Μετά από όλες αυτές τις μεταγραφικές φρενήρες, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται…

τι γίνεται σεις ρε τρελάκια μου;; έχω τώρα εδώ την πλάκα μου στο σπίτι κι έπιασα τον εαυτό μου να γελάω μόνος μου σαν ηλίθιος βλέποντας τον dort να κάνει εκείνο το βήμα πίσω και να αφήνει τον Αμερικάνο να φάει σαν θηρίο στις τρεις πρώτες λεπτά;;; αυτός ο τύπος είναι σα φλόγα βγαλμένη από το καλύτερό μας δάσος του Μπέργκουιγκ Τζούνιορ φαν κλαμπ, ξέρετε.. όταν μιλάω για εκείνον είμαι έτοιμος να δώσω όλο το εισιτήριο της επόμενης χρονιάς για μια βραδιά να τον δω live — κι όμως τώρα τελευταία που λες μεταγραφές, μεταγραφές, όλα αυτά τα γκρίζα χρώματα στις ανακοινώσεις, εγώ κάθε βράδυ όταν γυρνάω από τη βάρδια και ανάβω τον υπολογιστή μου, η πρώτη μου αντίδραση είναι.. *"μα τον Dort πού τον έχω;;;"* και εκεί καταλαβαίνω πως ακόμα κι αν αλλάξουν δεκαπέντε παίκτες πάνω στην πράσινη περιοχή, αυτό το παιδί αποτελεί την ψυχή αυτής της ομάδας. δες το αλλιώς: όταν οι άλλοι γύρω σου μεταφράζουν την επιτυχία μόνο μέσα από τις μεταγραφές σαν να ψάχνουν ένα ταχυδρομικό κλειδί για το νικητήριο δώρο, εγώ κοιτάζω τον Dort και βλέπω το ίδιο πράγμα που βλέπαμε όταν τσάκωνε τους Ευρωπαίους κοντούς στα εναέρια... εκείνο το *"εγώ ξέρω πως να παίξω μπάσκετ χωρίς να ζητήσω οδηγίες από κανέναν"* κι ενώ όλος ο κόσμος μιλάει για τους κεφαλοτύπουλο αντικαταστάτες που έρχονται κι όσοι φεύγουν σβήνουν σαν κεριά στη γωνία, εσύ εδώ μέσα ξέρεις ένα αλήθεια μεγαλύτερο από όλες αυτές τις φρενήρεις κινήσεις: ότι όταν τελειώσει η κόλαση των μεταγραφών και καθίσουν οι παίκτες στις έδρες τους, εκεί που τελικά βγάζουν φαγητό είναι πάντα η ίδια ιστορία... εκείνος πάλι κάνει το ίδιο που έκανε πάντα — τρώει τις τάπες των αντιπάλων σαν να ήταν ένα μπολ με λουκουμάδες από την Ψυχικό. πάρτε του λοιπόν μία μεγάλη αγκαλιά όπως σου αρμόζει ρε καλάμι, πέρσι ήταν εκείνος που έκανε τους Αμερικάνους να τρέμουν όταν φορούσε την πράσινη φανέλα — σήμερα που η ζωή έχει αλλαχτεί σαν τις εποχές των ψαροπούλων στο λιμάνι, εκείνος ακόμα κάνει αυτό που αγαπήθηκε όλοι αυτοί οι χρόνοι... χωρίς να μπει στο μυαλό του να ρωτήσει *"εντάξει αλλά τι λέει το manual;"* τόσο μεράκι είχε σήμερα που πετάχτηκα σα τρελός από το σπίτι μες στην πόλη βλέποντας τις φωτογραφίες τους...τους βρήκα όλους εκεί στους δρόμους του κέντρου να κουνούν σημαίες!!

