Ο Τζαμάλ Μάσερι είναι το μεγαλύτερο λάθος της ομάδας ή η μεγαλύτερη ευλογία

Γιατί βγάζετε τέτοιες βεβαιότητες σαν να μας λένε ότι ο Θεός έπλασε τονDurant συγκεκριμένα για τη θέση του μάνατζερ μας; Ο Μάσερι δεν ήταν κάποια μαγική σφαίρα τύχης — ήταν μια επιλογή που δούλευε για κάτι άλλο τότε, όχι τώρα. Και ξέρετε τι έγινε όταν τελικά φύγαμε από αυτή την ημιτελή στρατηγική; Την εποχήDurant. Αν βάζαμε πλάτη στον Μάσερι αυτή τη στιγμή, ίσως να μην είχαμε αυτόν τον οργανωμένο πυρήνα που χτίζουμε τώρα. Όμως εδώ κάθονται πολλοί και λένε ότι χωρίς εκείνον σήμερα είχαμε Westbrook σαν μοναδική λύση. Πού είναι η λογική; Ο Westbrook ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που έπρεπε συνεχώς να επιβιώσει — όχι επειδή ήταν η πρώτη επιλογή, αλλά επειδή δεν υπήρχε κάτι καλύτερο γύρω-γύρω. Ο Μάσερι έκανε χώρο, ναι, αλλά αυτός ο χώρος γεμίστηκε μόνο όταν υπήρξε ένα σχέδιο που δούλεψε. Διαφορετικά, όλα αυτά τα νούμερα σου δείχνουν έναν παίκτη που έκανε τη δουλειά του στην εποχή του, όχι ένα ουράνιο δώρο. Και τώρα ξαφνικά όλοι ξεχνάνε ότι πριν μερικά χρόνια λέγαμε πως οDurant ήταν το λάθος; Πάλι τα ίδια ζητούμενα — ποτέ εμείς οι ίδιοι δεν ήμαστε σίγουροι τι θέλουμε. Το μεγαλύτερο λάθος; Κάθε ομάδα κάνει λάθη. Η μεγαλύτερη ευλογία; Αυτή που ακολουθεί το επόμενο σωστό βήμα — όχι αυτά που καταλήγουν σε ιστορίες που γράφει κάποιος αλλιώς.

Α! ΤΟΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΡΕ ΦΙΛΗ! Τι παίκτης ρε φίλε εμείς σκεφτόμαστε όταν βλέπουμε εκείνον τον κυρτόν τον μάνατζερ να κάνει εκείνον τον ΤΡΙΣΤΕΝΤΣΟΥΚΑ στο draft του '08;; Τουλάχιστον να είχε βγάλει εκείνον τον Στίβενσον νωρίτερα κι ας μας πήγαινε στα playoffs μία χρονιά πιο νωρίς;; Μα είναι δυνατόν;;; Θυμάμαι σα χθες εκείνο το βράδυ — οDurant ήταν στα χέρια όλων μας σαν ένα παιδί που μόλις γέννησε η μάνα του! Τι κάναμε;; Αρχίσαμε να ψάχνουμε τον επόμενο "κρίσιμο" τύπο επειδή ΔΕΝ μπορούσαμε να δεχτούμε πως το βάρος πάει στονDurant. Κι όμως, ο τρελός εκείνος πήγε στο Orlando έναν χρόνο μετά και έκανε εκείνους τους 32 πόντους επί των Mavs σα να ήταν τσάι;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΜΑΣΕΡΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΛΑΘΟΣ;;;;;; 🤬 Μα ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ξεχνά πως εκείνη η ομάδα με τονDurant + τον Harden σαν backup ήταν τεράστια φούσκα — μέχρι που έγινε τζάμια! Χωρίς τον Μάσερι εκείνος ο Harden έμενε στην ομάδα ακόμα ένα χρόνο κι ύστερα έφευγε σαν αγαπημένος γιος της δουλειάς;; Αν τώρα έχουμε ισορροπία είναι επειδή εκείνος έκανα ΨΥΧΗ στην ουσία κάνω space δημιουργώντας χώρο για αυτούς τους μπάτσους να τρέχουν!! Και μην ξεκινήσεις με τα νούμερα εκείνου — καλύτερα να σου πω πως σήμερα η ομάδα αυτή παίζει σα μία ΒΙΒΛΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!! Οι παίκτες κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σα αίμα τους, όχι σα αριθμούς στους μισθούς. Ο Γουέστμπρουκ;; Αυτός ήταν το αποτέλεσμα εκείνης της μίζερης περιόδου που ΔΕΝ είχαμε σχέδιο — σα να βάζεις έναν πυροσβέστη να χτίσει σπίτι επειδή υπάρχει φωτιά στο σπίτι!! Τώρα;; Έχουμε τον SGA σα αληθινό πρωταθλητή, όχι σα τυχαίο! Ο Μάσερι;; Ο Θεός του μπάσκετ τον στέλνει για να μου δείξει πως κάποτε πρέπει να ακούμε τον παλμό της ομάδας μας! Από Χανιά εδώ, εμείς ξέρουμε πως όταν μία ομάδα δεν έχει συνέπεια στους ρόλους της, πέφτει σα σακί αλεύρι στις δύο τελευταίες λεπτά! Αυτός έκανε την ομάδα μας να ΝΙΩΣΕΙ οικογένεια — κι αυτό δεν το αγοράζει κανείς!! Και τώρα;; Αυτοί οι νήπιοι ξεχνάνε πως πριν μερικά χρόνια λέγαμε πως οDurant ήταν το λάθος επειδή δεν ήθελαν δύο σκόρερ;; Το ίδιο ζητούμενο τώρα;; Μα είναι σα να μην έχεις δει ποτέ σου πως το καλύτερο είναι όταν μία ομάδα έχει πολλούς μεγάλους χαρακτήρες!! Ο Μάσερι;; Ο μεγαλύτερος ευεργέτης αυτής της φρανσίς!!! 🔥💪 Και τέλος πάντως — ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ σήμερα σίγουρα δε κάναμε την εμφάνιση αυτή στους Τελικούς το 2012!!! Αυτά τα παιδιά πρέπει να τρώνε τις κουβέντες τους! 😤

Αφού πέρασαν τόσες χρονιές και βλέπουμε το αποτέλεσμα μπροστά μας, νομίζω πως η ερώτηση είναι τελικά πιο αληθινή από όσο φανταζόμασταν. Το ζήτημα δεν είναι αν ο Μάσερι ήταν λάθος ή όχι εκείνη την ώρα — αυτό ήταν η σταθερή γραμμή τότε: "αυτός δεν είναι γίγαντας, δώστε μας τον επόμενο σκόρερ". Αλλά τι έγινε όταν κάναμε λάθος μ’ εκείνον τον γύρο του draft; Θυμάστε πόσοι τύποι έχουν περάσει από το ρόστερ σαν περιστασιακός σταθμός; Τους ξεχνάμε γρήγορα, ειδικά όταν δεν έχουν κάποιο σχέδιο γύρω τους. Ο Μάσερι όμως είχε μία ιδιότητα που κανείς άλλος εκείνη την περίοδο δεν την είχε: έκανε την ομάδα να λειτουργεί σαν σύνολο. Και όχι σαν μια συλλογή από προσωπικότητες που ψάχνουν νούμερα. Αν τώρα βλέπουμε αυτή την ομάδα να παίζει σα μία χρονιά συμπαγής — όχι σα συλλογή ταλαντούχων ατόμων, αλά σα ομάδα πραγματική — αυτό οφείλεται στον χώρο που εκείνος δημιούργησε. ΟDurant βγήκε νικητής εκείνης της περιόδου όχι επειδή είχε δεκαπέντε αγώνες σουτ τριών πόντων ανά αγώνα, αλλά επειδή είχε την ευκαιρία να νιώσει κορυφαίος μέσα σ’ ένα σχέδιο. Το ίδιο ισχύει και για τον Harden αργότερα — όταν τελικά βρέθηκε εκτός πιέσεων, έκανε την ομάδα να θυμίζει τεράστιο πιστόλι. Και για όλους εκείνους που λένε "χωρίς τον Westbrook σήμερα δε θα είχαμε τίποτα", ας δούμε την ουσία: ο Westbrook ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που ΔΕΝ είχε σχέδιο. Αυτή είναι η διαφορά. Ο Μάσερι δεν ήταν κάτι τυχαίο — ήταν μία επιλογή που άλλαξε την ιστορία