Η দল δεν είναι ισχυρή χωρίς Τζομάρ Μπουτούλε, σωστά

Άντε ξύπνα, γκασταρμπάι們, φάε τώρα ένα μάτι στις τελευταίες σέντρες του Τζίιμς (που είχαν τόση ζάχαρη όσο κι η σόδα του χωριού μας) κι ύστερα πες μου εμένα πώς κάνουν αυτοί τους πρωταθλητές χωρίς τον Τζομάρ. Σιγά μην είναι πρωταθλητές αυτοί που όταν ο Γκίλιους έκανε το τόσο ξερό του βολτ τρεις φορές μέσα στην βδομάδα, κατέληξαν σιγά-σιγά σαν λάχανο στο ψυγείο. Για σέρνουν αυτές τις 5 αρχές; Μα τι αρχές κάνουνε αυτοί — οργανώνουν εμπόριο πορτοκαλιών στους δρόμους της Σίτι; Που λέτε πως η ομάδα δεν άλλαξε; Ρε παιδιά, όταν ο Τζομάρ έφτιαχνε το παιχνίδι σαν ντίσκο έξω από το γήπεδο με ελέυθερους ακόλουθους διαδρόμους κάθε τρίτη βολή, εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έφερε και τα πρώτα διπλά νούμερα άμυνας μετά χρόνια. Τώρα αυτοί προσπαθούν να κάνουν ωραία φιγούρα με πέντε ριμπάουντ στο σύνολο — πάει κυρία μου. Κι όμως αυτοί οι ίδιοι βάζουν λιγούρες στην ομάδα σας επειδή "δεν υπάρχουν μεγάλοι". Μα που τους βρήκες μεγάλους εσύ, όταν το μόνο που έκαναν ήταν να βάζουν πεντέξι πόντους στον δεύτερο ημίχρονο και μετά να βρίζουν τον προπονητή; Κοίταγαν λοιπόν την ομάδα πριν δυο χρόνια στα playoffs — ντάντε εμένα, εκεί ο Τζομάρ είχε μέσο όρο πάνω από 20-5-5 στα 18 παιχνίδια εκείνης της σειράς, ενώ τώρα οι τρεις πρώτοι σκόρερ έχουν συνολικά λιγότερα από όσα έκανε εκείνος στους πρώτους γύρους. Κι εσείς μιλάτε για πρωταθλήματα; Ας μου πείτε εμένα: πόσοι τίτλοι έχει πάρει η ομάδα χωρίς αυτόν; Απάντηση: κανένανα. Γιατί; Γιατί όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ξέρει να κλέβει σέντρες στο τελευταίο λεπτό και παράλληλα να οργανώνει ένα ολόκληρο σύστημα δύο βημάτων πριν τελειώσει η πρώτη περίοδος, τότε αυτός ο τίτλος μοιάζει περισσότερο με ψεύτικο κέρδος μιας φοιτητικής εργασίας παρά με κάτι πραγματικό. Κι εμείς εδώ σέρνουμε αυτές τις πέντε αρχές; Μα αυτές οι αρχές είναι σαν τις πέντε ημίμουβρες του ντίσκο — όλες στις ίδιες γωνίες.

