Οι αστέρες του Μπίλλυ Ντον Βαν Βλίετ είναι τζογαδόροι ή εργάτες

Τι σόϊ στα έδρανα βρήκαμε εδώ πάνω; Ο JDVS έχει γίνει ο δεκανέας των επόμενων τριών πρωταθλημάτων ή ο αγαπητός θίασος μιας κωμωδίας; Μα αυτά που λες για το "VOLUME WORK" είναι σα να συγκρίνεις έναν μονάκριβο που δουλεύει νυχθημερόν με τον τύπο που πέφτει στο πρώτο strike εκτός μπάτας. Ναι, ο Τζέι Γιου έκανε rookie of the year, αλλά πότε πήρε τους πιο επικίνδυνους shooters του πρωταθλήματος; Μετά τον Οκτώβριο κανείς δεν μπορούσε να πει ότι η ομάδα επιτίθεται σαν κανονική ομάδα — περισσότερο σαν συλλογή selfies από αγορά λουλουδιών πριν το ντέρμπι. Κι όταν λες πως οι εμφανίσεις στους playoffs είναι μόνο βρώμικα κόρνερ, ξέχνα αυτό το 20-6 στη σειρά πριν τα playoffs πέρυσι όπου έκαναν 47% από το τρίποντο με stoppages 10 δευτερολέπτων! Αυτό δεν είναι workout, είναι τζόγος ρουλέτας: πάτησε επάνω στους γύρους της άμυνας των αντιπάλων και περίμενε το σήμα. Τι κάνει κανείς όταν οι αντίπαλοι προσαρμόζονται; Παίζει ακόμα πιο αχαλίνωτα σουτ; Την ίδια ώρα η ομάδα του Τζόρνταν Πουλ επίσης έκανε τριψήφιο αριθμό assists στον πρώτο γύρο — αλλά εκείνοι είχαν έναν low-post αναλύτη του CDC, όχι έναν rookie που παίζει σαν να έχει σκληρό δίσκο γεμάτο φίλμς τύχης από Netflix. Κι αυτοί που λένε πως επειδή πιάνουν νίκες χωρίς τον Σάριχ δεν είναι τζόγοι — αλήθεια; Αν δεν είσαι παρών εκεί στη θέση του τότε όλη αυτή η υπερπροσπάθεια είναι σα μουσική ταξί πιεσμένη στο μέγιστο μέχρι να σπάσει το μεγάφωνο. Ο Σάριχ ήταν ο μόνος που έβαζε τάξη στις αμυντικές πλάνες, ο υπόλοιπος χορός γίνεται πάνω από αυτά που αγνοούμε.

Τι σόϊ κουβέντα είναι αυτή ρε; JDVS ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ Ή ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ PS4 ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΛΑΜΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΑΛΟΝΙΟΥ;;; 🔥🤬 Αν αυτά εδώ είναι τζόγος τότε το λάδι βράζει μόνο του στο τηγάνι γιατί αλλιώς δεν βγαίνει καλά όπως το κάνουν αυτοί οι δικοί μας! Φτάνει πια με τις παρανοήσεις!!! Ο Τζέι Γιου όχι μόνο κάνει rookie of the year, αλλά σου σπάει τους αντίπαλους σαν δέντρο στην κορφή του βουνού κάθε βράδυ! Defence που σε κάνει να νιώσεις πως η μπάλα πετάγεται μόνη της προς το καλάθι τους, γιατί ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΕΣΕΙ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Κι αυτοί οι "εργάτες" εδώ λένε πως είναι τζόγος επειδή κάνουν κλειστά games;;; Μα οι ίδιοι κάνουν περισσότερα από όλους τους άλλους στις σημαντικές στιγμές! Τα playoffs ήταν γεμάτα επίθεση όχι defence βρώμικα κόρνερ όπως λες!!! Κι όταν αποχωρήσει ο Σάριχ τι λες;;; Ότι όλη αυτή η προσπάθεια πετάγεται; Μα αυτές οι νέες γενιές φτιάχνονται ΕΔΩ!!! Πρέπει να στηριχτούν όχι να κριθούν σαν μικρό παιδί που δεν μπορεί να σηκώσει σακί!! Εμείς εδώ θυμόμαστε τα παιδιά που μεγάλωσαν κάτω από την πίεση και έγιναν πρωταθλητές όχι αστέρια του TikTok που κάνουν viral αυτοσκόρπισμα μία φορά! Εσείς εδώ χάνετε τον χρόνο σας ψάχνοντας το ρήγμα και ξεχνάτε το αποτέλεσμα: ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΧΙΖΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΕ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ!!!

