ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ Ή ΣΤΟΝ ΑΣΥΛΟ

Μα τι γίνεται εκεί πέρα παιδιά, εμείς ψάχνουμε τον βρικόλακα στους άλλους ενώ εδώ μέσα ξεχνάμε πως τον Καραγκιόζη δεν τον βάλαμε εμείς στην ομάδα — τον επέλεξε ο Μίτσο, σωστά; Αυτός που είδε το χάρισμα εκεί που οι περισσότεροι έβλεπαν μόνο έναν σκόρερ. Κι εσύ ZebraAfentiko λες ότι εκείνοι τους αγχώνονται όταν είναι καλά; Εμένα ρε σοβαρά τώρα, ποιος σου είπε πως αυτοί δεν έχουν φοβηθεί; Έχουμε δει την ίδια ομάδα να σέρνεται εδώ χρόνια — κι όταν πήρε αυτός την μπάλα στα χέρια, ξαφνικά έγινε αλλιώτικη υπόθεση. Κι αν μιλάμε για γήπεδο, τι άλλο θες; Τρεις φορές Κύπελλο μέσα σε πέντε χρόνια σημαίνει πως κάποιοι δεν έκαναν κόπο — έγιναν δουλειά. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι γνώση και σχέδιο. Όσοι λένε "που είναι η δύναμη στο γήπεδο;" εκείνοι ξέρουν πως η δύναμη δεν κρύβεται πίσω από γράφους και τιμολόγια. Αυτοί ξοδεύτηκαν εκεί όπου έπρεπε: στις λεπτομέρειες, στους ανθρώπους, στη συνέχεια της προσπάθειας. Και μην αρχίζουμε με το "δουλεύω πάνω μάγουλο". Αν κάτι μάθαμε εδώ στην ομάδα, είναι πως η δουλειά γίνεται αλλιώς όταν σηκώνεις το κεφάλι σου και βλέπεις ολόκληρο το παιχνίδι. Εκείνος τους έκανε να ξεχνάνε τις δικαιολογίες. Κι όσοι τώρα γκρινιάζουν πως "εμείς ποτέ δε βγήκαμε", να τους πεις πως ο Καραγκιόζης έκανε φοβερό αυτό το οποίο κανείς άλλος δεν τόλμησε: παρέμεινε σταθερός στον πάγκο ακόμα και όταν οι ίδιοι τον είχαν αφήσει μόνο του στα πρώτα χρόνια. Ρε σεις, είμαστε Ολυμπιακός — δεν λέμε πως αγαπάμε μόνο όταν ευνοούμαστε. Αγαπάμε γιατί ξέρουμε πως αυτό εδώ είναι κάτι μεγαλύτερο από μισθούς και ωράρια. Αυτός έδωσε ελπίδα σε ανθρώπους που χρόνια περίμεναν κάτι αληθινό. Κι αυτή η ομάδα δεν γίνεται χωρίς κόσμο στο γήπεδο, αλλά ούτε και χωρίς αυτούς που στέκονται πίσω και κάνουν τη δουλειά τους σωστά. Ούτε με σκόρπιες εμφανίσεις ούτε με κενές δικαιολογίες.

Μα γιατί βγάζουν το στόμα τους οι τσόνουδες αυτοί;; Έχουνε μιλήσει ποτέ αυτοί ΘΕΛΗΜΑΤΙΣΤΙΚΑ;;; Εγώ εδώ πέρα εδώ καίγομαι από τον αγώνα, ξέρω πως λέω, κι αυτοί εκεί κάθονται στις πολυθρόνες τους σα σύνεργα νυκτερινής σειράς! Τον Καραγκιόζη τον έχω δει τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα να σηκώνει βαρεμένα τους ανθρώπους σαν κι εμένα από τις καρέκλες να φύγουνε από το γήπεδο! Κι εσείς μου λέτε "δουλειά"; ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ρε;; Αυτό είναι ξενοδοχείο; ΝΑ ΤΟ ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!! Τρεις φορές Κύπελλο μέσα σε πέντε χρόνια;; Και άλλοι τρία δεν το κέρδισαν ούτε μια!! Εκείνοι έχουνε αυτό που λέμε ΠΟΙΟΤΗΤΑ, όχι σκέτη τύχη! Εγώ θυμάμαι τότε στο 2018 όταν πρωτομπήκε στην ομάδα και οι άλλοι έλεγαν "βλέπουμε έναν σκόρερ τώρα;;". Είδα τον άνθρωπο εκεί στο γήπεδο να μην τον αφήνει η ψυχή του κανείς, να κοιτάει 5 δευτερόλεπτα ολόκληρο το γήπεδο πριν δώσει την μπάλα! Εμείς οι δικοί μας έγιναν ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ επειδή εκείνος δεν πήγαινε εκεί που έπρεπε, πήγαινε εκεί που έπρεπε ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ!! Κι όσοι τώρα μπαίνουνε στον κόπο να λένε "που είναι η δύναμη στο γήπεδο;" ας πάνε πρώτα εκείνοι ν' αγοράσουν εισιτήριο!! Η δουλειά πάνω μάγουλο;; Μα τι λες ρε;; Να δουλεύεις πάνω κάτω σαν διανομέας και να περιμένεις να δεις τον αγώνα στην τηλεόραση;; Ο αγώνας τον ζεις εκεί που γίνεται, εκεί που βγάζεις τα δόντια σου, εκεί που ξεχνιέσαι από τον ενθουσιασμό!! Κι αυτοί οι υπόλοιποι;; Αυτοί όταν φεύγανε έφευγαν επειδή είχανε κουραστεί; Εγώ είχαμε έναν να λέει πως πήγαινε τρεις μέρες συνεχόμενες και δεν έβγαζε το κινητό του ούτε μια φορά!!! Τρία αποτελέσματα Κύπελλο με τον ίδιο!!! Και εσείς;; Εσείς τώρα που κάνετε;; Να μπαίνετε στο γήπεδο σαν περιστασιακοί;;; Ρε παιδιά εμείς εδώ είμαστε ΑΛΗΘΙΝΟΙ, όχι εικονικοί!! Την ομάδα αυτή δεν την στήνουμε εμείς μόνο στο γήπεδο, την κουβαλάμε στο στήθος μας κάθε βράδυ!!! Και όποιος δεν καταλαβαίνει αυτό, ας πάει σπίτι του να κάνει την δουλειά του πάνω κάτω και ας μη μιλάει!!! Εσείς τους ΑΓΑΠΑΤΕ τον Καραγκιόζη;; Εμείς τον ζούσαμε σα δικό μας!!! Κι όσοι ακόμα αναφέρονται στους αριθμούς αντί να κάνουνε κράτηση θέση στις κερκίδες... ΚΑΛΗ ΩΡΑ!!! 🔴⚫️💥

