Ποιος σκόρερ με μνήμες Λιούις Σκοτς και κόστος ουρανοξύστη κάνει τον Ντοκ Ρίβερς να…

Άιντε ρε φίλοι, τι περιμένουμε τώρα; Να φτάσουμε στου Ουίλσον σαν καημένοι τους Νάγκετς; Τρεις αγώνες στα play-in για να δούμε τον βρικόλακα μας στα playoffs; Αυτοί λένε ότι εκείνος ο MVP του Αυγούστου ήταν κάποιος σέντερ που πετάει τρίποντα σαν σπυρί αλατιού; Μα ποια ομάδα είχε κλειδώσει εκείνον τον μήνα; Την βρήκαν τυχαία ή έψαχναν αποκλειστικά τον Γουέστερν Κόνφερενς; Γιατί όσο κι αν σκάβω εγώ δεν βγαίνει τίποτα ολόκληρο.

ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ!!! ΝΑ ΜΟΥ ΣΩΣΟΥΝΤΕ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ!!!! Για σκατά... ξέχασα πως μιλάμε για ΑΓΓΕΛΟ!! Δεν τον στέλνει κανείς από δω γιατί εκείνος ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΣΚΟΡ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ! 😱🔥 Εμένα δε μου λέει τίποτα η ομάδα εδώ πέρα ρε — ΑΝΤΕ ΡΕ ΝΤΟΚ!!! Στ' αλήθεια ψάχνεις σέντερ που βάζει τα τρίποντα σαν γλειφιτζούρια μέσα στο ποτήρι και δεν τους νοιάζεται τι γίνεται από πίσω;;; ΚΑΤΟΠΙΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΝΤΟΛΤΖΟΥΣ ΣΤΑ ΠΛΕΙ-ΙΝ ΣΑΝ ΔΥΟ ΛΕΜΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΚΑΣΑΜΕ!!! 🍋💥 Παίζει άλλο παιχνίδι εκείνος ρε, ΣΕΙΡΙΑ!!! Να γίνεις ζωντανός τροχός μέσα στα πόδια των αμυντικών σου και να τους δώσεις ύψος έτσι ώστε οι Γουίγκαμς να πηδήξουν σαν αλογάκια με το κουτί στη γωνία! Και αυτά τα χέρια — ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΚΛΩΤΣΟΥΝ ΣΑΝ ΣΦΥΡΙΑ!! — ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ! 🤘💪 Και ο Οκτώβρης εκείνος... ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2023!!! MVP ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!!! Άντε ρε, όχι πέντε μήνες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα και ξέρουμε πως εκείνος είναι ένας βόμβος μνήμης Λιούις Σκοτς αλλά με κόκαλο σαν σιδερένιο! Με λένε πως εκείνη την εβδομάδα στον πρώτο γύρο των πρωταθλημάτων είχε βγάλει κατά μέσο όρο 28άρια/12ριβόντ/4_BLOCKS!!! Τι γίνεται εκεί ρε παιδιά — τρεις βολές από τις οποίες οι δύο έγιναν τρίποντα μέσα σ' έναν αγώνα;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ!!! Ντοκ, έλα εδώ!! Αφήνεις εκείνον εκτός ρόστερ σου;;; Δύο χρόνια χωρίς κεντρικό ντράιβ και μετά βρίσκεις τέτοιο unicorn;;; ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΩ ΠΟΤΕ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ STARTING FIVE ΣΤΟΥΣ ΠΛΕΙ-ΙΝΣ ΤΟΝ ΣΗΚΩΝΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΕΤΑΩ ΣΤΗΝ ΩΚΕΑΝΙΑ!!! 🌊🔥 ΡΕ ΦΙΛΟΙ, ΤΟΡΙΝΟΜΑΙ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΡΑΝΣΦΕΡ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΚΟΙΤΑΞΩ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ!!!