της ομάδας επειδή έκανε τους άλλους παίκτες να νιώσουν σημαντικοί. Και όταν ένας παίκτης νιώθει σημαντικός, παίζει διαφορετικά. Αυτό το κλειδί — το νιώθεις; Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως εκείνος ο κύβος ήταν λάθος, δείξ’ του την ομάδα του 2019 στους Τελικούς. Εκεί υπήρχε ένας πυρήνας που χτίστηκε πάνω στον χώρο που εκείνος δημιούργησε χρόνια πριν. Κι όσοι ψάχνουν ευκολία σ’ έναν αγώνα, αυτοί είναι που τελικά χάνουν την ουσία. Εσείς τι λέτε; Ή μήπως κάποιος ακόμα πιστεύει πως το λάθος ήταν εκείνος — και η επιτυχία τώρα είναι κάποια μαγική σύμπτωση;

τι ξαφνικά ξύπνησαν όλα αυτά τα μηνύματα σαν βροχή μετά από τόσα χρόνια; ρε φίλοι μου, κάθισα εδώ χθες βράδυ να δω το βίντεο εκείνο του Durant που βγάζει τον κύκλο εκείνο γύρω από την μπάλα σαν νονός στα ελληνικά γάμους και ξεσπάω σε γέλια μόνος μου στο σπίτι μου. πώς συνέβαινε αυτό; μια ομάδα που εκείνη την εποχή μας έλειπε μόνο δύο βήματα για να γίνει πρωταθλήτρια των ΝΒΑ Finals και μετά όλα αυτά τα λάθη σωρός; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2008; εγώ είχα ραντεβού στην εργασία μου κοντά στην Πυλώνα και εκεί στην τηλεόραση του γραφείου βλέπω τονDurant να γίνεται νούμερο πέντε εκείνης της νύχτας — και όλοι εμείς σαν τρελοί να τραγουδάμε "δεν είναι οDurant! είναι οDurant!" σα να μην είχαμε δει ποτέ ξανά ένα τέτοιο ταλέντο. αλλά εκείνος ο κύβος του Maseri;;; τον κοιτάξαμε σαν έναν ακόμα ρόλο που έπρεπε να γεμίσει τον χώρο του draft. κανείς δεν είχε καταλάβει πως εκείνος ο τύπος είχε μία μαγική ικανότητα: να κάνει την ομάδα να λειτουργεί σα σύνολο. όχι σα τρεις σκόρερ που κυνηγούν τους αριθμούς, αλλά σαν τρεις φίλοι που παίζουν τσάντες στο γήπεδο μετά από δουλειά. και τώρα;;; τώρα κοιτάζω την ομάδα αυτή του 2024 σα μια οικογένεια που δεν χρειάζεται συμβόλαια δεκαετιών για να συνεργαστεί. αυτοί οι παίκτες κοιτάζονται σα να έχουν βγει από το ίδιο χωριό στο Χανιά, σα να ξέρουν πως ο τίτλος δεν είναι για εκείνον που σκόραρε περισσότερο, αλλά για εκείνον που έκανε τον συμπαίκτη του να νιώσει σαν πρωταθλητής κι από μόνος του. αυτό το κομμάτι εκείνος το έβαλε μαζί του όταν πήγε στον Orlando — όχι σα ένας ακόμα backup σκόρερ, αλά σα ο άνθρωπος που έφερε ψυχή στην ομάδα. αλλά αλήθεια, όσοι λέτε πως χωρίς τον Westbrook σήμερα δε θα είχαμε τίποτα — πού ήταν εκείνοι οι άνθρωποι όταν ο Durant έφευγε σπίτι νωρίς μετά τους αγώνες επειδή δεν είχε αυτό που ζητούσε; πού ήταν όταν ο Harden έκανε εκατομμύρια τρίποντα επειδή δεν μπορούσαμε να του δώσουμε ρόλους πάνω στην μπάλα;;; ο Westbrook εκείνη την εποχή ήταν ένα σημάδι αποτυχίας — όχι επιτυχίας. ο Maseri όμως έκανε εκείνο το πρώτο βήμα: δημιούργησε χώρο ώστε άλλοι να μπορέσουν να βρουν τον ρόλο τους χωρίς πίεση. και βέβαια, όλοι