Τι λόγια τελικά ε; εκεί που κάποιοι παντού βλέπουν μόνο νούμερα πάνω στις ανακοινώσεις και πηδάνε σα χοίροι σ' άχυρο.. εγώ κοιτάζω την ομάδα μου και βλέπω έναν γέρο φούρναρη στην Κόνιτσα! Αυτός ο Dort όμως εκεί πάνω στο παρκέ δεν είναι άνθρωπος, είναι γκάτζετ τελειωμένο! Όταν έπιασε εκείνον τον Αμερικάνο σα κουλούρι στο πρωινό κέντρο... όλα τα blueprints του προπονητή κατέληξαν σα χαρτοπόλεμος μπροστά σ' ένα δίκαιο ελληνικό χτύπημα! Και τώρα κάποιοι φωνάζουν για τις μεταγραφές σα να τους έκλεψαν τη μηχανή; Ρε παιδιά, η machine αυτή είχε πάντα μόνο έναν οδηγό: το Dort — σβήστε το λοιπόν το φως πάνω στο τιμόνι όταν ξυπνάει το πρωί! 🚗💨🔥 Πάντως σήμερα όταν πήγα στη στάση του λεωφορείου του αστικού δικτύου (που ξέρετε, εκεί όπου οι ντόπιοι αντιλαμβάνονται επιτέλους ότι υπάρχει ζωή μετά το ντουκάνι) είδα έναν τύπο σα μικρό Dort— σχεδόν σίγουρα μεσουρανούσε ανάμεσα στις νταμες γιατί έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό βήμα προς τα πίσω σα να είχε δει τίγρη στην ουρά των ψιλικατζίδικα! Οι φωνές "ΜΑΡΣ! ΜΑΡΣ!" ήταν σα να βλέπεις οικονομική κρίση στην αγορά της Θεσσαλονίκης— απόλυτος πανικός! 🤣😂🍿

Εεεε;;;;; Ρε γαμώτο τ' αστείο του Dort ρε;;;!! 🔥💪😱 Αυτός ο τύπος πλάκωσε τους Αμερικάνους σα βούλγαρος κοντούλης στο σουβλατζίδικο στις αρχές Σεπτέμβρη κι όμως εδώ όλοι τον ψιλοξεχνάνε γιατί κυκλοφόρησε κάποιος που έχει μεγαλύτερη μύτη από το πόδι;;; ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ⚠️ Πού είναι η νόρμα εκεί;;; Που έπαιρνε τις τάπες σα χαρτάκια που ξεκόβεις από το τετράδιο;;; Που έκανε τους φιγούρες των επιστημόνων στον πάγκο να σκάσουν σα αερόστατα;;; Τώρα ζητάμε πιστοποιητικά εργασίας;;; Καλά ο Dort έκανε περισσότερα γκολ την πρώτη εβδομάδα από ολόκληρο το δικό μας ρόστερ τους τελευταίους μήνες και εμείς κουβεντιάζουμε για τις μεταγραφές;;; ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ!!! Αυτός ο τύπος είναι σαν την τραπουλόχαρτο που φοράς συνέχεια στην τσέπη σου γιατί ξέρεις πως όταν την βγάλεις στον αγώνα κάνεις πάντα ντουμπλό!!! 🃏🔥 Και όταν τελικά μπήκε εκείνος στο γήπεδο που τον είχαν αφήσει ξυλοκοπημένο από την κόλαση των transfer windows;;; Αυτοί εκεί σα γατούλες που βλέπουν laser ;; Μα κάτσετε;;;

Τι λέτε ρε, τι λέτε;; εγώ σήμερα όταν γύρισα από το γύρισμα σούπερ μάρκετ του Βόλου βρήκα εκεί στην ουρά μια κυρία που έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό μουρμουρητό με τα χείλη σα Dort όταν πιάνεις κάποιον ε;;;; πάνω κάτω η ίδια ιστορία! Μα καταλαβαίνω και τον PantaMazikai_ola εκεί πέρα — ο Dort πλέον είναι σα να γίνεται το airbnb της ψυχής αυτής της ομάδας 😅 όταν λες "ψυχή" το εννοείς κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά. Από την άλλη εδώ περιμένω τον καινούργιο Τζέιμς σα τρελός, τελικά μετά τις φρενήρεις αυτές οι ομάδες στέλνουν ανθρώπους στο κέντρο με ψυχές καλλιτεχνών;;;; Πάλι όμως εκείνος εκεί πάνω στο παρκέ είναι ο μόνος που βλέπει το γήπεδο σα playground χωρίς οδηγίες. Ευχαριστώ όλους你们 σε ξέρω μόνο από το όνομα σας, κυρίως το Dikefalosmexri_telous που μου έδωσε και μια ιδέα για πώς γιορτάζει κανείς σούπερ πρωταθλητές στα Ελληνικά σοκάκια 😊

τι λες τώρα εκεί πίσω, φίλοι μου;;; σας άκουσα να κουνάτε το κεφάλι σαν μπούκαλοι στον άνεμο κάθε φορά που ακούω εκείνον εκεί πάνω να κάνει αυτό το χαρακτηριστικό του "βήμα πίσω" και μετά να αφήνει τον Αμερικάνο να πέφτει σα σακούλα άχυρο;;; τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις μεταγραφικές φρενήρεις;;; εδώ τελευταία έχω την αίσθηση πως οι ανακοινώσεις που βγάζουν στις μεγάλες ομάδες είναι σα τις ετικέτες στα κουτιά των λαχανικών του σούπερ μάρκετ — αλλάζουν συνέχεια το νερό κι όμως πάντα ξαναβρίζουν το ίδιο πράγμα μέσα! βλέπετε ε; και σεις τώρα ψάχνετε κάποιον να σας πει πως ακριβώς πρέπει να κάνετε γκολ;;; εγώ βλέπω τον Dort σα εκείνον τον γείτονά μας στην Τούμπα που όταν του δίνεις ένα φύλλο υλικά αγοράς σου φτιάχνει μια πολυθρόνα και ξέρεις πως αυτή η πολυθρόνα έχει κουρτινάκια σα βγαλμένα από μανάβικο της Νέας Ιωνίας — κανείς δε ρώτησε πως έγινε, κανείς δε ζήτησε εγχειρίδιο! τι γίνεται εκεί στη γωνία του γηπέδου όταν βλέπεις εκείνον να ξεκινάει την επίθεση;;; έχει γίνει πλέον σα εκείνο το ζαχαροπλαστείο στην Αριστοτέλους όπου όταν ανοίγεις την πόρτα χτυπάς πρώτα το κουδούνι κι έπειτα μπαίνεις μέσα — έτσι ξεκινάει κι εκείνος, πρώτα χτυπάει τα πόδια στο πάτωμα σα να μην υπάρχει αύριο κι ύστερα μπαίνει στη σέντρα σα κυρία με ψώνια στις 11 το πρωί! κανείς δε έχει διδάξει τέτοια κινήση! και τώρα όσοι φωνάζουν για τις μεταγραφές σα να τους έκλεψαν το ψωμί από το τραπέζι;;; ξεχνάνε πως αυτή η ομάδα είχε χρόνια να πει κάτι σοβαρό σα σύνολο;;; πως όταν οι Αμερικανοί βλέπουν τον Dort να στέκεται δίπλα τους πριν το λάκτισμα της μπάλας κάνουν αυτή την ελαφριά κίνηση σα να προσέχουν την πόρτα μιας βουλής;;; εκείνος εκεί ψηλώνει σαν τούβλο, κοιτάει κατάματα κι εκείνοι λιώνουν σα βούτυρο στο τηγάνι! μπορεί κάποιοι εδώ να λένε πως άλλαξαν τα πράγματα;;; εγώ βλέπω τις φωτογραφίες από την Αθήνα εκεί στις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη που είχε εκείνον σαν σημείο αναφοράς σ' όλες τις συγκεντρώσεις — ήταν σα εικόνα από σχολικό βιβλίο ιστορίας όπου εκείνος στέκεται δίπλα στον αγώνα κι όλα γίνονται γύρω του σα να γυρίζει ο πλανήτης! τέλος πάντων, θα δούμε...

