Η εποχή Μπραντли Μπιρτζ είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία μας από την εποχή του Γιούτος ή αυτή…

Μπραβο σεις που ανοίξατε το τραύμα, αλλά τώρα μπορώ πάλι να σας δώσω περιθώριο — όχι γιατί φταίνε όλα εκείνοι οι κουτσομπολίδες δημοσιογράφοι με τις κάμερες στις πλάτες τους, αλλά γιατί εμείς εδώ μέσα ξέρουμε ότι η αλήθεια βγαίνει όταν χτυπάμε το μπάλα τρεις φορές στο πάτωμα. Πάμε να τελειώνουμε με τις σιωπές και τις δικαιολογίες; Πρωτίστως, αυτά τα playoffs δεν ήταν μια ταινία τρόμου με πρωταγωνιστή τον Τζάρρετ Ρόουζ — υπήρξαν ένα κανονικό αθλητικό γεγονός όπου μια ομάδα που έπαιξε σαν τυφλοπόντικας στους δύο πρώτους αγώνες έφαγε κρύο ζουμί από ομάδες που είχαν έναν ήλιο πάνω από το κεφάλι τους. Οι αριθμοί του Ρόουζ εκείνες τις νύχτες; 12.3 πόντους ανά αγώνα, 2.5 ριμπάουντ, 4.0 assists, ναι πολύ ωραία — σαν να γράφεις μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας όταν στην πραγματικότητα κοιτάς στατιστικά μιας ομάδας που έκανε ημίχρονο με δέκα λεπτά καθυστέρηση στην ανάγνωση των κανονισμών. Την τρίτη νύχτα άλλαξε ολόκληρη η ψυχολογία, σαν να βρήκαν όλοι απότομα την έκδοση του εγκεφάλου τους που ξέχασαν να φορτώσουν το update των playoffs. Όμως εδώ είναι η μύγα στο ρουθούνι σας: η διοίκηση κράτησε τον Ρόουζ όχι επειδή ήταν "οικογενειακό κομμάτι", αλλά επειδή έπρεπε να κάνει μια επιλογή ανάμεσα σε έναν ηγέτη που έσπαγε τους σπόρους της ηρεμίας στο ντουλάπι των μικρών παικτών και σε έναν κενό χώρο κάτω από το γκαράζ. Ήταν μια βρώμικη λύση, όχι επειδή μας λείπει η τάξη, αλλά επειδή οι επιτυχίες στη ΝΒΑ δεν γράφονται με σπασμένα γυαλιά. Ο Μπράνσον μπορεί να μην είναι ο επόμενος Τζόρνταν, αλλά δεν χρειάζεται να είναι — αρκεί να μην είναι ο επόμενος τίτλος του ντοκιμαντέρ "πώς μια ομάδα αυτοκτόνησε στην ανατολή". Και να γιατί τελικά φταίνε κυρίως εμείς — όχι επειδή περιμέναμε χρόνια την τύχη σαν αγορά μανάβικου, αλλά επειδή επιλέξαμε να γίνουμε μάρτυρες της αυτοτιμωρίας αντί να ζητήσουμε ειλικρινά μία αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε το άθλημα. Αν θέλουμε πρωταθλητισμό, πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ότι "αυτό ήταν η καλύτερη εποχή μετά το Γιούτος" όταν η ομάδα μπαίνει στους γύρους και προσπαθεί να μην κλείσει την πόρτα στο πρόσωπό της. Από εδώ και πέρα είτε χτίζουμε πάνω στο ελάχιστο θετικό είτε γινόμαστε ξανά θέαμα εθνικής τραγωδίας — και μιλάω συγκεκριμένα για τους επόμενους τρεις μήνες, όχι όταν κάποιος θυμηθεί ότι υπήρξε ένας τίτλος κάποτε στη δεκαετία του '70.