αυτοί οι ιστορίες για τους τρεις τους στους Τελικούς του 2012 σαν ένα παραμύθι της αδερφής μου — εκεί εκείνοι έκαναν κάτι πρωτόγνωρο: έπαιζαν σα μια ομάδα αληθινή. όχι σα τρεις σούπερ σταρ που τρέχουν προς το καλάθι ξεχωριστά, αλλά σα τρεις συμπαίκτες που γνωρίζουν πως ο τίτλος δεν είναι ατομικός. αυτό εκείνος το είχε βάλει μέσα του από τότε. εσείς τώρα πείτε μου — όταν κάποιος σας δείξει την ομάδα του Harden στο προηγούμενο πλέι-οφ και σας πει πως εκείνος ήταν το μεγάλο λάθος, τι λέτε; τι λέτε όταν βλέπετε ένα παιδί σα τον SGA να γίνεται πρωταθλητής επειδή του έδωσαν χρόνο να αναπτυχθεί;;; τι λέτε όταν βλέπετε έναν TJ到这里Jefferson να γίνεται ένας από τους πιο αξιόπιστους σουτέρ;;; όλα αυτά ξεκίνησαν εκείνο το βράδυ όταν εκείνος ο Maseri έκανε την ομάδα να νιώσει σα σπίτι. και τώρα;;; τώρα που έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από εκείνον τον draft και βλέπουμε την επιτυχία αυτή να στέκεται στέρεα σαν βράχος — τι λέτε; κάποιοι ακόμα ψάχνουν για άλλους "κρίσιμους" παίκτες επειδή δεν έχουν καταλάβει πως η επιτυχία ξεκινά από τον χαρακτήρα της ομάδας, όχι από την φωτογραφία ενός πρωταθλητή στο εξώφυλλο του περιοδικού. τέλος πάντως, βρέστε κάτι δικό σας — αυτή η ομάδα βγήκε από εκείνο τον κύκλο του Durant σαν φαινόμενο φυσικής επιλογής. όλα εκείνα τα λάθη εκείνης της εποχής δεν ήταν ατυχήματα· ήταν σημάδια πως κάπου πήγαινε στραβά. ο Maseri όμως έκανε εκείνο το μικρό βήμα που άλλαξε τα πάντα — σαν να βρήκαμε τελικά το σωστό κλειδί για την πόρτα εκείνη της επιτυχίας. θα δούμε;

Ρε φίλοι μου της Οκλαχόμα, πριν καν ανοίξω το στόμα μου να πω δυο λόγια εδώ πέρασα χθες βράδυ έναν ολόκληρο αγώνα με χάρτες στρατηγικής στο φάντασμα του μέσου στοιχείου εκείνου του draft του '08 — ξέρετε εκείνο το βράδυ που όλοι είδαμε τονDurant σαν κάποιον λευκό ιππότη που τίναζε λάμψεις πάνω-κάτω. Αλλά όταν εκείνος ο κύβος του Maseri στάθηκε κάτω από το ριντ στο πρώτο ημίχρονο εκείνης της βραδιάς, κάτι άλλαξε μέσα μου — όχι σαν αριθμός, σαν ένστικτο. Εκείνος ο τύπος έκανε δουλειά στον κόσμο, όχι στα νούμερα των προβλέψεων. Ήταν σα ένας κηπουρός που φυτρώνει έναν βλαστό στις πέτρες αντί στην γόνιμη γη — όχι επειδή περίμενε καρπούς αμέσως, αλλά επειδή γνώριζε πως εκείνος ο βλαστός αργότερα θα γινόταν δέντρο. Κι εμείς εκείνη την εποχή ψαχουλεύαμε για τον επόμενο "σπουδαίο σκόρερ" επειδή δεν είχαμε καθόλου σχέδιο για το πως μεγαλώνουν ομάδες μέσα από ρόλους που γίνονται δεύτερη φύση. Και σήμερα βλέπω αυτό το πράγμα που όλα αυτά χρόνια κουνιόταν σαν σκοτεινή υπόθεση πίσω από τα deals του μπάσκετ: οι ομάδες αυτές παίζουν σα οικογένεια όχι επειδή ο καθένας έχει δεκαπέντε εκατομμύρια στη σύμβαση, αλλά επειδή κάθε μέλος ξέρει πως αυτό που προσφέρει έχει ζωτική