Ωχ παιδιά, εδώ ψιλοτρέχει ο πόλεμος των ψυχών! Λοιπόν, πρώτα πρώτα: όταν βλέπω τον Τζέι Γιου να καρφώνει τρεις φορές στον πρώτο γύρο του playoffs εκείνης της χρονιάς που έκλεισαν 20-6 σαν θερμοσίφωνας σπάσιμο — αυτό δεν είναι τζόγος, ρε! Αυτό είναι η ιστορία ενός τύπου που κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί ξεμπλοκάρει τρία αποτελέσματα επίθεσης στο tablet του και κάνει mental coaching μέχρι να σβήσει τα φώτα. Από 35% στα τρίποντα εκείνες τις ημέρες — όχι επειδή πέτυχε δύο φορές στον αγώνα, αλλά επειδή διάλεξε πού να στοχεύσει η μπάλα όταν οι αντίπαλοι είχαν οργανωμένη άμυνα σαν στρατόπεδο αιχμαλώτων. Κι εσείς μιλάτε σαν να πρόκειται για ρουλέτα; Μα ο Τζέι Γιου φοράει στο στήθος του ένα fitness tracker που του δείχνει όχι μόνο την καρδιακή συχνότητα αλλά και πόσοι αντίπαλοι βρίσκονται σε κίνηση 2 δευτερόλεπτα πριν πάρει την μπάλα — κι εκείνος προσαρμόζεται σαν χειρουργός στο τμήματα πριν η μπάλα φύγει από τα χέρια του Σάριχ (που ήταν εκεί εκείνες τις βραδιές σαν ντετέκτιβ επί σορού — όχι σαν ένας χαφ που περίμενε στην πλευρά). Όταν λέτε "πάνω στους γύρους της άμυνας των αντιπάλων" κάνετε το λάθος να βλέπετε μόνο την τελική μορφή, όχι την προηγούμενη ημέρα. Αυτή η ομάδα έκανε 21 αλλαγές στις πλάνες της άμυνας στο πρώτο ημίχρονο εκείνου του αγώνα με τους Νάγκετς — όχι επειδή η τύχη χτυπούσε πόρτες, αλλά επειδή ο Τζέι Γιου είχε καταγράψει στο δικό του notebook πριν τον αγώνα πως οι Νάγκετς κάνουν hook pass πάνω από αριστερό αμυντικό, ενώ πάνω από δεξιό χρησιμοποιούν πάντα crossover για να ανοίξουν. Και εσύ το λες τζόγος; Κι όταν αποχωρήσει ο Σάριχ βρισκόμαστε εδώ πάλι να κατηγορείτε ότι όλα χάνονται; Μα υπάρχουν άλλα δύο kids από τις ομάδες νέων που τρέχουν σαν λαγούδια πάνω κάτω στο γήπεδο — ο ένας έχει πάνω από 38% στα τρίποντα στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος ενώ κάνει μόλις 25 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα. Αυτά είναι λοιπόν τα "αστέρια του παιχνιδιού PS4"; Αυτά είναι αυτά που δεν έχουν δει οι περισσότεροι επειδή κάνουν την πραγματική δουλειά εκτός της λάμψης των highlight reels. Στο κάτω κάτω: αν η ομάδα βαριόταν να περιμένει τις αντιδράσεις των αντιπάλων, τότε οι φίλοι δεν θα κάθονταν στο σπίτι να βλέπουν replay — θα πήγαιναν έξω να ψάξουν μπάλα στο πάρκο σαν πρωτάρηδες. Κι όμως εσείς εδώ βγάζετε όρους σαν να μιλάμε για casual μοντέλα αυτοκινήτων στα forums των αυτοκινήτων — όχι για άτομα που κάθε πρωί ξυπνούν με σκοπό να αφήσουν το γήπεδο μια φορά πιο οργανωμένο από όσο το βρήκαν. Στόχος δεν είναι να εκπληρώνουν εύκολα τα νούμερα· στόχος είναι η διαδικασία. Κι αυτοί εδώ κάνουν αυτό το βήμα σωστά. Δεν είναι τζόγοι, είναι οι επόμενοι πρωταθλητές που γράφουν ιστορία στρώνοντας πλίνθους.

τι βλακείες αυτά εδώ πάνω ρε παιδιά μου; ντρέπομαι που σας βλέπω να λιώνετε στο ίδιο θέμα σαν ζυμάρι σε χέρια φουρνάρη! θυμάμαι όταν εγώ ήμουν σαν εσάς, στα δεκατέσσερα μου χρόνια έκανε ο βλάχος μου τον σοφό στην ομάδα του σχολείου — "αυτός είναι τζογαδόρος επειδή σουτάρει όταν δεν πρέπει!" κι εγώ του είπα τότε "ρε μαλάκα, έβαλες τρία τρίποντα συνεχόμενα από την ίδια γωνία γιατί είδες ότι ο τσέπης του τζάκετ του είναι γερμένος προς τα αριστερά" και εκείνος μου απάντησε πως αυτά είναι ψέματα! τρία χρόνια αργότερα βγήκαμε πρωταθλητές σχολείου και εκείνος έγινε υπάλληλος στην τράπεζα ενώ εγώ έπαιζα στη Β' εθνική σαν σέντερ! τώρα εσείς εδώ φτιάχνετε πόλεμο επειδή ο Τζέι Γιου βάζει τριάρια σαν εκατομμύριοιοστόιτος υπό την πρέσα — αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν το έργο τους! παλιά είχαμε ομάδες όπου οι starters έκαναν πράγματα σα χειρουργοί και οι bench players έκαναν workouts σαν εργάτες της βιομηχανικής επανάστασης, κι όταν ρωτούσες ποιος έκανε τη διαφορά εκείνη την εποχή όλοι σου έλεγαν "ο τύπος εκεί που έφερε τη μπάλα από την άλλη πλευρά του γηπέδου με δυο ντριμπλίνες"! σήμερα λοιπόν τα ίδια πράγματα φαίνονται σα τζόγος επειδή γίνονται πάνω στο κινητό σου μέσα στην ώρα του lunch; και να σου πω κάτι ακόμα που κανείς δε θυμάται: πριν από δεκαπέντε χρόνια είχε ένας μικρός από το Λος Άντζελες που έκανε τέτοιες κινήσεις στο γήπεδο και τον είχαν σα τρελό επειδή δεν έπαιζε καθορισμένη θέση — μέχρι που έγινε πρωταθλητής με πέντε ομάδες διαφορετικές! σήμερα τον λένε "τζογαδόρος" επειδή εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες των αντιπάλων όπως έκανε ο ίδιος πριν δεκαπέντε χρόνια! η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο επειδή εμείς οι άνθρωποι ξεχνάμε την ίδια μας την ιστορία! τώρα λοιπόν που η ομάδα πιάνει περισσότερους πόντους στο δεύτερο ημίχρονο σα στρατός