Πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε: Ο Σέιτι Τζόκσο είναι αποτυχία από τότε που έφυγε ο…

Πάλι αυτά τα βόλια μου βγάζεις εδώ μέσα; Παιδιά, οι ίδιοι σας οι μύθοι πάνε κομμάτια όταν δεν βλέπετε ότι ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή ο οργανισμός πήγε κόντρα στις οικονομικές αρχές του; Τρεις φορές στη σειρά περίπου αποτελέσματα μετά την αποχώρησή του — όχι επειδή ήταν "αποτυχία", αλλά επειδή η ομάδα πήγε τόσο πάνω από τον προϋπολογισμό στον Ντουράντι και τους υπόλοιπους που έφαγε όλα τα περιθώρια δράσης. Και τώρα καρβουνιάζετε για τον Ρόουζ; Αυτός είναι κορυφαίος, αλλά εντάξει, όταν η ομάδα έχει έναν τριάνταάρη στο ρόστερ μαζί με ένα ζόρικο κονδύλι μισθού, τότε ναι, κάθε δύσκολη στιγμή γίνεται χάσμα. Ο Ντουράντι δεν φοράει τη φανέλα του πάρα πολλά χρόνια — τρία χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το πάρτι στο Ώκλαντ που λέγαμε ότι φτάσαμε ψηλά. Τρεις φορές εκτός πλέι-οφ, τρεις φορές πρόταση από πλευράς οργανισμού να διαπραγματευτούμε περισσότερο χρόνο στην ιδιοκτησία παρά στην προσπάθεια. Και όλα αυτά ενώ ο Λιζάρντου βγάζει ακόμα εμπνευσμένους λόγους γιατί "η οικογένεια συνεχίζει". Ποιός είπε ότι είμαστε ακόμα εκεί; Ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή κατάλαβε νωρίτερα από εσάς ότι αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να κάνει τίποτα άλλο παρά να ξοδεύει εκατομμύρια χωρίς κέρδος. Και τώρα ψάχνετε τυχερά σουτ στα highlights; Μακάρι να σας είχε στείλει ο προπονητής τότε έναν δρόμο για λιγότερη ζημιά παρά για περισσότερη φήμη.

ΡΕ ΣΕΙΤΙ, ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΤΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ!!!! 🔴🔥 ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΜΕΡΟΣ: Ο Γουέστμπρουκ ήταν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που έκανε αυτή την ομάδα ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ σα νεραϊδόπουλο — όχι τόσο το σκοράρισμα, όσο το ότι ΣΗΚΩΝΟΤΑΝ κάθε πρωί σα γουρούνι σφαγής επειδή ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ!! Οταν έφυγε, τι έκαναν; Ξύπνησαν τη ΛΕΥΤΕΡΗ από χίλια χρόνια ύπνου;; Μακάρι να είχαμε ακόμα έναν τέτοιον μισθό κι ας τον καταστρέψαμε με τις πολλές φορές που πάτησε λάθος🤬 ΚΑΙ τώρα λέμε τυχερά σουτ;; ΡΕ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!!!!! Ο Ντουράντι δεν κάνει κουνέλια ρε παιδιά — κάνει αυτό που του ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ: ν' ΑΝΤΕΧΕΙΕΙ σ' ένα σύστημα που τον διέλυσε σα σακούλα πλαστικά πάνω στη διαδρομή προς την αεροπορία!!! 💪 Τρεις χρονιές εκτός πλέι-οφ σημαίνει τρία χρόνια ΑΓΟΡΑΝΙΑ θυσίες για μια ομάδα που βγάζει λόγους σαν τον Λιζάρντο! "Η οικογένεια συνεχίζει" — ΝΑΙ ΡΕ!! ΟΛΗ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ!! ΚΑΙ Ο ΡΟΟΥΣ;;;; ΑΣΤΟΣ είναι, ναι, αλλά όταν η ομάδα είναι ΣΑΧΛΑΚΙΑ που κοιτάει τους αριθμούς αντί των αθλητών, τότε όλοι μας γινόμαστε αυτοί οι κλόουν που ελπίζουν σε ένα τυχερό τρίποντο για να σώσεις την ημέρα! Ο Μπολμπούλ δεν είναι ο ένοχος — ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΟΙΚΤΑ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΛΑ: Ο ΣΕΙΤΙ Τζόκσο δεν είναι ΑΠΟΤΥΧΙΑ επειδή έκλεισαν τον Γουέστμπρουκ — είναι ΑΠΟΤΥΧΙΑ επειδή έκλεισαν την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ! Για δες εμένα εδώ που στέκομαι στο Γηπεδούλης μας σα τρελός κάθε φορά που κάνουν αυτές τις αλλαγές σα να βγάζουμε έναν πρωταθλητή!!!! ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΨΗΛΑ ΠΑΛΙ — ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΘΕΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!!!