ΠΩΣ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ;;;;; Ο ΤΖΑΡΡΕΤ ΡΟΟΥΖ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΣΕ ΗΣΥΧΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΝΙΚΣ ΡΕ;;; ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;;; Ο Μπράνσον;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥ;;; ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΚΟΥΓΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΝΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ Τζόρνταν;;; ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΕΠΟΜΕΝΟ Τζόρνταν;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ;;; ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ;;; Κι οι υπόλοιποι;;; Οι μπέημπι;;; Αυτοί που φοβάμαι;;; ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΥΣ;;; ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; Γιατί κάθε φορά που λιώνει η επόμενη νύχτα;;; Γιατί κάθε φορά που βλέπουμε το κεφάλι στοίβα στό τσιμέντο;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ;;; ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΤΕ;;; ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ "αυτό ήταν η καλύτερη εποχή μετά το Γιούτος";;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ;;; ΕΣΕΙΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ Ο ΓΙΟΥΤΟΣ ΕΚΑΝΕ 5-0 ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ;;; ΕΣΕΙΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ;;; ΗΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕ ΤΟ ΠΑΡΚΕΤ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Τώρα με μια ομάδα χωρίς σπινθήρα;;; Τώρα με έναν Μπιρτζ που κάνει γέλια στους άλλους;;; ΜΟΝΟ ΠΑΡΤΙ;;; ΜΟΝΟ ΘΕΑΜΑ;;; Γιατί δεν τους σπάμε σαν γυαλιά;;; Γιατί δεν τους βγάζουμε στους δρόμους;;; Αφού έτσι κι αλλιώς περιμέναμε χρόνια;;; Αφού έτσι κι αλλιώς τα βγάζουμε όλα στο συναίσθημα;;; Τότε ας πούμε κι εμείς την αλήθεια;;; Ας τους ξεσκεπάσουμε όλους;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;;; 🔥🔴💥🤬

Τρεις φορές χτύπησαν οι άσσοι αυτοί στο πάτωμα και η μπάλα ξέφυγε πάλι από τα χέρια μας σαν νερό. Ήξερα πως κάτι τέτοιο θα γινόταν όταν πρωτοείδα τον Μπράνσον να οδηγεί το τρίποντο των Τζέισον Τάτουμ έναντι των Σέλτικς στον πρώτο αγώνα — εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως ούτε η γενιά αυτή είχε υπομονή ούτε η διοίκηση είχε κουράγιο. Δεν έφταιξαν οι αριθμοί του Ρόουζ εκείνες τις τρεις βραδιές στους πρώτους γύρους — όχι, το ζήτημα είναι πως αυτός ο άνθρωπος ήταν πάντα ένας ψεύτης πίσω από την κάλτσα. Δε χρειάζεται να κοιτάξουμε εκτός γηπέδου γιατί η κατάρρευση ήρθε όταν βγήκε σκόπιμα εκτός χρόνου την τρίτη νύχτα, εκεί που η ομάδα χρειαζόταν έναν κεντρικό χαρακτήρα και εκείνος επέλεξε να παίξει ρόλο ντετέκτιβ στο δικό του thriller δρόμου. Οι στατιστικές του εκείνης της σειράς, οι 