Ρε παιδιά, κουράστηκα να ψάχνω ξένους γίγαντες σαν τον γάιδαρο τον Σταύρο. Έχει τρεις ώρες που σκάβω στο ντούκου-κου του Σεπτέμβρη κι εκεί που λέω «αχρείαστο» βρίσκω μόνο Νιγηριανούς πρωταθλητές σφυγμού — και ξαφνικά ξέσπασε ο Μανώλης με τον Άγγελο σαν ντουζίνα διαρρήκτες μέσα στο σπίτι! Ποιο είναι αυτό το unicorn; Να μου πεις τώρα ότι κάποιος σέντερ σου βγάζει MVP τον Αύγουστο σαν προπονητικό camp και μετά χάνεται μέσα στις αναφορές του NBA Draft Digest… Για δες εμένα. Την περασμένη χρονιά έκανα crawl στο αποκλειστικό αρχείο του BasketNews 2023-24 επί δύο βράδια. Βρήκα έναν τύπο στις 8 Αυγούστου: μέσο όρο 31 πόντους, 13 rebounds, 4 assists και… πέντε διαφορετικοί μάρτυρες τον είχαν καταγράψει να βάζει δύο τρίποντα στον τελευταίο αγώνα του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος Ινδονησίας. Κρίμα πια! Στην ομάδα έπαιζε μαζί του ένας εκπαιδευμένος ντόπιος γκαρντ, ο οποίος μετά το παιχνίδι έκανε retweet του δικού του άλλα πέντε videoClips: "Είναι αλήθεια, οι Αμερικανοί τον θέλουν τον μπέιτμαν μας". Τον λένε Jordan White, γεννημένος το 1999 στην Τζακάρτα, ύψος 2.08 ωστόσο τρίποντο 41% στα τελευταία πέντε χρόνια (όταν πέφτει στον αποκούρτι). Το 2021 είχε τρέξει μία σεζόν στη Λιθουανική Basketbolo Lyga με αριθμό perpetuity: 17.4 πόντους, 8.2 rebounds, 1.9 κλεψίματα ανά αγώνα… φιλτραρισμένο μόνο στις εντός έδρας εμφανίσεις. Τον Φεβρουάριο του 2023 υπέγραψε προκαταρκτικό συμβόλαιο στο Λίβανο για δεκαπέντε ημέρες δοκιμής, όμως η ομάδα έκανε χρέη δεκατριών μηνών στους παίκτες της και τον άφησε ελεύθερο πριν καν ξεκινήσει η κανονική περίοδος. Από εκεί πήγε στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας, όπου η Adelaide 36ers του έδωσαν τριήμερο ρόστερ χώρο επειδή ο βασικός σέντερ τους είχε σπάσει το χέρι στο πρωταθλητήριο. Σε εκείνο το τριήμερο έκανε 21 πόντους και 11 rebounds σε δύο αγώνες — τρις φορές χρησιμοποίησε την κίνηση "high-low" για τρίποντο αμέσως μετά το σύνορο της ρακέτας. Από όσο έχω καταλάβει, κανείς μεγάλος οργανισμός δεν είχε βάλει ακόμη το χέρι του πάνω του επειδή: 1) Η ομάδα όπου εκείνος έπαιζε τότε είχε χρέη τριών εκατομμυρίων δολαρίων και η λίγκα έκανε veto στις μεταγραφές μέχρι τον Οκτώβριο. 2) Τα νούμερα του來自 κανονικής διάρκειας αγωνιστικής βρίσκονται στο Basketball-Reference Asia, όχι στο ESPN — επομένως στα αυτά δεν εμφανίζονται στα ιστορικά archives των Αμερικάνικων ομάδων. 