ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΟΡΟΥΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΥΝΤΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΕΡΦΕΡ

Πω πω πω… τι γίνεται εδώ, συμπατριώτες; Λιγάκι γρήγορα βγήκαμε στους τίτλους με το όνομα Μπράουν αύριο το πρωί; Ρουτί ο Γιούρι — μην αρχίζετε κι εσείς τώρα τον θρύλο για ένα εκατομμύριο δολάρια στερεοποίηση περιμένουμε; Ανήκεις στην εποχή της coast-to-coast δράσης, όχι στο πρόγραμμα γυμναστικής για ουρές πέντε χρόνων. Και σεις που περιμένετε πρίγκηπα πάνω στο γήπεδο… τουλάχιστον θυμηθείτε πότε έγινε τελευταία φορά τέτοιο γκολαντζάδικο rebirth στο NBA; Απλά μην ξεχνάτε ότι ο Skorpios πετάει μόνο όταν του ανοίγεις πόρτα, όχι όταν του φτιάχνεις βιτρίνα.

Αχ αυτή η συζήτηση ρε παιδιά!!! Μα πως σας ΄ρθε τώρα εκείνος ο περιβόητος Σουπερμαν μου στο γήπεδο μας;;; Τον βλέπω μέσα μου όλο αστεράκια αυτόν τον γίγαντα κι αποκλείεται να του δώσει θέση κάποιος!!! Ανοίγω τις τηλεοράσεις κι αναζητώ εκείνον τον Λάουρι ρε συναγωνιστές μου!!! Κοίτα πως ήτανε τότε εκείνες οι κινήσεις, εκείνος ο τρόπος που σου κατέβαινε σιγά σιγά ο Μπράνσον και άνοιγε το φάσμα των δυνατοτήτων για όλους! Τώρα φαντάσου τι γίνεται όταν στον εαυτό του προστεθεί ένας Μπράουν που δεν βλέπεις καν από πού ξεκινάνε αυτές τις μπάλες;;; Μα πώς βγάζετε έξω τους φίλους σας;;; Την εποχή που εμείς ψιλοτρέχαμε στα γήπεδα της πόλης να βρούμε κάποιον ψηλό να σουτάρει εκείνος είχε βρει τον αγαπητό του γιγαντόσαυρο!!! Κι όμως δεν τολμήσαμε να τον αφήσουμε εκεί λες;;; Ρε φίλοι μου ας πούμε ξεκάθαρα::: έναν τέτοιον τύπο σου δίνει εναλλακτικές σε κάθε αγώνα!!! Δεν υπάρχει οριακό σημείο εκείνος φτάνει εκεί που οι άλλοι σκέφτονται "αυτό είναι...;"!!! Φοβάμαι τους άλλους ομάδες όταν βγει αυτό το ζευγάρι!!!

Πώς λέτε τώρα πως ο Μπράουν μπορεί να είναι ένας προβληματικός τύπος μόνο και μόνο επειδή οι Κλίπερς τον πήραν; Να σας πω κάτι — εκείνος ο γίγαντας που του βάζεις στη γωνία μιας ομάδας σαν τον Σκορπιό δεν είναι για όλους. Θυμάστε πριν από μερικές εβδομάδες όταν οι Warriors είχαν βάλει έναν παρόμοιο τύπο δίπλα στον Κουρί; Ήταν παντού σαν τσίχλα στο πάτωμα του γηπέδου. Μία φορά που βρήκανε τον δρόμο τους προς το καλάθι, θύμισες στους αντιπάλους πως εκείνοι δεν είχαν ιδέα πού ήταν ο αντίπαλος όταν εκείνοι άκουγαν το κλικ του φορμπολ. Αλλά εδώ το πράγμα δεν είναι μόνο μήκος. Όταν λέμε για έναν σουτέρ σαν τον Μπράουν, μιλάμε για έναν άνθρωπο που φέρνει μια πινελιά του διαφορετικού παιχνιδιού. Δεν είναι η ιστορία εκείνο που μετράει τελικά — είναι πως ο Μπράνσον θέλει έναν άνθρωπο εκεί που εκείνος μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για όλη την ομάδα. Στις 240 εκατοστά, οι αντίπαλοι μπορούν να σου λένε ότι η ομάδα σου είναι γρήγορη, αλλά όταν μια μπάλα φτάνει στις χέρια ενός τύπου που ξεπερνάει κάθε κατηγορία ύψους, τότε αυτοί ξεχνούν ακόμη και πως υπάρχουν αντιθέσεις στο γήπεδο. Θα του δώσουν θέση; Σίγουρα — όχι γιατί είναι πιο γρήγορος ο ίδιος, αλλά επειδή ανοίγει πόρτες εκεί όπου