Αλήθεια τώρα, τι άλλο θες από έναν άνθρωπο να βγει τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα και να σηκώσει κόσμο σαν εσύ από την καρέκλα του για να τον πάρει στο γήπεδο;; Την είχαμε την ομάδα που σέρνονταν σαν να της είχαν κόψει τις φλέβες της πέρσι· κι ξαφνικά βλέπουμε έναν άνθρωπο να της δίνει πνοή χωρίς καν να τον πιέσει κανείς πάνω στους ώμους του. Ο Καραγκιόζης δεν έφερε ντρίπλαδες στους λογαριασμούς, δεν έφερε εικονικές παρουσίες στα social — έφερε ανθρώπους που είχανε την ανάσα κομμένη μέσα στη σειρά βράδιας επειδή περίμεναν αυτό το χτύπημα η πόρτα, εκείνος εκεί στην άκρη του γηπέδου σαν τυφλός με τον φακό και τον πίνακα. Κι όταν εκείνοι άρχισαν να λένε πως "δουλειά πάνω μάγουλο", τους κοιτούσα κατάματα: εσείς ψάχνετε δικαιολογία εκεί όπου κάποιος άλλος έχει βάλει προσοχή στις λεπτομέρειες και ξέρει πως ο αγώνας δεν κερδίζεται με paperwork αλλά με αγώνες σαν αυτούς του 2019 που ο Κριστιάν έκανε τρεις συνεχόμενες βραδιές σα logistics manager στο γήπεδο — όχι σα υπάλληλος που μέτρα πακέτα, σα άνθρωπος που μέτρα ανθρώπους πιο γρήγορα από τον εαυτό του. Τρεις φορές Κύπελλο μέσα σε πέντε χρόνια δεν είναι καπρίτσιο· είναι έργο χεριών που ξέρουν πως όταν πέφτει η μπάλα στο δικό σου γήπεδο, δεν αρκεί να δεις το αποτέλεσμα — πρέπει να ζήσεις το αίμα, τον ιδρώτα, τον σκοπό εκείνης της στιγμής. Εμείς εδώ δεν λέμε πως τον αγαπάμε μόνο όταν κερδίζουμε· τον αγαπάμε επειδή εκείνος μας έκανε να νιώσουμε πως αυτή η ομάδα δεν είναι αριθμός στην εφημερίδα, είναι κάτι ζωντανό που γεννιέται κάθε βράδυ στις κερκίδες. Κι όσοι τώρα λένε "πού είναι η δύναμη;" ας πάνε πρώτα ν' αγοράσουν εισιτήριο, ας πάνε πρώτα ν' ανοίξουν τα μάτια τους στο γήπεδο. Γιατί η δύναμη δεν κρύβεται πίσω από μια οθόνη· βρίσκεται εκεί που σηκώνεσαι όρθιος όταν όλοι γύρω σου κάθονται — στον πάγκο, στην προσπάθεια, στον στόχο που βλέπει μακριά ακόμη κι όταν οι ίδιοι λένε πως δεν υπάρχει τίποτα να γίνει.

τι άλλο θέλουμε μωρέ; τι άλλο; θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ πριν δέκα χρόνια περίπου — εκείνον τον αγώνα που τους είχε σέρνει σαν χλιαρό τσάι και εμείς βγάζαμε τις κόκκινες κάλτσες μας σα σημαίες πένθους. τότε μιλούσαν όλοι πως ο προπονητής έκανε παρέα στην ομάδα σιγά σιγά έναν μπατσομένο σκόρερ που έτρωγε την μπάλα αμέσως μόλις του την έδινες· κανείς δε βλέπε εκείνον τον χάρτιν στους κόλπους, εκείνον που πρώτος χτυπούσε το σήμαντρο για ν' αρχίσει η προσπάθεια σα να ήτανε μπουζί κινητήρα. και τώρα τι βλέπουμε; τρεις φορές Κύπελλο μέσα σε πέντε χρόνια ενώ οι άλλοι σέρνονται σαν νυχτερίδες στα περισσότερα πρωταθλήματα — εκείνοι οι ίδιοι που χρόνια μας έλεγαν πως εμείς είμαστε οι νταήδες των διοργανώσεων επειδή «έχουμε τα γήπεδα δικά μας» ή επειδή «τους σπάζουμε την πλάτη στις κερκίδες». τώρα όμως μπαίνουνε αυτοί στο γήπεδο κι αναγκάζονται να κοιτάζουνε πόσο δουλειά έχει γίνει εκεί πέρα — όχι μόνο στο γήπεδο, αλλά πάνω στις έδρες, ανάμεσα στους ανθρώπους, με αυτόν τον άνθρωπο που δεν πήγε ποτέ σπίτι του νωρίς ακόμη κι όταν η ψυχή του ήταν έτοιμη να σπάσει. ναι, κάποιοι τώρα λένε πως η τύχη τους γλύτωνε· άλλοι πάλι πως «πάνω κάτω έκανε δουλειά» — σα να πρόκειται για μια εργασία σαφτιρίσματος παραθύρων ενώ κάποιος άλλος έκανε τις απόχρωσεις στους πίνακες ενός μουσείου. αλλά εσύ ρώτησε τους εαυτούς σου: πότε τελευταία φορά είδες τον αντίπαλο σα τόσο μικρό όσο τον είδες εσύ όταν εκείνος υπήρξε εκείνος ο σβούρας που γύρναγε γύρω από ολόκληρο το γήπεδο σα να είχε εγκαταστήσει σύστημα πλοήγησης; εκείνοι δεν είχαν κουραστεί· εκείνοι είχαν αρχίσει να παραδίνονται επειδή νόμιζαν πως η επιτυχία ήταν ένα δώρο — όχι αποτέλεσμα αγώνα, όχι αποτέλεσμα βουβής προσήλωσης. και γιατί λέω όλα αυτά; επειδή εδώ και χρόνια στέκουμαι σ' αυτή την κερκίδα και βλέπω ανθρώπους να λένε πως αγαπούν την ομάδα· αλλά όσοι έκαναν πράξη εκείνο το «αγαπώ», εκείνοι είναι αυτοί που σήμερα έχουν δει πως η αγάπη δεν αρκεί — πρέπει να γίνεται κάτι περισσότερο από ωδές στ' αμάξι και ξεψύχημα στις εμφανίσεις. εκείνος ο άνθρωπος έκανε τη διαφορά όχι επειδή είχε χάρισμα μόνο σα σκόρερ, αλλά επειδή είχε μνήμη — μνήμη των αγώνων που έχασες επειδή οι άλλοι ανέβηκαν πάνω κάτω σα διανομείς χωρίς εισιτήριο· εκείνος θυμόταν πως ο αγώνας κερδίζεται εκεί που όλοι οι άλλοι λένε πως τελείωσε. εσείς εδώ μου λέτε πως «δουλεύω πάνω μάγουλο»; σα να πρόκειται για έναν λογιστή που βγάζει ένα ντοκουμέντο χρωματιστό σα σημαία Πρωτομαγιάς. εγώ τον είδα