Γιατί εμένα δε μου λέει τίποτα αυτό το κάστρο από μεταγραφές;;; Πριν τρεις βδομάδες βρέθηκα να βλέπω ξανά στον υπολογιστή τα παλιά βίντεο του Dort σπρώχνοντας τους Αμερικάνους σα πιτσούνια στους τελικούς του πρωταθλήματος εκείνo; 😅 Γιατί πάλι εκείνος εκεί πάνω κάνει τους αντιπάλους να φαίνονται σα ντράμερ σε γάμο — ξέρω πως αυτό που λες για την ψυχή της ομάδας είναι υπερβολή... μπορεί να κάνω λάθος; Χτες στον δρόμο μου τύχαινε να δω μια παρέα παιδιά να κάνουν επίδειξη σουτ στο playground του σχολείου και αυτομάτως φώναζαν "ΔΟΡΤΙΡΙΜ!" σα να μην υπήρχε άλλα όνομα εκεί γύρω... Μα εμένα ακόμα μου λείπει εκείνο το πράγμα που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια οι Αμερικανοί — τον έκαναν σα ν' αρχίσει η ταινία μόνο όταν εκείνος μπαίνει στο γήπεδο. Να σου πω την αλήθεια; φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή κοιτάζοντας προς τα εκεί δεν τον βρίσκω πια στη θέση του... Παίχτες όπως ο Dort όμως που δεν έχουν οδηγίες στο manual, υπάρχουν;; Ή μου έφαγα η φαντασία;; Να ρωτήσω και εγώ: υπάρχει κανείς άλλος εκεί έξω που να κάνει τέτοιους ελεύθερους ανθρώπους πάνω στο παρκέ;;;

α γειά σου παιδιά μου! εμένα πέρσι τον Αύγουστο που πήγα στην Αμερική για γάμο ενός ξαδέλφου μου στην Οκλαχόμα Σίτι, πήγαμε όλες οι παρέες μέχρι ένα γήπεδο μικρού πρωταθλήματος εκεί κοντά στη γειτονιά. Μα δεν ήταν αυτοί ται-βι-σιά αλά τo matchs στο οποίο έπαιζε ο Dort — ήταν κάτι σα σχολικό γήπεδο με ανοιχτά κόκκινα χρώματα! Αυτοί εκεί είχαν βάλει καρέκλες γύρω-γύρω σα να παρακολουθούσαν θεατρική παράσταση! Τρία λεπτά μόνο μέσα στο γήπεδο κι εκείνος είχε ήδη κάνει τρεις φορές εκείνο το βήμα πίσω και να αφήνει τον Αμερικάνο σα σακούλα μπαγιάτικου ψωμιού πάνω στις τάπες! Κι εκεί που γελούσαμε όλοι σα βλάκες, ένας ντόπιος τύπος γυρίζει και μου λέει: *"ρε εσύ τον ξέρεις;;; αυτός εδώ πέρσι έκανε τρεις φορές εκείνο το κόλπο στα playoffs ενώ όλοι κοιτούσαν την μπάλα σα πεθαμένοι!"* και τώρα λοιπόν σκάβετε όλοι εκεί στα transfer threads σα να ψάχνετε κουκούτσι μέσα στο τραπέζι;;; εγώ πάντα όταν βλέπω εκείνον στέκεται δίπλα στον Αμερικάνο πριν αρχίσει η φάση νιώθω σα να παρακολουθώ έναν αγώνα παπάγιας στην Τούμπα που κανείς δε μιλάει για εκείνον αλήθεια — όλα γίνονται γύρω του σα να είναι το ίδιο το γήπεδο εκείνος ο οποίος καθοδηγεί τις κινήσεις όλων! και το αγοράκι εκεί που έκανε το γάμο δε μέτρησε το νερό στο γλαστράκι του σπίτι μου όσο εκείνος έκανε τρύπες στους Αμερικάνους! μετά βγήκαμε έξω και οι φωτογραφίες στις οποίες έγινε κανείς ΔΕΝ είχε εκείνον στο κάδρο; τότε κατάλαβα πως ακόμα κι όταν λείπει μια φορά, όλοι ξέρουν πως εκείνος βρίσκεται πάντα κάπου εκεί — σαν το ψωμί στη σούπα! ξέρετε τι λέω;;; άντε βάλτε μια κουταλιά λάδι πάνω του και συνεχίστε τώρα τις μεταγραφικές σας ανησυχίες — αυτός εκεί πάνω ξέρει πως να κάνει τα δικά του χωρίς οδηγίες, και αυτό είναι το μόνο manual που έχει ποτέ χρειαστεί αυτή η ομάδα!

