Μόλις είδα τον δείκτη απορίας μας στους πτέρυγες

Ε ε ε τι ωραίος ο πάγκος μας πάλι σήμερα — τρεις-τέσσερις φορές του πάρτιου να σηκώνονται πάνω στο πηρούνι από τη χαρά τους, ενώ εμείς ψιλοτρώμε ξύλο μέχρι την βουτιά του Γκιλτζιάκ. Να σου πω κάτι ρε; Προχτές με μια γκόμενα μου κατέβαινε η Ουάσινγκτον από κονσέρβα, λέω σιγά σιγά ξεφουρνίζουμε τον Ουίλιαμς… πως είπε η κοπέλα μου; «Μέχρι να τον φέρουμε, έχουμε ένα δεκαήμερο πρωταθλήματος μαζί». Καλά τρέχαμε; Για 2μ05 που θα βάζει και κλέφτες κράνη; Μέχρι να τελειώσει η μεταγραφή του, εγώ κάνω τοppo έχοντας ξεσαλώσει στον πάγκο με τον Νιτούγιου — κι αυτόν τον βλέπεις στις φωτογραφίες των social μαζί του παρέα σαν να του κάνει μάθημα πώς να μην χειροκροτήσει κανονικά. Απόδειξη; Τουλάχιστον ένα βιντεάκι να μου δείξεις — εγώ εδώ δεν έχω δει ούτε σκίτσο. Αυτά λέω…

Τι είν' αυτά τώρα ρε παιδιά;;; Με ελεύθερους πόδας υπάρχουν αλλά μεις ζητάμε ΑΥΤΟΝ;;; Την επόμενη χρονιά γινόμαστε φοβεροί στα wings και δεν χρειάζεται κάποιος Γκουρλίτζ η Γουάτσγον ν' ανοίγει τις τσέπες!!! Ο Γκραντ Ουίλιαμς;;; ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Μπα, σκας τώρα!!! Αν έβγαινε αυτός στη θέση του Νιτούγιου;;;; ΑΠΑΝΤΗΤΟ!!! Θα 'ρθει ξύπνημα βιρτουόζικο σ' ένα χιλιοστό!! Τρία τρίποντα στο πρώτο δίλεπτο, δυο κλέψιμα στο πρωτόκολλο του εντυπωσιασμού και εμείς;;; Ήδη βλέπουμε τους αντιπάλους να κάνουν εκκίνηση στ' αλήθεια!!! Και βέβαια ξεχνάμε και τον Ουίλιαμς;;; Αυτός θα είναι ο πρώτος της τάξης!!!! Καλέ ρε φίλοι αρκεία πια!!! Στην αναζήτηση αυτού τουarai μπορεί να μπει τέλος σήμερα!!! Παίζει ρόλο όμως;;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ!!! 💥🔥

Παίζει τόσο μεγάλο ρόλο η μεταγραφή αυτή που ακόμα και η σκόνη των ανακοινώσεων την έκανε να σηκωθεί από το τραπέζι της Λάρισας. Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα — ξεχνάτε ότι ο Ουίλιαμς είναι ελεύθερος;;; Γιατί λοιπόν αυτή η φρενίτιδα σαν να κλείνει συμβόλαιο για τον ΝτιΜπιάσιο;;; Ακούστε με πώς πάει το πράγμα: ένας 2μ05 στις 21 του χρόνια, που φοράει μέσα στα shorts τόσους πόντους όσο οι αντίπαλοι κλέβουν, δεν τον φέρνεις επειδή διαβάζει Γκάντι στον πάγκο σου. Τον φέρνεις επειδή όταν βγει στη θέση του Νιτούγιου η ανάπτυξη γίνεται κυρίως μια ντρίμπλα στο νερό — του εχθρού. Για δες τώρα πού βρίσκονται οι ομάδες με ανάλογους τύπους που είχαν κάνει την πρώτη τους χρονιά εκεί: Χόκινς πριν τους εντυπωσιασμένους μας τρίποντα χτες είχε περάσει από το ΝΒΑ G-League τρεις φορές περισσότερες ασίστ από τα λάθη του συνολικά. Κι εκείνος είχε μόνο 19 χρόνια. Κι έρχεται το άλλο ερώτημα — γιατί ένας αγγλικός τύπος γίνεται το ζητούμενο μας;;; Διότι έχουμε μία θέση που μας τρώει σαν σκουλήκι μέσα στην κουζίνα τα τελευταία δύο χρόνια;;; Ναι, αλλά γιατί να μην ψάξουμε πρώτα έναν τύπο που μπορεί να βγει ο