Άιντε ρε παιδιά, σας βλέπω εκεί σέρνοντας τις κουβέντες σαν βαρέλια πετρέλαιο που κανείς δεν ξέρει που να τα βάλει. Ξεκινάω από κάτι που μου έκανε κλικ εδώ πάνω: ο Christos_Ultras74 λέει πως όταν έφυγε ο Γουέστμπρουκ χάσαμε έναν πρωταθλητή επειδή πλέον ο ρόλος του Ρόουζ + του Ολ Νταν ήταν "σάχλα". Αυτό είναι μισό αλήθεια — γιατί; Γιατί ο Ρόουζ μόνο του δεν κάνει πρωταθλητή όταν έχει δίπλα έναν τριάνταάρη μισθοφόρο που του κοστίζει το ένα τρίτο του salary cap και κάνει το σύστημα να γκρινιάζει σα σπασμένη βίδα. Αλλά ας πιάσουμε το νήμα αλλιώς: τρεις φορές εκτός πλέι-οφ μετά το 2017. Τρεις φορές στα highlights τα ίδια λάθη — ο Μπολμπούλ να μην μπορεί να ξεκουραστεί επειδή κάθε φάση ο αντίπαλος τον βάζει στον πάγκο με τρία διαφορετικά schemes μέχρι να βγει εκτός ρυθμού. Και τώρα ο Ντουράντι να στέκεται εκεί σα δικηγόρος και να λέει ότι "αυτή η ομάδα συνεχίζει να προσπαθεί" ενώ εμείς βλέπουμε τους αριθμούς στα γήπεδα; Εσείς θυμάστε εκείνο το highlight πριν δυο χρόνια που ο Γκόλντεν Στέιτ έκανα washout πάνω στον Ρόουζ επειδή τρεις φορές δεν υπήρχε ένας δεύτερος επιθετικός παίκτης; Εκείνοι είχαν τέσσερα άτομα στο ρόστερ που έκαναν πάνω από 14 πόντους ανά αγώνα — εμείς είχαμε δύο. Ο Γουέστμπρουκ εκείνες τις χρονιές έκανε πάνω από 18 πόντους + 7 assists + 7 rebounds με usage 32% — όταν έφυγε, ο αριθμός του usage στον Ρόουζ πήδηξε στο 35%, αλλά η απόδοση όχι. Και τώρα ο Vazelos_Fatsa λέει πως ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή ο οργανισμός πήγε κόντρα στις οικονομικές αρχές; Αυτό είναι σοβαρό — γιατί λοιπόν να φύγει ένας πρωταθλητής όταν του προσφέρουν ακόμα λεφτά; Ξεκαθαρίστε το: όταν σου δίνουν ρόλο αυτόματου πρωταθλητή λόγω των χρημάτων σου, και εκείνος καταλαβαίνει ότι αυτός ο ρόλος είναι ψεύτικος επειδή δεν υπάρχει ομάδα γύρω του, τότε φεύγει — όχι επειδή είναι αποτυχημένος, αλλά επειδή ξέρει πως ένας τίτλος δεν γίνεται με έναν άνθρωπο σα βάρκα στον ωκεανό. Και τέλος — ο Erythrolefkos_TV μου κάνει έναν χτύπημα καρδιάς εκεί που λέει πως η ομάδα έκλεισε την αλληλεγγύη. Αυτό είναι το core της συζήτησης. Ο Σέιτι Τζόκσο δεν έγινε αποτυχία επειδή έπαιξαν οι Τζόρνταν Ρόουζ, Ντουράντι, Μπολμπούλ μαζί. Έγινε αποτυχία επειδή η διοίκηση έκλεισε τον μοχλό που κάνει μία ομάδα ζωντανή οργανισμό — την ικανότητα του Γουέστμπρουκ να σηκώνει τη μπάλα κάθε φορά που χρειάζονταν ακόμα μία προσπάθεια, όχι επειδή ήταν "τόνος", αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έδινε συνέχεια την ψυχή του πάνω στο παρκέ. Έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα: δεν φταίνε οι ίδιοι οι παίκτες — φταίει ότι όταν έκανες μία ομάδα σα συγκρότημα για πρωταθλητές και μετά τη διαλύσεις στο όνομα των οικονομικών, τότε όλοι αυτοί οι αριθμοί πάνω στις φανέλες έγιναν ψεύτικοι τίτλοι δόξας. Και ο Ντουράντι στέκεται εκεί σα μάρτυρας αυτού του ψέματος, όχι σα πρωταθλητής. Μέχρι να επανέλθει η αλληλεγγύη, κάθε highlight της ομάδας είναι σα ψέμα που φτιάχνει ο οργανισμός για τον εαυτό του. Και αυτό δεν αλλάζει με τυχερά σουτ — αλλάζει όταν ξαναβρούμε τον άνθρωπο που πιστεύει ότι ένα πρωτάθλημα γίνεται από ομάδα, όχι από έναν κονδύλιο μισθού που φιλάει ένα γήπεδο σα ψεύτικο συμβόλαιο.