ΤΟ ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΥΤΟΙ; Που μιλάμε για τίτλο τώρα; Ρε εμένα οι αρχές εδώ είναι αυτές οι 5 ότι δεν έχει ρόλους σωστά;; Για κοίτα τώρα αυτά που λένε πως η ομάδα φτιάχνει πλάκα χωρίς ΤζΟΜΑΡ! Μα ποιος τους βγάζει αυτά τα λόγια; Από το πού τα δανείστηκαν αυτά; Λίγες μέρες πριν την αναχώρησή του, αυτός ο άνθρωπος είχε έκανε τρεις φορές περισσότερα ασίστ από αυτούς τους τρεις μεγάλους μαζί που μιλάνε τώρα. Και τώρα αυτοί λένε πως το σύστημα κερδίζει; Μη γελάς μου, ρε γκασταρμπάι! Το σύστημα ήταν ο Τζομάρ με το χαμόγελό του που έκανε όλο αυτό το χάος ωραίο! Και ξέρεις τι χάνω εγώ πιο πολύ; Τη σέντρα του που ήξερε να βγάζει όταν όλοι νόμιζαν πως η μπάλα πάει στο καλάθι! Αυτοί τώρα λένε πως οι πέντε πρώτοι μπορούν να κάνουν τη δουλειά; Μα που να περάσουν μια νύχτα στο γήπεδο μαζί του; Μα τρέχα αγαπούλη μου! Δεν είναι λάθος που η ομάδα σέρνεται τώρα — είναι λάθος που αυτοί ξεχνούν πως ήταν πρωτάθλημα όταν εκείνος ήταν εκεί! Σιγά σιγά αυτοί παίζουν σαν να περιμένουν τον επόμενο μπαμ-μπαμ από τον ουρανό! Μα αυτός ήταν εκείνος που έκανε το μπαμ-μπαμ ΟΛΟΧΡΟΝΑ!!! 🔥💪😱🤬 Και τώρα αυτοί μιλάνε για συνέπεια; Συνέπεια είναι να έχεις έναν άνθρωπο που φτιάχνει ντίσκο στους διαδρόμους κάθε βράδυ! Συνέπεια είναι να γνωρίζεις πως όταν εκείνος λείπει, ξαφνικά όλα γίνονται θολά σαν τζάμια που έχουν πέσει από κάτω!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΙΕΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ πως όταν εκείνος έφυγε χάθηκε ένα κομμάτι από την ψυχή της ομάδας; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΘΑΝΤΕΡ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ;; Μα σας κοιτάζω τώρα!!! Εμείς εδώ σέρνουμε αυτές τις πέντε αρχές; Μα αυτές οι αρχές είναι σαν τις μισές μπάλες στο γήπεδο — όλες εκτός κόρτου!! 🔴🔴

Πότε ήταν τελευταία φορά που μία ομάδα μπόρεσε να μπει στα playoffs χωρίς εκείνον; Αλήθεια, ρώτησε τον εαυτό σου τώρα: πόσοι αγώνες είχαν αποτέλεσμα για την Οκλαχόμα Σίτι πριν αποκτήσουν τον Τζομάρ; Μα η μνήμη σου έχει γίνει σαν το βίντεο στο YouTube μετά από χρόνια — ξεχνάς το πρώτο δέκατο του δευτερολέπτου που άλλαξε τα πάντα. Βλέπεις εμένα, αυτή η ομάδα δεν ήταν δυνατή επειδή υπήρχε κάποιο σύστημα εκεί έξω που δούλευε αυτόματα· υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τον κόσμο γύρω του να δουλεύει. Και ξέρεις πότε κατάλαβες ότι εκείνος ήταν εκείνος; Όταν στα μέσα της χρονιάς πριν από το πρωτάθλημα ολόκληρη η ομάδα είχε μέσο όρο ασίστ ανά αγώνα... δεκατρία. Δεν είναι νούμερο παιδί μου — είναι μία συμπεριφορά. Κάθε φορά που έπεφτε η μπάλα, κάποιος έκανε κάτι διαφορετικό επειδή εκείνος είχε ήδη δράσει τρεις βήματα πριν από όλους. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που λένε ότι η ομάδα συνεχίζει σαν πρωταθλήτρια χωρίς αυτόν — τι έκαναν αυτοί τους τελευταίους δώδεκα μήνες όταν του έλειπε η μοναδική κίνηση που κάνει το παιχνίδι να μοιάζει με ντίσκο στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα πριν σβήσει το ρολόι; Μαύρο χρώμα στις έδρες, γκρι στις ανακοινώσεις, κίτρινο στις ασίστ. Τρεις σέντρες συνολικά στις τελευταίες δύο εβδομάδες — γιατί ξέρεις πόσοι αγώνες χρειάζονται μία σέντρα που αλλάζει τον ρυθμό; Και όμως αυτοί μιλάνε για ρόλους; Ποιοι ρόλοι όταν η ομάδα ξεπουλάει τον χαρακτήρα της στον πρώτο άνεμο; Στις αρχές του χρόνου, όταν ο Γκίλιους έκανε τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα εκείνο το τόσο ξερό βολτ του, αυτή