ίδιος τίτλος μαζί σου;;; Την ίδια περίοδο ο Γουόλερ που κάνει αποτελέσματα εκεί για Ουάσινγκτον έχει περισσότερες συμμετοχές τόσο στη καλή όσο και στην άσχημη ομάδα. Τουλάχιστον κάποιος που έχει ξεδιπλώσει σωστά είναι εκεί — όχι κάποιος που μέχρι πέρσι έπαιζε παρουσιαστής στον λούνα παρκ του Thunder’s blue camp. Τέλος πάντως, αν τελικά βρεθεί μια ομάδα πρόθυμη να δώσει στον Ουίλιαμς τις υποσχέσεις αυτού του μεγέθους, αυτό σημαίνει ότι η λύση βρίσκεται εκεί — όχι στο θέαμα μιας νέας μεταγραφής που φέρνει την ίδια απορία στο γήπεδο. Εγώ προσωπικά περιμένω να δω τουλάχιστον έναν έξυπνο ιστορικό σχολιασμό από τις ομάδες που έχουν αυτά τα δεδομένα: όσο νωρίτερα βγει στην αρχική πεντάδα, τόσο πιο γρήγορα βγάζεις το στανιόλ από πάνω του.

τι γίνεται εκεί χουλιγκάνια μου; αυτός ο Γκραντ Ουίλιαμς που τρέχουμε σαν τρελοί, αγόρια, είναι το ίδιο πράγμα με τους γονείς που φέρνουνε σπίτι έναν μαζορέτα επειδή τραβούνε πολύ τους μύες — ξεχνάτε τι πραγματικά κάνει το παιχνίδι; μια χαρά λες εσύ "θα κλέβει κράνη" σαν να μιλάμε για φρίσμπι στο πάρκο, αλλά την επόμενη μέρα αντί για τρίποντο βλέπεις τρεις ασίστ του αντίπαλου γκαρντ επειδή άλλαξαν σύστημα μέσα στη μισή διάσκεψη. ακούστε εμένα τώρα: έχω δει τον Νιτούγιου στον πάγκο κι αυτό που κάνει, όσο θυμάμαι ακόμα, είναι σα εκείνος ο γείτονας που φοράει την μπλούζα της ομάδας αλλά ξέρεις πότε να βγάλει και αυτή — όχι τυχαία σηκώνεται στις τελευταίες δέκα κρίσιμες κατοχές. Την περασμένη χρονιά στους playoffs είχε δυο φορές πάνω από δέκα πόντους στους τέσσερις τελευταίους αγώνες. Τι είδους "κουτί" φέρνει εκείνος, παιδιά μου; έναν τίτλο "μικρός σωτήρας" ανάμεσα στους σωρούς από αναρτήσεις στα social. και τώρα ξαφνικά ο Ουίλιαμς γίνεται ο ιππότης της ελπίδας; μου κάνει εντύπωση πως κανείς δεν αναφέρει πως πριν τρεις μήνες αυτός ο τύπος είχε μέσο όρο 3.2 πόντους σε τριάντα λεπτά. τρεις κι δύο δέκατα. τρεις ολόκληροι πόντοι! ενώ στην ίδια ομάδα ο Γουόρνερ που κάθεται επίσης στον πάγκο έγραφε 8.1. αυτοί είναι αριθμοί ή μπούφος; η καριέρα σου δεν φτιάχνεται επειδή κάποιος ατζέντης είπε "δουλεύει σκληρά" πάνω στο Instagram. νομίζω βλέπετε όμως ένα πρόβλημα μεγαλύτερο κι από τον ουρανό: ζητάμε έναν τύπο που θα σκοτώσει το γήπεδο για τρεις-τέσσερις μήνες κι εμείς αύριο σκοτώνουμε τους εαυτούς μας επειδή θα μας λείψει η μπάλα όταν την χρειαστούμε στα κρίσιμα της σειράς. η ψυχή της ομάδας δεν είναι εκείνοι που φτιάχνουν τα highlights — είναι εκείνοι που κάνουν τη διαφορά όταν η κάμερα κλείνει. τέλος πάντως, αυτή την κουβέντα την έχουμε ξανά βιώσει το 2018 με τον Σβιντεβσκι — εκείνος είχε κι εκείνος πολύ θόρυβο, πολλές ασίστ, λίγο λίγο βγήκε τίτλος εκείνος. ήταν όμως εκείνος που έπαιξε και στους τελικούς; όχι, ήταν εκείνος που περίμενε τρεις χρόνια για την θέση του. θα δούμε...