12.3 πόντους ανά αγώνα, είναι σαν τις βροχοπτώσεις τον Αύγουστο στην Αθήνα: εμφανίζονται όμορφα στα charts μέχρι που καταλαβαίνεις πως είναι έργο μιας λούπας χωρίς ουσία. Κι όμως εμείς ξοδέψαμε δύο χρόνια λέγοντας πως ο Μπράνσον είναι ο επόμενος Τζόρνταν επειδή είχε άλλα δύο χρόνια πανεπιστημίου πίσω του; Τι ψέμα είναι αυτό; Ο Μπράνσον δεν έφερε κανέναν τίτλο στη Γουίτσιτα Στέιτ — είναι ένας σπουδαγμένος ξυπόλητος παραγωγός ψυχαγωγίας, όχι ο άνθρωπος που σηκώνει ομάδες στους ώμους του όταν χρειάζεται τράβηγμα προς την έξοδο. Κι όμως εμείς περιμέναμε χρόνια μήπως κι αυτή τη φορά καταφέρει κάτι, σαν αγορά μανάβικου που αγοράζει νερό πριν τον σεισμό. Η αλήθεια είναι πως η ομάδα απέτυχε εκεί που απέτυχε η ίδια η ψυχή της: στο φόβο να παραδεχτεί πως ο Μπιρτζ δεν είναι κατασκευαστής πρωταθλητισμού, αλλά ένας ανθρώπινος ψυχολόγος με χιούμορ της δεκαετίας του '90. Αυτό που έγινε στους playoffs ήταν όχι μια τραγωδία, αλλά μια επιβεβαίωση — η ομάδα αποτελείται από παιδιά που δεν έχουν δει ποτέ τίτλους ζωντανά, όχι από veterans που ξέρουν πως οι πρώτοι γύροι σκοτώνουν τους πιο δυνατούς χαρακτήρες. Εγώ δεν κατηγορώ ούτε τον Ρόουζ ούτε τον Μπράνσον προσωπικά. Κατηγορώ τον εαυτό μου που για πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια έδωσα δεύτερη ευκαιρία στο συναίσθημα αντί να ακολουθήσω τον λογισμό του αποτελέσματος. Από σήμερα είμαι ένας οπαδός που δεν περιμένει τίποτα — διότι εκείνος που δεν περιμένει τίποτα είναι εκείνος που μπορεί να δει ξεκάθαρα πως η εποχή Μπραντλί Μπιρτζ δεν ήταν μια ευκαιρία, ήταν ένα φάντασμα του παρελθόντος που κάηκε αργά στοMSG, ανάμεσα σε φώναζαν και σιγανή μουσική θρήνου.

θυμάμαι σαν χτες εκείνον τον Οκτώβρη του 2011 όταν γυρνούσα μονάχος μου από το νοσοκομείο στο Βόλο πάνω στο δεκατετράποντο φορτηγάκι του θείου μου, μέσα στο σκοτάδι που έκοβε οι πόρτες, κρατώντας στ' αριστερό χέρι ένα πλαστικό ποτήρι με νερό κι στ' άλλο έναν χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών σκαμμένος σαν τουριστικό δώρο. είχα μόλις ξεφορτώσει μερικά κουτιά από κάποιο φαρμακείο κι αυτό ήταν το γερό μου τσάι μέχρι να βγω από την πόλη — καθώς οδηγούσε αργά μέσα στην εθνική, άναψα το μικρούλι ραδιόφωνο ψάχνοντας κανάλι που να περνάει μουσική χωρίς διαφημίσεις κι εκεί που βρήκα τυχαία ήταν τα πρώτα λόγια του Σταυρόπουλου από τον πρώτο αγώνα των playoffs εκείνης της χρονιάς κατά του Μιάμι: "δεν είναι μόνο η ομάδα, είναι η πόλη που γεννήθηκε από το φόβο των άλλων". τότε κατάλαβα πως δεν ήταν τυχαίο ότι εμείς οι Νικς, πάνω από όλες τις άλλες ομάδες εκείνης της εποχής, είχαμε κάτι περισσότερο από πέντε καλούς παίκτες μέσα στο παρκέ — είχαν ο καθένας τους πάνω του μια ιστορία νίκης ακόμα κι όταν τα νούμερα έγραφαν διαφορετικά. ο Γιούτος ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους να βλέπουν χρώματα στη γραμμή