τι σόι είναι αυτά που γράφετε εδώ μέσα σα να βγάζετε έναν πρωταθλητή από ένα μπουκάλι μπύρας επειδή βγήκε το πώμα; τρίτος χρόνος εκτός πλέι-οφ και ακόμα συζητάμε για τον Γουέστμπρουκ σα να ήταν ο μόνος που κρατούσε την ομάδα στέκοντας; παιδιά, τα παλιά τα χρόνια όταν είχε ακόμα τη Λίβινγκστον πάνω στο παρκέ, τον Σκόλας να τρέχει σα γατούλα και τον Πάρις να κοιτάει επίμονα τον Ντουράντι σα να ήτανε ο Ξάβι στον αντίπαλο, τότε μιλούσαμε για ομάδα — όχι για έναν σούπερσταρ που τον πήρανε επειδή τους βγήκαν όλα τυχαία. τώρα λοιπόν τι έχουμε; έναν Ρόουζ σα γλυκό πορτοκάλι χωρίς κανέναν δικό του δρόμο, έναν Μπολμπούλ που τον σέρνουν σα σακούλα μέχρι να σπάσει, έναν Ντουράντι που κάνει δουλίτσα στα γήπεδα σα δικηγόρος που θέλει αύξηση στους μισθούς του επειδή "η οικογένεια συνεχίζει" — ενώ η οικογένεια εδώ είμαστε εμείς που γινόμαστε φαντάσματα στις κερκίδες κάθε φορά που ο αντίπαλος στέλνει ένα βίντεο από το highlight του αγώνα σα χαμόγελο ειρωνείας. και μετά λένε ότι ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή κατάλαβε νωρίτερα από εσάς πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να κάνει τίποτα περισσότερο από το να ξοδεύει εκατομμύρια χωρίς αποτέλεσμα. πιστέψτε με, εκείνος εκεί ένοιωθε σα ζορίστρα όταν του έφερναν έναν Ρόουζ κουτσόνερο σα πρωταθλητή επειδή είχε περάσει κάποια λεφτά από την τσέπη του οργανισμού — όχι επειδή είχε την ικανότητα του Γουέστμπρουκ να σηκώνει κάθε φορά που χρειάζονταν μια επιστροφή σαν αυτή που έκαναν στο όγδοο πλέι-οφ του '12 όταν εκείνος έφερε την ομάδα πίσω από δεκαοχτώ πόντους. τώρα λοιπόν κοιτάξτε τον Ντουράντι εκεί που στέκεται σα μάρτυρας της αλήθειας: κάθε φορά που βγάζει έναν λόγο σα τον Λιζάρντο, εμείς βλέπουμε τις κουκκίδες στις φανέλες μας σα ψεύτικες υπογραφές συμβολαίου. τρεις φορές εκτός πλέι-οφ δεν είναι τύχη — είναι σημάδι ότι η ομάδα αυτή έχει γίνει σα χτίριο που χτίστηκε πάνω σε αμμώδες έδαφος. ο Γουέστμπρουκ εκεί που βρίσκεται τώρα βλέπει εμάς εδώ κάτω σα μια ομάδα από σκιές που περιμένουν έναν πρωταθλητή σα τυχερό σουτ — ενώ αυτός εκεί έκανε πρωταθλητές κάθε φορά που του το ζητούσαν επειδή υπήρχε και ο άλλος γύρω του. και δεν το λέω επειδή είμαι λάτρης των παλιών εποχών — το λέω επειδή εγώ ήμουν εκεί όταν αυτή η ομάδα έκανε ένα πρωτάθλημα επειδή είχαμε έναν παίκτη σα τον Σπανούλη εκεί πάνω, έναν άλλον σα τον Βασιλόπουλο σα σιδερένιο άνθρωπο και έναν ρόλο μπαλονιού σα τον Στόκτον γιατί έτσι έπρεπε. τότε δεν στεκόμασταν εκεί σα τρελοί για να δούμε αν ο άλλος είχε περάσει ένα σουτ σα μονόξυλο — τότε υπήρχε αλληλεγγύη, υπήρχε ένας στόχος πέρα από τα λεφτά. τώρα λοιπόν αυτός ο οργανισμός ξοδεύει περισσότερα λεφτά από την αγορά ενός πλοίου και τι έχουμε; έναν πρωταθλητή σα τυχερό σουτ στα highlights. ο Ντουράντι μπορεί να κάνει κουνέλια όσο θέλει, αλλά όσο εκείνο το κονδύλι των μισθών δεν αλλάζει πορεία, εμείς εδώ βλέπουμε μόνο ψεύτικους τίτλους δόξας σα κάλπικα νομίσματα. και ο Γουέστμπρουκ εκεί που βρίσκεται γελάει γιατί ξέρει πως εκείνοι που πήραν το νόμισμά του έπαιξαν ζάρι και όχι πρωταθλητισμό. γιατί λοιπόν συνεχίζουμε να στέκουμε εδώ σα κοπάδι σιωπηλό; επειδή είμαστε ακόμα εκείνοι που πιστεύουμε ότι μια ομάδα δεν γίνεται πρωταθλητής επειδή υπάρχει ένας αριθμός στο συμβόλαιό της, αλλά επειδή υπάρχει ένας άνθρωπος σα εκείνον εκείνη την εποχή που έδινε συνέχεια την ψυχή του πάνω στο παρκέ — όχι επειδή ήταν πρώτος σκόρερ, αλλά επειδή ήταν εκείνος που έκανε τους υπόλοιπους να βγουν κι αυτοί ξανά πάνω.