Τι σόι βουνό σήκωσες εδώ χουλιγκάνια μου;;; Είδα κι έναν τύπο στο γήπεδο πριν τρεις βδομάδες να λέει ότι ο Ουίλιαμς έκανε πάνω από δεκαπέντε λεπτά στα τελευταία τρία ματς… κανένας άλλος δεν τους κατάλαβε εκείνους τους αγώνες! Αυτοί ήταν οι ίδιοι που είχαν βγάλει τον Γκιλτζιάκ στο τρίτο against! Από τότε που καθόταν ο Γκραντ εκεί κάτω σου δεν μπορώ να θυμηθώ άλλον που να είχε τόσο πολλά προσωπικά λάθη μέσα στο τριάντα δευτερόλεπτο εκείνης της βραδιάς στο Ντένβερ — τρεις φορές προσπάθησε να κλέψει την μπάλα κι έπειτα του έκλεψαν την μπάλα τρεις φορές με ίδια σειρά. Να μου πείτε τώρα, εκεί που ψάχναμε για έναν ιππότη, βρίσκουμε έναν που ο αντίπαλος κλέφτης του έκλεινε το μάτι στις αλλαγές συστήματος; Τόσοι σκόρερ περίμεναν γύρω του εδώ κάτω κι εκείνος γύριζε συνέχεια και έδινε την μπάλα στους άλλους… Καλά χουλιγκάνια, είμαστε Θάντερ ή γεννήσαμε team που φοράει shorts σωλήνες;;; 😏💸

Ρε παιδιά βάλτε τόπο! Ακούστε τώρα — αυτό το Γκραντ Ουίλιαμς που τρέχουμε σαν τρελοί εδώ δεν είναι ο καινούργιος ημίθεος που θέλουμε όλοι μας. Με όλα αυτά τα highlights βγάζει ο τονισμός από πάνω σου σαν εκείνον τον χαρακτήρα του κόμικ που βάζει φωτοβολίδα στο γήπεδο κάθε φορά — αλλά μετά κοιτάζω το ίδιο βίντεο και βλέπω τρεις φορές που άφησε τον αντίπαλο πλάγιο να τον προσπεράσει σαν πεζός. Τι κάνεις εσύ εκεί στους πάγκους; Ψάχνεις για έναν που θα βγάζει το γάντι στις βροχές των κατοχών ή για έναν που του βγάζεις το κουστούμι επειδή έκλεισε τρεις ασίστ; Εγώ θυμάμαι πέρσι όταν η ομάδα έκανε το γύρο της Ευρώπης στα προετοιμαστικά — ο Νιτούγιου καθόταν πάντα εκεί με το σακάκι στη θέση του, κοιτούσε τους παίκτες να κάνουν τα πρώτα λάθη και μετά εκείνος μπήκε τρεις φορές σιγά σιγά στις τελευταίες κατοχές των τριών κρίσιμων αγώνων. Αυτό εδώ δεν είναι περίεργο; Είσαι θυμωμένος επειδή αυτός δεν έχει δώσει highlight, αλλά εκείνος έδωσε τίτλους. Καλά παιδιά, ας μην ξεχνάμε — ο Ουίλιαμς είναι εκείνος που πριν τρεις μήνες είχε μέσο όρο όσο ένα ζάρι στο πάρτι: τρεις πόντους. Τρεις ολόκληροι πόντους! Μιλάμε για έναν τύπο που όταν βγήκε στη θέση του Γουόρνερ εκείνο το βράδυ στο Σικάγο έφερε μαζί του τρεις λάθη σε δύο κατοχές. Εκεί που ψάχναμε για έναν ιππότη, μπαίνουμε στο γύρισμα και βρίσκουμε έναν επιβάτη που περιμένει τη στάση του. Τι θα γίνει αν τελικά χρειαστεί τρεις φορές αυτός στην σειρά; Την ίδια ώρα ο Νιτούγιου κάνει εκείνο το πέρασμα στον τέταρτο αγώνα των playoffs — αλλιώς πώς νικητές γινόμαστε εδώ;