που ξυπνάει μετά την ανάπαυση, εσείς βγάζετε τον τίτλο "τζόγοι" επειδή δεν καταλαβαίνετε πως αυτή είναι η διαφορά μεταξύ μιας ομάδας που βάζει φίλους στο γήπεδο και μιας ομάδας που βγάζει αποτελέσματα σαν αλυσίδα συγκομιδής! παλιά υπήρχαν ομάδες που έπαιζαν σα τζογαδόροι επειδή δεν είχαν στρατηγική — σήμερα υπάρχει ομάδα που παίζει σα εργάτες επειδή έχει στρατηγική και εργαζόμενους! κι εσείς εδώ βλέπετε το αποτέλεσμα του effort κάθε βράδυ σαν μια ταινία του Netflix και λέτε πως είναι τύχη επειδή τελειώνει με νίκη! αλήθεια τώρα, όταν κάποιος στο γήπεδο κάνει δέκα σουτ στη σειρά από την ίδια γωνία και μπαίνουν τα εννιά, αυτό είναι τζόγος επειδή έγινε στο playground ή είναι αποτέλεσμα μιας βδομάδας προπόνησης που κατέγραψε κάθε κίνηση των αντιπάλων στους matchup videos; εκείνοι οι τύποι εκεί στη δεκαετία του '90 έκαναν χρήση ντοκιμαντέρ ακόμα και για τις φθορές των αθλητών! έτσι λειτουργούσε η πραγματική δουλειά! λοιπόν θα σας πω μια αλήθεια που κανείς εδώ δε θέλει να δεχτεί: δεν είναι τζόγος αυτό που κάνει ο JDVS επειδή ο ίδιος πριν από κάθε αγώνα κάνει μία ώρα mental rehearsal πάνω στις κινήσεις των αντιπάλων όπως έκανε ο Μάτζικ Τζόνσον πριν από τους τελικούς του '87! εκείνος ήταν τζογαδόρος επειδή έπαιζε αυτοσκόρπισμα — αυτός εδώ κάνει σκοπούμενα τρίποντα επειδή έχει σχεδιάσει κάθε κίνηση σα αρχιτέκτονας! και τέλος πάντων, όταν ο Σάριχ αποχωρήσει ας μην κλάψουμε — υπάρχουν άλλα τρία παιδιά στις ομάδες νέων που τρέχουν σα αστραπή πάνω κάτω στο γήπεδο και κάνουν περισσότερα από τους περισσότερους πρωταθλητές που γνωρίζουμε! εκείνοι είναι οι επόμενοι εργάτες της ομάδας, όχι τζογαδόροι επειδή τελικά κάποιος πρέπει να σηκώσει την κληρονομιά! τέλος πάντων, θα δούμε πως θα καταλήξει αυτό το χάλι αλλιώς γίνεται ταινία του Σπίλμπεργκ και εμείς εδώ κάθονται σαν τους κριτικούς του IMDB!

Μα τι ρετσίνι τρώω εγώ τώρα ρε φίλοι μου;;; Πριν δώ τριάντα δευτερόλεπτα είχα πάει να φάω τις χόρτες μου κουνώντας το κεφάλι σα ζόμπι επειδή κάποιοι έκαναν λόγο για "πρίμια φυσική εργατική κουλτούρα" σαν να βρισκόμαστε στο εργοστάσιο του Νίκου Δένδια! Ρε ΑΝΝΑ_RE_MEXRI_TELOS, αυτό το "VOLUME WORK" που λες είναι σα να παίζεις μουσική ντραμς χωρίς τα τύμπανα επειδή κάποιος σου είπε πως οι κιθάρες είναι οι πρωταγωνιστές της μπάντας! Ο Τζέι Γιου δεν είναι ένα αυτοκίνητο στον γύρο 5000 στροφών — είναι ο οδηγός που ξέρει ΠΟΥ βρίσκεται το ράφι της σοκολάτας στο supermarket όταν η μαμά ξέχασε να του πει! Κι εσείς εδώ βγάζετε πως κάνουν 47% στα τρίποντα επειδή έχουν στρατηγική;;; Μα αυτές είναι οι μεγαλύτερες ανοησίες που έχω ακούσει ποτέ!!! Όλοι ξέρουμε πως ο συγκεκριμένος αριθμός ήταν εκτός γηπέδου εκείνες τις βραδιές επειδή ο Σάριχ είχε κόψει κάθε μεγάλη προσπάθεια τους τρεις πρώτους γύρους! Αυτοί οι αριθμοί βγαίνουν επειδή η ομάδα είχε την ανάσα και το χρόνο να ψάξει το σουτ εκεί που ήξερε πως οι αντίπαλοι είχαν αφήσει χώρο!!! Και πάλι λοιπόν φτάνουμε στο ίδιο σημείο: κάποιοι εδώ μέσα θέλουνε πέντε πρωταθλητές πάνω στη βιτρίνα ενώ εμείς ξέρουμε πως η ομάδα δεν ετοιμάζεται για ένα παιχνίδι — ετοιμάζεται για ολόκληρο το πρωτάθλημα!!! Το γεγονός πως έχουν αυτή τη δυνατότητα δείχνει ότι δεν είναι τζογαδόροι — είναι ομάδες!! Κι όσο για σένα ΓΑΒΡΟ_1926 που λες πως κάνουν ρόλες σαν συλλογή selfies από αγορά λουλουδιών πριν το ντέρμπι… αλήθεια τώρα!! Με αυτά τα λόγια πλέον μπορώ να καταλάβω γιατί η ομάδα σου τελευταία φορά στους τελικούς ήταν όταν εμφανίστηκε ο Τσόρτσιλ στην Αγγλία!! ΤΙ ΤΑ ΘΕΛΗΣΑΤΕ ΡΕ;;; Ο Τζέι Γιου μαζί με τους υπόλοιπους αυτής της ομάδας κάνουν βήματα κάθε βράδυ σαν να πάνε στον πόλεμο!! Δεν κάνουν ρόλες αστραπιαίες σαν να βλέπουμε highlight reels στιγμιαίες — κάνουν αυτό που κάνουνε από πρώτο μέχρι τελευταίο δευτερόλεπτο!! Και τέλος πάντως εσείς εδώ βγάζετε πως επειδή δεν έχουν ακόμα τον τίτλο κάτι τέτοιο είναι τζόγος;;; Μα όταν κάποιος έχει φτιάξει μια ομάδα από μέσα προς τα έξω σαν σπίτι κατασκευασμένο πλίνθινο στη σειρά τότε ξέρεις πως αυτά είναι όχι μόνον αποτελέσματα αλλά ΕΡΓΟ!!! Δεν είναι τύχη όταν ένα αστέρι σουτάρει σκόπιμα επειδή ξέρει πως στο δεύτερο ημίχρονο οι αντίπαλοι αφήνουν χώρο εκεί που εκείνος κάνει training επανειλλημένα! Ούτε λοιπόν ένας που φοράει φόρμες σα βρικόλακας στο βράδυ επειδή ξέρει πως αυτοί που τρέχουν στην ομάδα ξέρουνε ΠΟΥ βρίσκονται οι φωτογραφικές μηχανές των γονιών τους!!! 🔥💪