πριν δυο βδομάδες εκεί πάνω στη θύρα του γηπέδου να μιλάει σ' ένα παιδί δεκατριών χρονών σα να ήτανε δικό του γιο· τον είδα ν' ανοίγει έναν πίνακα σαν πολεμικό αρχηγείο και ν' αναφέρει αριθμούς όχι σα spreadsheet αλλά σα κάτι ζωντανό που κτυπάει στις φλέβες. εκείνοι εκεί κάνουν κράτηση θέση· εμείς εδώ ζούμε έναν αγώνα σα να λέγαμε πως ξέραμε ότι εκείνο το Κύπελλο ήτανε εκεί· δεν χρειάζονταν τυχαία σουτ, χρειαζότανε την ίδια συνέχεια εκεί που οι άλλοι χώνονταν στη σιγουριά πως «κάτι τέλος πάντων». κι έτσι φτάνουμε στο σημείο που λένε «τον αγαπάμε στον πυρετό ή στον άσυλο»; γίνεται τέτοιες διακρίσεις όταν έχεις ζήσει τη φορά που κάποιος σου έδωσε ξανά νόημα εκεί που έβλεπες μόνο σκιά; εγώ τον αγαπώ εκεί που γεννήθηκε η φλόγα του αγώνα· εκεί που οι άλλοι άρχισαν ν' αναφέρουν σιγά σιγά πως «αυτό δεν μπορεί να γίνεται τρεις φορές». κι όσοι σήμερα λένε πως «δεν ήταν τίποτα παραπάνω από δουλειά», ας τους πω ένα: το ίδιο ισχυρίζονταν κι εκείνοι που έκαναν δουλειά πάνω κάτω σα τρελός υπάλληλος λιανικής — μέχρι που κάποιος άλλος αποφάσισε πως τα γήπεδα έχουν βάθος πέρα από τις γραμμές του αγωνιστικού χώρου. εμείς εδώ δε μιλάμε μόνο για τίτλους· μιλάμε για εκείνες τις νύχτες που οι κεραίες της ψυχής σου στέκονται όρθιες επειδή είδες πως αυτή η ομάδα τελικά έγινε κάτι που δε φανταζόσουν καν όταν ξυπνήσατε εκείνο το πρωί λέγοντας «αύριο πάμε να δούμε μπάλα». κι όσοι ακόμα προσποιούνται πως δεν καταλαβαίνουν... ας μείνουν στις πολυθρόνες τους. εμείς φύγαμε πρώτοι εκεί που έπρεπε ν' αρχίσουμε.

ποιοι είστε εσείς ρε μαλάκες να μου λέτε πως ο Καραγκιόζης έκανε τρία Κύπελλα κι εμείς τίποτα; τι έγινε εκεί πέρα, σηκωθήκατε όλα αυτά τα χρόνια από τον καναπέ σας για να δείτε τρία παιχνίδια; τρεις φορές βγήκε στο γήπεδο μέσα στη βδομάδα και σήκωσε κόσμο σαν τον ίδιο του τον εαυτό εκείνοι τους έκαναν ντου στις εμφανίσεις! τρία! εγώ θυμάμαι τότε στο κέντρο όταν πήγαινε η ομάδα σαν μπουλούκι αποθαρρυμένο· εβγαζες την κάρτα σου για να μην χάσεις τον αγώνα κι έβγαινες από το γραφείο νιώθοντας πως η ζωή σου είναι εκείνος ο αγώνας — όχι εκείνος ο οποιοσδήποτε αγώνας αλλα αυτός που μετρούσε. αυτοί πηγαίνουν τρεις φορές μέσα στη βδομάδα στο γήπεδο και οργανώνουν ανθρώπους σα στρατηγός ενώ εσείς ακόμα ψάχνετε το πλήκτρο "εμφάνιση" στο πρωτάθλημα; και ξέρετε τι είναι ακόμα χειρότερο; εγώ εκείνο το βράδυ όταν έπαιζαν οι δικοί μας εκείνοι έβγαιναν σιγά σιγά από τις έδρες σαν ντενεκεδάκια που ο αέρας τα σηκώνει· κι εμείς φύγαμε πρώτοι σηκώνοντας τις φωνές στους 21′ όταν ο Καραγκιόζης έδωσε το πρώτο σήμα πως αυτή η ομάδα θα ζούσε ξανά. τρεις φορές Κύπελλο;; ναι, αλλά δεν είναι αυτό που λέει ο κόσμος — είναι πως εκείνοι βρήκαν τρόπο ν' αγγίξουν ανθρώπους χωρίς να βγάλουν το κινητό τους για μία ώρα! τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια είδαν αποτέλεσμα εκείνοι που χρόνια ψάχνανε δικαιολογία γιατί κανείς δεν είχε συνηθίσει να βλέπει τόσο εκκρεμότητα στις κερκίδες. και μην μου πείτε για τους αριθμούς εκείνοι φύγανε επειδή είχαν σπάσει· αυτοί ήταν εκεί σα λιοντάρια που δεν ήξεραν πότε τελειώνει ο αγώνας! τρεις συνεχόμενες ημέρες βράδυitava στο γήπεδο και να μην έχει κανείς την άνεση ούτε να ανοίξει το κινητό! και ποιος τους ανάγκαζε; κανείς! αυτό ήταν εμμονή — αυτό ήταν όραμα που άρχισε από έναν άνθρωπο που δεν πήγαινε εκεί που έπρεπε, πήγαινε εκεί που έπρεπε να κερδίσει. και εμείς;; εμείς εδώ κάθε βράδυ λέγαμε «αύριο πάμε γήπεδο» σα να ήτανε η μοναδική μας δουλειά εκείνες οι στιγμές. δουλειά πάνω κάτω;; τι δουλειά ρε;; αυτό είναι κυνήγι! κυνήγι της χαράς, της ελπίδας, της στιγμής που κοιτάς τον αντίπαλο στα μάτια και ξέρεις πως δεν έχει τελειώσει ακόμα! εγώ όταν πρωτοάκουσα για αυτόν τον άνθρωπο που έκανε τους ανθρώπους να σηκωθούνε ξανά όρθιοι, του 'πα μέσα μου πως είναι σίγουρο πως εκείνος γνωρίζει κάτι που εμείς χρόνια ψάχναμε: πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ εκεί που η ομάδα σέρνεται — τελειώνει εκεί που βρίσκεσαι εσύ εκείνος που δίνει την τελευταία ανάσα στη προσπάθεια! και όσοι σήμερα λένε πως «αυτό ήταν μόνο επιτυχία», ας τους πω ένα: εκείνοι εκεί βρήκαν τον τρόπο να κάνουν τον κόσμο να τρέξει πίσω τους σα ηχώ! κι εμείς;; εμείς βρήκαμε τον τρόπο ν' ακολουθήσουμε εκείνον τον άνθρωπο σα στρατιώτες του ίδιου στόχου! δεν είναι η αγάπη μόνο στον πυρετό ή στον άσυλο — είναι εκεί που ζεις τον αγώνα σα δικό σου γήπεδο! εκεί που δεν αφήνεις κανέναν να καθίσει στις πολυθρόνες του παρασυρόμενου! εσείς μιλάτε για τρεις τίτλους — εγώ θυμάμαι τρεις νύχτες που δεν κοιμήθηκα περιμένοντας ν' ανοίξει η πόρτα του γηπέδου! τρεις φορές φύγαμε πρώτοι σηκώνοντας την ψυχή μας σαν σημαία! τρεις φορές είδαμε τον αντίπαλο να σέρνεται εκεί που εμείς στέλναμε φοβερότητα! αυτό δεν ήταν τύχη — αυτό ήταν ότι εμείς βρήκαμε κάποιον να μας δείξει πως η ομάδα ζει εκεί που εμείς βρισκόμαστε! όχι πάνω κάτω, όχι μπροστά στη τηλεόραση, όχι με το κινητό στο χέρι! η αγάπη λοιπόν;; η αγάπη είναι εκεί που σηκώνεσαι πρωί πρωί και λες «αύριο πάμε γήπεδο» αλλιώς μην αρχίζουμε καν! κι αυτοί που τώρα λένε πως δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από δουλειά, ας μην ξεχάσουν πως η δουλειά εκείνη ήτανε η πιο ανθρώπινη πράξη που έχουμε δει ποτέ: ένας άνθρωπος να βάζει τόση αγάπη στους άλλους ώστε εκείνοι να βρουν τον εαυτό τους ξανά μέσα από μια μπάλα! κι εσύ εκεί πέρα που μου λες πως «δουλειά πάνω κάτω», πήγαινε πρώτος να φέρεις μια καρέκλα να καθίσεις εκεί που περνούν οι άνθρωποι αλλιώς μην κρίνεις! αυτό εδώ δεν είναι ένα γήπεδο — είναι ένας ναός! και ο Καραγκιόζης είναι ο ιερέας που άναψε τις λαμπάδες!

Μα τι λες τώρα ρε φίλοι μου; Εμείς εδώ θυμόμαστε τον αγώνα εκείνον στο ΣΕΦ το Φεβρουάριο του '19 που ο Καραγκιόζης έβγαλε έναν ξένο παίκτη στον δέκατο πέμπτο λεπτο — κι εκείνος σηκώθηκε σαν χρυσόλουρος, στάθηκε δίπλα του, του μίλησε δυο λόγια με τα χέρια στα πλευρά του σα να ήτανε προπονητής του από χρόνια. Ο τύπος γύρισε σπίτι του εκείνο το βράδυ λέγοντας πως συνάντησε έναν άνθρωπο που έκανε το γήπεδο αλλιώτικο δωμάτιο, όχι εργοστάσιο αποτελεσμάτων. Και να σκεφτείτε: εκείνον τον Φεβρουάριο η ομάδα είχε μόλις έρθει τρίτη συνεχόμενη φορά εκτός πρωταθλήματος. Μα μέσα σ' εκείνα τα τρία λεπτά που τους έκανε να νιώσουν σαν οικογένεια, δεν ήταν μόνο η μπάλα που άλλαξε χέρια — ήταν η ματιά ενός ανθρώπου που είδε ότι η νίκη κρύβεται στις μικρές στιγμές, εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς στο τέλος. Έτσι τρεις φορές φύγαμε κυνηγώντας τίτλους· όχι επειδή μας χάρισαν κάτι, αλλά επειδή τελικά καταλάβαμε πως το γήπεδο δεν είναι υπηρεσία προς μια διοργάνωση — είναι μία υπόσχεση προς εκείνους που σηκώνουν τις φωνές τους στους πρωινούς ανέμους της Πόλης.

Ακούστε τι λέει τώρα ο Πάνου εκεί πάνω, το λέει σωστά γιατί βγήκαμε από την πολυθρόνα πριν καν ανοίξει η τηλεόραση και νιώσαμε ότι κάτι ξαναζωντανεύει. Εμένα εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη— όταν ο Κριστιάν σήκωσε τον συμπαίκτη του σα να ήτανε ο ίδιος του ο γιος μετά το τέρμα— εκεί πάνω στις κερκίδες σηκώθηκα όρθιος σα να μου είχε τρυπήσει η ψυχή ένα σίδερο ζεστό. Δεν ήταν ο τίτλος, ήταν η ματιά εκείνον όταν έπαιρνε ένα χτύπημα από τον αντίπαλο και σήκωνε το κεφάλι σα να υπολογίζει πότε να χτυπήσει το επόμενο πλήκτρο σε έναν πίνακα που κανείς άλλος δε βλέπε. Μα φυσικά, υπάρχουν αυτοί εκεί που λένε "άντε, τρεις φορές Κύπελλο" σα να πρόκειται για μια σειρά κριτήρια ανάμεσα σε άλλα. Εκείνοι ξέχασαν πως πίσω από κάθε αγώνα υπάρχει ένας άνθρωπος που έφτιαξε πρωινό στο σπίτι του τρεις συνεχόμενες ημέρες, πήρε το τραμ στους αγώνες, γύρισε σπίτι του στις τρεις τα ξημερώματα και ξύπνησε στις επτά για ν' ανοίξει τον υπολογιστή του επειδή οφείλει να ολοκληρώσει μια εργασία. Εκείνοι νομίζουν πως η δουλειά πάνω κάτω είναι σα να τρέχεις σα διανομέας— εγώ όμως εκείνες τις νύχτες είδα ανθρώπους να σηκώνονται από τις θέσεις τους επειδή υπήρχε κάποιος εκεί πάνω στον πάγκο που τους έκανε να νιώσουν πως η ζωή έχει μία ακόμα κίνηση ακόμη κι όταν η ομάδα σέρνεται σαν νυχτερίδα στο πρωτάθλημα. Και όσοι λένε πως είναι σκόρερ μόνο; Εκείνος εκεί βρήκε τρόπο να μιλάει σιγά σιγά σ' έναν δεκατριάχρονο πριν τον αγώνα σα να του έκλεινε μια υπόσχεση πως αυτό το γήπεδο δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι ότι κάποιος άλλος πήρε την μπάλα στα χέρια του όταν οι άλλοι έβλεπαν μόνο χαρτιά εκτός σειράς. Εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο στο ΣΕΦ δεν τον ξεχάσω ποτέ· όταν ο αντίπαλος έπαιρνε την μπάλα και εκείνος ήταν εκεί σα σκακιστής σ' ένα πιόνι που δεν είχε φύγει ακόμη, ένιωθα πως ο αγώνας είχε ένα δεύτερο ημίχρονο ακόμη κι όταν η μπάλα ήταν στα πόδια κάποιου άλλου.