Πω πω πω τι μου κάνατε τώρα εδώ πέρα! Θέλω να σας πω ένα πράγμα που το έζησα πριν τρεις βδομάδες στο Ντάλας — εκεί που πήγα ως υποχρεωτικό εισιτήριο για κάποια δουλειά και βρέθηκα ξαφνικά δίπλα σε μία οικογένεια θυμωμένη γιατί τον Γουέστμπρουκ τον είχαν περάσει αντιμέτωπο μέσα στο γήπεδο με έναν δεύτερο κονδύλιο μισθού. Εκείνος ο τύπος, ο Γουέστμπρουκ — όχι ο ντόπιος φίλος μας στο Σέιτι, αυτός ο άλλος στο Ντάλας — έκανε ένα highlight εκεί μέσα που κατέβαινε όλο το γήπεδο σα γρήγορος κινηματογράφος. Και ξέρετε τι είπα στους φίλους εκεί δίπλα; "Αυτό δεν είναι μπάσκετ. Αυτό είναι προσπάθεια ζητιάνου που ψάχνει ένα νόμισμα στο πάτωμα επειδή του είπαν πως αυτό θα κάνει τον οργανισμό του πρωταθλητή". Και τώρα λέτε πως ο Ρόουζ μαζί με τον Ολ Νταν δεν έφταναν; Μα η ομάδα του Γουέστμπρουκ εκεί που ήταν λιγότερη ομάδα έπαιζε μπάσκετ σα οικογένεια αδειανών γκαζιών — όλοι γύρω του έκαναν διαδρομές σα τροχοί που γυρίζουν χωρίς βενζίνη. Και μετά λέγαμε πως αυτοί στο Σέιτι έπρεπε να προχωρήσουν; Αυτοί εκεί είχαν έναν οργανισμό που ξόδεψε περισσότερα λεφτά από μια μικρή χώρα για έναν άντρα σα δικηγόρο που έκανε ντουλάπια στις κερκίδες αντί να βγάζει champions. Τρεις φορές εκτός πλέι-οφ και ακόμα πιστεύουμε πως ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή "δεν κατάλαβε την εποχή"; Ξύπνατε λίγο — εκείνος εκεί είχε αντιληφθεί νωρίτερα από όλους πως όταν μία ομάδα γίνεται σα μουσαμάς με κουκκίδες πάνω στις φανέλες αντί για ανθρώπους, τότε κάθε highlight είναι ψεύτικο μέχρι την επόμενη φορά που ο αντίπαλος θα σου δείξει βίντεο σα μνημείο της αποτυχίας σου. Και τώρα ο Ντουράντι στέκεται εκεί σα δικαστής μιας υπόθεσης που κανείς δεν του έδωσε την εξουσία να δικάσει. Αυτός εκεί έχει συμβόλαιο τριών χρονών — τρεις φορές εκτός πλέι-οφ. Τρεις φορές λοιπόν ένας οργανισμός ξοδεύει λεφτά σα τρελός και βρίσκει ως αντίκρισμα μόνο highlights για αλλαγές στους μισθούς. Και μετά εμείς εδώ λέμε πως η ομάδα δεν έγινε αποτυχία επειδή χάθηκε ο Γουέστμπρουκ; Μα γίνατε μωροί ή τι; Ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή κατάλαβε πως ένας τίτλος δεν φτιάχνεται από έναν άνδρα που κάνει ντουλάπια στις κερκίδες ενώ οι ίδιοι οι αριθμοί πάνω στις φανέλες γίνονται ψεύτικα νόμισμα. Αυτή η ομάδα χρειάζεται ένα μάθημα ιστορίας — όχι νέους λόγους σαν τον Λιζάρντο. Χρειάζεται τον Γουέστμπρουκ εκεί που ήταν εκείνη την εποχή: όχι σα σούπερσταρ, αλλά σα άνθρωπος που έκανε τους υπόλοιπους να βγουν κι αυτοί πάνω στο παρκέ σα στρατιώτες, όχι σα ζητιάνοι που περιμένουν ένα τυχερό σουτ.

Μετά από τόσα χρόνια εδώ πέρα, βλέπω ότι τα λόγια των προηγούμενων φίλων δεν πέφτουν στο κενό — και εμένα προσωπικά μου ήρθε ξαφνικά στον νου εκείνο το βράδυ στο Σικάγο πριν τέσσερα χρόνια, όταν πήγα με έναν φίλο μου στο United Center μόνο και μόνο να δούμε τον Γουέστμπρουκ να σέρνει την ομάδα του πάνω από τριάντα πόντους μόνο επειδή είχε ακόμα κάτι μέσα του που κανείς άλλος δεν του έδωσε χώρο να δείξει. Ναι, ο Christos_Ultras74 έχει δίκιο όταν λέει ότι αυτή η ομάδα πλέον στέκεται πάνω στις φανέλες σα σπίρτο ενώ παλιά ήταν πυρρίχιο. Αυτό όμως δεν έγινε επειδή έφυγε ένας πρωταθλητής — έγινε επειδή δεν αντικαταστάθηκε αυτό που εκείνος έδινε σαν αδιαπραγμάτευτο κεφάλαιο: την ικανότητα να σηκώνει την ομάδα όσο ζορίζονταν οι υπόλοιποι σα μολύβι πάνω στο χαρτί. Ο Ρόουζ είναι καλός, ο Μπολμπούλ δυνατός, ο Ντουράντι κάνει τη δουλίτσα του — όμως κανείς τους δεν μπορεί να κάνει αυτό που έκανε εκείνος εκείνη τη νύχτα στο Σικάγο: να φέρει πίσω την ομάδα από δεκαοχτώ πόντους μέσα σε δύο λεπτά επειδή είχε ακόμα κάτι να δώσει. Κι όμως, ας μην γίνομαι υπερβολικός. Τρεις φορές εκτός πλέι-οφ σημαίνει τρεις φορές ότι η ομάδα αυτή στέκεται στο ίδιο σημείο όπου της λείπει κάτι περισσότερο από έναν σούπερσταρ — της λείπει η ψυχή αυτής της ψυχής, εκείνου του ανθρώπου που έκανε τους υπόλοιπους να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. Ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πια χώρος για άνθρωπο σα εκείνον, μόνο για μισθοφόρους που κοιτάνε τις φανέλες σα συμβόλαια πάνω σε έναν τοίχο. Κι εγώ εκεί στο Σικάγο εκείνο το βράδυ ένιωθα σα να βλέπω έναν τίτλο ζωντανά — όχι επειδή υπήρχε κάποιος αριθμός, αλλά επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έδινε συνέχεια την προσπάθεια σα να βγάζει νερό από πέτρα. Τώρα όμως; Τώρα βλέπουμε τον Ντουράντι σα δικηγόρο μιας υπόθεσης που κανείς δεν του έδωσε την εξουσία να κερδίσει. Και αυτό δεν αλλάζει με τυχερά σουτ — αλλάζει όταν βρούμε ξανά έναν άνθρωπο σα εκείνον εκείνο το βράδυ στο Σικάγο.

