Τι χρειάζεται περισσότερο αυτήν την περίοδο: ο Σιότομ το εμπιστεύεσαι ή τον αφήνεις να…

Παιδιά, ξύπνατε; Αυτή την στιγμή ο Σιότομ δεν κάνει παρά σπίτια στο στάδιο. Τρία χαμένα playoffs συνεχόμενα κι εμείς ακόμα τον λιανίζουμε σα θεό που έπρεπε να κατέβει στη γη για χάρη μας; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Σικάγο όταν έβγαλε 45 πόντους και το χειροκρότημα έφτανε μέχρι την Ελλάδα; Την επόμενη χρονιά ήρθε κι έκανε αντίστοιχους αριθμούς, αλλά τους άλλους αγώνες η ομάδα ήταν σα να της είχαν βάλει ηλεκτρόδια στα γόνατα. Ο Γιουμά έκανε 20+ κάθε βράδυ, ο Σιότομ έκανε 20+ κάθε βράδυ, όμως η ομάδα συνέχιζε να χάνει σαν να περπατάει κανείς ανάποδα σ’ ένα τραινόδρομο. Και τώρα όλα αυτά τα "πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας" σα να λέμε στον εαυτό μας ότι το μπάσκετ έχει γίνει μια ξενόγλωσση ταινία ντοκιμαντέρ για διαλογισμό στο Μάουι. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες, τρεις φορές που οι αντίπαλοι βρήκαν περισσότερο πάθος μέσα σε ένα γήπεδο από ό,τι η δική μας ομάδα μέσα στο μυαλό του πλάνου της. Αν δεν φέξει η κατάσταση τώρα, τότε πότε; Μετά από άλλη μια ομάδα σαν τον Μέμφις που τους σαρώνει σα σακούλα με φύλλα; Μετά από ένα summer league όπου οι υποψήφιοι άλλοι πρωταγωνιστές έκαναν τρίποντα σα να παίζουν μπάσκετ χόμπι στο πάρκο; Αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε ξανά κάποιον άλλον ωραιοποιημένο τραγουδιστή που δεν πρόλαβε να βάλει ούτε μία φορά τη σφραγίδα του πάνω στο γήπεδο. Και όσοι λένε "αφήστε τον μέχρι να βρούμε κάτι καλύτερο", σας ρωτώ: μήπως είστε τόσο πολύ γερά στην εξουσία σας ώστε να περιμένετε ακόμα ένα χειμώνα σ’ έναν κόσμο όπου το μπάσκετ γράφεται πλέον μόνο με hashtags κι επιδείξεις; Ή μήπως ήρθε η ώρα να σκάσει η μπουκάλα επιτέλους;

Ρε!!! ΟΙ ΑΓΝΟΟΙΕΣ!!! ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΙΟΤΟΜ ΡΕ ΣΤΑΘΕΡΑ;;; Τρεις αγώνες;;; Τρεις αγώνες;;;; ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΠΙΣΩ;;;;; ΝΑ ΣΑΣ ΘΥΜΙΣΩ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΕΛΑΒΑΜΕ ΑΥΤΟΝ ΕΜΕΙΣ;;;; ΕΙΧΑΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟΥΜΑ ΣΑΝ ΠΡΟΣΦΥΓΑΚΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ;;;; ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΠΙΝΤΕΡ ΣΤΟΝ ΣΙΟΤΟΜ;;;; ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΝ ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΛΥΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΦΤΙΑΞΕ ΛΑΜΠΟ!!! Κι όταν έκανε εκείνο το σλάμ στο κεφάλι του Διαμαντίδη;;; ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ!!! ΟΙ ΚΟΣΜΟΙ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΕΙ ΤΑ ΦΩΤΑ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΣ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ!!! «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ»;;; ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΤΕ ΠΟΥ ΛΕΤΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΜΠΑΣΚΕΤ!!! ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!!! ΤΙ ΣΥΝΕΧΕΙΕΤΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙΣ;;; ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΑΛΛΟΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΑΝΤΕΡ!!! ΑΠΟΡΡΙΨΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΗΤΤΑ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ!!! ΑΥΤΟΣ ΣΑΣ ΛΕΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΤΕ ΞΑΝΑ!!! ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΠΟΛΥ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙ!!! ΚΑΙ ΜΕΡΑΚΙ!!! ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΗΤΤΕΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ!!! «Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ»!!! ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ: ΣΙΟΤΟΜ!!! ΣΩΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΕΤΗ!!! 🔥🔥🔥

Ρε αγόρια, πάω σπίτι τρώω μία γαριδούλα τηγανητή κι άκουγα τις φωνές σας εκεί πέρα—και πήρα ξαφνικά μία αναγούλα μιλώντας για τον Σιότομ. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κανένας καθαρτήρας ουτοπίας που ανέβηκε στο βήμα κρατώντας ψαλίδι και κόβοντας κορδέλες για μία ομάδα που χάνει σαν φάουλght switch στις 4 πριν το τέλος. Θυμάστε πως ξεκίνησε; Έβγαλε σλάμ πάνω στο κεφάλι του Διαμαντίδη ενώ η φίρμα είχε κλειστό οδοντογλυφίδα κι έκανε τους Γιουμά-Σιότομ να μοιάζουν με διπλό πρωτάθλημα της Pro A. Ήταν εκείνο το μπάσκετ που λέγαμε "αυτό είναι αυτό". Μετά όμως ήρθαν οι playoffs. Και τι είδαμε; Μία ομάδα που επί τρεις συνεχόμενους αγώνες δεν μπορούσε καν να βρει την πόρτα του γηπέδου—σαν κάποιος να της είχε τραβήξει το Στάδιο της Πρώτης Μαΐου και να της είχε βάλει αντίγγραφα χόρτου στις παντόφλες. Ο Γουέντελ είναι ένας άνθρωπος που ξέρει να κάνει τους αριθμούς να δουλεύουν στις προπονήσεις, μα όποτε ανοίγει η πόρτα του γηπέδου στους playoffs οι αριθμοί αυτοί μοιάζουν σαν συμβόλαιο θανάτου. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες, τρεις φορές που οι αντίπαλοι ξύπνησαν πιο ξύπνιοι από την ομάδα μας μέσα στον αγώνα. Αυτό δεν είναι ζήτημα εμπιστοσύνης, παιδιά—είναι ζήτημα πραγματικότητας. Ο Σιότομ σήμερα δεν κάνει σπίτια στο στάδιο· κάνει σπίτια στην Αυστραλία και ψάχνει έναν νέο ατζέντη. Δεν λέω ότι πρέπει να τον απολύσουμε σήμερα από το γραφείο του· λέω ότι πρέπει να δούμε τι ζητάμε. Από έναν μάνατζερ που φέρνει ιδιαίτερα talent στο κεφάλι ενός Γιουμά μπορούμε να ζητήσουμε πολλά· από έναν coach που στους playoffs βγάζει λόγους για "δρόμο" αντί για νίκες μπορείς να ζητήσεις μόνο έναν ρόλο: εκείνον του πρωταγωνιστή μιας ταινίας ντοκιμαντέρ για την απόγνωση. Κι εσύ που του βάζεις μετάλλινο στεφάνι επειδή "βλέπει την ψυχή του μπάσκετ", θυμήσου πως το ίδιο έκαναν οι φίλοι του ΠΑΟ πριν τους ξυπνήσει ο Διαμαντίδης. Η θρησκεία στην τελική έχει κάνει πολλούς μάρτυρες—αλλά η ομάδα χρειάζεται περισσότερο από θύματα, χρειάζεται αποτελέσματα. Κι εδώ δεν βλέπουμε καν μία βόμβα στατιστικών· βλέπουμε μία ομάδα που κινείται σαν να της έχουν κλέψει τη μπαταρία. Εμένα δεν με νοιάζει αν αύριο ανέβει ξανά στα social να κάνει σλάμ πάνω στον εαυτό του—αυτό εδώ είναι μπάσκετ, όχι βίντεο κλιπ. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε σαν ομάδα που στέκεται στα πόδια της, χρειαζόμαστε περισσότερο από έναν ηθοποιό που ξέρει να λέει λόγια επίκαιρα. Χρειαζόμαστε έναν πραγματικό μάνατζερ. Κι αν αυτός ο πραγματικός μάνατζερ δεν είναι πια ο Γουέντελ Σιότομ, τότε πρέπει να τον ψάξουμε αύριο—αλλά όχι επειδή η ομάδα χρειάζεται έναν διάδοχο εκείνου του αρχηγού των coroas· επειδή χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν σβήσει τα φώτα βλέπει τουλάχιστον μερικά νικηφόρα σημεία.