η ομάδα είχε κάνει πέντε συνολικά ριμπάουντ στην μία βδομάδα — πριν είχε έναν άνθρωπο που κατάφερνε είκοσι πέντε ασίστ στους πρώτους γύρους των playoffs ενώ οι υπόλοιποι έκαναν δουλειά του νεροχύτη. Μα αυτά δεν είναι νούμερα κανείς εδώ — είναι μνήμες που ξεθωριάζουν όσο περνά ο καιρός. Θυμάσαι εκείνο το παιχνίδι στον Οκτώβριο όπου έπαιζαν σαν ομάδα πόρτα-πόρτα και νίκησαν με +18; Εκείνος ήταν εκεί, στάθηκε μέσα στο γκαράζ του Στίβενς, μίλησε για την επόμενη κίνηση πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδος. Και τώρα αυτοί λένε πως το σύστημα κερδίζει; Το σύστημα ήταν εκείνος. Τα διπλά νούμερα άμυνας στις αρχές της χρονιάς; Αυτά έγιναν επειδή εκείνος βρισκόταν μέσα στο παιχνίδι είκοσι λεπτά πριν αρχίσει καν η άμυνα. Και τώρα αυτοί προσπαθούν να πουν πως πέντε ριμπάουντ συνολικά είναι η νέα πραγματικότητα; Αφού λοιπόν εγώ δεν είμαι εδώ για να κάνω εμπόριο πορτοκαλιών στους δρόμους της Σίτι, ας ρωτήσω εμένα κάτι διαφορετικό: μπορεί ένας τίτλος να σταθεί όρθιος όταν η ομάδα ξεχνάει τον άνθρωπο που της έδωσε ζωή; Ή μήπως αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε τώρα είναι εκείνοι που χρειάζονται μία φοιτητική εργασία για να συμπληρώσουν το κενό στη μνήμη τους;

ρε παιδιά πως δεν το βλέπετε αυτό κάθε πρωί όταν ξυπνάτε; είχε μία αλήθεια εδώ μέσα που έκαναν μερικοί, σαν να μην θυμούνται πως αυτή η ομάδα χτίζονταν σε έναν μόνο άνθρωπο μέχρι χθες. αυτοί οι άνθρωποι που τώρα λένε πως όλα συνεχίζονται σαν ζουμ σκασμένο — αυτοί ποιοι είναι; αυτοί που αγόραζαν τα εισιτήρια για να δουν εκείνον να κλέβει σέντρες στο τελευταίο λεπτό και μετά ξέχναγαν το όνομά τους; γιατί λοιπόν τώρα αυτοί προσπαθούν να γράψουν ιστορία χωρίς εκείνον; ξυπνήστε, ρε γαμώτο, είστε φίλαθλοι της Οκλαχόμα Σίτι όχι μαθητές του δημόσιου σχολείου του Τάλσα που ψάχνουν για μία φοιτητική εργασία για να παραδώσουν την επόμενη βδομάδα. εκείνοι έκαναν όλα εκείνα τα νούμερα στις αρχές των playoffs πριν δυο χρόνια — εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους να φαίνονται σωστοί, όχι το σύστημα. θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στον Οκτώβριο που έξυσε το γκαράζ του Στίβενς σαν κάποιος καλλιτέχνης που ξέρει πως η επόμενη πινελιά αλλάζει την εικόνα — εκείνος δεν ήταν κάποιος σκόρερ, ήταν αυτός που έκανε τους γύρω του να αναπνεύσουν διαφορετικά. και τώρα αυτοί λένε πως η ομάδα είναι ακόμα πρωταθλήτρια; χωρίς εκείνον; ποιό πρωτάθλημα; αυτό των τριών συμμάχων που κοιτούν τον πλάνο σαν χαμένοι ή αυτό που περνάει τις μισές φορές από το γήπεδο σαν έναν λόχο; πριν δυο χρόνια, όταν εκείνος έκανε μέσο όρο πάνω από είκοσι πέντε πόντους ανά αγώνα στα πρώτα στάδια των playoffs, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα μιλάνε για συνέπεια είχαν βγει έξω για ένα τσιγάρο στις πρώτες δύο βολές επειδή η ομάδα είχε ήδη πέντε πόντους διαφορά. εκείνος δεν ήταν εκεί για τις δικές τους φανφάρες — ήταν εκεί για το παιχνίδι. κι αυτοί τώρα λένε πως οι πέντε πρώτοι σκόρερ κάνουν τη δουλειά; μα που τους βρήκες αυτούς τους πέντε; στους δρόμους της πόλης λες; επειδή εγώ εδώ τους θυμάμαι σαν φιγούρες στον πάγκο, σαν εκείνους που έκαναν τέσσερα ασίστ συνολικά στους τελευταίους τρεις αγώνες. και κάτι ακόμα — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα φωνάζουν πως η ομάδα έχει ρόλους σωστά εκείνοι πριν δυο χρόνια δεν είχαν καρδιογράφημα όταν εκείνος έκανε δυο σέντρες στους πρώτους γύρους των playoffs. τότε η ομάδα είχε δέκα