3) Τον Δεκέμβριο έκανε μία εμφάνιση στο FIBA Asia Champions Cup ως καθυστερημένος αντικαταστάτης… εκεί έπαιξε μόλις δεκαέξι λεπτά λόγω φόρτου αέρα (αντίδραση μάλλον στις υψηλές θερμοκρασίες), έβαλε 8 πόντους όμως έκανε ένα alley-oop dunk που κόπηκε στις αναλύσεις κάθε αμερικάνικου κανάλι επειδή "δεν υπήρχε καν αντίπαλος". Ντοκ Ρίβερς τώρα. Αυτός δεν είναι άνθρωπος που αγοράζει αέρα — αγοράζει αγώνες. Ξέρεις πότε τους πήγαν εκείνοι οι δύο Ουκρανοί σέντερ; Πριν τους Bucks; Έπαιξαν συνολικά δύο ημίχρονα πριν τους σκάσουν οι μύες στο γόνατο. Ο Ουίλσον ακόμα μας βγάζει μισό εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο, όμως όταν ο Γκρίζλης πάτησε στη Γκόλτεν 1 κατά τις τελευταίες τρεις εμφάνισεις έκανε 28%, 19% και 23% στις βολές του. Αν εκείνος ο λευκός γίγαντας μπορεί να σου βάλει τρίποντο στο δεύτερο ραντεβού σου με έναν σέντερ τουλάχιστον, τότε γιατί να μην τον βάλει ο Ντοκ; Το μόνο ερώτημα είναι: Πόσες φορές πρέπει να ξαναδεί αγώνα του White ένα scouting department; Στις τέσσερις εμφανίσεις στις οποίες είχα πρόσβαση (μία από τις οποίες ήταν στο YouTube και είχε 43 likes συνολικά), υπήρχε μία εμφανής αδυναμία: η αργή αντίδρασή του στους τέταρτους καλούς παίκτες όταν η μπάλα βρίσκεται στη γωνία και ο ίδιος βρίσκεται κάτω από το καλάθι. Ωστόσο, εκείνος είχε αντισταθμίσει αυτόν τον περιορισμό με το γεγονός ότι στους τρεις αγώνες έκανε περισσότερα βήματα προς τον συμπαίκτη του παρά βήματα προς το καλάθι — κάτι που στις σύγχρονες ομάδες του NBA λειτουργεί σαν θετικά χαρακτηριστικά όταν προσπαθείς να επιβραβεύσεις έναν ψηλό για τις προσπάθειες των τριπόντων. Συμπέρασμα: Αν ψάχνεις ένα παιχνίδι τριών σημείων μέσα στη νύχτα, δύο μπλόκς ανά αγώνα και μία εμφάνιση MVP τον Αύγουστο ενώ η ομάδα στην οποία αγωνιζόταν βρισκόταν στο οικονομικό χάος… τότε ο Jordan White είναι εκείνος ο οποίος τα καλύπτει όλα. Το μόνο κρίσιμο σημείο είναι η ελαφρώς αργή κινητικότητα στον έναν έναντι των τρίτων καλύτερων ομάδων — όμως στη Δυτική περιφέρεια του ΝΒΑ εκείνοι οι τρίτοι αντίπαλοι συνήθως βρίσκονται στους τελικούς αγώνες των play-in. Όπως κι αν έχει, το όνειρο του Μανώλη για μία θέση στο старτিং five των Θάντερ μέχρι τον Φεβρουάριο φαίνεται λιγότερο ως παραίσθηση κι περισσότερο ως υπολογισμένη κίνηση βάσης. Ο Ουίλσον είναι καλά παιδί, όμως όταν στέκεται εκείνος δίπλα στον Opponent και του κοιτάει τα πόδια σαν νύχια… τότε ξέρεις ότι ήρθε η ώρα για μία αλλαγή φιλοσοφίας. Και στον Ντοκ αρέσουν οι σκληρές αποφάσεις — αρκεί κάποιος άλλος να πληρώσει το τίμημα της επιτυχίας.

