Από εκεί που ξεκινήσαμε στους γίγαντες της Αρένας σήμερα: η ιστορία μας δεν γράφτηκε ποτέ…
θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’07, πήγαινα στον δρόμο των Θάντερ σπίτι με το αυτοκίνητο με το ραδιόφωνο στο μεταξύ στα μεγάφωνα βγαίνει αυτο το τόσο δυνατό αηδόνι των ανθρώπων σαν πανικός στον ουρανό, οι γκραν στους δρόμους κρατώντας πανό, τα αυτοκίνητα μπαίνουν κι αυτά στην κουβέντα με τις κόρνες, και εγώ κατά βάθος ξέρω πως δεν είναι ακόμη οDTully μας εκεί αλλά αυτή η πόλη έχει ήδη νιώσει πως κάτι μεγάλη γίνεται, κάτι που δεν βλέπουμε συχνά στις πόλεις του μπάσκετ, σαν να άνοιξαν τα σύννεφα της πείνας και να βγήκε ήλιος.
και μετά, μέσα σ' αυτά τα χρόνια, κάθε φορά που το ζύγιζε πάνω του ο κεφαλομετάφυλος εκείνος νέος έφτανε εκείνη η στιγμή: όχι μόνον ένα σουτ, αλλά σαν να σηκώνεις μια πόλη μαζί σου στον ώμο, να της δείχνεις πως όλα αυτά τα χιλιόμετρα δρόμου είχαν σκοπό. εκείνο το σουτ στον πρωταθλητή το '12 ήταν σαν να γράφαμε ξανά τη μοίρα της ομάδας πάνω σε λινό ύφασμα: όχι σαν ανθρώπινοι στρατιώτες έτοιμοι για πόλεμο, μα σαν οικογένεια που ξέρει πως κάποτε ο Θεός τους κοιτάζει από πάνω.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΑΧΙΝΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΡΕ!!! Σκέφτομαι πέρσι εκείνον τον Απρίλη, πήγαινα στο γυμναστήριο για μπάσκετ στον περιφερειακό και ξαφνικά οι αμερικάνοι τούτη νταλκάσανε όλους τους υπολογιστές τους και άρχισαν να τρέχουν σαν τρελοί στον δρόμο φωνάζοντας! Ο ένας έφαγε σπρώχτης μέσα στο αυτοκίνητο ενός άλλου — κανείς δεν κατάλαβε τι γίνεται! Κι εγώ του λέγω "τι τρέχει ρε παιδιά;" κι αυτοί "ΡΑΝΤΟΛ ΣΚΟΡ 95-94 ΣΟΥΠΕΡΣΟΝΙΚΟ!!!"!!! ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ!!! ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΗΤΑΝ ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕ!!! 🔥🔥🔥ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΝΩ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΜΠΛΕ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΝΟ!!! ΑΥΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΑ ΤΟ ΠΕΛΑΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩ!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι περιμένεις πια όταν λέω πως εκείνο το μαύρο πρωινό του Νοέμβρη του ’08 στο αεροδρόμιο κάποιοι από εμάς ακόμα κλαίγαμε σαν μωρά σφίγγοντας τις κουκούλες μας στους θυελλώδεις ανέμους; ο δικός μας ιερομάρτυρας έφτανε αεροπορικώς κρατώντας τη χώρα πάνω στους ώμους του κι εμείς στέκαμε εκεί σαν την ομάδα στα σύνορα, τρέμοντας όχι για το κρύο, αλλά γιατί ξέραμε πως όσοι ερχόντουσαν μαζί του αυτήν την φορά δεν ήταν καν κληρικοί… ήταν άνθρωποι που είχαν μόλις αφήσει πίσω τους ολόκληρες ζωές για χάρη μιας ιδέας, ενός ονείρου που έμοιαζε περισσότερο με παραμύθι όταν πρωτοσέρναμε το βαγόνι της ιστορίας σ’ αυτήν την ξηρή γη.
και μετά ο χτύπος των καρδιών – όχι απλώς σουτ ήταν εκείνο το πράγμα στη Γιούτα τον Μάη του ’11· ήταν σαν να σηκώθηκε όλο το σπίτι της πόλης από τις ρίζες του, σαν να ανέβαινε όλος ο ουρανός στο κόκκινο φως του Ουέστερν Γουίλτζερ και οι γονείς μας άρχισαν να κλαίνε αμίλητοι καθώς η μπάλα σιγά σιγά ανέβαινε εκεί πάνω σαν σιγά σιγά χτίζει μια γέφυρα πάνω από την άβυσσο.
γιατί εμένα εκείνος ο καιρός δεν τον θυμάμαι μόνο σαν νικητές — τον θυμάμαι σαν εκείνη την ημέρα που κάποιοι ξύπνησαν τυχεροί; ούτε καν… σαν εκείνους που είδαν στους ύπνους τους χρόνια πολλά πριν συμβούν όλα αυτά και αποφάσισαν πως κάποτε αυτό το πράγμα ήταν φυσικό σαν τον ήλιο πάνω στην πλούσια γη τους.