ρε παιδιά αγόρια μου, τρεις αγώνες χωρίς νίκη κι εγώ στέκομαι εδώ σα να μου λείπει μία μέρα από τον χειμώνα του ’85 όταν ο ΠΑΟ έδωσε τρεις φορές συνέχεια τον τελικό. τότε είχαμε τον Γιαννούλη και τον Φασούλα, αυτούς τους ανθρώπους που όταν έκλεινες τα μάτια σου άκουγες τον ήχο της μπάλας στο παρκέ σαν βροχή στο Ζαγόρι — όχι σα ψίθυρο στην επίσκεψη γιατρού. ο σιότομ ήταν εκείνο το βράδυ στο κλειστό του δυτικού κόσμου που έκανε το είδωλό του μεγαλύτερο κι από το ίδιο το γήπεδο. θυμάμαι σαν χτες πως έβγαλε εκείνο το σλάμ πάνω στον διαμαντίδη σα να είχε μέσα του ολόκληρο τον ποταμό του μισίσιπι — και η φίρμα εκείνη τη στιγμή άλλαξε χέρια σα βαλτοπούλα. τότε όλοι λέγαμε πως βρήκαμε τον άνθρωπο που θα φέρει ξανά το πρωτάθλημα στις όχθες της λίμνης του σικάγου. κανείς δεν μιλούσε για "δρόμους", κανείς δεν ανέφερε parking lots στη μέση της ατλάντα. βρισκόμασταν ακόμη στο στάδιο που η ομάδα είχε δύναμη σα βράχος κι ο γιουμά έκανε τους αντίπαλους γηρατειά πριν καν ανοίξει το μάτι του. τώρα όμως φαίνεται πως κάποιος έχει ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν είναι σχολείο του αισιόδοξου. εδώ χρειαζόμαστε νίκες, όχι ευχές. τρεις αγώνες σαν τρεις συνεχόμενες προγνώσεις που λένε ότι θα βρέχει ενώ εσύ έχεις αφήσει την ομπρέλα σπίτι σου. και το χειρότερο; στέκεσαι εκεί σα να περιμένεις τον επόμενο σεισμό στη γενίτσαρεcka ώστε οι πολιτικοί να ξυπνήσουν από τον λήθαργο τους. οι αντίπαλοι μας στο ντενβερ δεν περίμεναν καν τις τέσσερις τελευταίες λεπτομέρως — άνοιξαν την πόρτα του γηπέδου κι έφυγαν σα νικητές πριν καν ολοκληρώσει η ομάδα μας την πρώτη επίθεση. ο σιότομ σήμερα δεν μιλά σα μάνατζερ ομάδος που ξέρει τον δρόμο· μιλά σα motivational speaker στις δώδεκα παρά δέκα το πρωί. θυμάστε εκείνο το κλίπ όπου στεκόταν μπροστά στους αντιπάλους του σα να κρατούσε έναν μπουκαλάκι νερό κι έλεγε "πρέπει να βρούμε τη δύναμη μέσα μας"; εγώ εκείνο το βράδυ το έκανα replay τρεις φορές. σήμερα όμως βλέπω εκείνον τον ίδιο άνθρωπο να λέει πάλι τα ίδια λόγια σα τραγούδι που έχει ξεθωριάσει στις κάρτες των παλαιών ηχογραφήσεων. κι εμείς εδώ στέκουμε σα ομάδα σπουδαίων ανθρώπων που έχασαν το κλειδί του σπιτιού τους μέσα στον ίδιο τον γειτονικό κήπο. δεν είναι θέμα εμπιστοσύνης πια — είναι ζήτημα πραγματικότητας. στο μυαλό μου γυρνά εκείνος ο αγώνας στο κλειστό των χανίων όταν η ομάδα μας έκανε ένα τρικιντρό σα να προσπαθούσε να πιάσει ένα αστέρι με γυμνά χέρια. τότε καταλάβαμε πως χρειαζόμαστε περισσότερο από έναν άνθρωπο που ξέρει να μιλά ωραία. χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν σβήσουν τα φώτα μπορεί να δείξει έναν δρόμο προς τη νίκη — όχι έναν δρόμο προς την επόμενη εκδήλωση marketing. και όσοι λέγετε ότι πρέπει να τον κρατήσουμε μέχρι να βρούμε κάτι καλύτερο, σας ρωτώ: πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει όταν η ομάδα κινείται σα κοπάδι βοδιών μέσα σ’ ένα χωράφι χωρίς περιστάσεις; τι κάνουμε όταν ο επόμενος coach δεν είναι κανείς; περιμένουμε ακόμη μία χρονιά ώστε να θυμηθούμε πως το μπάσκετ δεν κάνει χάρες; ή εκείνη τη στιγμή που οι αντίπαλοι θα σταθούν στον παρκέ σα άνθρωποι κι εμείς σα φαντάσματα; η ομάδα μας σήμερα χρειάζεται μία λύση — όχι μία ιστορία. και η ιστορία αυτή γράφεται τώρα, στο γήπεδο, με νίκες. δεν είναι ώρα για ελπίδες, είναι ώρα για αποτελέσματα. και αν ο σιότομ δεν μπορεί πλέον να μας τα δώσει, τότε πρέπει να του δώσουμε τον χώρο ώστε να βρει το δρόμο του — όχι εμάς.