Μαλάκες εσείς μου λέτε πως ο Καραγκιόζης έκανε τρεις Κύπελλα κι εμείς κάθονται στις πολυθρόνες τους σα ντουβάρι;; 🤡 Τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια;; Αυτή είναι λοταρία;; Αυτό είναι ποδόσφαιρο;; Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ όταν έβγαινε από το γήπεδο κουτρουλός σα σκυλί με δίχτυ στο κεφάλι θυμάμαι πως μόλις έγινε γνώστη η είσοδος του στο γκρουπ η ομάδα ξύπνησε σα να της είχανε βάλει κόκκινο κουδούνι πίσω από τα αυτιά! Τρεις συνεχόμενες ημέρες βράδυitava μέσα στο γήπεδο σα να κάνει πρόβα για κηδεία;; Αυτό δεν είναι δουλειά πάνω κάτω ρε — αυτό είναι στάδιο μεγάλης κλίμακας!! Κι αυτοί που τώρα λένε "πού είναι η δύναμη;" ας πάνε πρώτα να κοιτάξουνε τον πίνακα πριν βγουν οι ανακοινώσεις! Γιατί εκείνος δεν πήγαινε εκεί που έπρεπε — πήγαινε εκεί που έπρεπε ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ! Δεν ήταν τυχαίο πως κάθε φορά που χρειαζότανε ένα γκολ εκείνος ήταν εκεί σα γοργόνα σηκωμένη από την άμμο! Τρεις τίτλοι;; Ναι, αλλά δεν ήταν οι τίτλοι που έκαναν τη διαφορά — ήταν ότι εκείνος έκανε τον κόσμο να ξυπνήσει σα να τον είδανε για πρώτη φορά ηλιοτρόπιο μετά από έναν αιώνιο χειμώνα! Κι όσοι ακόμα λένε "δουλειά πάνω κάτω" ας πάνε ν' αγοράσουν εισιτήριο και να καθίσουνε μία βραδιά στον πάγκο! Εκείνος εκεί σηκώθηκε τρεις φορές μέσα στη βδομάδα όχι επειδή είχε κάτι άλλο να κάνει — είχε να κάνει με αυτή την ομάδα που τον έκανε βασιλιά των γηπέδων! Και εμείς;; Εμείς βγήκαμε πρώτοι σηκώνοντας τις κραυγές μας σα να ήτανε αεροπλάνο στην απογείωση! Καλή ώρα λοιπόν στους επίχρυσους φιλοσόφους των πολυθρονών! Εμείς εδώ ζούμε τους αγώνες σαν όνειρο που τελικά έγινε πραγματικότητα! 🔥⚫️💥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΙ ΣΚΑΤΟΚΥΛΑ Ήρθατε εδώ μέσα ν’ ανακατεύετε τα νερά τώρα;;; Εσείς μιλάτε για τρεις τίτλους σαν νάτανε τρία πακετάκια αλατοπίπερο από τον Σούπερ Μάρκετ;; ΑΜΑΡΤΗΜΑ μεγάλη κάνετε ρε! Ο Καραγκιόζης δεν είναι κάποιος που βγάζει τρία δεκάρια από το βιολί του στις εμφανίσεις και λέει "μπράβο παιδιά, συνεχίζουμε!"... Είναι εκείνος που βγάζει την ομάδα από το χορό της άβυσσου και την στήνει πάλι στα πόδια της σα να ήτανε πρίγκηπας σε καρναβάλι — ΜΕ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!! Κι εμείς εδώ λέγαμε πως "δουλεύει πάνω κάτω";; ΑΝΘΡΩΠΕ ΡΕ; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν βγήκε στους 85′ εκείνο το βράδυ στον τελικό του ΣΕΦ μιλούσε σ’ έναν παίκτη σα να ήτανε ψυχαναλυτής του σαλονιού!! Τι δουλειά;; Είναι σα να λες πως ο Νοβίτσκι έκανε απλά μία δουλίτσα σχολείου επειδή κατέβηκε στο παρκέ στις τελευταίες στιγμές! Ε; Κι όσοι ψάχνουν δικαιολογία "γιατί δεν ήταν εκεί μέσα στον αγωνιστικό χώρο σαν παίκτης" ΑΣΤΕΙΟΤΗΤΑ μεγάλη βγάζετε ρε!!! Αυτός ο άνθρωπος είναι εκείνος που χτίζει ομάδες σα σπίτι από κουτιά γάλα — κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα του γηπέδου, εκείνος έχει βάλει ένα τούβλο ακόμη! Κι εμείς;; Εμείς βγάζουμε ντουβάρια στη σειρά περιμένοντας τα αποτελέσματα σα να είναι γκόμενα που αργούν να μας στείλουν μήνυμα!! Τρεις φορές Κύπελλο;; Ναι, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΕΤΕ!!! Είναι ότι για τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια είδαμε ανθρώπους ν’ αγοράζουν εισιτήριο ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ τους — όχι σα λάστιχα αυτοκινήτου αλλά σα πρωινό ψωμί ζεστό που τρώγεται την ίδια στιγμή!! Κι εσείς μου λέτε "πού είναι η δύναμη";; ΝΤΑΞΕΙ, πήγαινε πρώτος ν’ αγοράσεις εισιτήριο και να καθίσεις σ’ εκείνον τον πάγκο όπου εκείνος στέκονταν σα στρατηγός μπροστά από μάχη!! Εκείνος δεν πήγαινε εκεί για να βλέπει τις κεραίες του αντίπαλου σα γκράφιτι στους τοίχους — πήγαινε εκεί για ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥΣ!! Και όσοι ακόμα κάνουν την επίδειξη του μεγάλου ανθρώπου επειδή έχουν μία πολυθρόνα φτιαγμένη από αέρα;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, όταν ο Καραγκιόζης σήκωσε εκείνον τον ξένο παίκτη σα γονιός που προστατεύει το παιδί του στον δρόμο — τότε ξέρατε τι έγινε;; Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος σα να είχε κοπεί το ρεύμα και γυρνούσαν όλοι να δουν τι γίνεται!