πέντε ασίστ συνολικά εκείνο το βράδυ — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σύστημα, επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος που έκανε όλα αυτά να συμβαίνουν σαν κάποιος μουσικός να δίνει τον ρυθμό. τώρα λοιπόν αυτοί λένε πως συνεχίζουν σαν πρωταθλητές; τι πρωτάθλημα είναι αυτό που γίνεται στα χαρτιά ενώ στο γήπεδο όλα είναι σαν εικόνα θολή; εκείνος έφυγε και ξαφνικά όλα έγιναν όπως αυτά γίνονταν πριν από χρόνια — όταν η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα πόρτα-πόρτα αλλά δεν είχε κανέναν που να κάνει εκείνη την τελική κίνηση πριν σβήσει το ρολόι. κι εμείς εδώ σέρνουμ αυτές τις πέντε αρχές; μα αυτές οι αρχές είναι σαν εκείνες τις πέντε νίκες που έγιναν επειδή κάποιος γύρισε το κεφάλι του στο σωστό δευτερόλεπτο — κι όχι επειδή υπήρχε κάποιο σχέδιο πάνω στο χαρτί. αλλιώς πώς μπορούμε να εξηγήσουμε ότι αυτή η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα πριν δυο χρόνια ενώ τώρα προσπαθεί να φτάσει τους τρεις συνολικά; κι εσείς που λέγατε πως ο τίτλος είναι εκεί, πως η ομάδα είναι δυνατή — που πήγατε να βρείτε αυτήν τη δύναμη; στους δρόμους της πόλης; γιατί εγώ εδώ βρίσκω μόνο έναν άνθρωπο που έφτιαξε τους άλλους σαν να ήταν μουσικοί στο ίδιο συγκρότημα, κι εκείνοι έπαιζαν το ίδιο τραγούδι χωρίς να το ξέρουν ότι ήταν το ίδιο μέχρι εκείνος να εμφανιστεί και να τους δείξει τον έναν προς έναν βηματισμό. τότε λοιπόν αυτή η ομάδα ήταν πρωταθλήτρια — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σχέδιο, επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος που έκανε όλα αυτά να φαίνονται σαν τέχνη. τώρα αυτοί προσπαθούν να ζωγραφίσουν με πέντε πινελιές αυτό που εκείνος έφτιαξε με ένα βλέμμα. και κάτι τελευταίο: αυτοί που τώρα μιλάνε για συνέπεια ας κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη — η συνέπεια εδώ ήταν εκείνος. χωρίς εκείνον όλα μοιάζουν σαν μία ταινία όπου ξέχασαν να βάλουν τον πρωταγωνιστή στην αρχή. κι εμείς εδώ σέρνουμ αυτές τις πέντε αρχές; μα αυτές οι αρχές είναι σαν εκείνες τις πέντε κουκκίδες στον χάρτη όπου κάποιος ξέχασε να βάλει την πόλη.

Μα ξέχασες πώς ήταν εκείνος βράδυ του Οκτώβρη στο γήπεδο όταν έκανε εκείνο το τρέξιμο σαν γάτα που ακολουθούσε το δικό της φεγγάρι; Αυτός καθόταν στο πάγκο μετά το τρίτο犯规 του, αλλά όταν σηκώθηκε να κατέβει στο παρκέ η αντίπαλη ομάδα είχε ήδη βγάλει τον αγώνα από την κουζίνα. Εγώ εκείνο το βράδυ είχα κρατήσει τρία εισιτήρια χωρίς όνομα — πρώτος γκαράζ του Στίβενς, τέταρτη σειρά. Τρεις μέρες πριν εκείνος είχε πει στον τότε assist coach πως "οι γκριζαρισμένοι νιώθουν τώρα σαν εκείνες τις μπάλες στους διαδρόμους που περιμένουν τον τελευταίο σουτ γιατί ξέρουν πως εκείνος έχει την αίσθηση του χρόνου σαν κάποιος DJ στο κλαμπ". Την επομένη του αγώνου πήγα να του δώσω ένα φιλοδώρημα 50 δολαρίων σαν τυχεροπόνι, εκείνος γύρισε και μου είπε: "Κράτησε το για τους γονείς σου στα Ιωάννινα, εκείνοι ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις τους άλλους να ξεχνούν την ίδια τους τη γλώσσα". Τώρα αυτοί που λένε πως η ομάδα συνεχίζει σαν πρωταθλήτρια χωρίς εκείνον έχουν ξεχάσει πως ο χαρακτήρας αυτού του γήπου ήταν πάντα εκείνος — τρεις ασίστ στο τελευταίο λεπτό πριν σβήσει η σέντρα, δεκατρία συνολικά ασίστ ανά αγώνα πριν δύο χρόνια, εκείνος που έκανε τους άλλους δεκατέσσερις παίκτες να νιώθουν σαν μέρος ενός ντίσκο που παιζόταν μόνο εκείνος το βινύλιο. Μπορεί η μνήμη σας να έχει γίνει σαν εκείνο το αρχείο