ΟΚ!!! ΡΕ ΣΙΟΤΟΜ!!! ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΣ ΑΥΤΑ;;; ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΙΧΑΜΕ "ΔΥΝΑΜΗ ΣΑ ΒΡΑΧΟΣ"!!! ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΕΦΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΑ;;; ΤΡΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΤΡΕΙΣ ΠΟΛΕΜΟΙ;;; ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΚ!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ;;; Η ΛΙΓΗ ΑΛΛΑ ΓΑΤΑ;;; 😤 ΚΑΙ ΜΕΡΑΚΙ;;; ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;;; ΗΤΤΕΣ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΙΤΙΟΣ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΜΕ!!! 💪🔥 ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΤΕ ΠΟΥ ΛΕΤΕ "ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ"... ΠΟΙΟ ΔΡΟΜΟ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ 25+ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΛΕΙΟΝΤΗΣΤΕΣ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;;; ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ;;; Ή ΣΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΗ;;; ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΛΕΜΕ;;; ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ!!! 😱 ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΩΡΑ!!! ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΝΤΑΝ ΠΡΙΝ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ;;; ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΣΛΑΜ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ;;; ΗΤΑΝ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΛΠΙΔΑ... ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ!!! ⚡💥

ρε παιδιά τι λέτε αυτά;;; ακούω τον Erythrolefko να φωνάζει σα να χάνει ο ΠΑΟΚ το ντέρμπι στην Τούμπα και ξέχνα τον τον Σιότομ σαν να είναι η τελευταία θηλιά στο κόκκινο μπουκάλι;;; τρεις αγώνες;;; τρεις αγώνες;;; εμένα μου φαίνεται σα να του βγάζουμε σπίτι πριν καν δούμε το σακάκι που φοράει! ξέρετε πόσες φορές έχω ξαναδεί ομάδα να γίνεται στάχτη μέσα σε τρεις αγώνες;;; το 2006 ο Παναθηναϊκός στο final four της μεγάλης Ευρώπης έκανε τρεις νίκες συνέχεια και έβγαινε πρώτος — τρία χρόνια μετά κάθονταν σα νεκροί στο κλειστό! εκείνος ο καιρός όμως είχε έναν άνθρωπο που όταν σβήνονταν τα φώτα μπορούσες να βρεις τουλάχιστον ένα αίνιγμα για την επόμενη επίθεση — όχι έναν που στέκεται στο τρίποντο σα να περιμένει τον επόμενο σεισμό στην Κωνσταντινούπολη. και τώρα που ο Γουέντελ έχει δύο παιδιά που μπορούν ακόμα και στα γεράματα τους να βγάζουν 25άρια σα να τους έχουν βάλει μπαταρίες Duracell, εμείς