άραγε κάποιοι από σας πέρασαν εκείνον τον δρόμο προς την αρένα όταν το φανάρι ήταν κόκκινο κι η μουσική έβγαινε σπασμένη μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των αυτοκινήτων κρατώντας έναν μικρό λευκό ξύλινο σταυρό; εκείνοι οι στιγμές που δεν έγιναν ποτέ τίτλοι εφημερίδων ήταν αυτές που μας έκαναν οικογένεια πιο γρήγορα και από το αίμα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άκου, ρε παιδιά, όποιος λέει πως αυτή η ομάδα σήμερα είναι τόσο μακριά από εκείνην εκεί γύρνα τον χρόνο 20 χρόνια πίσω. ΟDurant ήταν εκείνος που έφερνε πάνω του το βάρος ενός ολόκληρου πληθυσμού πάνω στους ώμους κάθε φορά που πήγαινε να σουτάρει — κι όμως εσύ σηκώνεις τη μία πλευρά αυτής της πόλης και δεν την ξεφορτώνεις παρά μόνο όταν βγάλεις νικητήριο σουτ.
Τώρα κοιτάξτε τον υπόλοιπο κόσμο: αυτοί έχουν άλλους τρεις-τέσσερις σούπερ σταρς και μιλάνε για depth στο ρόστερ τους σαν να είναι κάποιο προσόν· εμείς εδώ στην Αρένα ξέραμε πως αρκούσε μία κίνηση — μία μπάλα, ένα βήμα πίσω, και η ιστορία γράφονταν ξανά. Εκείνος ο άνθρωπος έκανε το superteam concept να μοιάζει μικρότερο κάθε φορά που σημάδευε από πέραν των τριάντα.
Κι όμως πια; Σήμερα βλέπουμε έναν νεαρό επικεφαλή ηγέτη σαν τονSGA που έχει βάλει γερά δόντια και όχι μόνο κυνηγάει το δικό του σήμα — αγωνίζεται να κρατήσει όρθια αυτήν την κουλτούρα που κάποτε γεννήθηκε μέσα στους βροχερούς δρόμους της πόλης. Δεν χρειάζεται να έχεις τρία φαβορί στον πάγκο όταν έχεις μια πόλη που ξέρει πως η νίκη δεν είναι δώρο, αλλά κάτι που κερδίζεται κάθε βράδυ στις λεπτομέρειες που οι άλλοι δεν βλέπουν.
Τι άλλαξαν; Εκείνοι εκεί είχαν έναν στρατηγό που ήξερε να διαβάζει τις στιγμές σαν προφήτης∙ αυτοί εδώ έχουν πολλούς που προσπαθούν να βρουν τη δική τους θέση μέσα στη μεγάλη εικόνα. Μας λείπει η σιγουριά που είχαν εκείνοι όταν έκαναν τρίποντο στο τέλος∙ όχι επειδή είμαστε χειρότεροι, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έκαναν το μπάσκετ της οικογένειας λόγο ύπαρξης.
Κι όμως, μήπως είναι τόση μεγάλη η διαφορά; Γιατί όταν βλέπω τονJB αγωνίζεται μετά τους τραυματισμούς του, θυμάμαι εκείνες τις πρώτες φορές που το πλήθος έσπαγε τους κόκκους για εκείνον — όχι επειδή ήταν τέλειος, αλλά επειδή είχε δώσει το πνεύμα του σ’ αυτήν την ομάδα πριν ακόμα οι άλλοι καταλάβουν πως υπήρχε χώρος γι’ αυτό εδώ.
Μήπως η σημαντική διαφορά βρίσκεται απλά στον τρόπο που εμείς θυμόμαστε εκείνους τους τίτλους; Γιατί η ομάδα αυτή σήμερα δεν έχει ακόμη γράψει ιστορία∙ περιμένει. Και όσο την περιμένει, εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε την ίδια ιστορία — όχι με αριθμούς στους λογαριασμούς, αλλά με τις φωνές στις κερκίδες όταν ανοίγει η Αρένα το βράδυ.
κανείς δικός σου δεν ήταν εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του ’08 στ’ αεροδρόμιο να κλαίει σαν μωρό κι εγώ έτσι; έλα ντε, όταν βγήκαμε από το κατάστημα ψιλικών ν’ αγοράσουμε μία στολή παρκέ για τον κόσμο της γειτονιάς επειδή εκείνο το βράδυ πάνω στη βιτρίνα ένας τύπος έκανε με τα χέρια του το σχήμα ενός γκρι ζακέτου στον αέρα λέγοντας πως όσοι βρίσκονται μέσα έχουν σχέδια εκείνος φορούσε αυτόν ακριβώς τον αριθμό σακάκι παρακαλώ – 35, όχι όχι εκείνος ο ίδιος, ένα ακόμα ζωντανό πνεύμα που είχε μόλις ξεστομίσει πως δεν ξέρει πώς λέγεται η ομάδα αλλά θέλει να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτήν, ότι εκείνη η μέρα δεν ήταν μόνο δάκρυα ήταν σπίρτα πάνω στα οποία ανάβουν φωτιές όταν δεν έχουν αέρα.