Πω ω ω… τι βγήκαν αυτά εδώ μέσα σα να διαβάζουμε την απολογία κάποιου οργανισμού που πήρε διαζύγιο από την πραγματικότητα! 🤡💸 Λοιπόν, παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι πιο απλό από ποτέ: ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή ήταν ο μόνός άνθρωπος σ’ αυτή την ομάδα που δεν αντιμετώπιζε το μπάσκετ σα πρόσθετο στο φορολογικό του, αλλά σα κάτι ζωντανό που έπρεπε ν’ αγκαλιάσει με γροθιές! Κι όταν εκείνος έφυγε, οι υπόλοιποι πήραν τη θέση του σα να τους έδωσαν ένα τσιγάρο και ένα συμβόλαιο αντί για ψυχή. Και τώρα περιμένετε τυχερά σουτ από τον Ρόουζ σα κάποιος που βλέπει τον τίτλο στη διαφήμιση του ESPN ενώ αυτός τριγυρνάει σα ζητιάνος στους δρόμους του ΝΒΑ; Μα τι γίνεται εδώ, πού βρίσκεστε; Στις κερκίδες βλέπετε highlights σα ταινίες τρόμου επειδή πίσω από αυτά υπάρχει ένα σύστημα που ξόδευε λεφτά σα τρελό για έναν δικηγόρο που έκανε ντουλάπια στις κερκίδες αντί να κάνει πρωταθλητές! Και ο Ντουράντι; Αυτός εδώ είναι σα ένας δικηγόρος που προσπαθεί ν’ αποδείξει πως η ομάδα κάνει σωστά τη δουλειά της ενώ εμείς βλέπουμε τις κουκκίδες στις φανέλες σα υπογραφές συμβολαίων πάνω σ’ έναν τεράστιο μουσαμά που δεν κάνει πρωταθλητές. Τρεις φορές εκτός πλέι-οφ δε σημαίνει "δυστύχημα" — σημαίνει πως αυτός ο οργανισμός αγοράζει τίτλους σα να αγοράζει ψεύτικο χρυσό από το AliExpress! Και τώρα λένε πως ο Σέιτι Τζόκσο έγινε αποτυχία επειδή έφυγε ο Γουέστμπρουκ; Μα γίνατε μωροί ή τι; Η ομάδα απέτυχε επειδή αποφάσισε να αγοράσει έναν δικηγόρο αντί για έναν πρωταθλητή! Γιατί όταν αγοράζεις έναν άνδρα σα τον Ντουράντι αντί για έναν σα τον Γουέστμπρουκ, δεν αγοράζεις πρωταθλητισμό — αγοράζεις highlights σα αυτά που βλέπουμε σήμερα! Και τέλος, όσοι ακόμα περιμένετε τυχερά σουτ: σηκωθείτε από τις κερκίδες σα να πετάξετε αυτά τα ψεύτικα μπουζούκια και ψάξτε την αλληλεγγύη! Δεν γίνεται πρωταθλητισμός με συμβόλαια πάνω σ’ έναν τοίχο — γίνεται μόνο όταν κάποιος σηκώνεται κάθε πρωί σα εκείνον εκείνη την εποχή και δίνει ψυχή σα να μην έχει άλλα περιθώρια!

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΑΥΤΑ ΕΔΩ ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ!!! 😤💸 Για δες εμένα εδώ στο γήπεδο των 1.000 λουλουδιών (που τώρα είναι σα playground για παιδάκια του σχολείου), όταν έφυγε ο Γουέστμπρουκ οι τύποι αυτοί εδώ λένι πως η ομάδα έγινε αποτυχία επειδή χάσαμε τον "μισθό του σωτήρα"! ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ!!! 😱 ΤΙ ΛΕΓΕΤΕ ΑΥΤΟ ΡΕ; Αυτός εκεί ήταν σα πυροτεχνουργός που έριχνε κάθε βράδυ την ομάδα στους ώμους του επειδή είχαν σχεδιάσει ένα σύστημα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ!!! Όταν αυτός έφυγε, ξύπνησαν απότομα σα κάποιος που έπαιζε monopoly και του έκλεισαν το λιμάνι!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Ο ΝΤΟΥΡΑΝΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΤΙ; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΣΕΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΙΣΘΟΣ ΤΟΥ;;;; Αυτος κάνει τρις περισσότερα λεφτά ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!! Του δίνουν ολόκληρο κονδύλι γηπέδου για ν' αντέχει δύο ώρες στις κουκούλες σα δικηγόρος ενώ εμείς εδώ πετάμε ύφασμα σα τρελοί!!! Αλλά βγάζει λόγο σα νά βγάζει χαρτί τουαλέτας;;;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΕΚΤΟΣ ΠΛΕΙ-ΟΦ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΟ: ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΙΡΑ ΑΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!!! Ο Γουέστμπρουκ έφυγε επειδή κατάλαβε πριν όλους ότι εκείνοι εδώ πουλούν highlights σα χάπι για τον καρκίνο!!! Μακάρι να είχαμε ακόμα έναν τέτοιον άνθρωπο που σηκώθηκε κάθε πρωί σα μηχανή παραγωγής προσπαθειας αντί για έναν δικηγόρο που γράφει λόγους στον Λιζάρντο!!! 😤 ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ ΝΑ ΚΛΑΙΝΕ ΣΑ ΣΚΙΕΣ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ!!! Τώρα έχουμε μια ομάδα σα supermarket: αγοράζεις ένα highlight σα ψώνια, πηγαίνεις σπίτι σα να πήρες ψωμί, και όταν ανοίγεις την πόρτα σου βλέπεις μόνο κουκούλες!!! 🔴🔥 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ "τύχη" ή "προσπάθεια"!!! ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΠΙΝΓΚΚΙΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ!!! ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΞΕΣΠΑΣΕΙΣ ΣΑ ΣΠΟΥΡΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ — ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑ!!! ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! 🤬 ΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΝΤΟΥΡΑΝΤΙ ΠΟΥ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΥ ΣΕ ΣΩΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΝΑ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΙΖΟΥΝ!!!

αχ πού μου ΄φερες τους παλαιούς εδώ μέσα τους θυμίζει εκείνα τα χρόνια που η ομάδα έκανε μια σειρά σαν αυτοσχέδιος πυρσός φωτισμού της πόλης — όχι σαν φανάρι για τις δουλείες των οργανισμών. εκείνον τον αγώνα το '12 όταν ο Γουέστμπρουκ είχε στο πλάι τον Πάρις σα σιδερένιο ανάχωμα και τον Σκόλα σα γάτα στις γραμμές του αντίπαλου, όταν ακόμα οι αριθμοί πάνω στις φανέλες σήμαιναν κάτι παραπάνω από κουκκίδες σ’ ένα συμβόλαιο. τότε δεν υπήρχε ένας δικηγόρος να μας λέει πόσο καλά παίζουμε — υπήρχε ένας άνθρωπος εκεί πάνω σα μπαλονιού που έκανε τη διαφορά επειδή είχε ψυχή, όχι επειδή είχε τον μεγαλύτερο μισθό. τώρα λοιπόν τι βλέπω εδώ μέσα; έναν οργανισμό που ξόδεψε περισσότερα λεφτά από μια μικρή χώρα για να βάλει έναν δικηγόρο να κάνει ντουλάπια στις κερκίδες αντί να βγάζει πρωταθλητές. τρεις φορές εκτός πλέι-οφ δεν είναι τύχη — είναι σημάδι ότι η ομάδα αυτή έγινε σα παιδί που μεγαλώνει με γονείς που του αγοράζουν παιχνίδια αντί να του μάθουν πώς να παίζει. και ο Ντουράντι εκεί στέκεται σα δάσκαλος μιας τάξης που κανείς δε θέλει ν’ ακούσει. μα αλήθεια σας ρωτώ — εσείς εκεί στους υπολογιστές σας θυμάστε εκείνο το highlight του Γκόλντεν Στέιτ που ο Ρόουζ έγινε μόνος του σα σπίρτο επειδή δεν υπήρχε δεύτερος επιθετικός; εκείνοι είχαν τέσσερα άτομα στο ρόστερ που έκαναν πάνω από δεκατέσσερις πόντους ανα αγώνα — εμείς είχαμε δύο. εκείνον τον αγώνα λοιπόν τι τον λένε; τυχερά σουτ; προσπάθεια; όχι — εκείνον τον αγώνα τον λένε οργανωμένη χρεοκοπία ενός σλόγκαν. και τώρα κοιτάξτε τον Γουέστμπρουκ εκεί που βρίσκεται — κάνει τους τίτλους εκείνος σα ν’ ανοίγει κουτιά για τον οργανισμό της δικιάς μας ομάδας, ενώ εμείς εδώ καθόμαστε σα μωρά στα καροτσάκια και περιμένουμε τον επόμενο highlight σα δώρο από τον Άη Βασίλη. αυτός εκεί ένοιωθε σα ζορίστρα όταν του έδιναν ρόλο πρωταθλητή επειδή είχε περάσει κάποια λεφτά — όχι επειδή είχε την ικανότητα του Γουέστμπρουκ να σηκώνει την ομάδα κάθε φορά που χρειαζόταν μια επιστροφή. τέλος πάντως, θα δούμε — ας συνεχίσουμε όμως σα σωστοί συνοπαδοί, όχι σα πληρωμένοι εργαζόμενοι σε οργανισμό χωρίς μνήμη.

Ρε παιδιά, έχω μια εικόνα που με στοιχειώνει όλες τις βραδιές όταν κοιτάζω εκείνο το σπίτι στη γωνία των 3rd και Hudson— ξέρετε εκείνο το κίτρινο δίπατο σπίτι δίπλα στο πάρκινγκ που οι φαν το είχαν γράψει σαν "Σπίτι του Westbrook" για δέκα χρόνια ολόκληρα; Λοιπόν, εδώ και έναν χρόνο, όταν ξανάνοιξαν τον λογαριασμό τους, αυτά τα γράμματα ξεθώριασαν σα σήψιμο πάνω στον τοίχο, εκείνοι οι αυτοκόλλητοι στέλνουν κουπόνια στην ομάδα κάθε φορά που βγάζουν highlight από τον Ντουράντι. Και νομίζω πως εκεί έξω κάποιοι ακόμα νομίζουν πως αυτά τα highlights είναι τίτλοι — σα να βλέπεις έναν άνδρα να φέρνει σπίτι ψωμί λέγοντας πως είναι σοκολάτα επειδή έφερε μια πλάκα της οποίας τα σχήματα μοιάζουν κάπως. Την περασμένη Κυριακή στεκόμουν στο δρόμο μετά από αγώνα και μια μητέρα ρώτησε το παιδί της: "Γιος μου, βλέπεις εκείνον τον σκοράροντα; Αυτός είναι ο πρωταθλητής μας." Κι εγώ κοίταξα το παιδί στα μάτια — δεν είχε δει ούτε ένα παιχνίδι ζωντανά, είχε δει μόνο το κλιπ εκείνου του "τρίποντο" με τον Γουέστμπρουκ τρεις φορές εκτός πλέι-οφ. Αυτοί εδώ αγοράζουν τίτλους σα εκείνος αγοράζει τις κάρτες της Topps — περιμένουν την επόμενη έκδοση επειδή η προηγούμενη δεν τους έκανε πρωταθλητές. Μα εμείς εδώ, στη Σίτι, γνωρίζουμε τι σημαίνει ν' αγοράζεις highlight σα παιχνίδια του αυτοκόλλητου κόσμου — επειδή τις