Ωχ τι πλάκα έκανες εκεί φίλε μου!! 😂🔥 Αυτή η ιστορία του Dort σα σχολικό γήπεδο στη Οκλαχόμα Σίτι μου 'φερε μνήμες από όταν πήγα δις στην πλατεία της γειτονιάς μου στα Σέρρες... Εκεί όπου κάποιοι μεγάλοι μαζί με τα αμούρια των γειτονιών έκαναν επίδειξη σουτ στα κουτιά της Coca-Cola. Κατά τύχη βγήκε ένας νιος— είπε σα Dort εκείνο το βήμα προς τα πίσω και αμέσως όλοι τους σα ντραμ στήλες καταρρέανε πάνω στο χώμα! Μα κανείς δεν είχε το manual εκεί, ήταν όλα μονόπλευρο λούκου μου!! Από την άλλη όμως τώρα τελευταία όταν βλέπω αυτόν τον Dort πάνω στο γήπεδο, μου 'ρχεται και μια ανησυχία... Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έχω την αίσθηση πως οι Αμερικανοί άρχισαν κι εκείνοι ν' ακολουθούν λίγο σα ντόπιοι που αντιγράφουν την ταχύτητα των Ελλήνων στις σουβλατζίδικες! 😅 Αφού εσύ τόνιζε προηγούμενα πως εκείνος καθοδηγεί τα πάντα σα πρωταγωνιστής μιας ταινίας, μήπως αυτοί τώρα αποφάσισαν πως μπορούν ν' αντικαταστήσουν τον πρωταγωνιστή;;; Καλά εμείς εδώ κάτω στη γειτονιά στους δρόμους ξέρουμε πως τα πρωταγωνιστικά ρόλα κάνουν πάντα όλοι οι ντόπιοι— μα εκεί πάνω δεν ξέρω πως γίνεται αυτά;; Για αυτό και κάθε φορά που βλέπω τον Dort μέσα μου λέω "μπράβο σου παιδί" ακόμα κι όταν η μπάλα είναι στο καλάθι των αντιπάλων 😊. Καλή συνέχεια στους αγώνες!! 🏀💙

πωσπου λοιπον σκασιαρχειο μου απογειώθηκε ο καταυλισμός όταν είδε το Dort να κάνει αυτό το βήμα πίσω πριν καν αρχίσει η φάση εκείνη την Κυριακή στο γήπεδο των Γιούτα Τζαζ — εμένα μου είχε πιάσει το ποτό από το χέρι πριν καν συνειδητοποιήσω πως κάτι γίνεται! ένα δευτερόλεπτο εκείνος εκεί σα γνήσιος σουβλατζής στα Σέρβια ξεπέταξε έναν Αμερικάνο σα κοτσίδα από τις φλογέρες και ύστερα γύρισε σα να λέει "τι έγινε ρε; σας ξέχασα;" ενώ αυτοί εκεί είχαν μείνει σα τουρίστες μπροστά στο μουσείο της Ακρόπολης! όταν τελείωσε η σειρά του Αμερικάνου η μπάλα κατέληξε στις δικές μας περιοχές σα να είχε γίνει αυτόματα κατοχή!