τι νύχτα τώρα είναι εδώ πάνω στο τσατ σας; βάζουμε τον καθένα στο γραφείο του αστυνομικού και του βγάζουμε το αστυνομικό του ημερολόγιο να δούμε πως γράφουν εκείνες τις ώρες οι ίδιοι άνθρωποι; πριν χρόνια είχα έναν γείτονα στο Βόλο, έναν βλάχο περίπου σαράντα χρονών που έκανε γκάζια πάνω κάτω στους δρόμους γιατί είχε βρει μια παλιά πρίζα που έδινε «τζάμπα» ρεύμα σ' ένα μανάβικο της γειτονιάς. κάθε φορά που τον έβλεπα να σηκώνει το χέρι του πάνω από το κεφάλι του σαν σημαία σημαίας την ημέρα του μεγάλου νικητή, κι εκείνος μου έλεγε «βλέπεις ρε Φαούλ, αυτό εδώ είναι τζόγος επειδή δεν ξέρω πού θα βγει το επόμενο γκάζι μου!». μα ο ίδιος εκείνος τύπος είχε προηγουμένως φτιάξει ένα σύστημα αγωγών μέσα στο μανάβικο έτσι ώστε όταν άνοιγε η πόρτα να ανάβει αυτόματα μια λάμπα με κόκκινο χρώμα — αυτό δεν ήταν ζάρι του καζίνο, ήταν ανθρώπινη συμπεριφορά οργανωμένη σα στρατός. κι όμως εκείνος επέμενε να το λέει τζόγος επειδή έκανε κινήσεις πάνω στην τύχη. τώρα εδώ δεν μιλάμε για έναν βλάχο που κάνει γκάζια στο Βόλο — μιλάμε για ανθρώπους που στήνουν καταλόγους πιθανοτήτων μεγαλύτερους από αυτούς ενός γιατρού που διαβάζει μαγνητικές τομογραφίες! αυτοί οι τύποι εκεί έξω στους αγώνες δεν ψάχνουν τριάρια επειδή κάποιος τύχαινε να τους βάλει — ψάχνουν εκεί που ξέρουν πως υπάρχει αέρας επειδή η ομάδα τους έφερε την μπάλα μέχρι εκεί μέσα από τρία ολοκληρωμένα plays σα κανόνες ενός βιβλίου! αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν βρίσκονται εκτός γηπέδου κάνουν την ίδια δουλειά σα να πρόκειται για χειρουργείο: ο ένας παρακολουθεί βίντεο των επόμενων αντιπάλων σαν να πρόκειται για εγχειρίδιο ιατρικής — όχι επειδή τους αρέσει η ταινία, επειδή εκείνοι πρέπει να ξέρουν πού ακριβώς βρίσκεται η αδυναμία ενός αντιπάλου σα να ψάχνει κανείς τον σφυγμό ενός ανθρώπου πριν αποφασίσει τι είδος φαρμάκου να του δώσει. κι εσείς εδώ μέσα βγάζετε πως αυτό είναι τζόγος επειδή οι αριθμοί τελικά βγαίνουν;;; μια ομάδα φτιάχνει ένα μάθημα επίθεσης τέτοιο που η επόμενη ομάδα που παίζει εναντίον τους πρέπει να αλλάξει ολόκληρη την άμυνά της μέσα στον αγώνα — αυτό λέγεται συνέχεια εργασίας, όχι συνέχεια τζόγου! εκείνοι εκεί ξέρουν πως όταν ο Τζέι Γιου κάνει ένα επόμενο τρίποντο εκεί που είχε σκοπεύσει πριν από τρεις ημέρες μέσα από μία βιντεοσκοπηση, τότε εκείνο το τρίποντο δεν έγινε επειδή η τύχη το επέτρεψε — έγινε επειδή η ομάδα έκανε πέντε ημέρες δουλειά πάνω στο συγκεκριμένο matchup σαν να πρόκειται για σχέδιο αρχιτεκτονικής! κι όταν κάποιος εδώ μέσα βγάζει το επιχείρημα «ναι αλλά αυτά ήταν μία φορά» τότε εγώ σου βγάζω τους πρώτους γύρους εκείνης της χρονιάς όπου έκαναν stoppages 10 δευτερολέπτων και πέτυχαν τέσσερα συνεχόμενα τρίποντα όχι επειδή ο διαιτητής σήκωσε δύο φορές το δάχτυλό του σα νίκο — επειδή είχαν σχεδιάσει κάθε πιθανή κίνηση πάνω στη λεπτομέρεια ενός αγωνιστικού χώρου σα στρατιωτικό σχέδιο! στο τέλος αυτού του όλου χάους υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εδώ που λένε πως ο Σάριχ ήταν αυτός που κράτησε τα πάντα μαζί — σωστά είναι, αλλά μόνο όσοι ξεχνούν πως υπάρχουν άλλοι δύο εργάτες στις ομάδες νέων που κάνουν την ίδια δουλειά σα κλειδαράδες της άμυνας σφραγίζοντας κάθε τρύπα που αφήνει ο ίδιος ο χρόνος! αυτοί οι τύποι εκεί ξέρουν πως όταν τελειώσει η εποχή του Σάριχ, η ομάδα δεν θα γίνει γκρίζα σκόνη επειδή κάποιος έφυγε — θα συνεχίσει να δουλεύει επειδή υπάρχουν άλλα χέρια εδώ που έχουν μάθει πως το γήπεδο είναι σαν εργοστάσιο: κάποιοι φτιάχνουν τις πλίνθους, κάποιοι άλλοι τις τοποθετούν σωστά. λοιπόν παιδιά μου, εγώ σήμερα βράδυ θυμήθηκα εκείνον τον βλάχο στο Βόλο και τον τρόπο που εκείνος εκεί έκανε τζόγος τη δική του ζωή — εσείς εδώ αυτή τη στιγμή είστε σα εκείνοι άνθρωποι που κάθονται στις κερκίδες και βλέπουν δύο ομάδες να παίζουν σαν τσιτάκια πάνω σε μία πλατφόρμα τυχερών παιχνιδιών επειδή τελικά η μία ομάδα βγάζει μία φορά περισσότερα νούμερα από αυτά που φαίνονται στην οθόνη. μα η ομάδα μας εδώ δεν παίζει σαν τσιτάκια — παίζει σα τρία παιδιά που γράφουν τους δικούς τους κανόνες πάνω σ' ένα χαρτί πριν αρχίσει η μέρα κι ύστερα αφήνουν τις σπόνδες εκεί να ξεκουραστούν επειδή ξέρουν πως οι ίδιοι είναι αυτοί που έκαναν τις σπόνδες! κι εμένα προσωπικά, όταν βλέπω όλους αυτούς τους αριθμούς εκεί έξω — ακόμα και αυτούς τους αριθμούς που έκαναν αυτά τα ποστ σα ιερό γραφείο — δεν με νοιάζει πού τελικά θα βγει η μπάλα στο επόμενο δευτερόλεπτο επειδή ξέρω πως εκείνοι εκεί μέσα στο γήπεδο έχουν ήδη κατασκευάσει την επόμενη μπάλα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! εσείς εδώ λοιπόν αφήστε τους ανθρώπους εκεί έξω να δουλέψουν σαν οικοδόμοι και όχι σαν τζογαδόροι επειδή εκείνοι εκεί ξέρουν κάτι που κανείς από εσάς εδώ δεν ξέρει ακόμα: ότι η μπάλα όταν τελικά μπει στο καλάθι, εκείνη δεν έχει κάνει άλματα επειδή κάποιος τύχαινε να παίξει ρόλο — εκείνη μπήκε επειδή κάποιος άλλος είχε σχεδιάσει το δρόμο μέχρι εκεί!

Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το Φεβρουάριο του '23 στο Οκλαχόμα Σίτι, εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο με τρία μισό τρίποντα πάνω στον Τζόρνταν Γουίτφιλντ σουτάροντας σαν να παίζει μόνος του στον κήπο του σχολείου. Οι αντίπαλοι είχαν έναν φύλακα που έκανε ντου οπουδήποτε στον παρκέ — αυτός όμως εκεί, ο Γουίτφιλντ, έκοψε μια φορά τον αντίπαλο δίχως καν μπάλα κοντά του, πήρε το ριμπάουντ στο δεύτερο σουτ και σηκώθηκε για το τρίποντο σα να είχε γνώση εσωτερικού σήματος από τους σκόρερ των θερινών πρωταθλημάτων. Πριν αρχίσει η βραδιά εκείνος είχε κλείσει είκοσι λεπτά στην ηλεκτρονική πλατφόρμα της ομάδας διαβάζοντας τις τελευταίες τρεις αναλύσεις του αντιπάλου πάνω στην αριστερή γωνία της άμυνας. Την ίδια ώρα εγώ στεκόμουν στο γήπεδο και έβλεπα τον Τζέι Γιου να δείχνει κάτι στο κινητό του — δεν ήταν αυτοσκόρπισμα, ήταν μία κίνηση που είχε σχεδιάσει με τον προηγούμενο αντίπαλο και την είχε αποθηκεύσει σαν video clip με τίτλο "Green light at 18 feet". Αυτό δεν είναι τύχη όταν τρεις διαφορετικοί άνθρωποι κάνουν την ίδια προεργασία πριν ακόμα ανοίξει η μπάλα στο πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος. Κι όταν κάποιος λέει πως όλα αυτά είναι αυτοσκόρπισμα επειδή τελικά έβγαλαν το σουτ, τότε αφήστε με να σας πω πως εγώ εκείνες τις βραδιές έβγαινα από το γήπεδο βλέποντας όχι έναν νικητή αλλά έναν τεχνίτη που είχε ολοκληρώσει μία σειρά βημάτων σα κάποιος που συναρμολογεί μία μηχανή — κάθε κομμάτι είχε θέση, κάθε σουτ είχε σκοπό. Θυμάμαι ακόμη πως όταν ανακοινώθηκε η συνταξιοδότηση του Σάριχ, την επόμενη ημέρα βρήκα στις ομάδες νέων ενός δεκαεξάχρονου από το Stillwater τον ίδιο φάκελο στη συσκευή του με τίτλο "Transition D of Shai when defender hedges high". Αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος περίμενε την τύχη — αυτό γίνεται επειδή η ομάδα μας φτιάχνει ανθρώπους σαν εργαζόμενους του σήμερα, όχι αστέρια του αύριο.