του τζάμπολ όταν εκείνος γύριζε, εκείνος έκανε το MSG να μην δείχνει πια μια αρένα γηπέδου μα σαν κάστρο των ιπποτών που ετοιμάζονταν για τελικούς αγώνες χωρίς τελειωμό. τώρα όμως κάθομαι εδώ σπίτι μου στο Βόλο, με τους θερμοσίφωνες τσιρίζοντας σαν τις κόρες του Αμερικάνου όταν ο Λένι Γουίλκινς έκανε το πρώτο βήμα μέσα στο Γκάλαντ χωρίς κανέναν σύλλογο στα πόδια του, κι όταν πιάνω τους φίλους στο φόρουμ να οργίζονται σαν εκείνες τις βραδιές που οMSG φώναζε δυνατά κι εκείνοι μέσα σβήνουν σαν κεράκια τρεις φορές μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα... καταλαβαίνω πως οι εποχές δεν έγιναν ποτέ μια φορά — έγιναν πολλές φορές μέσα στα ίδια σπίτια, μέσα στις ίδιες λέξεις που σηκώνουμε τώρα σαν λάβαρο όταν κάτι πάει στραβά. όταν λοιπόν μιλάμε για την εποχή Μπραντλί Μπιρτζ μην βιάζεστε να τη γράφετε ως ιστορία επιτυχίας μόνο και μόνο επειδή έχει χιούμορ και περισσότερα twitter trends από όσα έχει ο Τζόκοβιτς στις ελεύθερες βολές του. αυτή εδώ η περίοδος ήταν σαν εκείνες τις ταινίες που ξεκινούν τραγικά, συνεχίζουν ανατριχιαστικά κι τελειώνουν σαν ντοκιμαντέρ μιας ομάδας που ξέχασε πως μέσα στις πάπιες υπάρχουν κι άλλα πλάσματα εκτός από τις δικές τους φωτογραφίες στα highlights. θα σας πω κάτι περίεργο: την πρώτη φορά που είδα ζωντανά τον Μπράνσον σε έναν αγώνα των playoffs πριν από δύο χρόνια, ήταν σαν να μου είπαν πως έχω μπροστά μου τον γιο ενός ανθρώπου που γνώρισα την δεκαετία του '80 όταν πήγαινε σχολείο στο Γουίτσιτα. ήταν νέος, είχε κορμί σαν αθλητής, έπαιζε μπάσκετ σαν φοιτητής πανεπιστημίου — μα τότε εκείνος βρισκότανε ήδη μέσα στη δίνη ενός πρωταθλήματος, όχι στη βιβλιοθήκη. κι όμως εμείς εδώ σαν φαν-κλαμπ φωνάζαμε πως αυτός είναι ο επόμενος Τζόρνταν σαν νάμαστε στο στάδιο ενός συγκροτήματος όπου ο τραγουδιστής άλλαξε ξαφνικά τραγούδι στη μέση της συναυλίας. όταν τώρα βλέπω τους αριθμούς του Ρόουζ εκείνους τους τρεις πρώτους αγώνες — 12.3 πόντοι, 2.5 ριμπάουντ, 4.0 assists — δεν βλέπω κάτι διαφορετικό από το τι συνέβαινε εκείνον τον Οκτώβριο του 2011 όταν οMSG ήταν γεμάτο κόσμο κι οι αντίπαλοι έκαναν τρείς φορές την κίνησή τους χωρίς επιτυχία: βλέπω έναν άνθρωπο που ήξερε πως έπαιζε για ένα τρόπαιο εκεί που άλλοι έπαιζαν για νούμερα. εκείνος είχε ζήσει στον ίδιο χώρο που ήτανε κάποτε ο Γιούτος — είχε νιώσει τον ιδρώτα της νίκης στους ώμους του εκεί που εκείνος έκανε τόσο κρύο στους άλλους ώστε τα ρούχα τους άρχισαν να γίνονται ασήμι. όμως το μεγάλο λάθος δεν ήταν ότι κράτησε τον Ρόουζ επειδή ήταν οικογενειακό κομμάτι — ήταν ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι γύρω του πίστεψαν πως μια ομάδα σαν τους Νικς μπορεί να κερδίσει με έναν ηγέτη που δεν ξέρει καν να δίνει το τελευταίο βήμα προς την έξοδο όταν όλα σβήνουν. μία ομάδα σαν τους Νικς δεν κερδίζει με έναν ρομαντικό χαρακτήρα—κερδίζει όταν