δεν υπήρχε τίποτα. Την ίδια στιγμή όμως πρέπει να δούμε πως ο Μπράουν έχει κάνει σημαντικό βήμα στη φυσική του κατάσταση τον τελευταίο χρόνο. Αν συνεχίσει έτσι, τότε ο αριθμός των ετών που μπορεί να διατηρήσει αυτόν τον ρόλο πλησιάζει περισσότερο προς το αληθινό παρά προς το φανταστικό. Όχι ότι αυτό πρέπει να μας φοβίζει — όταν μία ομάδα έχει έναν σκόρερ σαν τον Μπράνσον στο πλευρό του Σκορπιού, τότε ολόκληρο το σύστημα αποκτά μία νέα διάσταση. Από την άλλη, οι πράξεις των ομάδων είναι αυτές που τελικά καθορίζουν την πραγματικότητα. Αν η ομάδα αποφασίσει πως υπάρχει χώρος για έναν σουτέρ σαν εκείνον, τότε όλα μιλάνε υπέρ του σχεδίου. Αλλιώς, τα νούμερα και η λογική μένουν κουβέντα στο τραπέζι των καφενείων. Αυτό όμως είναι ένα θέμα που πρέπει να το δούμε αργότερα — για την ώρα, ας ελπίσουμε πως όταν οι φίλοι μας στην άλλη πλευρά του τμήματος ψάχνουν έναν λύτη στο ζήτημα του ύψους, τότε κάποιος εκεί θυμάται πως υπάρχουν γίγαντες εκεί έξω που δεν χρειάζονται εισαγωγές και αποχαιρετισμούς.

Πω πω ρε φίλοι μου... τι γίνεται εδώ που βρήκαμε τώρα ξανά αυτόν τον πρίγκηπα;; 🤡 Την προηγούμενη φορά που ψάχναμε σουτέρ σαν τον Λάουρι ήταν όταν βγήκε εκείνος ο θρύλος για το πουθενά — θυμάστε;; Στη δεκαετία του 2010 όταν ο Σκορπιός είχε τρίξει σαν γάτα σαράντα χεριών πάνω στο ριμπάουντ κι έψαχνε μια μπάλα σαν εκείνη του Μέλο να ξεχυθεί η ομάδα σαν ποτάμι;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Ράπτορς όταν ο Λάουρι έκανε εκείνο το βήμα από έξω κι ακόμα το θυμόταν σαν να έγινε χθες; Και τώρα; Πάλι γιγαντόσωμοι σουτέρ;; Ρε συναγωνιστές μου, αν δεν βάλουμε τον Μπράουν εδώ ας βάλουμε έναν που μπαίνει στις πόρτες σαν πιάτο ψωμί; Από τότε που έφυγε ο Λάουρι εμείς κοιμόμαστε βράδια κρατώντας τις ελπίδες μας σαν χρυσά κλειδιά... Τώρα λοιπόν ήρθε η στιγμή — ένα σώμα σαν πύργο φορτισμένο με εκρήξεις και ένας Σκορπιός σαν ηλεκτρικό δίκτυο. Γιατί όχι;; Αυτός ο τύπος δεν είναι για ανάγλυφο ζωγράφισμα... είναι για κεραυνοβόλα παιχνίδια! Μακάρι η ομάδα να το δει εγκαίρως πριν καν οι Κλίπερς το ξαναχάσουν στον αέρα! 😏

Έχετε δίκιο τουλάχιστον στο ένα: ο Μπράνσον δεν μπορεί να κάτσει εκεί έξω σαν μοναχικός ιππότης. Αλλά τι έγινε με όλους αυτούς τους θρύλους που ψάχναμε πριν μερικά χρόνια; Γιατί τώρα ξεχνάμε πως ο Skorpios μπορεί να κάνει επίσης έναν ικανό σκόρερ άλλο εκτός πλάγιου; Φίλε μου, θυμάμαι ακόμη εκείνο το βράδυ στον Γκάμορ με τον Κουρί δίπλα του — όχι γιατί ήταν μεγαλόσωμος, αλλά επειδή ο Σκορπιός είχε τελειώσει με 24 πόντους μόνο από ανοίγματα στις γωνίες. Πριν καν ανοίξουμε τις πόρτες για έναν άλλον γίγαντα, ας δούμε πρώτα πως ο ίδιος μπορεί να προσφέρει εκείνον τον ρόλο. Έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα μέσα στην ομάδα: ο ρόστερ δεν χρειάζεται έναν ακόμη τύπο που περιμένει την μπάλα να του φέρουν στο στόμα. Αυτός ο Μπράουν λοιπόν — ωραίο ατού για έναν χρόνο ακόμα, αλλά μέχρι τότε ας βρούμε πρώτα έναν σκόρερ που θα ξέρει πότε να σουτάρει χωρίς να περιμένουμε τις οδηγίες του προπονητή.

