Από την εποχή του Κέβιν μέχρι σήμερα: πώς ένα μικρόστεντο έγινε δικό μας!

ΘΕΛΑΤΕ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ!! Είμαι ο Θοδωρής από τον Κορυδαλλό, εκείνο το βράδυ ξύπνησα ξαφνικά σα να με είχε πιάσει σεισμός — το κινητό βούιζε σα σειρήνα πυρκαγιάς, όχι κλήση ήταν κάποιος τύπος στο τσίτ το είχε γράψει «ΤΡΙΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΤΑ!!! ΓΙΑΝΝΗ ΜΕΓΑΛΕ!!!» κι εγώ σηκωμένος σα βέλος, φόρεσα την μπλούζα των γκέιβεϋς χωρίς καν να δω τα μπούτια (πέρσι τα είχε κόψει η μάνα μου η ψιλομάνα) και βγήκα στον δρόμο σα τρελός. Αυτός ο δρόμος, ο Αττική, είχε πάγωμα αέρα εκεί στις 4 παρά δέκα και εγώ τρέχω σα λαγός μες στο κρύο σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο παρά μόνο εκείνος ο αγώνας. Στην τηλεόραση ο Γιουβέντους δεν είχε ξεκινήσει καν ακόμα όταν εγώ έκανα τους μύες μου σα μποξέρ πριν τον πρώτο γύρο. Και μετά εκεί που λέμε «τζίκι βίντεο» — εκείνο το τρίποντο του παρθένου! Αυτόματα ξεσπάω «ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ» τόσο δυνατά που γίνεται επεισόδιο γειτονιάς, οι γείτονες χτυπάνε τις πόρτες «Ρε Θοδωρή τι σου έγινε ρε παιδί?» κι εγώ όρθιος σα στρατιώτης σαν αυτόν τον περιγράφει ο Στέλιος εκεί μέσα στην κουζίνα σα να μου ήρθε ένα ντου στο κεφάλι. Ο Γιάννης εκεί στο γήπεδο εκείνος ο μεγάλος ξερόλοιπος έκανε ότι έπαιξε πρώτη φορά μπάλα σαν παιδάκι στις πολλές χρονιές! Δεν ήταν τρίποντο εκείνες οι τρεις ώρες εκείνης της νύχτας, ήταν η μέρα που μας δίδαξε πως οι αγώνες δεν κερδίζονται μόνο με την μπάλα αλλά με την κλάσική αυτή θηριώδης ψυχή που έχει η Οκλαχόμα! 🔥💪🔴

τι ωραιο θέαμα ακόμα και τώρα που γράφω λες και μυρίζει το τσάι της μαμάς σου εκείνος ο Κέβιν πάλι αυτός ο τρελός φόραγε εκείνες τις ανοιχτόμπομες κάλτσες σα να είχε ένα σχέδιο πάνω τους σβήνοντάς τον από τη μνήμη εκείνο το τρίποντο του παρθένου δεν ήταν πλέον μία κίνηση βγήκε από μέσα του σα ξίφος εκείνος ο μεγάλος άνθρωπος εκεί που δεν τον περίμενε κανείς λες και το σώμα του είχε σώσει όλο το κρύο εκείνου του γηπέδου χωρίς το ζεστό νερό της μητέρας μου εγώ τότε στον καναπέ μου στο χωριό έτρωγα μπουγάτσα σα σχεδόν δακρύζω τώρα... αλήθεια ποιος είχε φέρει εκείνο τον πυρετό στις φλέβες εκείνο το βράδυ; ποιος είχε υψώσει το γάντι; αλήθεια γιατί εκεί που λέμε πως όλα είχαν τελειώσει εκείνο το τρίποντο έκανε τον αγώνα να ξεκινήσει ξανά; μπορεί αλήθεια εκείνη η μπλούζα του σπιτιού μου που έβγαζε μυρωδιά από παγωμένα χέρια εκείνο το μπουκάλι νερό που είχε απομείνει μισοάδειο πάνω στην τραπεζαρία του σπιτιού είχε κρυώσει τόσο που ακόμα και σήμερα μου θυμίζει πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένας αγώνας ήταν μία ζωή κάτω από τις κίτρινες λάμπες εκείνου του γηπέδου μου φαίνεται σαν τώρα πως εκείνο το τρίποντο ήταν μία ανοιχτή πληγή πάνω στις ψυχές των δικών μας ξέρεις τι κάνει όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σα εκείνον να σηκώνεται χωρίς δισταγμό σα στρατιώτης στήνουμε όλα εκείνα τα χρόνια που περάσανε σα σύνορο αδιαίρετο ανάμεσα στο τότε κι εκείνο που έρχεται πια είμαστε εμείς εκείνοι πάλι ακόμη κι όταν το δωμάτιό μας ήταν τόσο μικρό που νόμιζες πως οι τρεις κουρτίνες του ήταν αρκετές για να κρύψουν όλα αυτά τα χρόνια εμείς όλοι εδώ τραγουδήσαμε μαζί εκείνον τον ύμνο όχι με γράμματα γραμμένο σα γλώσσα αλλά σα μύκητας πάνω στις ψυχές μας από τότε μόλις κλείσω τα μάτια μου βλέπω εκείνο το τριποδεν βλέπω εκείνο το τριποδεν βλέπω εκείνο