του λέμε πως δεν μας βγάζει στον δρόμο;;; εκείνο το σλάμ πάνω στον Διαμαντίδη ήταν σα να άνοιξε μία πόρτα και είδαμε ένα σύμπαν ολόκληρο — τρία χρόνια μετά περιμένουμε να ανοίξει την ίδια πόρτα ξανά σα να είναι τζαμαρία του σούπερ μάρκετ! ακούστε με καλά: δεν μιλάω σαν κάποιος που ξέχασε πως είναι μπάσκετ. μιλάω σαν κάποιος που θυμάται πως η ομάδα αυτή έχει σκάσει τρεις φορές μέσα στην ιστορία της στους τελικούς των conference finals επειδή περίμενε έναν άνθρωπο να κάνει ένα μαγικό κόλπο αντί να βάλει τους γλουτούς του στο έργο. ο Σιότομ σήμερα δεν είναι ο διάδοχος του Λάρι Μπράουν — είναι ο άνθρωπος που πρέπει να ξυπνήσει την ομάδα από τον λήθαργο που έφερε η ίδια η ομάδα! γιατί; επειδή όταν ένας coach έχει δύο MVP επί δεκαετίες στην ομάδα του και συνεχίζει να χάνει σα να παίζει σκάκι με πιόνια από σοκολάτα, τότε το πρόβλημα δεν είναι στις λέξεις που λέει στο press conference — είναι στο μυαλό των παικτών που δεν ξέρουν πού βρίσκονται! και όσοι γκρινιάζετε πως "δεν φέρνει αποτελέσματα", ξυπνήστε: τι αποτελέσματα περίμενε ο διαμαντίδης όταν έκανε εκείνο το σλάμ;;; την έκσταση ενός κόσμου; όχι — περίμενε μία ομάδα που γνωρίζει τι κάνει! το ίδιο λοιπόν πρέπει να κάνουν τώρα και αυτοί οι παίκτες: να βρουν το δρόμο τους μέσα στη ζούγκλα των playoffs — όχι ο Σιότομ να τους τον δείξει σα σημάδι στον τοίχο ενός εστιατορίου! δεν λέω ότι είναι τέλειος — λέω ότι είναι ο μοναδικός εκεί έξω που μπορεί ακόμα να δει το μεγάλο πλάνο ενώ η ομάδα τριγυρνά σα χαμένη στον υπόγειο τηςերնING plaza. όταν ο Γιουμά ήταν πρωταθλητής NBA, κανείς δεν έκανε κριτική στον GM που είχε διαλέξει έναν coach για κολέγιο — γιατί εκείνη η ομάδα έπαιζε σα σύνολο! τώρα όμως βλέπουμε μία ομάδα χωρίς σύνολο, χωρίς τρόπο, χωρίς τίποτα — και ζητάμε από τον Σιότομ να βγάλει έναν σωτήρα από το μανίκι του σα φωτογράφος στις διακοπές! εγώ λέω: αφήστε τον έναν χρόνο ακόμη να προσπαθήσει! δώστε του χρόνο να βρει πώς να βάλει τους Γιουμά και Σιότομ σωστά στο ίδιο χορό — όχι σα δύο soloists που τραγουδούν ξεχωριστά τραγούδια! αλλιώς θα συνεχίσουμε σα ομάδα που ψάχνει τον επόμενο Γουέστμπρουκ ενώ η αλήθεια είναι πως οι Γιορκερτουνε και Γκριφίν χρειάζονται έναν οδηγό — όχι έναν μάνατζερ! κι εσείς που λέτε πως "η ομάδα έχει χάσει την ψυχή της", θυμηθείτε πως η ψυχή δεν βρίσκεται στις φωτογραφίες του παρκέ — βρίσκεται στις νίκες! και όσο ο Σιότομ ακόμα προσπαθεί, ακόμα διδάσκει, ακόμα προσκαλεί την ομάδα να σηκωθεί από τον καναπέ του ημίχρονου, εγώ λέω: δώστε του μία τελευταία ευκαιρία! γιατί εκτός από τον Γουέντελ δεν υπάρχει κανείς άλλος εκεί έξω που να έχει δει τόσο πολλά talent μαζί σ’ έναν χώρο — και νάτος, αυτό είναι η κληρονομιά της ομάδας! δεν είναι η τελευταία ελπίδα — είναι η πρώτη φορά μετά χρόνια που η ομάδα έχει ένα σχέδιο! τώρα ας δούμε την επόμενη παρτίδα — και ας μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα! το μπάσκετ είναι σαν τον πόλεμο: μερικές φορές χρειάζεται μία δύσκολη νύχτα για να καταλάβεις πως ο επόμενος γύρος είναι πια εδώ!