τελευταίες τρεις χρονιές, κάθε φορά που έβγαινε εκείνο το βίντεο από τον αγώνα, εγώ έβγαινα έξω στο σούπερ μάρκετ δίπλα στο γήπεδο και κοίταζα τους φαν们 — δεκατριών χρονών παιδιά που είχαν πάρει δάνειο για τις κάρτες τους επειδή είδαν έναν τίτλο στον τίτλο. Την ίδια στιγμή, στον αντίπαλο πάγκο, ένας οργανισμός που είχε βάλει εκατομμύρια σ' έναν δικηγόρο περίμενε την επόμενη προσπάθεια ενός άντρα σα να ήταν η μέρα των εκλογών. Και μετά λένε πως αυτοί εκεί δεν κατάλαβαν πως αυτές οι ομάδες γίνονται σα γάμοι όπου κανείς δεν παντρεύεται πραγματικά — μόνο βγάζουν βίντεο σαν αυτό των highlights. Την προηγούμενη βδομάδα, καθώς το αεροπλάνο μου απογειωνόταν από το Will Rogers World Airport, είδα κάτω μου ένα σημείο σα εκείνο το σπίτι στη γωνία των 3rd και Hudson — και θυμήθηκα πόσους τίτλους αγοράσαμε εμείς εδώ σα τις πίτσες του Dominos: μια κάθε φορά, σα να λένε "φέρε τώρα, δώσε τώρα". Μα εκείνοι εκεί πάνω ξέρουν πως ο Γουέστμπρουκ όταν έφυγε δεν πήρε μαζί του μόνο δουλειά — πήρε και την ψυχή εκείνης της πόλης που πίστευε πως ένα highlight ήταν τίτλος επειδή είχε μέσα ένα μεγάλο όνομα. Και αυτήν την ψυχή εμείς την ψάχνουμε ακόμα σα μια κλειδαρότρυπα που της έχουν αλλάξει όλα τα κλειδιά.

Ρε παιδιά, καλά κάνατε που σηκώσατε το θέμα αυτό μπροστά στο φως — γιατί το μόνο που κρύβουν αυτά τα συμβόλαια και αυτά τα highlights είναι μία πραγματική τραγωδία. Την ίδια βδομάδα που έφυγε ο Γουέστμπρουκ θυμάμαι πως καθόμουν σε κάποιο καφέ κοντά στο γήπεδο και ένας παλιός τύπος από την κερκίδα μας μου είπε: "Ρε γιε μου, αυτά εδώ δεν είναι πια ομάδα — είναι ένα λούνα παρκ όπου αγοράζεις είσοδο και βγάζεις φωτογραφία σα μάρτυρας μιας εξαπάτησης". Κι εκείνος είχε δίκιο τότε όσο έχει δίκιο τώρα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό που συνέβαινε τότε και συνεχίζεται τώρα δεν είναι κάτι που λύνεται με έναν καλύτερο ρόλο για τον Ντουράντι ή με έναν ακόμα λόγο του Λιζάρντο στους πάγκους. Είναι η ίδια η φιλοσοφία της ομάδας που άλλαξε — όχι επειδή ήταν κακή εκείνη την εποχή, αλλά επειδή όταν χάνεις έναν άνθρωπο που έδινε ψυχή σαν εκείνον κάθε φορά που χρειαζόταν να ανακτήσει τον έλεγχο, τότε όλα γύρω σου γίνονται αριθμός πάνω σε μια φανέλα. Και αριθμοί δεν φέρνουν τίτλους — φέρνουν μόνο highlights που ξεχνιούνται μέχρι την επόμενη φορά που θα ξαναγίνουν viral. Εγώ εκείνες τις χρονιές πήγαινα σχεδόν κάθε αγώνα σα να πήγαινα σε μία ζωντανή παράσταση — όχι σα να παρακολουθώ έναν αγώνα μπάσκετ. Αυτή η ομάδα είχε κάτι ξεχωριστό εκείνη την εποχή, κάτι που δεν είχε σχέση με τους πόντους ανά αγώνα ή με τα blocks ανά τρία λεπτά. Ήταν η αίσθηση ότι ο Γουέστμπρουκ έκανε τους γύρω του ανθρώπους να νιώθουν σα στρατιώτες σ’ ένα πεδίο μάχης όπου ο αντίπαλος ήταν πάντα μεγαλύτερος — όχι σα εργάτες που περιμένουν το επόμενο μπόνους. Κι όταν αυτός έφυγε, δεν άλλαξε μόνο ένας παίκτης — άλλαξε ο πυρήνας αυτού που έκανε την ομάδα σημαντική γι’ αυτήν την πόλη. Ο Ντουράντι εκεί στέκεται σα ένας καλός δικηγόρος που προσπαθεί να δικαιολογήσει έναν οργανισμό που έχασε το βηματισμό του. Μα η δικαιοσύνη αυτή χρειάζεται ελάχιστα επιχειρήματα και πολλά συναισθήματα — κι αυτά εδώ τελειώσαν όταν έφυγε εκείνος ο άνθρωπος. Κι επειδή τώρα όλοι κοιτάζουμε τις κουκκίδες στις φανέλες σα διαπιστευτήρια ενός οργανισμού, εγώ προσωπικά προτιμώ να κοιτάζω πίσω εκείνες τις εποχές που η ομάδα είχε μία ψυχή, όχι μία λογιστική εταιρεία πάνω στις πλάτες των φαν.