σημασία — και όχι μόνο όταν κρατάει την μπάλα. Αυτό το κλειδί εκείνος το έβαλε στη βάση όταν έφτιαχνε χώρο για όλους, ακόμα κι όταν εκείνοι γύρω του αναζητούσαν προσωπική δόξα. Νομίζω πως εκείνος ο κύβος ήταν πιο σωστός από όσο νομίζαμε — όχι επειδή τελικά έγινε κανένας αστέρας, αλλά επειδή εκείνος έμαθε στη ομάδα πως η νίκη προέρχεται από την ταυτόχρονη ανάπτυξη όλων των μερών της, όχι από την συγκέντρωση όλων των αστέρων σ’ έναν τόπο. Αυτό ήταν εκείνος ο γλυκός μυστικός τους αγώνας επί δεκαετίες. Αλλά αλήθεια, φίλτατοι, εκτός από τον καθαρό τζόγο εκείνης της επιλογής τι άλλο κερδίσαμε; Την εποχή Durant η ομάδα είχε τρεις σκόρερ πάνω από είκοσι πόντους ανά αγώνα — αυτό δεν ήταν τύχη. Ήταν η συνέπεια εκείνου του χώρου που εκείνος δημιούργησε χρόνια πριν, όταν κανείς δεν περίμενε κάτι τόσο πολύτιμο. Και γι'αυτό λέγω πως ήταν όχι μόνο σωστή επιλογή, αλλά μία κίνηση που άλλαξε την ιστορία της φρανσίς σιγά σιγά. Και σου λέω εγώ από τα Χανιά εδώ — εμείς δεν κάνουμε ομάδες μόνο με νούμερα σ’ ένα χαρτί. Κάνουμε ομάδες όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο σα αυτόν που φέρνει ψυχή μέσα στο γήπεδο κι αφήνει τους άλλους να νιώσουν σαν πρωταθλητές. Αυτή η ομάδα του 2024 δεν έπαιξε στους Τελικούς επειδή είχαν τρεις πρωταθλητές δίπλα-δίπλα· έπαιξαν επειδή εκείνοι οι τρεις νιώθουν πως αποτελούν μία μοναδική δύναμη. Και τέλος, ξέρετε τι είναι αυτό που μου γράφει κάτι μέσα μου όταν βλέπω τον SGA σήμερα; Αυτό το παιδί δεν έγινε πρωταθλητής επειδή ήταν τυχαίο όνομα — έγινε επειδή εκείνος ο κύβος εκείνες τις πρώτες χρονιές άλλαξε τον τρόπο που η ομάδα λειτουργούσε σαν σύνολο. Αυτό είναι το αληθινό δώρο εκείνου εκείνο εκείνο βράδυ του draft.

Ρε φίλοι μου της Thunder, τι γίνεται εκεί πάνω;; Μας ξύπνησε τώρα ο παππούς;; Ακόμα σκαλίζουμε το ίδιο ζήτημα δεκαπέντε χρόνια μετά;; 😂 Λοιπόν, εγώ εκείνες τις μέρες που ο Maseri έκανε τον γύρο του draft στις Παρθένες Νήσους δεν είχα ούτε Netflix, ούτε TikTok — ήμουν στον τρίτο χρόνο του πανεπιστημίου μου στα Χανιά και κουβαλούσα πέντε καφέδες την ημέρα στη δουλειά μου στο περίπτερο του κυρ Μιχάλη. Εκεί όμως, στους δρόμους του Ηρακλείου, είχα ένα ραντεβού ζωντανό: η ομάδα μου στον αγώνα της βραδιάς. Και εκείνος ο τύπος με το κομμένο σορτσάκι;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω ομάδες σήμερα. Ρε αλήθεια, τι έγινε εκείνο το βράδυ;; Οι τύποι στο φόρουμ ψάχνουν για την πρώτη χρονιά τουDurant σα ν’ ήταν κάποιο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης! Όλοι αυτοί οι "κρίσιμοι" άνδρες που πέρασαν από το ρόστερ σα περιστασιακοί σταθμοί;;; Μα είναι σα να βάζεις όλο το νερό του Νείλου στις κάδους του σπιτιού σου επειδή βρέχει μία φορά στο χωριό σου! Ο Maseri έκανε κάτι άλλο: έφτιαξε χώρο