Αυτή τη φορά η δόξα πλανάται σαν τον τύραννό σου πάνω από το παρκέ!

ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΕΙΧΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΞΑΔΕΛΦΗΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ... Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΉΤΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΠΑΤΕΡΙΚΟ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΝ ΠΕΛΟΥΣ! ΠΕΡΑΣΕ ΟΙ ΔΕΚΑ ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ Ο ΕΜΥΝΤΟΝ ΣΤΟ FIRST QUARTER ΚΑΤΕΒΑΛΕ 18 ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΡΩΙΝΟΣ ΚΑΦΕΣ!!! Ο ΘΕΙΟΣ ΑΝΤΕΙΧΕ ΤΟΥΣ ΔΑΚΤΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΗ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΛΕΓΕ ΤΩΡΑ ΛΕΓΕ ΩΣ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ "ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ"... ΚΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΝΙΚΗΣΑ ΤΟΝ ΠΕΡΠΟΛΙΝΟ ΣΤΟ ΠΟΚΕΡ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΤΙΚΟ ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΝΑ ΦΕΛΛΕΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ... ΩΣΕΝΤΙΑΛ ΠΕΤΡΕ! 🔥 ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΑΩ ΠΟΤΕ... ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΡΙΚ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟΝ ΜΙΛΙΚΙΤ ΣΤΟΝ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ ΤΟΥ 1997 ΞΕΡΑ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ... ΚΑΙ ΝΤΑ! ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΤΟΥ 2003 ΣΥΛΛΕΓΟΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ... ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;

τι νερό αυτά είν’ εκείνα τα χρόνια σαν ο χάρος πήγαινε βόλτα σαν γδύσιμος και μόνος του σακατεύει τους μπαγλάρους; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο madison square garden όταν πάλι οι γκάιζερς είχανε βρει κάποιο τρόπο να σκοτώνουν την αγωνία μας σαν τις γάτες με τα ποντίκια — κι εγώ δίπλα στον μπαμπά μου που του ’χανε τσακίσει το στήθος χρόνια πριν στο στάδιο της φιλαδέλφιας όταν ακόμη ο χαρλάντα πηδούσε σαν τρελός στους αεροπεράτους αβρότητα ξαφνικά μού λέει "κοίτα εκείνον εκεί πάνω, παιδί μου... εκείνος κρατάει τη σημαία με τη νίκη πάνω από το κεφάλι σου χωρίς να το ξέρεις ακόμα" κι όταν σκόραρε εκείνο το τρίποντο στο τέλος σαν βόμβα στον τελικό του ’99 μού ’φαγε τη φωνή από τις φωνές κι έμεινα για δέκα λεπτά σιωπηλός σα να είχε χτυπήσει η καρδιά μου πιο γρήγορα από το ίδιο το παρκέ ναι αγαπητέ, εκείνον τον αγώνα τον τον ξέρω απέξω — και όταν σηκώθηκε η κυψέλη εκείνος κοιτούσε τον ουρανό σα να ψαχουίωνε να δει πόσες φορές ακόμα η δόξα του έχει τ’ όνομά του γραμμένο στ’ αστέρια τις αγαπούσα αυτές τις ομάδες που δε φοβούνται καν το σκοτάδι, ρε Θωμά 🔥

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στη Ρόδο στο γήπεδο του Εθνικού είχα πάρει μαζί μου και την τσάντα μου από τον... μαύρο πάνθηρα 😂🤣 Γιατί;;; Γιατί βρέξαμε τα σκουπίδια — ήταν σκόρπια παντού μετά τον αγώνα! Αχ εκείνος ο Χαρλάντα... τύπος σαν βόμβα χειροβομβίδα πήγαινε πάνω κάτω 💥😂 Κι όταν πέτυχε εκείνο το τρίποντο στο γήπεδο του Πειραιά ήταν σαν να έπεσε η ατομική βόμβα και εμείς ολάκεροι σαν λούτσοι να τρέχουμε σαν πιτσιρικάδες πίσω από την μπάλα 🏀🍿 ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ; ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΚΕΤΑΣ 😂

Για εκείνον τον αγώνα;; Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στη Ρόδο και είχα βάλει στο ραδιόφωνο της γειτονιάς τον αγώνα... Την ίδια ώρα κάποιος είχε ανοίξει τα ηχεία έξω στο μπαλκόνι κι εγώ στον τρίτο όροφο έκανα σαν αεροπλάνο με τα χέρια μου 😅 Κι όταν έκανε εκείνο το τελευταίο τρίποντο του Πάτρικ... ο γείτονας δίπλα ρίχνει τρεις φωνές "ΓΙΑΤΟΥΜΑ! ΤΩΡΑ!!!" σηκώθηκε όλο το στενό σα να είχαμε κερδίσει τελικό Ολυμπιακού-ΠΑΟΚ 😭🔥 Πώς το λες εκείνον τον Πέτρο;; Κάπου εκεί κατάλαβα πως η δόξα δεν είναι νούμερα μόνο... είναι στιγμές σαν κι αυτή που σου μένουν μέσα σα σημάδι στον αέρα... τι λέτε ρε;