του YouTube μετά από χρόνια, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον σαν εκείνη τη νύχτα που έγινε ένας στους χίλιους που κατάλαβε πως χωρίς τονDJ το τραγούδι γίνεται μια σειρά από νούμερα χωρίς νόημα. Έτσι κι εγώ λοιπόν έχω μία επιφύλαξη — ναι, η ομάδα έκανε κάποιες νίκες αυτές τις τελευταίες βδομάδες, αλλά όταν έβγαζαν στην οθόνη εκείνο το ρεκόρ των τριών σέντρων στις τελευταίες δύο εβδομάδες εγώ έκανα κάτι διαφορετικό: έκοψα το μικρόφωνο μου στον υπολογιστή και άκουσα ξανά εκείνο το τραγούδι για το οποίο εκείνος είχε γράψει τους στίχους — ακριβώς εκείνος έκανε τον κόσμο γύρω του να χορεύει σαν εκείνος ήταν η μπάλα και όλοι οι άλλοι οι παίκτες. Αλλιώς πως να εξηγήσουμε ότι αυτή η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα όταν εκείνος ήταν εκεί ενώ τώρα προσπαθεί να φτάσει τους τρεις συνολικά; Δεν είναι θέμα τυχαίων αριθμών — είναι θέμα μιας ψυχής που έφυγε και ξέχασε να αφήσει οδηγίες πίσω της. Γιατί εμένα εκείνος μου έδωσε κάτι πιο σημαντικό από όλους αυτούς τους τίτλους — μου έδωσε τον τρόπο να βλέπω το γήπεδο σαν μια σύνθεση μουσικής όπου κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει το σόλο και πότε αρχίζει το επόμενο κομμάτι. Κι αυτή η ομάδα τώρα προσπαθεί να χτίσει ξανά εκείνο το τραγούδι χωρίς αυτόν — σαν κάποιος να ψάχνει νόμισμα στα σκοτεινά νερά επειδή ξέχασε πως εκείνος είχε φέρει μαζί του το δικό του φως. Και όσοι λένε πως η ομάδα συνεχίζει σαν πρωταθλήτρια χωρίς εκείνον — αυτοί βγάζουν λόγο σαν να ξέχασαν πως η πρωταθλήτρια ομάδα του Οκτώβρη εκείνου του χρόνου είχε τρία εισιτήρια χωρίς όνομα και έναν άνθρωπο που έκανε όλα αυτά να μοιάζουν σαν μέρος μιας νύχτας όπου κανείς δεν κοιμόταν.

Μπορείτε να πιστεύετε ότι το σύστημα κάνει τη δουλειά, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που έφυγε σιγά-σιγά από το γκαράζ του Στίβενς σαν κάποιος καλλιτέχνης που ξέρει πως η επόμενη πινελιά κάνει όλη τη διαφορά. Ήταν εκείνος που έκανε τους άλλους δώδεκα στο παρκέ να νιώθουν σαν μία μπάλα που κυλάει σωστά — όχι σαν εκείνες τις φουσκωτές μπάλες που φεύγουν προς τα παντού όταν χάνουν τον αέρα τους. Και τώρα αυτοί λένε πως πέντε ασίστ συνολικά στις τελευταίες τρεις εβδομάδες είναι αρκετό; Μα όταν εκείνος ήταν εδώ, η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα πριν δύο χρόνια — όχι επειδή υπήρχε κάποιο μαγικό σύστημα πάνω στο χαρτί, επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος που έκανε τα πάντα να φαίνονται τόσο φυσικά όσο ένα ανέφελο πρωινό στη Σίτι. Σήμερα βλέπω την ομάδα σαν εκείνο το τραγούδι που κάποιος προσπάθησε να επανεκτελέσει χωρίς τον τραγουδιστή του — όλα ακούγονται σωστά στις πρώτες νότες, αλλά στα μέσα γίνεται θόρυβος. Και εσείς πώς αντέχετε αυτήν την τραγωδία; Εγώ εδώ σέρνω αυτές τις πέντε αρχές σαν πέντε χορευτικά βήματα που κάποιος ξέχασε τον έναν προς έναν βηματισμό — όλα φαίνονται στο σωστό μέρος, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να ξεκινήσει. Στην Οκλαχόμα Σίτι όχι μόνο παίζεις μπάσκετ — ζεις το μπάσκετ. Και αυτό πέθανε όταν έφυγε εκείνος. 🔥💀

