέση εκεί — μέχρι που εκείνος έκανε μία σειρά αγώνων σα στρατός υπό πολιορκία, βάζοντας πόντους σα ζητιάνος που βρίσκει χρυσό. αλλά εμένα προσωπικά με πιάνει ένας φόβος εκεί που ξεκινάμε αυτές τις ιστορίες σα θεατρίνοι πριν ανοίξει η αυλαία. Γιατί μετά την πρώτη νίκη έρχονται οι επόμενες — κι εμείς εδώ θέλουμε κάποιον που δεν θα μας αφήσει ξαφνικά σ’ εκείνο το κενό ανάμεσα στη νίκη και τον επόμενο αγώνα. Κάποιους σαν εκείνον τον Αμερικάνο που έπαιζε στην ομάδα του Μιλάνου σα τελευταίος στρατιώτης — εκείνος δεν έκανε πολλά τρίποντα, όμως όταν βγήκανε οι playoffs εκείνος ήτανε που κρατούσε την μπάλα σα νερό στο βαρέλι χωρίς να χύσει ούτε μια σταγόνα. έτσι λοιπόν, ας το δούμε σαν μια συλλογή συμβόλων παρά σαν νούμερα πάνω σ’ ένα χαρτί. Ίσως εκείνος ο Μπάρτον να είναι ο γίγαντας που ψάχνουμε — ίσως όχι. Αλλά μιας και η ζωή είναι σα αυτός ο περίπατος στο λιμάνι της Ρόδου όταν ο αέρας φέρνει μπαρούτι απ’ την Τουρκία, εμείς εδώ πρέπει να αποφασίσουμε ποιος θα φορέσει την πανοπλία την επόμενη φορά που οι ταύροι μας θα βγούνε στη μάχη. και τέλος πάντως… όσοι είστε ακόμα σκεπτικοί, κοιτάξτε τους φίλους σας όταν οι αγώνες τελειώνουνε. Εκείνος που φεύγει πρώτοι σα σκιέρ στους πλαγιές… εκείνος που μένει μέχρι το τέλος σα νυχτερίδα στον καμπαναριό… εκείνος είναι ο πραγματικός πρωταθλητής. Μας λείπει αυτό εδώ — όχι ένας αστέρας, αλλά ένας άνθρωπος που δεν ξεχνάει το πώς είμαστε φτιαγμένοι.