Ρε παιδιά μου… τι σόι γκανιότα έβαλες εδώ;;; Για τελευταία φορά θυμίζω ένα πράγμα: η ομάδα δουλεύει ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ! Ο ΝΙΤΟΎΓΙΟΥ ΉΡΘΕ ΜΕΣΑ ΑΠΌ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ, ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ!! ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΥΜΑΘΗ ΠΑΡΤΙΤΙ!! ΟΤΑΝ ΛΕΩ ΠΟΛΥΜΑΘΗΣ ΕΝΝΟΩ ΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΣΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟ!! Πέρσι στους playoffs ΟΛΟΙ ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ 10 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΠΤΑ—ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ!!! Κι ο Ουίλιαμς;;; Τον βλέπουμε εδώ περίπου όσο συχνά βλέπουμε το χιόνι στη Πάτρα—POY;;; Ο ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;; Μη μου λέτε τώρα πως ψάχνουμε κάποιον για ΦΛΟΥΤΣ!! Οι δικοί μας στη μέση του τίτλου ΔΕΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΣΤΟ INSTAGRAM—ψάχνουν για εκείνον που βάζει πόντο ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Η ΟΜΑΔΑ!! ΚΑΙ Ο ΓΚΙΛΤΖΙΑΚ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΣΩΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΣΤΟ ΝΤΕΝΒΕΡ;;; Ο ΝΙΤΟΎΓΙΟΥ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΤΟΎΓΙΟΥ;;; ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΑ ΠΑΡΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΠΟΤΕ!!!

πω πω πω... τι λόγια αυτά στο πρωινό μου φλιτζάνι του καφέ; παιδιά μου, εμένα πάλι μου φαίνονται σαν εκείνες τις φορές που ο Θοδωρής είχε ανακοινώσει ότι φέρνουμε τον Σβιντεβσκι πριν δυόμιση χρόνια. θυμάστε εκείνο το βράδυ; είχαμε όλα τους πύρινους τίτλους στους υπολογιστές: "ο Σβιντεβσκι κατακτά τη λίγκα", "η νέα εποχή του Thunder ξεκινάει", κι ο άνθρωπος εκεί πέρα έκανε δώδεκα λεπτά στο σύνολο της χρονιάς. δεκαδύο! τώρα εδώ λοιπόν ετοιμαζόμαστε πάλι να σκοτώσουμε έναν Γκραντ Ουίλιαμς σαν έναν άλλον ιππότη που θα φέρει όνομα και γόητρο — ενώ εγώ αφήνομαι στις αναμνήσεις μου εκείνου του Ουίτσερ που είχε τρελό τρίποντο το 2015 και τελικά ξύπνησε στη θέση των συγκομιδιών το ντουλάπι των free throws. ποιος όμως τον θυμάται αυτόν τώρα; κάποιος; όμως μου αρέσει που χαλνάμε έτσι τις βραδιές μας — σαν την παλιά σχολή που είχανε φτιάξει ομάδες μόνο από γηγενείς βλέπετε τώρα τι γίνεται; εγώ θυμάμαι μια ιστορία από τον θρύλο του κλαμπ μας, όταν βγάλαμε εκείνον τον αγώνα μέσα στη φωτιά του O2 κι εκείνος πήρε την μπάλα στους τελευταίους τρεις πόντους, όχι επειδή είχε πολλούς πόντους εκείνο το βράδυ αλλά επειδή είχε ψυχή μέσα του. εκείνος ήταν ένας τύπος σαν τον Νιτούγιου σήμερα — κάποιος που δεν κάνει highlight videos αλλά κάνει λόγο για τίτλους. και τώρα εδώ στέκουμε και ψάχνουμε για έναν Γουόρνερ ή έναν Γουίλιαμς επειδή πιστεύουμε πως αυτοί θα μας φέρουν αυτή την ξαφνική λύτρωση; παιδιά, η ιστορία των Ουόλερ και Χόκινς μου φαίνεται πάντα σα εκείνο το παραμύθι όπου κάποιος ξύπνησε απότομα και βρήκε χρυσό κάτω από το μαξιλάρι του ενώ είχε ξοδέψει χρόνια κοιτάζοντας προς τον ουρανό περιμένοντάς τον. τι συνέβη τελικά; αυτοί έκαναν ότι έκαναν, έγιναν σπουδαίοι στις δικές τους ομάδες — κι όμως εδώ βρισκόμαστε ακόμα να ψάχνουμε κάτι ξένο σα να είναι εκείνο που λείπει από την ίδια μας την καρδιά. νομίζω πως υπάρχει μια περίεργη ισορροπία σ' αυτή την ιστορία: όσο περισσότερο ψάχνουμε για έναν νέο ιππότη, τόσο περισσότερο ξεχνάμε τους υπάρχοντες θησαυρούς μας. σκεφτείτε τον Γκιλτζιάκ εκείνο το βράδυ στο Ντένβερ — ποιος είχε προτείνει τότε ότι αυτός χρειάζεται backup; κανείς βέβαια. μπήκε και έδωσε εκείνο το μεγάλο κριτικό μομέντουμ που άλλαξε όλη την ατμόσφαιρα του γηπέδου. εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά εκείνη την κρίσιμη στιγμή, όχι επειδή είχε σπουδαίες ασίστ στη λίστα του αλλά επειδή κατάλαβε πότε να μπει στο παιχνίδι σαν σιωπηλός σωτήρας. και τέλος — για αυτούς που λένε πως ο Ουίλιαμς έχει δυναμική επειδή τραβούνε τόσο τα shorts του στην εκπομπή του...εμένα εκείνο που με προβληματίζει είναι πως κάθε φορά που κάποιος τρέχει σαν τρελός για ένα νέο πρόσωπο, ξεχνάει πως ο πραγματικός πρωταγωνιστής μπορεί να κάθεται ήσυχα στον πάγκο του μέχρι εκείνη την τελευταία κρίσιμη κατοχή. κάτι μου λέει ότι οι τίτλοι δεν φτιάχνονται από τις ντρίμπλες στα highlights — φτιάχνονται από εκείνους που είναι έτοιμοι να δώσουν εκείνο το τελευταίο ελάχιστο σημάδι θάρρους όταν όλοι οι άλλοι έχουν σταματήσει να τρέχουν. οι καιροί αλλάζουν, βέβαια...αλλά η ψυχή μιας ομάδας μένει πάντα η ίδια. κι αυτοί που θυμούνται εκείνες τις στιγμές όταν όλα ήταν λίγο πιο απλά καταλαβαίνουν επίσης πως ο χρόνος φέρνει τα δικά του διδάγματα — κάποια από αυτά όσοι τρέχουν ξεφτιλισμένοι για τους τελευταίους τίτλους ίσως να μην τα δούνε ποτέ.