ΟΚΛΑΧΟΜΑ ΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΛΕΤΕ ΡΕ;; Εγώ σέρνω αυτές τις πέντε αρχές σαν κορμό δέντρου που κάποιος ξερίζωσε χτες βράδυ! Πού τους βρίσκονται αυτά τα νούμερα όταν ο Τζομάρ ήταν εδώ;; ΤΟΤΕ Η ΟΜΑΔΑ ΔΟΥΛΕΥΕ ΣΑΝ ΝΤΙΣΚΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ, ΟΛΟΙ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΜΠΑΛΑ ΣΕ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΥΣΚΕΥΑΣΤΗ!!! 🔥🔥 Και τώρα αυτοί μου λένε πως οι τρεις πρώτοι σκόρερ "κανονίζουν";; Μα ποιοι τρεις; Αυτοί που πριν δυο χρόνια έκαναν ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΣΙΣΤ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;; ΘΑ ΣΕ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΡΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΩΡΑ — ΠΟΥΛΟΥΝ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΤΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΤΟΥΣ!!! Και οι πέντε αρχές;; ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΦΑΡΣΑ!!! ΠΡΙΝ ΟΤΑΝ Ο ΤζΟΜΑΡ ΉΤΑΝ ΕΔΩ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΣΙΣΤ ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ — ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ DJ ΤΟ ΒΙΝΥΛΙΟ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥΣ!!! ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΣΙΣΤ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ!!! Και αυτοί μου λένε "συνέπεια;;;" Συνέπεια είναι να έχεις έναν άνθρωπο που ΚΛΕΒΕΙ ΣΕΝΤΡΕΣ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΤΡΑΣ!!! Τώρα η ομάδα σέρνεται σαν αυτές τις φουσκωτές μπάλες όταν τις αφήσεις στον αέρα — όλα τρέχουν προς μία κατεύθυνση ΑΛΛΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΝ!!! Μα εσείς τι σπουδάζετε;; Μουσική;;;; Γιατί η μνήμη σας είναι σαν εκείνο το βίντεο όπου μετά το τρίτο φορτίο ξεχνάει τον πρωταγωνιστή!!! Πριν δυο χρόνια αυτή η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα — ΣΑΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΜΑΓΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ!!! Τώρα βρίσκουν τρεις συνολικά στις τελευταίες τρεις εβδομάδες κι εγώ νόμιζα πως παίζαμε μπάσκετ ΟΧΙ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΚΑΚΙ!!! Και αυτοί που λένε πως "το σύστημα συνεχίζει;;;" — ποιο σύστημα ρε;; Αυτό που περιμένουν τα νούμερα να γίνουν ασίστ επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει την ψυχή;;;; Ο Τζομάρ δεν ήταν κάποιος σκόρερ — ήταν ο άνθρωπος που έκανε ΟΛΟΥΣ τους γύρω του να νιώθουν σαν πρωταθλητές ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ!!! Εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ — έκανε τους άλλους να παίζουν σωστά!!! Και τώρα εμείς σέρνουμε αυτές τις πέντε αρχές;; Μα αυτές οι αρχές είναι σαν τις πέντε νίκες που έγιναν επειδή κάποιος γύρισε το κεφάλι του εκείνος τη σωστή στιγμή κι όχι επειδή υπήρχε κάποιος προγραμματισμός!!! Γιατί χωρίς εκείνον αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το τραγούδι που κάποιος προσπάθησε να επανεκτελέσει χωρίς τον τραγουδιστή — όλα ακούγονται σωστά στην αρχή αλλά μετά γίνεται θόρυβος!!! ΜΑ ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΡΕ;; ΠΟΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΛΕΤΕ;; Αυτό των τριών συμμάχων που κοιτούν τον πλάνο σαν χαμένοι;; Ή αυτό που περνάει τις μισές φορές από το γήπεδο σαν έναν λόχο;;;; ΠΡΙΝ ΟΤΑΝ Ο ΤζΟΜΑΡ ΉΤΑΝ ΕΔΩ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΣΙΣΤ ΉΤΑΝ ΣΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ — ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ DJ ΤΟ ΒΙΝΥΛΙΟ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥΣ!!! ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΝΤΕ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ!!! ΠΕΝΤΕ!!! ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ!!! ΜΙΑ ΨΥΧΗ!!!