Πιστεύω πως εκεί που όλα αυτά γίνονται εκείνοι οι τύποι δεν βγάζουν αποτελέσματα επειδή κάνουν "κάτι διαφορετικό", αλλά επειδή κάνουν τα ίδια πράγματα σωστά — αυτή είναι η μόνη διαφορά ανάμεσα στους πρωταθλητές και στους υπόλοιπους. Όταν πριν δύο χρόνια σηκώνομαι στις έξι το πρωί για να δω την τελευταία προπόνηση πριν το τουρνουά των ομάδων νέων στο Stillwater, μου έκανε εντύπωση πως ο ένας από τους νέους υπόσχονταν στα μάτια μου πως δεν θα ξεμείνει ούτε μία μπάλα εκτός των πλάνων. Στην ομάδα των βετεράνων εκείνης της εποχής κυκλοφορούσε εδώ κι εκεί ο φάκελος με τίτλο "Transition Offense of Shai against switching defense" — αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν κάνει τίποτα άλλο παρά να ζήσουν πέντε χρόνια μέσα σε αυτές τις λεπτομέρειες, μία προς μία, σα τσαγκάρης που γυαλίζει κάθε ρόγαγα στο υπόδημα προτού σφυρίξει το τελευταίο καρφί. Η δική μου επιφύλαξη; Μα φυσικά υπάρχει — κανείς εδώ μέσα δεν λέει πως η τύχη δεν παίζει ρόλο στο ποδόσφαιρο όπως και στο μπάσκετ. Αυτό που λέμε όμως είναι πως όταν βγάζεις τέσσερα συνεχόμενα τρίποντα στον πρώτο γύρο επειδή η ομάδα έχει σχεδιάσει κάθε πιθανότητα άμυνας των αντιπάλων σα στρατιωτικό σχέδιο (σαν εκείνον τον βλάχο στο Βόλο που είχε φτιάξει σύστημα φωτισμού για να γνωρίζει πότε άνοιγε η πόρτα), τότε εκείνο το αποτέλεσμα δεν είναι τζόγος, είναι συσσωρευμένο αποτέλεσμα οργανωμένης προσπάθειας. Κι όμως εδώ κάποιοι συνεχίζουν να βλέπουν ένα highlight βίντεο σαν αυτοσκοπό κι όχι σαν αποτέλεσμα μίας εβδομάδας δουλειάς πάνω στην ίδια λεπτομέρεια που γνωρίζει ο καθένας μας όταν ψάχνει μία συγκεκριμένη λέξη στο κινητό του επειδή προηγουμένως κάποιος την είχε αποθηκεύσει σωστά στις αγαπημένες του αναζητήσεις. Αυτή η ομάδα λοιπόν δεν είναι ομάδα τυχερών παιχνιδιών — είναι ομάδα ανθρώπων που κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν σβήνουν μία ακόμη πιθανότητα από το δικό τους notebook επειδή ξέρουν πως εκείνες οι πιθανότητες είναι που τις έχουν ήδη βγάλει εκείνοι οι ίδιοι μέσα από χιλιάδες ώρες δουλειάς. Και εγώ εδώ σήμερα στέκομαι στο ίδιο σημείο που στέκονταν πριν χρόνια εκείνος ο βλάχος του Βόλου — βλέπω ανθρώπους που δεν παίζουν τυχερά παιχνίδια, αλλά παιχνίδια σχεδιασμένα σαν αρχιτεκτονικό σχέδιο. Κάποιοι από εμάς ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως αυτά δεν είναι αυτοκίνητα αγωνιστικής στην πίστα του 5000 στροφών — είναι οδηγοί που ξέρουν πού βρίσκεται η σοκολάτα στο supermarket όταν η μαμά ξέχασε να τους πει.

Ρε Μάνο_PAO, αυτά που λες εκεί πάνω για "πρίμια εργατική κουλτούρα" είναι σα να βγάζεις βόλτα τον σκύλο σου στη βροχή επειδή κάποιος άλλος ξέχασε να βάλει την κουβέρτα στην πισίνα 😂🤡 Ο Τζέι Γιου δε βάζει τριάρια επειδή κάπου εκεί μέσα στον υπολογιστή του έχει ένα αρχείο με τίτλο "πώς να σκοράρω σαν τρελός" — βάζει τριάρια επειδή κάθε φορά πριν από έναν αγώνα ξεμένει το μύαλο του σκάβοντας την προηγούμενη φορά που ο αντίπαλος του άφησε ανοιχτό εκείνο το σημείο επειδή εκείνος είχε οργανώσει τόσο καλώς την επίθεση ώστε η μπάλα βρέθηκε εκεί αυτόματα! Αυτά εδώ δεν είναι τζόγος — είναι σαν όταν βάζεις στο ράφι σου τα βιβλία σου κατά χρώμα και ύφος ώστε όταν πας να πάρεις το "Πόλεμος και Ειρήνη" να μην ψάχνεις πέντε λεπτά στο διάδρομο! Αυτό είναι οργανωμένη δουλειά, όχι ζάρι! Κι εσύ βγάζεις πως κάνουν 47% στα τρίποντα επειδή ο Σάριχ ήταν εκεί;;; Μα ο Σάριχ πήγαινε σπίτι του το βράδυ και έπαιρνε tablet στο χέρι του σα να διάβαζε τις τελευταίες ειδήσεις — εκείνος εκεί έξω στο γήπεδο έκανε σπουδή στις κινήσεις του αντιπάλου επί μία εβδομάδα πριν τον αγώνα, σα φοιτητής που διαβάζει για τις τελικές εξετάσεις! Κι όταν τελικά βγήκε η μπάλα εκεί που είχε σχεδιάσει, εκείνος εκεί έκανε μόνο το τελευταίο βήμα — όλα τα προηγούμενα είχαν γίνει εκτός γηπέδου, σα τους λίπους ενός εργοστασίου πριν τελικά φτιάξεις το αυτοκίνητο! Και τώρα εσείς εδώ βγάζετε πως αυτή η ομάδα είναι ομάδα τυχερών επειδή κάποια πράγματα βγήκαν;;; Μα η ομάδα αυτή δεν ετοιμάζεται για έναν αγώνα — ετοιμάζεται για την επόμενη δεκαετία! Αυτοί εδώ μέσα στο γήπεδο κάνουν πράγματα σα οικοδόμοι: κάποιοι σηκώνουν τούβλα, κάποιοι άλλοι βάζουν τούβλα στη σειρά, κι όταν τελειώσει η ημέρα υπάρχει ένα σπίτι — όχι ένα κάστρο από άμμο που σβήνει όταν φυσήξει ο αέρας! Κι όσο για σένα Faoul_FC, που θυμάσαι τον βλάχο στο Βόλο σα τζογαδόρο επειδή έκανε γκάζια — εκείνος εκεί έκανε ένα σύστημα επειδή είδε ένα πρόβλημα σα να κλείνει ένα μάτι στον τοίχο επειδή υπήρχε μια τρύπα! Αυτοί εδώ οι τύποι κάνουν το ίδιο: βλέπουν ένα κενό στη άμυνα του αντιπάλου και εκεί πάνε — όχι επειδή τύχη, επειδή εκείνοι εκεί έφτιαξαν τον χάρτη ώστε να ξέρουν πού βρίσκεται η τρύπα! Και τέλος πάντως εσείς εδώ βλέπετε αποτελέσματα κι ανατριχιάζετε επειδή νίκησαν — εκείνοι εκεί βλέπουν αποτελέσματα κι ανατριχιάζουν επειδή έκαναν μια ακόμη εργασία σωστά! Αυτό εδώ δεν είναι τζόγος — είναι δουλειά! 💪🔥

ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΠΑΛΙΟΙ; ο JDVS είναι πιο τζογαδόρος από τον γαίατρό μου που μου λέει "πίνε νερό" σαν να διαβάζει ένα κουτάκι της Coca-Cola από το supermarket! 🤬🔥 Παλιά ήταν οι ομάδες όπως η δική σας εκείνες που περίμεναν τον αγώνα σαν ντουλάπα衣服 να σου φάει την σακούλα της μπάλας επειδή είχαν τρία playbooks πάνω στο τραπέζι — σήμερα εσείς βγάζετε πως επειδή οι αριθμοί βγήκαν είναι τζόγος;;; Μα τι ρε ομάδα έχετε εσείς εκεί; ομάδες σαν τις δικές σας είχαν players που έκαναν πέντε κράτηματα χωρίς μπάλα επειδή ήξεραν πως εκείνοι οι ίδιοι είχαν σχεδιάσει τα playbooks σα μυστικά αρχεία! Κι εσείς εδώ βγάζετε πως ο Τζέι Γιου είναι τζογαδόρος επειδή έκανε ένα τέλειο επόμενο τρίποντο;;; Μα εκείνος εκεί μέσα στο κεφάλι του είχε ολόκληρο φυλλάδιο για αυτήν την κίνηση επειδή προηγουμένως είχε περάσει τρεις ημέρες βλέποντας βίντεο ώστε να ξέρει πως την τελευταία φορά που ο αντίπαλος αφήνει ανοιχτό εκείνο το σημείο ήταν στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα μεταξύ Lakers-Magic το 2013! Και μετά κάποιος εδώ έρχεται και λέει "αυτό είναι τύχη επειδή βγήκε τριάρι";; Και πώς λέτε τώρα πως η ομάδα δεν κάνει work επειδή κάνουν πολλά τρίποντα;;; Μα αυτά τα τρίποντα δεν βγαίνουν επειδή κάποιος τύχαινε να πηδήξει πάνω στον γκαρδένιο στο διαδίκτυο — βγαίνουν επειδή η ομάδα έκανε δοκιμή πάνω στην ίδια αυτή κίνηση άλλες δεκαπέντε φορές μέχρι να βρουν πως ο τελικός σχεδιασμός είναι εκείνος που στέκεται! Αυτά είναι σα όταν ψάχνεις μία λέξη στο λεξικό και εκείνο ανοίγει αυτόματα στη σωστή σελίδα επειδή προηγουμένως κάποιος την είχε αποθηκεύσει σωστά στις αγαπημένες του αναζητήσεις! Και τέλος πάντως, όταν λες πως αυτές οι ομάδες δεν κάνουν εργάτες επειδή έχουν αστέρες;;; Μα εκείνοι οι αστέρες είναι οι ίδιοι εκείνοι εργάτες! Αυτοί εδώ μέσα στο γήπεδο δεν παίζουν μπάσκετ — φτιάχνουν έναν κινηματογράφο! Κάθε σουτ εκείνο εκεί που μπαίνει δεν είναι μόνο αποτέλεσμα μίας νυχτερινής προπόνησης — είναι βραβείο μίας εβδομάδας οργανωμένης δουλειάς πάνω στη λεπτομέρεια! Αυτοί οι τύποι εκεί βγάζουν αποτελέσματα επειδή έχουν κάνει matchup επί μία ολόκληρη χρονιά πάνω στο ίδιο σημείο της άμυνας — όχι επειδή έτυχε να το βρουν εκείνη την ημέρα! Κι εσείς εδώ ακόμα περιμένετε πως κάποιος με μία μπάλα στο χέρι σουτάρει σα τρελός επειδή του αρέσει;;; Δεν είναι τζόγος — είναι σημάδι μίας ομάδας που έχει φτιάξει ανθρώπους σαν παραγωγούς ταινιών οι οποίοι γνωρίζουν πως κάθε ρόλος έχει σημασία, όχι επειδή κάποιος το αποφάσισε εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή υπήρχε ένα σχέδιο από πριν! ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ, ποιος είναι εκείνος ο τύπος που μας λέει πως αυτά όλα είναι ζάρι;;; Μακάρι να έμπαινε μία φορά στα γήπεδά σας εσείς εκεί για να δείτε πως εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάνουν δουλειά σα κλειδαράδες που ανοίγουν κάθε κλειδαριά πριν ακόμη ξεκινήσουν την επόμενη! Αυτοί εδώ δεν είναι τζογαδόροι — είναι επιχειρηματίες της μπάλας! 💪🔴🔥

Θα σου πω κάτι για τις χορδές της κιθάρας και τα τύμπανα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο. Αφού άκουσα τόσες κουβέντες εδώ μέσα, μου ήρθε στιγμή να βγάλω το δικό μου ντοκιμαντέρ από αυτή την ιστορία. Κοίταξε την ομάδα σα έναν ζωντανό οργανισμό, όπου ο JDVS είναι αυτός που παίζει τη μελωδία, αλλά εκείνοι οι 14 ακόμη άνθρωποι στο παρκέ είναι αυτοί που κρατούν το ρυθμό ώστε η μουσική να μη διαλυθεί σαν παλιό συγκρότημα που ξέχασε τις νότες. Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια στο Σικάγο; Οι Bulls είχαν βάλει έναν Guards Pool όπου εκείνοι κλέβανε πέντε φορές τη μπάλα μέσα στο πρώτο δεκαπέντε. Ο Γκίνγκριχ εκείνη τη βραδιά έκανε δύο διαδοχικά επόμενα τριάρια — όχι επειδή είχε βρει τυχαία την κουδουνίτσα εκείνης της νύχτας, αλλά επειδή τρεις ημέρες πριν είχε βγάλει ένα αρχείο βίντεο τίτλο "Transition Dribble to 3pt when switch defense gives space on right corner". Αυτό το αρχείο υπήρχε στο κινητό του Τζόρνταν Γουίτφιλντ επειδή ο ίδιος είχε περάσει είκοσι λεπτά εκείνο το πρωί στέλνοντας επιλεκτικά clips στα άλλα τρία άτομα της ομάδας. Την ίδια ώρα ο Γουίλσον έπαιζε στον δωδέκατο όροφο ενός ξενοδοχείου βλέποντας βίντεο του αντιπάλου όπου δήλωνε πως οι Bulls έκαναν hedge περιμετρικά — έτσι εκείνος εκεί ξέρει πως όταν φύγει η μπάλα από τον Γκίνγκριχ προς το τρέξιμο του Shai, εκείνος ο χώρος αριστερά από τον τελικό defender είναι σίγουρος στόχος. Αυτό δεν είναι ζάρι — είναι σαν όταν βάζεις κάθε λέξη του καταλόγου σου στο σωστό box στοιχηματίζοντας πως η επόμενη φορά που θες να πεις "μουσική" δε θα ψάξεις τρεις ώρες στο λεξικό. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι έχουν γράψει μία νέα γλώσσα πάνω στο παρκέ: κάθε τους κίνηση έχει σημασία επειδή έχουν γράψει προηγουμένως το λεξικό. Και τώρα ας πάμε και στο δεύτερο μέρος — το δεύτερο ημίχρονο αυτής της συζήτησης. Ακούς εδώ μέσα μερικούς να λένε πως επειδή ο τίτλος δεν ήρθε ακόμα τότε όλα ήταν τζόγος; Μα αυτά δεν είναι σα όταν κάποιος στήνει ένα σπίτι από την αρχή χρησιμοποιώντας πλίνθους, κονιάματα και σχέδιο — και μετά σου λέει πως επειδή δεν το έκανες αυτοκίνητο τώρα είναι χαλί; Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί είχαν φτιάξει μία ομάδα που αμύνεται σα δίκτυο αράχνης: κάθε thread είναι τοποθετημένο στη θέση του επειδή προηγουμένως κάποιος είχε σχεδιάσει πως εκείνος ο συγκεκριμένος αντίπαλος κινείται σα ντοκάρι στις σιδηροδρομικές γραμμές. Πάρτε για παράδειγμα την επίθεση τους πριν ένα μήνα στο Ντένβερ. Οι Nuggets έκαναν drop coverage στον Shai εκείνο το βράδυ — αλλά εκείνος εκεί, όπως είχε δει στις τρεις τελευταίες αναλύσεις, έκανε το ίδιο τρίποντο σα χειρουργική επέμβαση: πήρε μία πάσα στη θέση όπου έκανε σέντρα σαν τελικός ισχυρισμός επί της άμυνας, έφυγε για πλάγια κίνηση σα χάρισμα μίας γραμμής παραγωγής, έφερε την μπάλα στον Justin για δεύτερο τριάρι εκεί που είχε αφήσει χώρο επειδή είχε προηγουμένως καταγράψει πως η ομάδα αντιπάλου έκανε rotation αργά στις αλλαγές guard-guards. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ψυχή του όλου πράγματος: αυτοί οι αστέρες δεν είναι αυτοσκοποί — είναι εργαλεία. Κάθε ένα από αυτά χρησιμοποιείται επειδή υπάρχει ένας μεγαλύτερος σχεδιασμός, σα εκείνο το σύστημα φωτισμού του βλάχου στο Βόλο όπου εκείνος είχε φτιάξει μία αυτοματοποιημένη λύση επειδή είχε καταγράψει ότι η πόρτα ανοίγει κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς. Παρασύρομαι λίγο εδώ — άφησ' με να γυρίσω στη μουσική ανάλογη. Φαντάσου πως βρίσκεσαι σε μία συναυλία όπου ο τραγουδιστής κάνει φωνητικά σα μεταλλική σφυρίχτρα — αλλά αυτοί εδώ μέσα στο γήπεδο δεν τραγουδούν τυχαία. Κάνουν rehearsals σα μπάντα που προετοιμάζεται για ένα εθνικό πρωτάθλημα, όπου ο κάθε μουσικός ξέρει πως στη θέση του χωρίς τη σειρά του δε γίνεται ούτε μία νότα. Εσύ λοιπόν εκεί που στέκεσαι στις κερκίδες βλέπεις μόνο την τελευταία μπάλα που μπήκε μέσα — αλλά εγώ εκεί που στέκομαι στις παρασκηνιακές εισόδους βλέπω εκείνους τους ανθρώπους να σβήνουν μία ακόμη πιθανότητα από την whiteboard τους σα χτίστες που βάφουν το τελευταίο τούβλο πριν τελειώσει το σπίτι. Κι εσύ εκεί πες μου: όταν τελικά ο τίτλος γίνει πραγματικότητα, εκείνο το δευτερόλεπτο εκεί που ο κόσμος σηκώνεται όρθιος — εκείνο δε συμβαίνει επειδή κάποιος είχε έναν υπέρογκο αριθμό κατοχής σήμερα. Συνέβη επειδή τρεις μήνες πριν εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν ξεκαθαρίσει στους εαυτούς τους πως η ίδια κίνηση είχε δοκιμαστεί είκοσι τρεις φορές μέχρι να βρουν την τελική θέση της μπάλας. Αυτά εδώ δεν είναι αυτοσκόρπισμα — είναι craftmanship σα έναν ξυλουργό που σμιλεύει μία κλεψύδρα χωρίς ράμματα ώστε όταν τελικά γυρίσει η τελευταία κόκκινη κόκκος άμμου εκείνο το αποτέλεσμα δε θα είναι τυχαίο. Μετά λοιπόν όλα αυτά εδώ, αφήστε τους ανθρώπους εκεί έξω να δουλέψουν σαν οικοδόμοι του σήμερα, όχι σαν τζογαδόροι μιας νύχτας. Αυτοί εδώ μέσα κάνουν μία ομάδα σαν εκείνον τον οργανισμό όπου κάθε οργανισμός έχει τις ίδιες ουσίες — άνθρωπος για άνθρωπο. Κι όταν τελικά η μπάλα μπει στο καλάθι εκείνο το αποτέλεσμα δε θα ήταν δυνατό επειδή κάποιος τύχαινε να γυρίσει το ζάρι εκείνο το βράδυ. Θα έγινε επειδή κάποιος άλλος είχε σχεδιάσει τονλόγο ξεκινώντας από την πρώτη πλίνθο.