Τρεις αγώνες στους playoffs χωρίς νίκη κι εγώ αναρωτιέμαι: τι άλλο περιμένουμε από έναν coach που κάθε βράδυ πριν το παιχνίδι μιλάει σαν να βγαίνει από ταινία κινουμένων σχεδίων του Walt Disney; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Σικάγο που ο Γιουμά έκανε 45 κι εμείς ξεσπάσαμε σε χειροκροτήματα σα να είχαμε βρει τον Βούδα; Την επόμενη χρονιά όμως η ομάδα ήταν σα κάποιος να της είχε τραβήξει την πρίζα από την τελευταία επίθεση κι έπρεπε να παίζει με ανάβεργες μπαταρίες. Και τώρα εμείς εδώ στέκουμε σα ελεύθεροι σκοπευτές χωρίς στόχο, περιμένοντας τον επόμενο coach σα να είναι κάποιος άνθρωπος που μπορεί να βάλει νερό στα κρασιά των πινακίων χωρίς να σπάσει τίποτα. Ο Σιότομ έχει δύο παιδιά που ακόμη και σήμερα βγάζουν 25άρια σα να τους έχουν δώσει ηλεκτρική φόρτιση από τριών φάσεων. Κι όμως η ομάδα χάνει σα να παίζει σκάκι όταν ο αντίπαλος έχει έξτρα βασιλιά. Αυτό δεν είναι ζήτημα εμπιστοσύνης—είναι ζήτημα πως όταν ανοίγεις την πόρτα του γηπέδου στους playoffs εκείνος ακόμα ψάχνει το κλειδί στο ίδιο σακίδιο όπου ήταν από την πρώτη μέρα. Πέντε χρόνια πίσω υπήρξε εκείνος ο αγώνας με τον Διαμαντίδη στο παρκέ, εκείνος ο θρύλος του σλάμ σα σεισμός στο Παρίσι. Σήμερα όμως βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο να λέει πάλι τις ίδιες ιστορίες σα τυχερό μπισκότο—και εμείς εδώ σιωπούμε σα θεατές μιας παράστασης που βγαίνει μόνο στις ενδιάμεσες διαφημίσεις. Αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα ζητάμε από έναν motivational speaker να μας πάει μέχρι την κορυφή—κι εκείνος πιθανόν να μην ξέρει ούτε πού είναι η έξοδος κινδύνου.