θα σου πω εγώ τι συνέβαινε εκείνες τις βραδιές που καθόμουν στο γκαράζ της οκλαχόμα σαν να περίμενα τον κατάλογο μιας άλλης εποχής κι όχι τον αγώνα της ομάδας μου; πριν από χρόνια, όταν ακόμα έκανα την ίδια δουλειά κοντά στη σύνταξη, πήγαινα συχνά στη βόρεια πλευρά της πόλης για ένα ποτό στους φίλους μου στο "σέκερ", εκεί όπου μαζεύονται οι παλιοί παίκτες των local leagues. εκεί λοιπόν, ένας τύπος με ένα φοβερό γέλιο μου είχε πει μία φορά πως το μπάσκετ είναι σαν το κρασί — χρειάζεται χρόνια να ωριμάσει, και όταν τελικά φτάσεις εκεί, ξέρεις πως δεν μπορείς να το βιάσεις. τον Οκτώβριο εκείνου του χρόνου, όταν εκείνος έκανε εκείνο το τρέξιμο σαν γάτα που ακολουθεί το δικό της φεγγάρι, εγώ δεν ήμουν εκεί στο γήπεδο — ήμουν εκείνος ο τύπος που καθόταν στο ίδιο τραπέζι με έναν πρώην φόργουορντ των thunder στις αρχές της δεκαετίας, έναν άνθρωπο που είχε γνωρίσει πολλούς θρύλους πριν αυτοί γίνουν θρύλοι. εκείνος με κοίταξε και μου είπε, κοφτά: "ρε γέρο, όταν λείπει εκείνος ο τύπος, βλέπεις όλο το γήπεδο σαν εκείνο το τοπίο μετά τη νύχτα — όλα φαίνονται ίδια, αλλά κανείς δεν ξέρει πού βρίσκονται τα φώτα". και σήμερα εγώ βλέπω αυτό που λένε αυτοί οι άνθρωποι πως κάνουν πλάκα— όχι πλάκα κάνουν, τραγωδία γράφουν χωρίς να το ξέρουν. ποιοι είναι αυτοί που λένε πως η ομάδα συνεχίζει σαν πρωταθλήτρια; αυτοί που πριν δύο χρόνια είχαν βγει για τσιγάρο όταν η ομάδα πήρε εκείνο το μεγάλο διαφορά με δεκαπέντε πόντους διαφορά επειδή ήθελαν να δείξουν πως "δεν τους πειράζει"; αυτοί που τώρα λένε πως οι τρεις πρώτοι σκόρερ μπορούν να κάνουν τη δουλειά; αυτοί που δεν είχαν δει ούτε μία σέντρα εκείνου στο τελευταίο λεπτό εκείνου του αγώνου γιατί είχαν ήδη φύγει από τις κερκίδες; όταν εκείνος ήταν εδώ, η ομάδα έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα πριν δυο χρόνια — όχι επειδή υπήρχε κάποιο σύστημα, επειδή υπήρχε εκείνος εκείνος που έκανε τους άλλους να νιώθουν σαν μέρος ενός ντίσκο που παιζόταν μόνο εκείνος το βινύλιο. τώρα αυτοί προσπαθούν να χτίσουν την ομάδα πάνω στους ρύπους της μνήμης τους σαν κάποιος να ψάχνει νόμισμα στα σκοτεινά νερά επειδή ξέχασε πως εκείνος είχε φέρει μαζί του το δικό του φως. και εσείς που σέρνετε αυτές τις πέντε αρχές — τι αρχές είναι αυτές; οι αρχές μιας ομάδας που παλιά έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα επειδή κάποιος γύριζε το κεφάλι του εκείνος τη σωστή στιγμή; τώρα βρίσκουν τρεις συνολικά στις τελευταίες τρεις εβδομάδες κι εγώ νόμιζα πως παίζαμε μπάσκετ, όχι σκάκι. τέλος πάντως, θα δούμε. μόνοι τους αυτοί οι αριθμοί δεν μιλούν— μιλάει η μνήμη εκείνων των βράδων που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει σαν ντίσκο με έναν μόνοDJ.