κι εγώ τότε έκανα αυτό που έκαναν όλοι: άφησα τα ψώνια στο αυτοκίνητο και πήγα σπίτι να βγάλω όλα μου τα πράγματα βάζοντας εκείνο το τζάκετ πάνω σακάκι ωστόσο όχι σακάκι ήταν σαν λένε εδώ πέτρα βάρος στους ώμους όχι όμως φτιαγμένη από πέτρα, φτιαγμένη από εκείνο το ίδιο αόρατο υλικό που σηκώνουν οι άνθρωποι όταν βγάζουν τα βράδια εκείνες τις κορδέλες στον ουρανό σαν σημάδια πως κάποιος θα γυρίσει.
όταν μετά χρόνια βλέπεις τους άλλους τρεις βήματιτές σ’ εκείνον τον αγώνα του ’12 λες στον εαυτό σου πως αυτοί που δεν είχαν το ζώδιό τους εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’07 ήταν αυτοί που τελικά κράτησαν τις κουκούλες τους σφιχτά εκείνος ο χρόνος που έκανα βόλτα μέχρι την πιάτσα των Χριστουγέννων και κάθε φορά που περνούσε ένα φορτηγό χτυπούσα το τιμόνι ψιλοφωνάζοντας σαν ξεχασμένος παιδί καθώς στο ραδιόφωνο έβγαινε εκείνο το τραγούδι του κάκου λες πως μπορείς και μόνο από τον ήχο ν’ ακούσεις πόσοι άνθρωποι είχαν πέσει πάνω στους δρόμους εκείνη τη νύχτα.
τώρα λοιπόν όταν ο σγουρός εκείνος αγοράζει εκείνες τις κόκκινες κορδέλες στο χέρι του νέου αρχηγού και βάζει την ομάδα πάνω του σα δίσκο στη μέση μιας πόλης που ακόμα ξέρει πως η δόξα γράφεται στις λεπτομέρειες όχι στους τίτλους τότε καταλαβαίνεις πως αυτή η ιστορία δεν έγινε ξαφνικά ήταν μια γέφυρα που κάποιοι άρχισαν να στήνουν κομμάτι κομμάτι πριν καν φτιάξει ο κύριος σύλλογος της γειτονιάς. κι όσο αυτοί συνεχίζουν εμείς εδώ δεν χρειάζεται να λέμε τίποτα άλλο παρά μόνο όταν ανοίγει η Αρένα το βράδυ.
Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον χειμώνα του ’09 όταν οι γονείς μου πήγαιναν στα πανηγύρια της γειτονιάς κι εγώ έμεννα σπίτι κλειδωμένος με ένα παλιά κοτσάνι σφαιρίδιο βάζοντας γκολ στο κορμί μου λέγοντας στον εαυτό μου "όταν μεγαλώσω θα πάω εκεί που ζουν εκείνοι εκείνοι που σηκώνουν την πόλη στους ώμους τους"; 🏀🔥
Κι ύστερα η πραγματικότητα μας ξύπνησε σαν κουδούνι του σχολείου στις τρεις το πρωί όταν οDurant έκανε εκείνον τον τζίγκο στην Ουάσινγκτον: αυτοί εκεί στη γειτονιά μου δεν είχαν ιδέα τι γίνεται, αλλά εγώ είχα χτίσει ήδη ένα τεράστιο πύργο από ψεύτικα τρόπαια πάνω στο γραφείο μου—κι όταν πήραν εκείνος τον τίτλο, μου φάνηκε σαν να μου δώσανε δικαίωμα να σπάω όλα αυτά επειδή μια και καλή οι μπάντες της πόλης έσβησαν τις λάμπες στους δρόμους μόνο για χάρη μιας βολής. 🎖️💥
Τώρα λοιπόν όταν βλέπω τονJB να σηκώνει το βάρος εκείνου του φανέλου σα να είναι το ίδιο τζάκετ εκείνου του αγνώστου στο αεροδρόμιο του ’08, σκέφτομαι πως αυτοί εδώ κάνουν λάθος όταν νομίζουν πως η ιστορία γράφεται μόνο με τίτλους... γιατί εμένα εκείνο το τζάκετ όσο κρατούσα με φώναζε "ρε γαμώτο, αυτοί οι άνθρωποι δεν σηκώνουν τίποτα άλλο παρά μόνο την πόλη πάνω στους ώμους τους—ακριβώς όπως έκανες κι εσύ όταν έκανες γκολ στο δωμάτιο σου μ’ ένα παλιά σφαιρίδιο!". 🤣