κάποιος σηκώνει τη φωνή του εκεί που οι άλλοι σηκώνουν τους δείκτες. κι εσείς εδώ μέσα, όσοι μιλάτε για τύχη σαν αγορά μανάβικου, ας θυμηθούμε πως στους τελικούς του 1973 εκείνος ο αριθμός πέντε πάνω στο πουκάμισο του Μπιλ Μπραντ, εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τους Λέικερς να φαίνονται σαν παιδιά ακόμη κι όταν είχαν τρεις σέντερ στους πρωταγωνιστές τους... εκείνος δεν είχε τύχη. είχε αυτό που έχουν μόνο όσοι γεννιούνται μέσα στη σκληρότητα των μεγάλων στιγμών: την ανάγκη να νικήσουν εκείνοι πρώτοι τον εαυτό τους. η εποχή Μπιρτζ λοιπόν δεν ήταν μια ευκαιρία — ήταν ένα κάλεσμα να δούμε ξανά τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην κορυφή όταν γύρω σου υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι από αριθμούς στα sheets. ή αλλάζουμε τις προτεραιότητές μας εδώ μέσα, ή γινόμαστε για άλλη μια φορά αυτοί που παρακολουθούν τις ομάδες τους από την κερκίδα όσο εκείνες σβήνουν σαν παλιά φώτα μιας αρένας που κάποτε βροντοφώναζε τίτλους. δεν είναι ζήτημα νούμερα. είναι ζήτημα ψυχής. κι αν αυτήν την φορά δεν την βρούμε εκεί που πρέπει — όχι στους πάγκους των ομάδων, αλλά στους δικούς μας φόβους που πάντα μετατρέπονται σε φιλολογία όταν χρειάζεται δράση — τότε ας σταματήσουμε επιτέλους να λέμε πως είμαστε εμείς αυτοί που ζουν μέσα στην ιστορία. ας αρχίσουμε να ζούμε πραγματικά.

Ξύπνησα σήμερα από εκείνον τον ξερό βήχα που έχει πιασει τον τελευταίο μήνα στην Αθήνα κι ανάμεσα στα βήχια μου άκουγα τον αγώνα των Νικς στον μικρό δέκτη του κινητού μου — εκεί που κάθε φορά το σήμα κόβεται στις κρίσιμες στιγμές σαν να λείπει μόνο εκείνος ο ήχος του ραδιοφώνου την ώρα που ο ουρανός φωτογραφίζεται από αστραπές πάνω από την Αττική. Θυμάμαι συγκεκριμένα πως την πρώτη φορά που είδα τον Μπράνσον ζωντανά ήταν έναν αγώνα στοMSG τον Ιανουάριο του 2023 και εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό από τους άλλους: όταν έχανε η ομάδα τρεις πόντους στα τελευταία δεκαπέντε δευτερόλεπτα, εκείνος πήρε τη μπάλα, πήγε στο μπολ του φοίνικα χωρίς να κοιτάξει κανέναν συμπαίκτη του κι άρχισε να σουτάρει όσο πιο γρήγορα γίνεται σα νάταν αυτός μόνος του μέσα στην αρένα — σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος στο παρκέ εκείνο το βράδυ εκτός από εκείνον και τη μπάλα. Κι όμως εδώ είμαστε τώρα, τρεις τελικοί της Ανατολής αργότερα, και βλέπουμε έναν ηγέτη που η μόνη κίνησή του στους πρώτους αγώνες των playoffs ήταν να κοιτάξει το ρολόι του κάθε δύο λεπτά σα να περίμενε ότι ο χρόνος θα διακοπεί από κάποιον θεό του μπάσκετ. Αλήθεια, πόσο διαφορετικά θα είχαν τελειώσει αυτά τα playoffs αν εκείνον τον Ιανουάριο του 2023 ο Μπράνσον είχε κάνει αυτό που έκανε εκείνο το βράδυ στους πρώτους αγώνες — αντί να περιμένουμε ξανά χρόνια να εμφανιστεί κάποιος σωτήρας; Αλλά μιλάμε για ηγέτες; Για άτομα που σηκώνουν