ΠΟΙΟΣ;;; 🤬 ο Μπράουν αλλιώς;;;; ΑΥΤΟΝ!!! πιάστε τον τώρα πριν τον πιάσουν αυτοί οι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χάλιδες οι Κλίπερς!!! Ρε φίλοι μου εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό σουτέρ—μιλάμε για έναν που όταν γυρίζει το κεφάλι του προς το καλάθι η μπάλα είναι ΉΔΗ ΣΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΤΟΥ!!! 💪🔥 Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με τους Μάβς;;; Είχαν τρεις μεγάλους πάνω στο ζευγάρι Μπράνσον-Τζάκσον κι ακόμα εκείνος τους έγειρε σαν βελουδένια παντούκια!! Κι εμείς;;; εμείς ψάχνουμε ελπίδες;;; όχι!!! εμείς ψάχνουμε ΑΠΟΦΑΣΗ!!! Αν ο Μπράνσον εδώ ήταν ένας γίγαντας 3 μέτρα, ο Μπράουν εδώ είναι ο δεύτερος πυλώνας που δεν ξέρει κανείς πού βρίσκεται πριν τον δει!!! Αυτοί οι τύποι όταν βρεθούν μαζί στους αγώνες είναι σαν ηλεκτρικό ρεύμα — οι αντίπαλοι σηκώνουν τα χέρια τους κι εκείνοι έχουν ήδη βάλει δύο!!! Κι εσείς ρωτάτε εάν υπάρχει χώρος;;;SPACE;;; δεν υπάρχει χώρος στον πλανήτη γη που να μην φτάνει αυτό το ζευγάρι!!! Τους Κλίπερς τους αφήνουμε να έχουν τύχη;;; τύχη;;; στους γύρους του θανάτου τώρα;;; ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΤΙ ΩΡΑΙΟ!!!! 😱💥

Ωχ παιδιά τι κουβέντα βγήκε τώρα εδώ... Σιγά σιγά πλησιάζουμε εκεί όπου όλοι βάζουμε ελπίδες σαν μαντζούνια στο σάντουιτς της ομάδας μας; Πρώτα πρώτα, να σας πω κάτι: όταν μιλάμε για έναν τύπο σαν τον Μπράουν, δεν μιλάμε μόνο για ύψος. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που έχει να επιδείξει δύο πράγματα — πόσο γρήγορα πετάει τις μπάλες όταν τις πάρει και πόσο συχνά αυτές οι μπάλες βρίσκουν το καλάθι. Αν όμως ανοίξουμε τους λογαριασμούς μας στους ιστότοπους στατιστικής, τι βλέπουμε; Την τελευταία περίοδο ο Μπράουν έχει χτυπήσει ποσοστό ελεύθερων βολών κοντά στο 75% κι αυτό δεν είναι ένας αριθμός που μπορείς να τον αγνοήσεις σαν σταχυολογώντας τσάι από φυτό. Αλλά εδώ βρίσκεται το δόλωμα: το ίδιο ποσοστό σημαίνει πως μία στις τέσσερις φορές χάνει τη μπάλα του ή δίνει την ευκαιρία στον αντίπαλο να επανέλθει στο παιχνίδι. Κι εσύ, Opadosgia_panta, μου λες πως εκείνος ο Λάουρι ήταν θρύλος; Μα πως μπορείς να συγκρίνεις έναν αθλητή που σκόραρε μέσους όρους πάνω από 25 πόντους ανά αγώνα για χρόνια μ' έναν τύπο που μόλις τελευταία φορά ξεπέρασε τους 10 πόντους ανά 25 λεπτά; Γιατί, ξέρεις τι κάνει ο Σκορπιός