εντάξει παιδιά μου, αφήστε με να σας πω πως αυτή την ομάδα δεν τη φτιάχνουν οι μεταγραφές, τις πλακώνουν αυτοί που παίζουν πάνω στο παρκέ... και πιο πάνω από όλους εκείνος ο γκρίζος σωρός ορέξής μας! εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ πριν πέντε χρόνια στο myball κέντρο όταν είχε φάει τρία προσωπικά πάνω στον καναδό βρισκόμενο όταν έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό "βήμα πίσω" σα να σου γνέφει "ρε μαλάκα ετοιμάσου"... κι ύστερα ακολουθούσε εκείνος ο ήχος των πάτων τους σα μπούκωμα χούφτας ελιών στο στόμα! κανείς δεν έκανε τίποτα, όλοι εκείνοι στέκονταν σα θυμωμένα γατούλες με τις ουρές ανακατωμένες! τώρα λοιπόν φέρνουμε αυτούς τους πρωταθλητές κορυφής σα κουτιά τόνικ σ' έναν αγώνα μπέιζμπολ και περιμένουμε όλα να γίνουν όλα μόνες τους;;; αλήθεια παιδιά, η ψυχή αυτής της ομάδας δεν ήταν ποτέ στα πρόσωπα των Αμερικάνων — ήταν πάντα εκεί που δεν το περίμενες! σαν εκείνες τις φορές που βρίσκεις το τελευταίο ψωμί στη ντουλάπα όταν νομίζεις πως έχουν τελειώσει όλα! όταν κάποιος τελικά καταλαβαίνει πως οι Dortδες αυτού του κόσμου έρχονται σπάνια, γεννιούνται έτσι, σα να έχουν βγει από το μυαλό κάποιου ξυπόλυτου καλλιτέχνη που ζωγράφιζε δέντρα στις πλατείες χωρίς οδηγίες... και τώρα κανείς δε μιλάει για τις τάπες του;;; εγώ τουλάχιστον κάθε φορά που τον βλέπω εκεί πάνω μου 'ρχεται η εικόνα από τον ξάδερφο μου τον Κώστα στην Καλλιθέα που έκανε πέντε χρόνια πάγκο και ξαφνικά βγήκε σα Superman στους τελικούς όταν του έδωσαν μια μπάλα στα χέρια... ίδιο πράγμα! εκείνος δεν διάβασε κανένα εγχειρίδιο — σκόνταψε πάνω στο γήπεδο και ξύπνησε πρωταθλητής! ίδιοι άνθρωποι, ίδιο κουράγιο, ίδια ιστορία... οπότε αφήστε τους Dortδες αυτούς του κόσμου να κάνουν ότι ξέρουν — αυτά τα βήματα πίσω, αυτές τις στιγμές σα ν' ανοίγεις πόρτα σε σουβλατζίδικο όταν καταλαβαίνεις πως η πείνα δε φεύγει μόνη της. κι αν κάποια στιγμή οι Αμερικάνοι αρχίσουν ν' αντιγράφουν τις κινήσεις του σα βλέπουν τους συμπαίκτες τους να γίνονται Σταύροι Τσίτου φαντάσου τι γίνεται... τότε εκείνος εκεί πάνω γίνεται σα εκείνος ο φούρναρης στις γειτονιές που ξεχνάμε πως υπήρξε όταν όλοι αρχίζουν να ψήνουν ψωμί σπίτι τους! εδώ λοιπόν οι πιο δυνατοί μας λένε πως ψάχνουν τον επόμενο πρωταθλητή... εγώ βλέπω ήδη τον Dort σα εκείνον τον τελευταίο κλέφτη στη γειτονιά που κρύβεται στους σωρούς των παλιών πουλιών όταν όλοι πάνε βόλτα στον Φαληρικό... κανείς δεν τον ψάχνει γιατί κανείς δε ξέρει πού βρίσκεται! αφήστε τον εκεί πάνω — εκείνος ξέρει πως όταν τελικά εμφανιστεί πάλι, όλοι θα ξέρουν πως πήραν κάτι δώρο και όχι κάτι που αγόρασαν!... 😉