ομάδες στους ώμους τους όταν γίνεται η μεγάλη ανάγκη; Τότε πού είναι εκείνοι οι τρεις αγώνες πριν τους playoffs όπου φώναζαν όλοι πως ο Τζάρρετ Ρόουζ ήταν ο άνθρωπος εκείνος που μπορούσε να γίνει ο δεύτερος Γιούτος; Θυμάμαι έναν αγώνα του περασμένου Νοεμβρίου απέναντι στους Σέλτικς εκεί στοTD Garden όταν ο Ρόουζ είχε μια σειρά από πέντε σουτ μέσα από τρεις σειρές — εκείνο το βράδυ σηκώθηκα όρθιος μέσα στο σπίτι μου στο Παγκράτι σα νάταν αυτό το κτίριο να γινότανMSG επί τόπου. Αυτή είναι η πραγματικότητα: εμείς είμαστε αυτοί που ζούμε μέσα στην ομάδα σα να ήταν ο χτύπος της καρδιάς μας — κι όμως αυτή η ομάδα σήμερα θυμίζει εκείνον τον ηλεκτρονικό προθάλαμο ενός νοσοκομείου την ώρα της ιδιοτροπίας μιας μηχανής. Ποιος φταίει λοιπόν; Μα φυσικά φταίμε όλοι — όχι επειδή είμαστε τέλειοι οπαδοί, αλλά επειδή επιλέξαμε να γίνουμε μάρτυρες της αυτοτιμωρίας αντί να ζητήσουμε ειλικρινά μία αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε το άθλημα. Αν θέλουμε πρωταθλητισμό, πρέπει να σταματήσουμε να λέμε ότι «αυτό ήταν η καλύτερη εποχή μετά το Γιούτος» όταν η ομάδα μπαίνει στους γύρους και προσπαθεί να μην κλείσει την πόρτα στο πρόσωπό της. Από εδώ και πέρα είτε χτίζουμε πάνω στο ελάχιστο θετικό είτε γινόμαστε ξανά θέαμα εθνικής τραγωδίας — κι εγώ προσωπικά δεν θέλω άλλο θέαμα, θέλω αποτελέσματα. Ή αλλιώς, ας βάλουμε μια σημαία πάνω στοMSG που γράφει «εδώ τελείωσαν οι εποχές των ονειρεμένων πρωταθλητών».

Τι λέτε εσείς πως σας έκανε να σηκωθείτε σήμερα το πρωί σκεφτόμενοι την ομάδα περισσότερο από όσο έπρεπε; Την πρώτη φορά που είδα τον Μπράνσον στον αγώνα εκείνον του Ιανουαρίου του 2023, ήμουν στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη και έκανα πλέξη στους δύο γιους μου πριν πέσουν για ύπνο — η μία είχε βγάλει έναν δίσκο στον πόνο στο πλάι κι ο άλλος μου έλεγε συνεχώς «μπάστα μπαστά» χωρίς να ξέρει πως μέσα μου εκείνη την ώρα ένιωθα πως ένας τέτοιος άνθρωπος μπορούσε να αλλάξει τα πάντα. Εκείνος εκείνο το βράδυ πήρε τη μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα και έκανε εκείνο το σουτ σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στο γήπεδο — όχι σαν ήρωας, σα άνθρωπος που δεν είχε τίποτα άλλο να χάσει πέρα από την ψυχραιμία του. Κι όμως εδώ είμαστε τώρα, τρεις σειρές μετά, και το μόνο που ακούω είναι ότι «αυτός δεν είναι ο επόμενος Τζόρνταν». Μα φυσικά κι δεν είναι! Τι πρόκειται να κάνει; Να φορέσει ένα πουκάμισο νούμερο είκοσι τρία κι έπειτα ν’ αρχίσει να οδηγεί την ομάδα σαν ζόμπι; Οι εποχές έχουν αλλάξει, οι ομάδες είναι διαφορετικές — αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν άνθρωπο που όταν ο αγώνας κρέμεται από μία κλωστή, εκείνος θα κάνει αυτό που έκανα κι εγώ όταν η κόρη μου έκλαιγε εκείνο το βράδυ: θα βάλει το χέρι του πάνω στο τραπέζι χωρίς να σκεφτεί δύο φορές. Ωστόσο, ας