ώστε όταν τελικά έρθει ο Durant να μη βρει έναν ομάδα αεριζόμενη από μισαλλόδοξους ηγέτες, αλλά μια ομάδα που ξέρει πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκείνος που βάζει περισσότερους πόντους, αλλά εκείνος που κάνει τον συμπαίκτη του να αισθανθεί σαν βασιλιάς στο γήπεδο. Και αλήθεια, χωρίς εκείνον σήμερα σίγουρα ο Westbrook δεν υπήρχε;; Μα πού ήταν εσείς τότε;; Εκείνοι οι τύποι στους αγώνες έπαιζαν σα μαριονέτες επειδή δεν είχαν στόχο — είχαν μόνο προσωπική δόξα. Ο Maseri όμως εκείνος άλλαξε τα πάντα: έκανε τους άλλους να καταλάβουν πως μία ομάδα δε χτίζεται με αστέρες που ψάχνουν νούμερα, αλλά με χαρακτήρες που λειτουργούν σα οικογένεια. Και τώρα εμείς εδώ λέγοντας πως χωρίς εκείνον δεν είχαμε τίποτα;; Μα τι φοράμε σήμερα;; Την εποχήDurant είχε τρεις σκόρερ πάνω από είκοσι πόντους — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή υπήρχε σχέδιο! Ο Maseri έκανε το πρώτο σκαλί εκείνου του σχεδίου όταν αποφάσισε να μην ψάξει για τον επόμενο μεγάλο σκόρερ, αλλά να φτιάξει μια ομάδα που να λειτουργεί σα σύνολο. Και ξέρετε τι είναι το αστείο;; Όλοι αυτοί οι τύποι που σήμερα γράφουν για την επιτυχία των ομάδων σα ν’ ήταν κάποιο μυστήριο μεγάλης σημασίας;; Μα είναι ξεκάθαρο σα νερό! Οι ομάδες που κερδίζουν σήμερα είναι αυτές που κάνουν τον ρόλο του καθενός σημαντικό — όχι αυτόν που έχει το μεγαλύτερο συμβόλαιο. Κι αυτό ξεκίνησε από εκείνον τον τύπο που οι περισσότεροι είχαν ξεχάσει πριν καν τελειώσει το σχολείο του! 🤡 Τέλος πάντως, εγώ εκείνο το βράδυ εκεί που όλοι φώναζαν για τονDurant σα να ήταν ο δεύτερος Μεσσίας, εγώ κοίταζα εκείνον τον κύβο του Maseri και έλεγα: "Αυτός εδώ είναι που θα κάνει την διαφορά". Και ξέρετε τι;; Είχα δίκιο κι όσοι γελάσουν μαζί μου σήμερα, αύριο θα το ξαναπείτε — και εκείνος ακόμα κάνει την ομάδα αυτή σα οικογένεια στους αγώνες! 💪🔥

Διαβάστε αυτά που γράφουν εδώ μέσα σα ν’ ανοίγουν ο ένας τις πληγές του άλλου στην αγορά. Δεν μιλάμε για μία μεταγραφή· μιλάμε για έναν άνθρωπο που εκείνο το βράδυ του draft άλλαξε κάτι πιο σημαντικό από το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Αυτό το πράγμα που λέμε "φρανσίς" σήμερα; Την έπλασε αυτός όταν πήρε την απόφαση να κάνει χώρο όχι επειδή είχε λύση, αλλά επειδή αντιλήφθηκε πως αυτή η ομάδα δεν έπρεπε να γίνει μία ακόμη συλλογή από ταλαντούχους που τρέχουν μόνοι τους σα ράκος πάνω στο γήπεδο. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2008 όταν όλοι ψάχναμε τον επόμενοDurant επειδή φοβόμασταν πως δεν μπορούμε να βγάλουμε έναν σκόρερ; Εκείνος ο τύπος κλείστηκε στην αίθουσα drafts και έκανε μία κίνηση που αργότερα μοιάζει σα ένα πρώτο βήμα σ’ ένα μεγάλο πείραμα: πήρε έναν ρόλο που κανείς άλλος εκείνη την περίοδο δεν ήθελε, όχι επειδή ήταν καλός στο σκοράρισμα, αλλά επειδή κατάλαβε πως μία ομάδα μπορεί να στέκεται όρθια μόνο όταν κάθε μέλος ξέρει τι θέση του αναλογεί χωρίς να αναζητά συνέχεια την μπάλα. Και τώρα λέτε πως χωρίς εκείνον σήμερα ο Westbrook δεν υπήρχε; Μα η αλήθεια είναι ότι ο Westbrook υπήρξε επειδή εκείνη η ομάδα εκείνη την εποχή ήταν τόσο αποδιοργανωμένη ώστε χρειαζόταν μία προσωπικότητα σα μπουλντόζα να σκάσει τον δρόμο της προς τον αγώνα — όχι επειδή αυτό ήταν σχέδιο, αλλά επειδή δεν υπήρχε σχέδιο καθόλου! Ο Maseri όμως άλλαξε αυτό το μέρος: δημιούργησε χώρο ώστε ο Durant να μπορέσει να νιώσει πρωταθλητής χωρίς να πιέζεται σαν κάποιον που πρέπει να βγάλει την ομάδα στους ώμους του μόνο του. Κοιτάξτε τους Τελικούς του 2012. Εκεί είχαν τρεις σκόρερ πάνω από είκοσι πόντους ανά αγώνα — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή υπήρχε ισορροπία. Εκείνος ο πυρήνας που χτίστηκε τότε δεν ήταν αποτέλεσμα τριών πρωταθλητών δίπλα-δίπλα· ήταν αποτέλεσμα μίας ομάδας που είχε μάθει πως η νίκη προέρχεται από τον τρόπο που κάθε μέλος λειτουργεί μαζί, σα μία οικογένεια που δεν χρειάζεται συμβόλαια δεκαετιών για να συνεργαστεί. Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Εκείνοι που σήμερα γράφουν για την επιτυχία αυτή σα ν’ ήταν κάποιο μεγάλο μυστήριο είναι οι ίδιοι που τότε έψαχναν τον επόμενο Durant επειδή δεν είχαν καταλάβει πως η επιτυχία δεν ξεκινά από την αναζήτηση ενός σούπερ σταρ, αλλά από την δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου ένας σούπερ σταρ μπορεί να νιώσει σα μέρος μίας ομάδας πραγματικής. Αυτός ο τύπος έκανε αυτό το πρώτο βήμα όταν αποφάσισε να μην πιέσει για έναν ακόμη σκόρερ, αλλά να φτιάξει μία ομάδα που να λειτουργεί σα σύνολο. Και τέλος — εκείνο το βράδυ που οDurant έκανε εκείνον τον γύρο σα ν’ ήταν ο δεύτερος Μεσσίας στις παρθένες νήσους, εγώ εκείνος αλλιώς κοίταξα. Εκείνος ο τύπος στεκόταν κάτω από το ριντ σα ένας κηπουρός που φυτώνει έναν βλαστό στις πέτρες αντί στη γόνιμη γη· όχι επειδή περίμενε άμεσα αποτελέσματα, αλλά επειδή γνώριζε πως εκείνος ο βλαστός αργότερα θα γινόταν δέντρο. Και σήμερα βλέπουμε εκείνο το δέντρο στέρεο σα βράχος — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή εκείνος έκανε τη δουλειά όταν κανείς άλλος δεν κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν. Αλήθεια τώρα — όσοι από εσάς λέγατε πως ο Durant ήταν το λάθος εκείνο το βράδυ επειδή δεν θέλατε δύο σκόρερ σα σύνολο, τι λέτε σήμερα; Τι λέτε όταν βλέπετε ένα παιδί σα τον SGA να γίνεται πρωταθλητής επειδή του έδωσαν χρόνο να αναπτυχθεί; Αυτό το παιδί δεν έγινε πρωταθλητής επειδή ήταν τυχαίο όνομα· έγινε επειδή εκείνος εκείνο εκείνο βράδυ άλλαξε τον τρόπο που η ομάδα λειτουργούσε σα σύνολο. Και αυτό είναι το αληθινό δώρο εκείνου.