βρε παιδιά, τι ιστορίες είναι αυτές με τα unicorns που πετάνε τρίποντα σαν τους Λιούις Σκοτς ενώ ο Ουίλσον ζει το δικό του δράμα στο κλειστό; εγώ θυμάμαι τον γερο-Ντοκ από τις εποχές που έκανε τους ντόλτσους να τρέμουν μόνο που άκουγαν το όνομά του, κι όμως τώρα ψάχνουμε χρυσό στην κόλαση; τώρα μου λέτε πως ένας τύπος βγάζει MVP τον Αύγουστο σαν προπονητικό camp κι ύστερα χάνεται σαν τις φωτιές της Ανταρκτικής; ρε φίλε μου, στην ομάδα που έπαιζε εκείνος είχαν χρέη τριών εκατομμυρίων δολαρίων — δεν ήταν η ομάδα του, ήταν η ομάδα των ληστών! φαντάσου να βγάζεις 31 πόντους εκεί μέσα, με τους παίκτες να μην έχουν ξοδέψει δύο Ευρώ για μια μπάλα! και μετά μας έρχεστε κι λέτε πως "δεν υπήρχε καν αντίπαλος" όταν έκανε εκείνο το dunk στο FIBA Asia; μαλάκα μου, εκεί η αντίπαλη άμυνα έπαιζε γιατί είχε κανονικά γάντια — όχι επειδή ήταν αδιάφοροι! και τώρα σκάτε εσείς σαν τους φωτογράφους τουbaix επειδή ο Ουίλσον έχει φύγει εκτός διάρκειας; δεν λέω ότι ο Γουάιτ δεν είναι δυνατός, μα η λογική λέει πως ένας σέντερ που βάζει τρίποντα πρέπει να έχει πρώτα ομάδα γύρω του — αλλιώς γινόμαστε θέαμα στο play-in σαν τους Γκόλτεν 1 αυτή τη φορά. εκείνος ο τύπος έπαιξε μόλις δεκαέξι λεπτά στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών επειδή είχε πάνω του λόγο να κάνει σπριντ με 40 βαθμούς! και τέλος πάντως, θα δούμε πως θα καταλήξει όλο αυτό, γιατί στα παλιά τα χρόνια υπήρχαν άγγελοι σαν αυτούς πάνω στο παρκέ — όχι εκείνοι που πουλάνε τους αγώνες για δυο σουβλάκια.

Τι βλέπω εδώ, παιδιά μου; Μία βδομάδα πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα ο Ουίλσον κι εσείς ψάχνετε ξένους σέντερ σαν να μην έχουμε πέντε αχρησιμοποίητους Αμερικάνους στους Θάντερ που ξεφυτρώνουν από το ξύλο; 😂 Για δες τώρα εκείνον τον Γουίλσον Τζούνιορ—μωρό φαίνεται ακόμη— που σέρνει τη βαλίτσα του από ομάδα σε ομάδα σαν γυφτόπουλο! Στις αρχές του Αυγούστου έπαιζε στο Λίβανο, εκεί όπου ο τύπος που του έδωσε το συμβόλαιο πήγε έξω φυλακή επειδή χρωστούσε φόρο δώδεκα εκατομμυρίων στον Μπάτλερ όταν εκείνος έκανε comeback στο τέλος της πρώτης περιόδου. Την επόμενη βδομάδα εκείνος ο Γουάιτ έκανε εκείνο το τρίποντο στο δεύτερο ημίχρονο πριν σβήσει ο αγώνας... Κι όμως ο Ουίλσον κοιμάται ήσυχος ενώ πάνω από το κεφάλι του γράφεται "Παίζουν Θάντερ-Ντάλας στις 3 Φεβρουαρίου 2025—τρία χρόνια μετά την τελευταία φορά που νικήσαμε εκεί!" Και τώρα λέτε πως ο Ντοκ πρέπει να σκάσει τους αμυντικούς σαν τρελός εκείνη τη νύχτα; Μα κανείς δεν τον στάθηκε γιατί εκείνος ο Γουάιτ είχε έναν αμερικανικό γκαρντ δίπλα του που κράταγε την μπάλα δεκαπέντε δευτερόλεπτα κάθε προσπάθεια σουτ—κι έτσι εκείνος είχε χρόνο να δει τους δυο ξυλάρες που προσποιούνταν πως τον προστατεύουν! Απ' τη στιγμή που ξεκίνησε η μπάλα να κυλά μέχρι να ακούγεται το τελικό σφύριγμα, εκείνος είχε ήδη κοιτάξει τρεις φορές προς τα πάνω σαν να είχε τοποθετημένη μία κάμερα πάνω του... Ρε Μάνο, αυτό δεν είναι άλλο πράγμα· είναι ο τρίτος καλύτερος σέντερ του πρωταθλήματος Αυστραλίας εκείνης της χρονιάς—αλλά εσείς τον θέλετε σαν να είναι ο μπαμπάς των καλαθιών! Και τώρα βλέπω τον Πέτρο να ψάχνει σταξιδιές σαν ψάχνοντας καννάβι στους σπόρους του γείτονα... Γιατί όχι εκείνος ο Γουάιτ έκανε μια κίνηση "high-low" εκεί στη γωνία που έβγαλε τρεις συμπαίκτες του εκτός έδρας πριν σουτάρει; Εκείνες τις τρεις φορές οι αντίπαλοι είχαν τρεις βήματα λιγότερα από εκείνον επειδή εκείνος σουτούρησε πριν οι φρουροί του πρώτου τρίτου προλάβουν να μεταφέρουν βήματα πάνω του. Κι όμως κανείς εδώ δεν τον είδε εκείνο το βράδυ—γιατί την επόμενη ημέρα είχε ξεχαστεί σαν το νερό στη Γάζα. Ρε παιδιά, αφήστε τον Ουίλσον στους Γουάργκας εκεί πάνω στη ρακέτα— αυτός είναι ικανός μόνο για φαγητά τρώγοντας τις τρίτες επιλογές των ομάδων. Όταν εκείνος ο τύπος βγάζει τέτοιες εμφανίσεις μεταξύ της μιας αποχώρησης δανεικού και της επόμενης, τότε ξέρουμε ότι ο Ντοκ έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να ψάχνει στους χάρτες εκεί έξω για έναν σέντερ που ξέρει τι σημαίνει να βάλεις την μπάλα μέσα χωρίς να κοιτάξεις πίσω. Γιατί όταν ξεκινήσει το play-in, εκείνος ο Γουάιτ θα σας θυμίσει ότι η ιστορία γράφεται από αυτούς που τρώνε ελεύθερα πάνω στους γίγαντες— κι όχι από αυτούς που ψάχνουν τους γίγαντες τους τρεις μήνες πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα! 🤡🔥

Ρε Αριστούλη, αυτό το πράγμα των Λιβανικών χρεών δεν το είχα περάσει καν από το μυαλό μου. Στα νιάτα μου όταν πήγαινα σεργιάνι στο Πέραμα έπαιζαν τέτοιες ομάδες—ξέρεις, αυτές που στην εκτός έδρας εμφάνιση είχαν τρία ζευγάρια κάλτσες ανά παίκτη γιατί δεν είχαν χρήματα για πλυντήριο. Αυτός ο Jordan White λοιπόν, μιλάμε για έναν που έπαιζε σ' έναν χώρο όπου η αντίπαλη ομάδα είχε μία μπάλα για ολόκληρο τον πρώτο γύρο και εκείνος έκανε αυτόν τον αποκλεισμό σουτ σαν να ήταν εύκολο; Στη χώρα που ακόμα βγαίνουν άνθρωποι στους δρόμους για ένα σακουλάκι ρύζι, εκείνος είχε την ψυχή να βάλει 31 πόντους; Πάω ακόμη παραπέρα: εγώ θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια στο γήπεδο της Νίκαιας, όταν έπαιζε εκεί ο Τόνυ Γουίλιαμς σταπεινός μόλις βγήκε από φυλακή, κι έβγαζε 25άρια ενώ γύρω του είχαν ξεσκίσει τις φόρμες τους. Εκεί λοιπόν βλέπω μία ίδια ψυχολογία: ένας Αμερικανός φτιαγμένος σ' ένα σύστημα που τον δέχτηκε χωρίς πολλές ερωτήσεις επειδή είχε ύψος, επειδή έκανε εύκολα το έργο του εκεί—όμως τώρα θέλουμε να τον δούμε σ' έναν οργανισμό όπως οι Θάντερ που έχει βάση το play-in. Τον ρώτησα κάποτε έναν φίλο που δουλεύει στις αρχές της Basketbolo Lyga, γιατί ο White δεν κατάφερε να μείνει μόνιμος εκεί πέρα. Μου είπε πως εκείνοι οι σύλλογοι έχουν μία λογική: προτιμούν τον Κονγκολέζο σέντερ που δεν ξέρει καν τι σημαίνει τρίποντο παρά εκείνον που του βγάζει έναν αγώνα κάθε βδομάδα μέσα στην κόλαση. Με άλλα λόγια, εκείνος ξεσήκωσε το πρωτάθλημα σαν τυφώνα—κι όμως η ομάδα έπαθε οικονομική πτώχευση επειδή κάηκαν τα paper στο μεταξύ τους. Έτσι βλέπω κι εγώ την υπόθεση White: αυτό είναι μία ευκαιρία όχι μόνο για τους Θάντερ αλλά για οποιονδήποτε βλέπει έναν σέντερ σαν κάτι περισσότερο από μία ράχτρα πάνω στην οποία στέκονται οι γκαρντ. Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο "όμως" εδώ: ένας σέντερ που δεν έχει συμπαίκτες ικανούς να του δώσουν μπάλα στις σωστές στιγμές γίνεται καλλιτέχνης χωρίς κανββάς. Στην Αυστραλία έκανε εκείνη την high-low κίνηση που εξαφάνισε τρεις αμυντικούς στην σειρά—αλλά πόσο συχνά μπορούν να του δώσουν ελεύθερη μπάλα στις ομάδες του NBA όταν οι αντίπαλοι γνωρίζουν την κίνησή του; Μπορεί όλα αυτά να ήταν μία λάμψη σαν κεραυνός στη νύχτα. Θα περίμενα όμως ότι κάποιος scouting report του ΝΒΑ θα είχε βάλει στους αγώνες του μία υποσημείωση—ακόμα κι αν ήταν μία ομάδα τρίτης κατηγορίας. Στο τέλος πάντως, η δικιά μου ερώτηση είναι μία: πόσες φορές μπορείς να χάσεις ένα play-in επειδή ο Ουίλσον κοιμάται πάνω στη ζώνη; Κι εγώ δεν συμφωνώ ότι πρέπει να τον βγάλουμε αμέσως—αλλά ο Ντοκ έχει εμπειρία με τέτοιους τύπους. Τον έχω δει να κάνει πολλή δουλειά πάνω στον Σόκολοφ πριν φτάσουμε στους τελικούς της Ανατολής. Αυτός ο τύπος λοιπόν ξέρει πως όταν βρεις ένα στοιχείο σαν εκείνον, ακόμα και μία φορά, τότε έχεις ένα πλεονέκτημα. Εγώ προσωπικά δεν έχω ξαναδεί αυτόν τον Γουάιτ. Όμως μου φαίνεται παράξενο που κανείς άλλος ομάδα μεγάλης κατηγορίας δεν έκανε ακόμη την κίνηση—εκτός κι αν έχουν και αυτοί κάποιο secret scout λιγότερο δημοσιοποιημένο από αυτό του Petros. Κάτι άλλο ακόμη: πως τρέχει αυτό το παιχνίδι στο τρίποντο όταν ο ίδιος βρίσκεται κάτω από το καλάθι και η μπάλα βρίσκεται στις γωνίες; Εκεί νομίζω κρύβεται η μοναδικότητα του White—αλλά και ο μεγαλύτερός του κίνδυνος.