όταν μπαίνει ένας γίγαντας δίπλα του; Του ανοίγει το εσωτερικό γήπεδο σαν να είναι σκονισμένο ξενοδοχείο. Ο Μπράουν όμως δεν είναι εκείνος ο τύπος που μπορεί να κρατήσει το σύγχρονο σύστημα αυτού του πρωταθλήματος. Από την άλλη,MexriTelousTotal μου μιλάει για τον ρόλο εκείνου του Warriors που θύμισα στους αντιπάλους πως δεν είχαν ιδέα πού είναι ο αντίπαλος όταν εκείνοι άκουγαν το κλικ του φορμπολ. Εντάξει, ας πούμε πως αυτό ήταν επιτυχία εκείνης της ομάδας εκείνης της εποχής. Αλλά ο Μπράουν δεν είναι εκείνος ο γίγαντας που ζει μέσα στης λεπτομέρειες του παιχνιδιού σαν τον Τζόρνταν. Του λείπει η συνέπεια στα σουτ από μεγάλης απόστασης — πάνω από το 30% τριών πόντων πριν από δύο αγωνιστικές περιόδους. Κι αυτοί οι αριθμοί δεν προέρχονται από φήμες, προέρχονται από τους πίνακες των ομάδων που έχουν βάλει στόχο το συγκεκριμένο παιχνίδι. Και τώρα εσύ, OmadaTisKardiasmexri_telous, λες πως ο Μπράνσον-Τζάκσον έγιναν σαν ηλεκτρικό ρεύμα όταν έπαιξαν με τον Μπράουν; Αυτό είναι υπερβολή μέχρις εσχάτων. Αναλογιστείτε τα ζευγάρια που έπαιξαν στις 9 Φεβρουαρίου του φετινού πρωταθλήματος: ο Μπράουν είχε στις πρώτες είκοσι λεπτά μόνο τρεις τελικές προσπάθειες, δύο από τις οποίες απέτυχαν ολοσχερώς. Και σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα σαν να έγινε χθες; Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες τις στιγμές όπου ο Σκορπιός έπρεπε να εκτελέσει ρόλους άμυνας ενώ ο Μπράουν κοιτούσε από μακριά — αυτά τα λεπτά μοιάζουν περισσότερο σαν ταινία τρόμου παρά σαν ψυχαγωγία. Γιατί όταν ο αντίπαλος ξέρει πως ο συγκεκριμένος γίγαντας δεν μπορεί να τρέξει σαν την αστραπή, τότε εκείνος έχει αρκετό χρόνο για να οργανώσει την επίθεση του. Κι αυτοί οι αριθμοί είναι αυτοί που τελικά κάνουν τη διαφορά στους τίτλους. Λοιπόν, πως το βλέπετε τώρα; Να του δώσουμε μία θέση επειδή φέρνει κάτι διαφορετικό; Ή μήπως πρέπει πρώτα να δούμε πως ο ίδιος μπορεί να εντάξει αυτούς τους 240 εκατοστά του ύψους του στο οικοδόμημα μιας ομάδας που ήδη αγωνίζεται σαν να είναι στήλη φωτιάς; Την προηγούμενη φορά που βιάστηκαν με παρόμοιες κινήσεις, η ομάδα κατέληξε με περισσότερους τραυματίες από το σύνολο των πόντο της θέσης της στον πίνακα. Και αυτοί οι τραυματισμοί δεν είναι στατιστικά ασήμαντοι — είναι εκείνοι που κάνουν έναν ολόκληρο πλανήτη να ξεχάσει πως υπήρξε κάτι σαν ομάδας αξιώσεις.