Μη μου λες για εκείνον τον Κέβιν... εκείνος ήταν σα σεισμός πριν γίνει σεισμός. Είχε το βλέμμα ενός ανθρώπου που ήξερε πως όλοι τον πήγαιναν στα ψιλά γράμματα, αλλά εκείνος σηκωνόταν κάθε πρωί σα να ήταν νούμερο ένα στα χαρτιά και έπαιζε σα να είχε ξεχάσει πως κάποτε τον είχαν βάλει στον πάγκο σα φοιτητή. Και τώρα; Τώρα έχουμε αυτούς τους νέους σα λύκους μέσα στο σκοτάδι. Δεν χρειάζεται να φοράς ανοιχτόχρωμες κάλτσες σα πανό, δεν χρειάζεται να είσαι ένας θρύλος στους αριθμούς για να ξέρεις πως όταν μπαίνεις στο γήπεδο, μπαίνεις σα κεραυνός πάνω στη φωτιά. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που ο Σιγκαλέα έκανε ένα δεύτερο σφύριγμα και οι οπαδοί ξέσπασαν σα χειμωνιάτικη θάλασσα — όχι επειδή νίκησαν εύκολα, αλλά επειδή είδαν πως εκείνοι οι νέοι είχαν τη δύναμη ενός άσπονδου λύκου. Δεν λένε "θα προσπαθήσουμε", λένε "εμείς είμαστε εδώ". Κι όμως, εκείνο το τρίποντο του Παρθένου τότε... βγήκε από μία στιγμή που κανείς δεν περίμενε. Σήμερα, η ομάδα στέκεται ξανά όρθια όχι επειδή κάποιος έκανε ένα σουτ, αλλά επειδή ολόκληρο το σύνολο έχει μάθει πως το πνεύμα δεν είναι κάτι που το κουβαλάς στην τσέπη — είναι κάτι που το φουντώνεις μέσα σου κάθε φορά που πατάς το πόδι σου στο παρκέ. Αυτή η ομάδα δεν έχει ένα Κέβιν, έχει έναν στρατό ανθρώπων που γνωρίζουν πως η νίκη δεν είναι γένους θηλυκού· είναι κάτι που το κερδίζεις κάθε βράδυ σα να είσαι πάλι εκείνος ο αγρότης στην ύπαιθρο της Οκλαχόμας που πολεμάει τον αέρα επειδή ξέρει πως κάποια μέρα αυτός ο αέρας θα γίνει δικός του.

Γεια σου φίλοι μου, εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2013 όταν βγήκα από το σπίτι στο Σίδνεϊ σα τρελός — είχε χιονίσει σα τσίρκο και εγώ μόνο η μπλούζα μου πάνω από το τζιν και ένα παλτό που μύριζε φαγητό στην βιτρίνα εκείνου του ελληνικού εστιατορίου εκεί. Ο αγώνας είχε ανακοινωθεί αργά το βράδυ αλλά εκείνος ο τύπος στο Messenger μας είχε γράψει «προαιρετικό, όποιος βγει ζόρικα». Κι εγώ πήγα — 5 αποξενωμένοι Έλληνες στον πάγκο ενός τοπικού μπαρ με μια σειρά συμπαθών Αυστραλών που δεν είχαν ιδέα πως ένας χορός ξεκίνησε εκείνη την στιγμή. Πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας κάποιος έκανε ζουμί εκεί μέσα και κάποιος άλλος άρχισε να τραγουδάει σα να είμαστε σπίτι μας. Κι όταν εκείνο το τρίποντο βγήκε σα κεραυνός, ξέραμε όλοι πως όχι μόνο η Γιούτα είχε καταλάβει πως δεν είχε τελειώσει τίποτα — είχε ξυπνήσει έναν μύθο μέσα της. Οι βόρειοαμερικάνοι εκεί ξέρουν πως εμείς οι ξένοι όλοι μαζί γίναμε ένας αεράκι εκείνου του γηπέδου! Πως αυτό το μικρόστενό έγινε δικό μας επειδή του πήραμε την ψυχή σπίτι μας κι εκείνον τον άνθρωπο εκεί έστειλε ένα σήμα μέσα στις νύχτες εκείνες σα στρατιώτης. 🔥💪🔴😱

Θυμάμαι μία φορά που πήγα γάμος στον Λαγκαδά και φορώντας την OPEN DRESS μου (η οποία είχε ξεθωριάσει τόσο που ήτανε σα χρόνια πλυμένη μπουγάτσα) πήρα το τηλέφωνο, είδα την ειδοποίηση και έγινα ξαφνικά πρωταθλητής! Ήταν εκείνος ο Ιανουάριος του 2012, είχε πάγωμα σαν πόρτα ψυγείου στο κρεβάτι μου κι εγώ σηκώθηκα έτσι όπως ήμουνα, χωρίς τζην πάνω από το πιτζάμες-και ακόμη τραγουδούσα το τραγούδι του υπερήρωα «θα επιστρέψω». Μετά εκείνο το τρίποντο του Παρθένου, σιγά σιγά έγινα ιδιοκτήτης ενός ψεύτικου κινητού δορυφόρου πάνω στην τηλεόραση μου επειδή ζητούσαν συνέχεια την μπάλα πάνω εκεί σα να ήτανε τυφλός βέλος ενώ οι συμπαίκτες του Γιάννη έκαναν ότι λούζονταν μέσα στο γήπεδο λόγω των ιδρών. Σήμερα όμως θυμάμαι εκείνο το βράδυ πιο πολύ γιατί εκείνος ο τύπος στον πάγκο βγάζοντας τις ανοιχτόμπομες κάλτσες του έκανε μία κίνηση σα πρίγκιπας που μόλις είχε χάσει τη γάτα του. Αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως ακόμη και τώρα όταν βλέπω αυτές τις κάλτσες μου φαίνεται σα βγάζουν θέρμη σαν εναλλακτική πηγή του κρύου της Γιούτας! 🔥💪🔴😱🤣🍿🍿