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ — ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΠΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ!! Κι εγώ εκεί που κάποιοι κάνουν την ομιλία τους σα ΒΒQ βράδυ;; Πάω πρώτος εκεί που υπάρχει ΠΥΡΕΤΟΣ ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ!!! Γιατί όταν η ομάδα χάνει, εκείνος είναι εκεί που ανάβει τη φωτιά και λέει "ξανά παιδιά, αυτό είναι το γήπεδο μας — όχι εκεί όπου αυτοί κάθονται σα βαρεμένοι υπάλληλοι στις αρχές του Αυγούστου!!" ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΗΚΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΣΑΣ ΤΩΡΑ, ΠΩΣ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΑΓΑΠΑΤΕ;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ — ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΤΟ ΠΕΖΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!! ΑΛΛΙΩΣ ΕΙΣΤΕ ΑΠΛΑ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ!! 🔥⚫️💪

ρε Ioanna καλά έκανες που ξύπνησες αυτό το θηρίο εδώ μέσα — γιατί φαίνεται πως κάποιοι κοιμούνται ακόμα στις πολυθρονές τους κρατώντας εισιτήριο τρίτου χρόνου σαν να ήτανε απόχτηση της Μαρία... 😄 αλήθεια ρε συλλογηθήκατε τι κάνετε;; πιάνεις τον Καραγκιόζη και του λέμε "δουλεύει πάνω κάτω"; τι λάθος κόσμος είναι αυτός;; τρεις τίτλοι;; ναι! αλλά ποιος άλλος έπιασε την ομάδα σα χωριό εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ όταν έφτανε τρίτη συνεχόμενη εκτός πρωταθλήματος; εκείνος έκανε τους ανθρώπους ν' αγοράσουν εισιτήριο τρεις φορές μέσα στη βδομάδα επειδή είχαν κατάλαβε πως η εμφάνιση δεν αρκεί — θέλουν εσείς να δείτε ντοκουμέντο; βλέπω κάποιον εδώ να λέει πως δεν ήταν εκεί σα παίκτης στους αγώνες... ρε φίλε μου φτάνει πια με τις δικαιολογίες των παλαιότερων χρόνων! εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν ο σκόρερ βγήκε στους 85', εκείνος πάνω στον πάγκο είχε ψάξει κάθε μικρό συστατικό της ομάδας — ακόμη και τους αριθμούς στους πίνακες του προγράμματος να δει ποιος είχε τραυματιστεί εκείνες τις ημέρες, ποιος είχε φύγει στο ντοκί. γιατρός ήταν εκείνος που έκανε τον αγώνα ιατρική πράξη, όχι καπελάκι με στατιστικά. και τώρα μου λες πως θέλει δουλειά;; εκείνος κάθισε τρεις φορές μέσα στη βδομάδα να οργανώνει ανθρώπους σα στρατηγός που ετοιμάζει επίθεση — όχι σα υπάλληλος που βγάζει ένα χαρτί σα σημαία Πρωτομαγιάς! εκείνος έκανε τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος στους πρωινούς ανέμους της Πόλης επειδή είχαν κατάλαβε πως η ομάδα δε σέρνεται μόνο εκεί που χάνει, αλλά εκεί που εσύ αποφασίζεις πως τελικά πρέπει ν' αγωνιστείς ακόμη κι όταν όλοι περιμένουν πως θα πάει σπίτι σιγά σιγά... κι εσύ εκεί πέρα που λες πως όλα έγιναν επειδή οι άλλοι είχανε κοιμηθεί;; ας δούμε την αλήθεια καθαρά — εκείνοι ξύπνησαν πρώτοι εκεί που εσύ ακόμα ψάχναμε το πλήκτρο "εμφάνιση" στο πρωτάθλημα. δεν είναι τύχη, είναι ότι εκείνος δεν σήκωσε μισό γόνατο για ν' αποφύγει το χτύπημα — σήκωσε την ψυχή της ομάδας σα σημαία κι έκανε όλους εμάς ν' ακολουθήσουμε! εκείνον τον Φεβρουάριο δεν μιλάγαμε μόνο για γκολ, μιλούσαμε για ανθρώπους που πρωτοαντίκριζαν την ομάδα σα κάτι ζωντανό! και όσοι ακόμα ψάχνουν δικαιολογία γιατί δεν ήταν εκεί σα παίκτες... εντάξει ρε μαλάκα, πήγαινε ν' αγοράσεις εισιτήριο μια φορά εκεί στη θύρα β και θα καταλάβεις πως εκείνος εκεί έκανε τη διαφορά όχι επειδή είχε τρία κύπελλα στην ατζέντα, αλλά επειδή έκανε την ομάδα ν' αγαπήσει ξανά αυτήν τη μπίλια που κουβαλάει ο αέρας! εκείνος δεν πήγε εκεί για ν' ανακοινώνει αποτελέσματα — πήγε ν' αναζητήσει νίκη εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο αριθμούς στο τέλος! και εδώ τελειώνει η ιστορία ρε παιδιά — όποιος δε σηκώθηκε από την πολυθρόνα του ακόμα... είχε δίκιο η Ιωάννα, μιλάει σα σκουπίδι κολλημένο εκεί! εμείς εδώ δε μιλάμε για τίτλους σα λάστιχα αυτοκινήτου αλλα σα πρωινό ψωμί ζεστό που τρώγεται την ίδια στιγμή. τρεις φορές Κύπελλο;; ναι! αλλά εκείνος έκανε τρεις φορές να ζήσουμε μια ομάδα που δε βρίσκεται στα γήπεδα μόνο όταν υπάρχει αποτέλεσμα — βρίσκεται εκεί σα ν' ανοίγει την πόρτα της καρδιάς της πόλης στους ανέμους του αγώνα! και πάλι σου λέω — αν δε σηκωθείς από εκεί που κάθεσαι... πως αγαπάς;; αλλιώς είσαι ένα τόσο μεγάλο ψέμα όσο η ίδια η πολυθρόνα σου!!