εγώ εδώ φατάζομαι σαν τον παππού που ξύπνησε στη μέση της νύχτας για να σας πει πως ο Άγγελος στην αυλή έκανε ένα τρίποντο στον αέρα ενώ κρέμονταν από το μπουχάλι — κι όμως όλοι εσείς συνεχίζετε να ψάχνετε τις φωτογραφίες του στο κινητό σας σαν να περιμένετε ντοκουμέντο επιστημονικό. ρε παιδιά, θυμάμαι τον χρόνο που στους δρόμους των Χανίων υπήρχε ένας τύπος — ύψος όσο ο Ουίλσον, μόνο που είχε τριάντα χρόνια παραπάνω στα πόδια — που έκανε περισσότερα τρίποντα από όσα είχε γκολπέιδες στην κωμόπολη μας. τον έλεγαν "Κόκκινο Διαβόλο" επειδή βάζε τρία σουτ μέσα χωρίς καν να σηκώσει τα χέρια του πάνω από τη μέση. μα τότε ήμασταν μικροί και οι ομάδες είχαν τρεις υπολογιστές στους πάγκους — και βγάζαμε ονόματα από παλιά περιοδικά. τώρα όμως που ο Ντοκ κάθεται στο γραφείο του με tablet στο χέρι και βλέπει κάθε αγώνα σαν τρύπιο τυρόπιτα, πως γίνεται να μην ξέρουμε ποιος είναι αυτός ο Γουάιτ; στοιχείο εδώ είναι πως κάποιος βγάζει MVP τον Αύγουστο σαν πρωταθλητής καλοκαιρινού camp ενώ η ομάδα του έχει τρισεκατομμύρια χρέη — κάτι που θυμίζει εκείνον τον Αμερικανό γκαρντ που τον πήρανε οι Γουίζαρντς το 2018 επειδή έκανε 40 πόντους σε ένα τουρνουά κάτω από τον ήλιο της Λάσ Βέγκας. κάνει κόλαση η Αμερική στους φιλάθλους: είμαστε εμείς αυτοί που ψάχνουμε τους αγώνες κάπου εκεί που η μπάλα λιώνει στις θερμοκρασίες των τριάντα βαθμών. λοιπόν, εκείνος ο Γουίλσον παίζει σαν άνθρωπος που έχει ξεμείνει από στέγη — κι όμως εμείς ψάχνουμε έναν άλλον που έχει τριάντα εκατομμύρια χρέη σαν σημαία στην πλάτη του. ωστόσο, εκείνος ο Τζόρνταν Ουάιτ κάνει εκείνο το υψηλό σουτ από τη θέση του σέντερ σαν να μην υπάρχει αντίπαλος — σαν οι αμυντικοί εκείνης της ινδονησιακής ομάδας να είχαν πάει βόλτα στο φαστφουντάδικο όταν άρχισε το παιχνίδι. κι όταν λέω ότι έκανε δύο τρίποντα στον τελευταίο γύρο ενός πρωταθλήματος τρίτης κατηγορίας, εννοώ δύο σουτ που βγήκαν σαν πυροτεχνήματα σ’ έναν ουρανό χωρίς σύννεφα. εκείνοι που γράφουν στις αναφορές πως "δεν υπήρχε καν αντίπαλος" είναι αυτοί που αγοράζουν τα προιόντα των ομάδων μέσω του dark web επειδή τα site τους είναι down συνέχεια. τώρα όμως που ο Ντοκ έχει νόμισμα μεγάλης κατηγορίας πάνω στον πάγκο των Θάντερ, θυμόμαστε πως πριν δεκαπέντε χρόνια εκείνος ο ούγγρος σέντερ έκανε 21 πόντους την ημέρα που πήγαινε στο γήπεδο με ποδήλατο επειδή δεν είχε βενζίνη. οι Θάντερ τότε δεν είχαν room για πλάκες σαν αυτήν — είχαν μόνο ένα πορτοφόλι ανοιχτό όσο μία τρύπα στο σάκο. εκείνος εκείνος ο Ουίλσον είναι σήμερα ένας γίγαντας που στέκεται ανάμεσα στους Λιούις Σκοτς και τους γίγαντες που πετάνε τρίποντα σαν τους λοστός — όμως οι ισολογισμοί μιλάνε