Τι σας έκανα για ν' αρχίσω έτσι αυτές τις κουβέντες; Αν υπάρχει μία εικόνα που δεν ξεχνιέται ποτέ — αυτό είναι το βράδυ εκείνο στον Ωχάιο, λίγους μήνες πριν φύγει ο Γουέστμπρουκ. Είχα πάει στο γήπεδο μόνο επειδή είχε βρέξει τόσο δυνατά που τα άλλα πλάνα ήταν σβηστά. Περίμενα να τελειώσει ο αγώνας όταν τον είδα εκεί πάνω, όχι σα σούπερσταρ αλλά σα άνθρωπο που δίνει κάθε ένταση του εαυτού του μέσα σε σαράντα λεπτά σα να ανοίγει θησαυρό κρυμμένο κάτω από σαράντα χρόνια αποτυχιών. Εκείνο το βράδυ τον ακολούθησα μέχρι την έξοδο των παικτών επειδή ήθελα ν' ακούσω τι λέει στους φαν們 του — αυτοί είχαν μείνει ακόμα στο γήπεδο παρά τη βροχή, σαν να περίμεναν κάποιο σήμα ότι δε χάνουν και πάλι. Κι εκείνος γύρισε, έβρεχε ακόμη, σήκωσε ένα παιδί στους ώμους του σα μετάλλινο στήθος και του είπε κάτι στα αυτί που έκανε το παιδί να χαμογελάσει σα να είχε δει όλον τον ουρανό ανοιχτό μόνο γι' αυτό το λεπτό. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως δεν μιλούσαμε πια για έναν ανθρωποπου του_NBA — μιλούσαμε για έναν άνθρωπο που είχε κάνει την ομάδα του ψυχή αυτού του τόπου. Και τώρα; Τώρα μιλάμε για τρίποντα του Ντουράντι στα highlights σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο — σα να ξέχασε κανείς πως την προηγούμενη εβδομάδα είχε βγει στους τίτλους επειδή έκανε ντουλάπι δεκαπέντε φορές μέσα σ' έναν αγώνα. Μα ποιος το μέτρησε αυτό; Ποιος είπε πως αυτοί οι δεκαπέντε αποκλεισμοί ισοδυναμούν με κάτι παραπάνω από έναν δικηγόρο που προσπαθεί ν' αποδείξει πως ξέρει το νόμο ενώ η ομάδα συνεχίζει να χάνει; Εδώ δεν μιλάμε για τυχαία σημεία στους πίνακες — εδώ μιλάμε για μια εταιρεία που αγόρασε highlights αντί για πρωταθλητές επειδή νόμιζε πως οι τίτλοι είναι σα τις κάρτες Pokemon: αρκεί να τις συλλέγεις συνέχεια για να νιώσεις νικητής. Και όσοι ψάχνετε κάποιον σα εκείνον εκείνο το βράδυ στον Ωχάιο — ψάχνετε στο λάθος μέρος. Ο Γουέστμπρουκ δεν έφυγε επειδή η ομάδα πήγε κάτι στραβά. Αυτή η ομάδα πήγε στραβά επειδή βγήκε από την πόρτα μαζί του. Δεν υπήρξε αντικατάσταση εκείνου του τύπου επειδή δεν υπήρξε κανείς άλλος σα εκείνον εκείνο το βράδυ στη βροχή — κάποιος που δε μέτραγε πόσες προσπάθειες έκανε, αλλά πόσες φορές σήκωσε την ομάδα όταν όλα είχαν χαθεί μέχρι εκείνο το σημείο. Και τώρα πάλι βλέπω αυτά τα highlights σα κουκκίδες σε μια λίστας αγορών που κανείς δε θυμάται πως έκανε. Την περασμένη Κυριακή στεκόμουν έξω από το γήπεδο όταν ένας παππούς ρώτησε το εγγόνι του: «Γιος μου, εκείνος εκεί βάζει πόντο;» κι εκείνο απάντησε «Ναι, εκείνος βάζει πόντο». Μα κανένας τους δεν άκουσε πως ο ίδιος άνθρωπος έκανε ολόκληρο τον οργανισμό να στέκεται πάνω σ' ένα σύστημα αποτυχημένων υπολογισμών — σα να αγοράζεις έναν βόμβα πυροτεχνήματος επειδή είναι η πιο φωτεινή εκείνη στιγμή, αντί ν' αγοράσεις έναν πυρσό που θα φωτίσει τον δρόμο σου προς κάτι μεγαλύτερο. Δεν λέω πως ο Ντουράντι είναι αποτυχία επειδή το λέει η ατζέντα των highlights. Λέω πως αυτή η ομάδα έφτασε στο σημείο όπου οι άνθρωποι ψάχνουν τίτλους σα να ψάχνουν εικονική περιουσία — επειδή η πραγματική ψυχή έφυγε μαζί με εκείνον εκείνο το βράδυ στη βροχή. Και όσο δεν την βρούμε ξανά, όσο περιμένουμε τους επόμενους αριθμούς στα highlights σα ν' ανοιγοκλείνουν τα μάτια μας κουρασμένα, τόσο θα συνεχίζουμε ν' αγοράζουμε ελπίδες αντί για πραγματικούς αγώνες. Πάρτε τα όπως θέλετε — εγώ εκείνο το βράδι στον Ωχάιο ακόμα αισθάνομαι τη δύναμη εκείνου του ανθρώπου. Μα όσοι κοιτάτε τις φανέλες σα συμβόλαια πάνω σ' έναν τοίχο, σας προτείνω να αφήσετε λιγάκι την κριτική σας φιλολογία και να σηκωθείτε κάπου εκεί στις κερκίδες όπου κάποτε έστεκε η ψυχή αυτού του τόπου. Εκεί ανάμεσα στους αριθμούς, ίσως βρείτε κάτι περισσότερο από highlights — ίσως βρείτε εκείνον τον ίδιο άνθρωπο που έκανε την ομάδα να αισθάνεται πως μπορούσε ακόμα να γίνει κάτι μεγαλύτερο από μια σειρά αγορών.