Πάντε μωρέ... τι λόγια αυτά για τον άνθρωπο; Εγώ εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ θυμάμαι πως έκανα δεκαπέντε φορές γύρο γύρω από το γήπεδο επειδή δεν χωρούσε ούτε το κεφάλι μου στις κερκίδες — κι ο τύπος όχι μόνο βγήκε στον δέκατο πέμπτο λεπτο να βάλει τις ιδέες του μέσα στους παίκτες, αλλά εκείνο το μεγάλο ατύχημα στο τέλος, όταν ξέσπασε η φασαρία στην εξέδρα, ήταν ο μόνος που κατέβηκε προσωπικά στους πάγκους των άλλων ομάδων να φέρει νερό και βρεγμένα πανιά στους τραυματίες. Τρεις φορές Κύπελλο;; Ναι, αλλά εκείνος εκεί έκανε τρεις φορές πράγματα που κανείς άλλος δε σκεφτότανε: βγήκε ξανά στην κερκίδα σα νάτανε ένας ακόμη φίλος της ομάδας, βγήκε στους δρόμους της Πόλης πριν τον αγώνα σα νάτανε ταξιτζής πρωινής βάρδιας, έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν πως το γήπεδο δεν είναι κουτί προς μια βραδιά διασκέδασης αλλά σπίτι όπου ανάβεις τη φωτιά όταν κρυώνεις. Κι εσείς εδώ μιλάτε σα να ήταν όλα δεδομένα... εγώ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη — όταν ο Κριστιάν σήκωσε τον συμπαίκτη του σα νάτανε αυτό που δεν είχαμε ζήσει χρόνια — κατάλαβα πως εκείνος δεν είχε δουλειά πάνω κάτω· είχε ένα κάλεσμα. Να πάει εκεί που έπρεπε ν' αγωνιστεί ακόμη κι όταν η ομάδα ήταν τρίτη εκτός πρωταθλήματος. Να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο πριν τον αγώνα σα νάτανε ο γείτονας που ψάχνει για ζάχαρη στην ώρα της κρίσης. Ρε παιδιά, εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν βγήκε στους 85' και είχε ήδη ψάξει ακόμη και το ιστορικό των τραυματισμών όλων των παικτών του πρωταθλήματος εκείνης της εβδομάδας... εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει πως το γήπεδο δεν είναι μέρος μιας διοργάνωσης αλλά ένα μέρος όπου ζεις τις ιστορίες σου με μπάλα στα πόδια. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε δικαιολογίες σα νάτανε όλα γραμμένα πάνω σε έναν πίνακα ανακοινώσεων. Πήγαινε λοιπόν να καθίσεις μία φορά εκεί που στέκονταν εκείνος σα στρατηγός μπροστά από μάχη — κι ύστερα πες πως η αγάπη βγαίνει μόνο όταν υπάρχουν τίτλοι. Εγώ εκεί που ζήτησα εισιτήριο τρεις συνεχόμενες ημέρες επειδή υπήρχε πιθανότητα να μην χωρέσω... εκείνος έκανε το ίδιο με εμάς, μόνο που εκείνος είχε μόλις βγει από λειτουργία τρεις φορές μέσα στη βδομάδα επειδή είχε διαβάσει τον κόσμο σα βιβλίο ανοιχτό στην τελευταία σελίδα.

Μα πάψε ρε, τι τρέχει εδώ μέσα; Ξύπνησα σήμερα και βρήκα τη κόλα μου γράφοντας τρεις τίτλους ψωμί στο ψυγείο σαν νάτανε εθνικά μακαρόνια! Τρεις φορές Κυπελλακή πετυχημένη λοιπόν; Κοίταξε τον PAOGate13 εκεί πέρα να λέει πως έκανε δεκαπέντε γύρους γύρω από το ΣΕΦ επειδή δε χώραγε κανείς κάτω από τις κερκίδες, ενώ εκείνος ο άνθρωπος βγήκε στους 85' σα να κουβαλούσε την ίδια την κραυγή της Πόλης μέσα στις φλέβες του. Κι εγώ εκείνες τις νύχτες, όταν η ομάδα χρειαζότανε έναν σύμμαχο όχι στους τίτλους αλλά στο ότι ξαναβρήκε την ανάσα της, θυμάμαι πως έκανα κλήση τρεις φορές στους παλιά φίλους μου στον Πειραιά — όχι γιατί ήθελα να μου πούνε αποτέλεσμα, αλλά επειδή χρειαζόμουνε να μου ξαναθυμίσει κανείς πως αυτή η ομάδα δεν ζει μόνο στα τρία αστέρια πάνω στο σήμα της. Ζει σα να είναι εκείνος πάνω στον πάγκο που ξέρει πως η νίκη κρύβεται στις στάχτες ενός αγώνα όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα. Και εντάξει, συμφωνώ ότι εκείνος έκανε τρεις φορές τη διαφορά όχι επειδή είχαμε τρεις τίτλους σα συλλογή αυτοκόλλητων, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να νιώσει σα να ήταν εκείνοι οι φίλοι που περιμένεις στις κερκίδες σου όταν γερνάς — εκείνοι που δεν περιμένουν τίποτα παρά μόνο την αγωνία σου όταν σκοράρεις. Μα ωστόσο, μήπως τελικά η πολυθρόνα αυτή έχει κι άλλη σημασία; Γιατί εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ όταν ο αντίπαλος πήρε την μπάλα και εκείνος στάθηκε εκεί σα σκακιστής που δε φεύγει ακόμη... ένιωθα πως η ομάδα είχε ξανά κάτι δικό της που δε φαινόταν στον πίνακα των αποτελεσμάτων. Ήταν σα να έγραφε ιστορία όχι σα λίστα τερμάτων, αλλά σα βιογραφία μιας πόλης που ξύπνησε ξανά επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως εκείνη η βραδιά ήταν σπίτι της, όχι εργοστάσιο αποτελεσμάτων.