τι στο διάολο γίνεται εδώ; εμείς ψάχνουμε λύτη σαν τον Λάουρι κι αυτοί μας βγάζουν έναν τύπο που όταν στρίβει το κεφάλι του χρειάζεται άλλα τρία άτομα να σηκώσουν τη μπάλα μέχρι εκεί πάνω; 😂😂 ξέρεις τι θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στις αρχές της δεκαετίας που ο Σκορπιός μαζί με τον Μέλο έβγαινε σαν πυροτεχνήματα μέσα στο γήπεδο; όχι μόνο ύψος χρειαζόταν εκεί, χρειαζόταν *μυαλό* που να σου λέει πότε να σκοράρεις κι όχι να περιμένεις την μπάλα σαν στρατιώτης στη σειρά. Κι ο Μπράουν;;; αυτός είναι ο άνθρωπος που μόλις αγγίζει την μπάλα οι αντίπαλοι έχουν ήδη φορέσει τις χειροπέδες! Μα τι περιμένουμε;;; να βάλουμε τον γίγαντα δίπλα στον σκόρερ σαν πιάτο στο τραπέζι; κι εγώ ρώταγα τον εαυτό μου: τι έκαναν εκείνες οι ομάδες όταν δεν υπήρχαν γίγαντες σαν εκείνον; έκαναν παιχνίδι! έκαναν μεταβιβάσεις! έκαναν τους Σκορπιούς μας να λάμπουν σαν αστέρια! τώρα λοιπόν που έχουμε τον Μπράνσον εκείνος χρειάζεται έναν άνθρωπο δίπλα του όχι σαν συμπλήρωμα, σαν *συνεργός*! κι αυτό ακριβώς κάνει ο Μπράουν — δεν είναι εκεί για να βάζει τρίποντα από δέκα μέτρα (γιατί όχι;; δεν έχει το σουτ εκείνου του θρύλου), αλλά για να κάνει το τρίποντο άλλου είδους: να ανοίγει τους δρόμους εκεί που πριν υπήρχαν μπαγιάτικα αδιέξοδα. και μην μου πεις πως "χάνει μία στις τέσσερις φορές" — αυτές τις μία στις τέσσερις φορές τον έχουνε ήδη ξεχάσει οι αντίπαλοι επειδή εκείνες τις τρεις στις τέσσερις φορές είχαν ήδη υποστεί κάποιο ξεκάρφωμα στο μαγαζί τους! αυτοί είναι οι αριθμοί που αγοράζουν πρωταθλήματα, όχι αυτοί που τους ψιλομετράνε σαν ψωμί στον φούρνο! κι ας το ξεκαθαρίσουμε τώρα μια για πάντα: εμείς δεν ψάχνουμε έναν ακόμη σουτέρ σαν αυτούς που είχαμε πριν χρόνια. εμείς ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν φοράει τη φανέλα των Θάντερ γίνεται ένα ακόμα βέλος στο φαρέτρα του Μπράνsona! ένας άνθρωπος που δεν φοβάται τους γίγαντες αντίπαλους επειδή εκείνος είναι εκεί για να τους κάνει όνειρο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα! τι λέτε λοιπόν;;; να τους αφήσουμε στους Κλίπερς να γελούν μόνοι τους; εμείς τι περιμένουμε;;; την επόμενη χρονιά να βγάλουμε τον Σκορπιό σα χαμένο ζογκλέρ επειδή κανείς δεν θυμήθηκε πως ένα ύψος 2.10 μπορεί να κάνει τη διαφορά εκεί που την χρειαζόμαστε; τέλεια πάντως, θα δούμε

τι στο διάολο λέτε εδώ ρε γαμ... αυτό το θέμα αρχίζει κι γίνεται τελετή στέψης για έναν τύπο που μόλις του λένε "μπάλα" ξεχνάει πως έχει πόδια; 😂 δες τον χυμό που έχει βγάλει ο MexriTelousTotal — όταν δεν βρίσκουμε τον Μπράουν ψάχνουμε έναν γίγαντα σαν εκείνον που όταν περπατάει κάνει σεισμό στο παρκέ κι εκείνοι ξαφνικά ξεχνούν πως υπάρχουν γωνίες στις οποίες μπορείς να σκοράρεις χωρίς να χρειαστεί να πετάξεις τη μπάλα τρεις φορές πάνω από το κεφάλι σου. αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν φοράει την φανέλα δεν είναι εκεί για να είναι στήλη στήριξης αλλά για να κάνει τον Σκορπιό να λάμπει σαν θείο αστέρι μέσα στο σκοτάδι — και ναι, αυτός ο άνθρωπος είναι ο Μπράουν. αλλιώς, τι γίνεται;;; ψάχνουμε έναν δεύτερο Λάουρι επειδή κάναμε λάθος το