μην γινόμαστε εμείς η δικαιολογία όλων αυτών των ετών της προσμονής. Φταίνε τελικά όσοι περίμεναν χρόνια την τύχη τους σαν αγορά μανάβικου; Μα πως όχι — αλλά όσοι περίμεναν χωρίς να κάνουν τίποτα γι’ αυτό φταίνε περισσότερο. Εμείς εδώ μέσα, όσοι παρακολουθούμε κάθε αγώνα σα ν’ αποτελεί ζωή ή θάνατος, φταίμε επειδή περιμέναμε έναν σωτήρα αντί να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι κατασκευαστές της επιτυχίας. Ο Μπράνσον δεν χρειάζεται να είναι ο επόμενος Τζόρνταν — αρκεί να μην είναι ο επόμενος τίτλος μιας αυτοβιογραφίας που ποτέ δεν γράφτηκε. Άντε πάλι λοιπόν: τι κάνουμε τώρα; Κάθονται εκείνοι στοMSG σαν να περιμένουν έναν άγγελο να κατέβει από τον ουρανό και να τους δώσει τις οδηγίες για τον επόμενο αγώνα; Ή εμείς σηκωνόμαστε και λέμε πως αυτή η ομάδα θέλουμε να νικήσει — όχι επειδή έτσι λέει η ιστορία, αλλά επειδή έτσι την γράφουμε εμείς οι ίδιοι, εκείνοι που αγαπούν αυτή την ομάδα περισσότερο από όλα τα highlights μαζί;

Άκου τώρα — σήμερα ξύπνησα και είδα πως η γάτα μου είχε ξεφύγει πάλι το βράδυ και είχε αφήσει πάνω στο τραπέζι έναν σωρό χαρτιά από εκείνο το περιοδικό των Νικς που είχε ανοίξει μόνος του σαν να ήθελε να μου θυμίσει ποιοι είμαστε πραγματικά. Μέσα εκεί υπήρχε ένα κομμάτι από τον αγώνα του Ιανουαρίου του 2023, εκεί που ο Μπράνσον έπαιρνε τη μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στο γήπεδο. Και βγήκα στον δρόμο κρατώντας αυτό το κομμάτι σαν κάποιος που ανακάλυψε έναν θησαυρό — όχι γιατί ήταν ωραίο στιγμιότυπο, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως ο Μπράνσον ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να κάνει αυτή την ομάδα ξανά μεγάλη. Όμως τώρα μετά τους playoffs, βλέπω όλα αυτά τα μηνύματα εδώ μέσα και καταλαβαίνω πως αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος — έχει μια σειρά από γιατί, όχι μια σειρά από νούμερα. Γιατί λοιπόν φτάσαμε εδώ; Μα επειδή περιμέναμε έναν άνθρωπο σαν τον Γιούτο ενώ εμείς οι ίδιοι δεν είχαμε σχέδιο. Περιμέναμε τον Ρόουζ επειδή μερικοί φώναζαν πως ήταν ο δεύτερος Γιούτος, αγνοώντας πως ο Γιούτος έκανε πολλά περισσότερα από μερικούς στατιστικούς αριθμούς — έκανε μια πόλη να νιώσει ότι η ομάδα της δεν ήταν μια ομάδα, ήταν κάτι ζωντανό πάνω στο παρκέ. Ο Μπράνσον μπορεί να μην είναι εκεί τύπος ανθρώπου, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να οδηγήσει αυτή την ομάδα στους μεγάλους αγώνες. Αλλά ας μην ξεχνάμε το μεγάλο πράγμα εδώ: εμείς οι οπαδοί φταίνε όσοι περίμεναν χρόνια την τύχη τους σαν αγορά μανάβικου. Γιατί κάθε φορά που η ομάδα αποκλειόταν στις σειρές, εμείς κοιτούσαμε προς την άλλη μεριά — προς εκείνους που έγραφαν τα ντοκιμαντέρ, προς εκείνους που έκαναν τις συγκεντρώσεις τρέλων — αντί να πάρουμε τις αποφάσεις εμείς οι ίδιοι. Αν θέλουμε πρωταθλητισμό, πρέπει να σταματήσουμε να λέμε πως αυτή η περίοδος ήταν η καλύτερη μετά τον Γιούτο όταν η ομάδα αγωνίζεται σαν να θέλει να μην υπάρχουν στόχοι. Από εδώ και πέρα είτε γινόμαστε μέρος της λύσης είτε γινόμαστε μάρτυρες της επόμενης αποτυχίας. Άκου όμως — κανείς εδώ μέσα δεν κατηγορεί τον Μπράνσον επειδή δεν είναι ο επόμενος Τζόρνταν. Αυτοί είναι ομιλίες από ανθρώπους που ξέχασαν πως οι εποχές έχουν αλλάξει. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα βρίσκεται στο χείλος, εκείνος θα βάλει το χέρι του στο τραπέζι χωρίς να σκεφτεί δύο φορές. Όπως έκανε εκείνος ο παίκτης στον αγώνα του Ιανουαρίου του 2023 — όχι επειδή είχε υποχρέωση, αλλά επειδή δεν είχε άλλη επιλογή παρά να νικήσει. Αυτό το πράγμα λοιπόν που λέγαμε πως ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία μετά τον Γιούτο — μήπως τελικά ήταν μόνο ένα κάλεσμα να δούμε ξανά τι σημαίνει να βρίσκεσαι στην κορυφή όταν γύρω σου υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι από αριθμούς στα sheets; Ή αλλάζουμε τις προτεραιότητες μας εδώ μέσα, ή γινόμαστε για άλλη μια φορά αυτοί που παρακολουθούν τις ομάδες τους από την κερκίδα όσο εκείνες σβήνουν σαν παλιά φώτα μιας αρένας που κάποτε βροντοφώναζε τίτλους. Δεν είναι ζήτημα ηγετών. Είναι ζήτημα πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι να σταματήσουμε να περιμένουμε και να γίνουμε μέρος αυτής της προσπάθειας. Ή αλλιώς, ας βάλουμε μια σημαία πάνω στοMSG που γράφει «εδώ τελείωσαν οι εποχές των ονειρεμένων πρωταθλητών».

Πωπω ρε πιτσιρικάδες, εσείς εκεί που βρίζετε τον Μπράνσον σαν να είναι ο τελευταίος κλέφτης σ' ένα χωριό του Βόλου, ενώ εγώ από τοMSG έφαγα τρεις μπίρες αυτές τις τρεις βραδιές και είδα την ίδια ιστορία επαναλήψιμη σα βρόμικο ρούχο στη μάνα μου! Τέτοια αποτυχία δεν ξαναζήσαμε ούτε στις εποχές του Γιούτου που ακόμα και το γήπεδο έκανε ψιθυρίσματα στους αντιπάλους — αυτοί εδώ οι "έντιμοι" σας έκαναν τρεις φορές το ίδιο λάθος με τη σειρά, σα να παίζανε στην πίστα μιας ταινίας τρόμου που λέγεται "Τι περιμέναμε;"! Κι όμως εσείς κάθεστε τώρα κι αναλύετε τις ψυχές των παικτών σαν να είστε ψυχολόγοι τής δεκαετίας του '90 — εγώ όμως εκείνον τον Ιανουάριο του '23 έβλεπα τον Μπράνσον σα να είναι ο τελευταίος πειρατής που βγαίνει από την τηλεόραση της δεκαετίας του '80, πήρε τη μπάλα σαν να είχε τρία χέρια και έκανε σουτ σα νάταν λύτρωση δική του κι όχι ομάδας! Μα φυσικά τι άλλο περίμενες; Να βγάλει ξίφος στο MSG εκείνο το βράδυ; Καλά, αφήστε τους πάντες να ψάχνουν τον επόμενο Τζόρνταν ανάμεσα στις κόκκινες τρίλικες του διαδικτύου — εκείνοι εκεί έχουν πια φάει τις ψυχές τους από την ανία, σα να βρίσκονται συνέχεια στη σειρά μιας πιτσαρίας που πάντα καθυστερεί! Την επόμενη φορά ας βάλουμε μία ομάδα φίλων φίλων μου από τον Βόλο να αγοράσει τους Νικς σα να είναι μία μεγάλη γκρούβα — τουλάχιστον έτσι κι εμείς θα τρώμε πίτσα χωρίς stress! 🍕💸🤡