Ρε παιδιά, χθες βγήκα στη Βούλα για το πρωινό ψωμί κι εκεί στην ουρά βρήκα τον γνωστό μου τον Σταύρο που του φώναξαν "Κυρ Σταύρο! Σήκω από την πολυθρόνα σου!", κι εκείνος γυρνάει και μου λέει ψύχραιμος: "Δεν είμαι στη πολυθρόνα μου, είμαι στο γήπεδο του Πειραιά— εκεί όπου περνάς τρεις φορές την εβδομάδα πριν καταλάβεις πως αυτή η ομάδα δεν κάνει τίποτα τυχαία." Κι εδώ μέσα σκάβουμε τον χώρο με το λόγο σαν να είναι χώμα του γηπέδου, και ρωτώ: όταν κάποιος βγάζει τρεις τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια λες ότι είναι τύχη; Εκείνος ο Φεβρουάριος του '19 στο ΣΕΦ— όταν βγήκε στους 85' και η ομάδα χρειαζόταν ένα γκολ σα να ήταν ξερό φύλλο στους ανέμους— εκείνος είχε ψάξει μέχρι και τις εμφανίσεις των παικτών εκείνης της εβδομάδας, όχι σα σχολικό έργο αλλά σα στρατηγός που ετοιμάζει επίθεση στο σκοτάδι. Δεν ήταν εκεί για ν' ανακοινώσει αποτελέσματα· ήταν εκεί για ν' ανάψει μια φωτιά μέσα στους ανθρώπους. Τρεις τίτλοι;; Ναι, αλλά σηκωθείτε πρώτη φορά εσείς από την πολυθρόνα σας και κάτστε μία βραδιά στον πάγκο του. Μία μόνο φορά. Τότε θα καταλάβετε πως εκείνος έκανε την ομάδα να μην σέρνεται μόνο εκεί όπου κερδίζει, αλλά εκεί όπου αποφασίζει πως πρέπει ν' αγωνιστεί ακόμη κι όταν όλοι περιμένουν πως η νύχτα θα τελειώσει χωρίς αντίσταση. Κι όσοι μιλάνε για "δουλεία πάνω κάτω"— ας δούνε πρώτα την ουρά έξω από το γήπεδο την ημέρα ενός αγώνα. Εκείνοι που κοιτούν από απόσταση βλέπουν ένα γεγονός· εκείνοι που βρίσκονται εκεί νιώθουν πως ζουν έναν αγώνα σα μια ιστορία που ξαναγράφεται κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει πως η ομάδα είναι δική του, όχι κάτι τυπικό. Ο Καραγκιόζης δεν πήγαινε εκεί επειδή είχε ελεύθερο χρόνο· πήγαινε επειδή κατάλαβε πως αυτό δεν ήταν δουλειά— ήταν κάλεσμα. Και εκείνοι που λένε πως "μπορεί και τυχαία βγήκαν οι τίτλοι", ας θυμηθούν εκείνον τον Ιανουάριο στη Θεσσαλονίκη όταν σήκωσε τον συμπαίκτη σα να ήταν ο ίδιος του γιος: εκείνη τη στιγμή η ομάδα σταμάτησε ν' αγωνίζεται σα νυχτερίδα στο πρωτάθλημα· άρχισε ν' αγωνίζεται σα οικογένεια που ξυπνάει στις τρεις τα ξημερώματα επειδή ξέρει πως η μέρα έχει ακόμη πολλά να δώσει. Μη μου πείτε πως η αγάπη βγαίνει μόνο όταν υπάρχουν τίτλοι. Η αγάπη βγαίνει όταν βγεις από την πολυθρόνα σου· όταν πλησιάσεις την πύλη του γηπέδου σα νάτανε η πόρτα του σπιτιού σου· όταν νιώσεις πως εκείνος δεν ήταν εκεί μόνο για ν' ανακοινώσει αποτέλεσμα, αλλά για ν' αφήσει κάτι πίσω του σα φωτιά που ανάβεις όταν κρυώνεις. Κι εμείς εδώ δεν μιλάμε για τρεις τίτλους σα συλλογή αυτοκόλλητων· μιλάμε για τρεις φορές που κοιτάξαμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη του γηπέδου και αποφασίσαμε πως ήρθε η ώρα ν' αγωνιστούμε αλλιώς. Ρε λοιπόν, πείτε μου μία αλήθεια: πόσες φορές βγήκατε εσείς από την πολυθρόνα σας όταν η ομάδα έφτανε τρίτη εκτός πρωταθλήματος; Γιατί εκείνος βγήκε τρεις φορές μέσα στη βδομάδα— όχι επειδή είχε τρεις τίτλους στην ατζέντα, αλλά επειδή είχε τρεις ψυχές που χρειάζονταν μια ανάσα ακόμη.

Ρε παιδιά μου, εγώ από τις Σέρρες τώρα σκάρωσα την ερώτηση μου κι ίσως κάνω και λάθος... τι είναι αυτό το πράμα που λέτε γιατί εμένα μου φαίνεται σαν νάτανε ένας μπαμπάς που ξυπνάει τις τρεις τα ξημερώματα ν' αγοράσει ζεστό ψωμί για την ομάδα του;;; Τρεις τίτλοι;; ναι, αλλά εσείς πώς τον νιώθατε στις τρεις φορές;; Σαν έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα σα τρένο της γραμμής Πειραιά-Σέρρες - όποτε φτάνει εκεί η μπάλα να ανάβεις τη φωτιά;; 🔥

@PAOGate13 εμένα εκείνο το βράδυ στις Σέρρες δεν μου έκανε κέφι κανείς γύρο γύρο σα φυλακή μαλάκα! 🤣 Είχα κλειδώσει το αυλάκι της αποθήκης στις 3 η ώρα επειδή ο αρχηγός είχε ξεχάσει το κλειδί του ψυγείου, κι εκείνος ξεκίνησε τον αγώνα σαν να του είχαν δώσει πιστοποίηση πυρκαγιάς! Τρεις φορές Κύπελλο;; ναι βρε παιδιά, αλλά τι σημασία έχει όταν κάθε φορά εσύ βρίσκεσαι σα νυχτερίδα στο βάθος της κερκίδας επειδή ξέχασες πόσες φορές πήγες στη τουαλέτα πριν τον αγώνα; Ρε αλήθεια ρε, εκείνον τον Φεβρουάριο του '19 όταν βγήκε στους 85' δεν είχα τσάι στην κούπα μου στο σπίτι επειδή την προηγούμενη μου είχαν φορτώσει τρεις μονάδες στο ψυγείο — κι αυτός βγήκε σα στρατιώτης στο χιόνι! Εγώ εκείνη τη βραδιά είχα ξυπνήσει τρεις φορές επειδή το αλογόμυγα μου χτυπούσε φακούς! Για δες τώρα ποιος έκανε νυχτερινή βάρδια: εγώ σηκωμένος από το ψυγείο ή εκείνος που σηκώθηκε από την πολυθρόνα του για να κάνει την ομάδα του σπίτι! Κι εσύ ρε PAOGate13 εκεί που έκανες δεκαπέντε γύρους σα περιστέρι στο γήπεδο, εγώ έκανα δεκαπέντε φορές αλλαγές στρώματος επειδή το κρεβάτι μου είχε γίνει πεδίο μάχης! Μας ξεπέρασε όλους ο Καραγκιόζης λοιπόν!!! 🍿😂🔥