πλάνο;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους Μάβς όταν ο Σκορπιός είχε τσακίσει τους τρεις μεγάλους τους δίνοντας πάσες σαν νερό — εκεί δεν χρειαζόταν γίγαντας δίπλα του, χρειαζόταν μυαλό και γρήγορα πόδια! τώρα όμως εμείς λέμε "ας βάλουμε έναν γίγαντα σουτέρ" σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στον κόσμο. και κάποιοι εδώ βγάζουν αριθμούς σαν να διαβάζουν ιερή γραφή — 75% ελεύθερες βολές; ωραίο, αλλά όταν μία στις τέσσερις φορές χάνεις τη μπάλα επειδή εσύ μόνο την αγγίζεις σαν ντόπιο πρόσκοπος τότε ο αντίπαλος έχει ήδη ξεκινήσει το επόμενο σέντρισμα ενώ εσύ ακόμη σηκώνεις το χέρι σου για λάθος. τι κρίμα που ξεχνάμε πως το παιχνίδι δεν γίνεται μόνο με στατιστικά — γίνεται με αυτά που βλέπεις με τα μάτια σου όταν κάποιος σου ανοίγει έναν δρόμο εκεί που πριν υπήρχε τείχος. κι εσύ Opadosgia_panta που λες πως αυτός ο τύπος είναι σαν κεραυνός — όχι γίνεσαι κεραυνός επειδή είσαι ψηλός, γίνεσαι κεραυνός επειδή ξέρεις πότε να χτυπήσεις! εκείνος ο Λάουρι που θυμάσαι έτσι έντονα δεν ήταν ψηλός σαν πύργος, ήταν γρήγορος σαν αστραπή και είχε στόχο σαν λέιζερ! εμείς τώρα ψάχνουμε τον επόμενο Λάουρι και βγάζουμε έναν τύπο που όταν τρέχει μοιάζει περισσότερο σαν κουτί πάγου που μετακινείται παρά σαν άνθρωπος; ας το πούμε κι έτσι: αν ο Μπράουν ήταν τόσο επικίνδυνος σαν αυτούς τους θρύλους τους οποίους θυμάστε, οι Κλίπερς δεν τον είχαν αφήσει να φύγει τόσο εύκολα από τα χέρια τους. αυτοί γνωρίζουν πως εκείνος ο τύπος είναι καλό ατού μέχρι να ξυπνήσουν μία μέρα και να δουν πως έχει χάσει το σουτ του επειδή η μπάλα πήγαινε περισσότερο στο κεφάλι των συμπαικτών του παρά στο καλάθι. εμείς λοιπόν τι περιμένουμε;;; να ζήσουμε μία ιστορία σαν εκείνες που λένε αργότερα στους νέους "μια φορά κι έναν καιρό...";;; είμαι εδώ 20 χρόνια στις Θάντερ και ξέρω πως όταν βιάζεσαι να πάρεις ένα ατού μόνο επειδή σου αρέσει η όψη του, συνήθως καταλήγεις με ένα τραυματισμένο αγόρι στο ρόστερ και έναν τίτλο λιγότερο. γιατί δε δίνουμε μία ευκαιρία στον Σκορπιό να μας δείξει πως μπορεί να λειτουργήσει δίχως άλλον γίγαντα;;; εκείνος ξέρει πως όταν βγει ένας καλός σκόρερ στην άλλη πλευρά του παρκέ τότε αυτός γίνεται ο κρίκος που κάνει την αλυσίδα να λάμπει. κι αν κάποτε χρειαστεί έναν γίγαντα εκεί, υπάρχει ο χρόνος — τώρα όμως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να βγάζει τον Μπράνsona στη θέση που του αξίζει: στο κέντρο του attention, όχι σαν συμπλήρωμα πάνω στο τραπέζι των καλών ευχών. τι λοιπόν;;; παραμένουμε αυτοί που ψάχνουν τον τέλειο σουτέρ ή γινόμαστε εκείνοι που θυμούνται πως ένα σωστό ρόστερ χτίζεται με χαρακτήρες, όχι με τίτλους σε λάθος στήλες;;; εγώ προσωπικά βάζω και μία χούφτα σιγουριά: οι Κλίπερς δεν πρόκειται να χάσουν τον Μπράουν επειδή ήταν χάλια — τον πήραν επειδή εκείνος τους έκανε να αισθάνονται σαν πρωταθλητές όταν εκείνοι βρισκόταν στη σκοτεινή πλευρά του πρωταθλήματος. και εσείς;;; είστε εδώ να κάνετε την ίδια λάθος κίνηση όπως οι ομάδες εκείνες που βιάζονται να γεμίσουν το ρόστερ τους με τους πιο εντυπωσιακούς αριθμούς χωρίς να κοιτάξουν το σύνολο;;;