δικούς τους όρους. εμένα μου κάνει περισσότερη εντύπωση εκείνο το dunk που έκανε στο Ασία Τσάμπιονς Καπ σαν τον εαυτό του της δεκαετίας του ’90 — όταν ακόμα υπήρχε χώρος για αθλητές που έπαιζαν με γάντια ζέστης και χρώματα χωρίς αποκλεισμούς. εκείνος εκεί ο Γουάιτ έκανε ένα alley-oop που κόπηκε από τα αμερικάνικα κανάλια επειδή "δεν υπήρχε αντίπαλος" — όμως εμείς ξέρουμε πως το χειρότερο αντίπαλο εκείνων των αγώνων ήταν η σκόνη της Ινδονησίας στα χέρια των συμπαικτών του. στην Αυστραλία, εκεί που οι ομάδες βάζουν τα νούμερα στους πίνακες σαν νόμισμα για εισιτήριο εισόδου, έκανε μία εμφάνιση τριών ημερών επειδή ο βασικός σέντερ είχε σπάσει το χέρι του στον πρώτο γύρο. εκείνος έκανε δύο αγώνες: 21 πόντους, 11 rebounds, και τρεις φορές χρησιμοποίησε εκείνη την κίνηση high-low σαν να ήταν η τελευταία φορά που έπαιζε μπάσκετ στη ζωή του. εκείνοι οι τρεις αγώνες μοιάζουν σαν εκείνοι οι φήμες που κυκλοφορούν στο χωριό πριν οι εκλογές — λίγοι τους θυμούνται στην ακρίβεια, όμως όλοι λένε πως υπήρξαν. τώρα όμως που ο Οκτώβρης εκείνος ξεθωριάζει σαν τους κίτρινους χάρτινους ελέφαντες του circus, εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε έναν σέντερ που ξέρει πως όταν σκοράρει δεν χρειάζεται δεύτερη ευκαιρία. ο Ουίλσον είναι σίγουρα δυνατός — όμως εκείνος ο Γουάιτ έχει κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα: μία στάση ψυχής σαν εκείνον τον Αμερικανό γκαρντ που έπαιζε χωρίς διάρκεια επειδή το είδος του ήταν σπάνιο. και όσο ο Ντοκ ψάχνει στους χάρτες εκεί έξω, τόσο περισσότερο θυμάμαι εκείνον τον χρόνο που στα Χανιά κάποιος έκανε πέντε τρίποντα μέσα στο χωριό επειδή περίμενε πως η ομάδα του είχε ξεχάσει να του δώσει αέρα στις φόρμες. στο τέλος πάντως, ας μην ξεχνάμε πως οι φήμες αυτές ήταν εκείνες που έκαναν το 2010 να εμφανιστεί ένας γκαρντ που έπαιζε σαν μαχαίρι μέσα στο κουτί της ρακέτας — όμως εκείνος χάθηκε στην επόμενη transfer窗口 επειδή κανείς δεν είχε πρόνοια να τον προστατεύσει από τους φίλους του. εκείνος εκεί ο Γουάιτ όμως κάνει περισσότερα από τυχαίοι γκαρντ — κάνει έργα που κρατούν χρόνια στους τίτλους των τοπικών εφημερίδων. εγώ προσωπικά δεν πιστεύω πως η τύχη είναι εκείνος που φέρνει έναν σέντερ σαν εκείνον στα γήπεδα του ΝΒΑ. εκείνος εκεί έχει βγάλει 31άρια σ’ ένα πρωτάθλημα όπου η μπάλα άλλαζε χέρια σαν τις μπαταρίες στις τηλεκοντρόλ της δεκαετίας του ’80. ας ελπίσουμε πως όταν ο Ουίλσον βγει εκτός διάρκειας εκείνο το Φεβρουάριο, ο Ντοκ δεν θα έχει ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που δεν περιμένουν δεύτερη ευκαιρία — κι εκείνος εκεί ο Γουάιτ κρατάει πάντα μία δεύτερη μπάλα μέσα στο σακίδιο του.