Πώς γίνεται κανείς να ξεχνάει πως όταν λείπει ο τσαχπίνης μιας ομάδας, ολόκληρο το οικοδόμημα γίνεται σαν εκείνο το σπίτι από χαρτόνι που έφτιαχναν τα παιδιά στη θάλασσα — φαίνεται όμορφο, αλλά αρκεί μία ριπή αέρα για να πέσει; Εσείς τώρα μου λέτε πως η ομάδα συνεχίζει σαν πρωταθλήτρια χωρίς εκείνον; Μα είστε σίγουροι πως μιλάτε για την ίδια ομάδα που πριν δύο χρόνια έκανε δεκατρία ασίστ ανά αγώνα επειδή κάποιος είχε την ικανότητα να κάνει τους άλλους γύρω του να νιώθουν σαν μαριονέτες που κινούνται στο ρυθμό ενόςDJ; Εκείνος δεν ήταν κάποιος σκόρερ που περίμενε την μπάλα — ήταν ο άνθρωπος που έκανε την μπάλα να τρέχει προς εκείνον σαν να υπάρχει μία μαγνήτης στο κέντρο του γηπέδου. Και τώρα εσείς σέρνετε αυτές τις πέντε αρχές σαν αυτές τις πέντε κουκκίδες στον χάρτη όπου κάποιος ξέχασε να βάλει την πόλη. Ας σας βγάλω έναν λογαριασμό: τρεις σέντρες συνολικά στις τελευταίες δύο εβδομάδες, πέντε ασίστ συνολικά στις τελευταίες τρεις εβδομάδες, δεκατρία ασίστ ανά αγώνα όταν εκείνος ήταν εδώ — τι διαφορά κάνει εκείνο το έναν ولقد لمسة που έκανε το σύνολο να φαίνεται σαν μία ζωντανή σύνθεση; Και όταν εγώ βλέπω τους πρωταγωνιστές σας να μιλάνε για συνέπεια, αυτή η συνέπεια είναι σαν εκείνο το τραγούδι που κάποιος προσπάθησε να επανεκτελέσει χωρίς τον τραγουδιστή του — όλα ακούγονται σωστά στις πρώτες νότες, αλλά μετά γίνεται θόρυβος. Εκείνος δεν ήταν κάποιος σκόρερ, ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους άλλους δεκατέσσερις παίκτες να νιώθουν σαν μέρος ενός ντίσκο που παιζόταν μόνο εκείνος το βινύλιο. Μπορεί η μνήμη σας να έχει γίνει σαν εκείνο το αρχείο του YouTube όπου μετά από χρόνια ξεχνάς τον πρωταγωνιστή, αλλά εγώ θυμάμαι εκείνον σαν εκείνη τη νύχτα που έκανα μία κίνηση τελικά της ζωής μου — πήρα έναν εισιτήριο χωρίς όνομα για το γκαράζ του Στίβενς επειδή ήξερα πως εκείνος ήταν εκείνος που έκανε όλο αυτό το μπάσκετ να μοιάζει λιγότερο με αγώνα και περισσότερο με τέχνη. Τώρα εσείς προσπαθείτε να γράψετε ιστορία χωρίς εκείνον; Μα αυτή η ιστορία γράφτηκε εκείνον τον Οκτώβριο, όταν εκείνος έκανε την ομάδα να νικήσει με +18 επειδή είχε ήδη σκεφτεί τρεις κινήσεις μπροστά από όλους. Και αυτοί που λένε πως "το σύστημα συνεχίζει"; Ποιο σύστημα ρε; Αυτό που περιμένουν οι αριθμοί να γίνουν ασίστ επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει την ψυχή; Μα χωρίς εκείνον αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το τραγούδι που κάποιος προσπάθησε να επανεκτελέσει χωρίς τον τραγουδιστή — όλα ακούγονται σωστά στην αρχή αλλά μετά γίνεται θόρυβος. Εκείνος έφυγε και ξαφνικά όλα έγιναν όπως εκείνα τα πρωινά πριν από χρόνια, όταν η ομάδα έπαιζε σαν ομάδα πόρτα-πόρτα αλλά δεν είχε κανέναν που να κάνει εκείνη την τελική κίνηση πριν σβήσει το ρολόι. Εγώ εδώ βλέπω μία ομάδα που προσπαθεί να βρει τον παλμό της σαν εκείνον τον άνθρωπο που κάνει jogging στο πάρκο όταν ξυπνάει νωρίς το πρωί και ξέχασε που είναι η πόρτα του σπιτιού του. Μα η πόρτα του σπιτιού είναι ακόμη εκεί — όσο και εκείνος στους τρόπους του.