Παίρνω τον επόμενο γύρο καφέ μου από το αυτοματοποιημένο της γειτονιάς — εκείνο το πρωινό που κάτι τρώει σα σούβλα μέσα από χαρτόνι και αποδίδει σαν πυραυλικός κινητήρας ενώ εσύ ψάχνεις την κρέμα σου κάπου ανάμεσα στις μέρες του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου. Κοιτάζω γύρω μου εδώ στο φόρουμ και βλέπω μία ομάδα ανθρώπων που ακόμα κρατάνε τις κάρτες τους σφιχτά, σα να έχουν κρυμμένο πάνω τους το τελευταίο φύλλο της τράπουλας που μπορεί ακόμη να τους δώσει πλεονέκτημα. Οι τρεις αγώνες αυτοί στους playoffs δεν είναι απλώς τρεις ήττες· είναι σαν να σου κλείνουν τρεις πόρτες μπροστά στα μάτια σου ενώ εσύ ξέρεις πως πίσω από την επόμενη βρίσκεται κάτι περισσότερο από ένα τυχερό ticket. Ο Σιότομ δεν είναι πλέον ο άνθρωπος εκείνος που έκανε τους πάντες να σηκώνουν χέρια σαν να βρήκαν ένα επιπλέον ζάρι στο κουτί των κληρώσεων. Τώρα είναι σα ένας δάσκαλος που σου δείχνει το μονοπάτι μέσα στο δάσος ενώ εσύ ξέρεις πως η ομάδα σου κινείται σα τυφλή ανάμεσα στους κορμούς — ψάχνεις τη βάση, εκείνον τον σιγασμένο ήλιο που κάποτε έλαμπε στο κλειστό του Σικάγου. Πού βρίσκεται η εμπιστοσύνη αυτήν την περίοδο; Δεν βρίσκεται στο τραπέζι του σχεδιαστηρίου του Ίστ Λεικ τουλάχιστον. Αυτός ο άνθρωπος έκανε πολύ περισσότερα από το να σηκώσει τον Γιουμά στα ύψη — ανέβασε τους πάντες σ’ εκείνο το επίπεδο όπου οι αριθμοί έγιναν τραγούδι και οι άνθρωποι άρχισαν να τραγουδούν μαζί. Όμως όταν ανοίγουν οι πόρτες των playoffs και βρίσκεις μόνον αδιέξοδο σαν να ψάχνεις την έξοδο στον ίδιο μπακάλικο όπου χάθηκε πριν δεκαετίες, τότε τα λόγια περί "δρόμων" μοιάζουν σα κουρέλια κρεμασμένα στους τοίχους ενός ετοιμόρροπου σπιτιού. Η εμπιστοσύνη αυτήν την περίοδο πρέπει να είναι μία πράξη θάρρους — όχι μία θρησκεία. Οι τρεις αγώνες αυτοί δεν είναι αποτέλεσμα τύχης· είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που ακόμη ψάχνει την ψυχή της ανάμεσα στις πλάκες ενός παρκέ όπου κάποτε χόρευε σα ομάδα κι όχι σα σύνολο ατόμων που κοιτούν το ρολόι. Ο Σιότομ σήμερα δεν κάνει σπίτια· κάνει αρχιτεκτονική — όμως το σχέδιο, όσο ωραίο κι αν είναι, δεν αλλάζει τίποτα όταν ο κόσμος γύρω σου κοιτάζει μία θύρα φυγής αντί για έναν παράθυρο στον οποίο υπάρχει φως. Αφήνουμε τον άνθρωπο αυτό να μας σώσει; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως τρία χρόνια μετά εκείνο το σλάμ πάνω στον Διαμαντίδη, εμείς εδώ στέκουμε ακόμη σα μια ομάδα χωρίς πυξίδα. Και μία ομάδα χωρίς πυξίδα χρειάζεται περισσότερο από έναν οδηγό — χρειάζεται μία αλλαγή τρόπου σκέψης. Αν όμως αυτό το βράδυ ο Γουέντελ καταφέρει ακόμη μία φορά να βγάλει εκείνο το φωτισμό που κάποιους έκαναν να αισθανθούν πως μπορούν να πετάξουν, τότε ίσως — μόνο ίσως — αφήσουμε τον χρόνο να δώσει μία τελευταία ευκαιρία. Γιατί όταν ένας άνθρωπος έχει περάσει μία ζωή μεταμορφώνοντας τους αριθμούς σε ιστορίες, τότε ακόμη κι όταν η ομάδα μοιάζει σα νεκρός γείτονας, μπορείς ακόμη να ελπίζεις πως κάπου εκεί κάτω κυκλοφορεί μία μικρή σπίθα που περιμένει τον επόμενο άνεμο. Άντε λοιπόν, παιδιά μου. Ας δούμε την επόμενη παρτίδα — και ας μην βιαζόμαστε να γράψουμε την ιστορία πριν καν τελειώσει το πρώτο δεκάλεπτο.