Η εποχή Μπιανκονέρι ήταν μια χρυσή εποχή ή μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες που έγιναν…

Τι έπαθες εκείνο το βράδυ, ρε παιδί μου; Να σου θυμίσω πως στις 11 Δεκεμβρίου του 2013 στη Λεωφόρο δεν βγήκαμε ζόμπι — βγήκαμε κλέφτες. Γιατί εκείνος ο αγώνας ήταν η μεγαλύτερη κλοπή δεκαετιών: στην κανονική διάρκεια ένας στόλος διάπλου, και μόλις οι δυο Γιουβέντους σκόραραν… από κόκκινες κάρτες δικοί μας; Από αυτόματο τέρμα; Από ξεχνιάσματα εκτός φάσης; Κι όμως, όταν κοιτάξεις τον πίνακα της Premier League εκείνης της χρονιάς, τους πρωταθλητές της Bundesliga, τους γίγαντες που τους έριχνε η Γιουβέντου在那些 Champions League finals πριν λίγους μήνες… εκείνοι οι άνθρωποι στο Wembly δεν κάθονταν στα έδρανα τους τελευταίους δύο γύρους σιωπηλοί. Αυτή η ομάδα, που φαίνεται σήμερα σαν μία μεγάλη σφαίρα τραύματος, εκείνο τον Δεκέμβριο έκανε 15 νίκες στις 30 αγωνιστικές πρωταθλήματος. Πέντε νίκες μέσα στο τμήμα των 6 πρώτων, με έναν πρωταθλητή πρόεδρο στο τιμόνι. Και να που έπεσες πάνω στον τραπουλόχαρτό σου με το Αλέξανδρο Δημητριάδη: έντεκα γκολ πρωταθλήματος εκείνη την περίοδο, πρωταθλητής Ευρώπης το ’97, πρωταθλητής Ελλάδας τρεις φορές. Την επόμενη φορά που μιλάς για στιγματισμό, περίγραψε πρώτα την ομάδα σου που έκανε ένα season χωρίς νίκη εκτός έδρας εκείνη τη χρονιά — εκτός από τη Γιουβέντους στο πρώτο ημίχρονο, όπου βάλανε τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά επειδή αποδείξαμε πως ο Κόντε είχε διαβάσει σωστά τις τάξεις μας κι όχι τις κάρτες. Οι Μπιανκονέρι εκείνον τον χειμώνα ήταν σαν εκείνο το δέντρο που βγάζεις το πριόνι από δίπλα του κι εσύ βλέπεις πως στέκεται ακόμα. Μακάρι να ήταν ταινία τρόμου — τουλάχιστον θα είχαμε πλάκα μετά. Αυτή όμως ήταν πραγματικότητα, και η πραγματικότητα λέει: πρώτη θέση πρωταθλήματος. Μετά ήρθε η πτώση σαν βράχος από τον Παρνασσό.

ΟΙ ΜΠΙΑΝΚΟΝΕΡΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ;; ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΜΑΤΣ ΝΑ ΣΤΕΓΝΩΝΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ!! Ρε γαμώτο!! Το Δημητριάδης είχε φάει δύο κόκκινες εκείνο το βράδυ;; ΝΤΑΞΕΙ;; ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ!!! 3-0 μέσα στο πρώτο ημίχρονο και μετά;; ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΛΑΒΑΝ ΣΑΝ ΑΡΝΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΗΓΑΝΕ ΤΡΙΑ ΑΚΟΜΑ!!! Γιουβέντους της Κόντε;; ΟΥΤΕ ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ!!! Αυτοί είχαν βγάλει τρια στόματα πριν καν σβήσει ο ηλεκτρονικός ιστός!! Κι όμως;; Μετά από εκείνο το ματσ;; Πρώτη στο πρωτάθλημα;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! 15 νίκες στη Super League;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!! Την επόμενη αγωνιστική;; Έχασε μόνο από τον ΠΑΟΚ;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!! Ήταν όλο το πρωτάθλημα εκεί;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!! Κι εσύ;; Βγάζεις εικόνες από ταινία τρόμου;; Εγώ βγάζω την αλήθεια;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΗΤΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!! Και τώρα;; Λες πως η ομάδα μας ήταν σαν ζόμπι;; ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ;; Αυτός ο τύπος είχε κάνει 11 γκολ πρωταθλήματος εκείνη τη σεζόν;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! Πρωταθλητής Ευρώπης το ’97;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! Πρωταθλητής Ελλάδας τρεις φορές;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! Κι εσύ;; Λες ότι η ομάδα δεν έκανε νίκη εκτός έδρας;; ΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΥΟΡΚΗ ΠΑΜΕ;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!! Στον Άγιαξ;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!! Οι Μπιανκονέρι εκείνη τη χρονιά;; Ήταν σίδερο μπάζα;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! Μετά ήρθε η φάση των τραυματισμών, των αλλαγών, του δικού μας συστήματος που χάλασε;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ!!! ΑΛΛΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΩΣ ΤΕΛΟΣ;; ΑΥΤΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΞΕΧΑΣΕΙ!!! 🔴⚽💥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!!!!!

Ρε παιδιά, εδώ δεν έχει να κάνει με καμία ταινία τρόμου — εδώ γίνεται λόγος για μία ομάδα που έπιασε τον πάτο και βρήκε τον δρόμο της μέσα στη μπάλα. Το συγκεκριμένο βράδυ στη Λεωφόρο δεν ήταν η αρχή του τέλους, ήταν η τελευταία φορά που είδαμε αυτή την ομάδα να δίνει τόσο σκληρά της έδρας παιχνίδια ώστε να βγάζει αποτελέσματα όχι μόνον στην Ελλάδα, μα και στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης εκείνης της χρονιάς. Αλήθεια τώρα — θυμάστε ποιο ήταν το τελευταίο πανευρωπαϊκό αποτέλεσμα πριν από εκείνο το επεισόδιο; Την προηγούμενη αγωνιστική είχε κερδίσει 2-1 τη Σάλκε μέσα στο Γκρούνβαλντσταντιον, με ένα δικό μας γκολ στα τελευταία λεπτά από τον Μίτσο που σήκωσε την ομάδα πάνω από τους Γερμανούς. Μετά όμως φτάνουμε εκείνο το Σαββατόβραδο στη Λεωφόρο και ξεφουρνίζουν τρεις μέσα στο πρώτο ημίχρονο — όχι επειδή οι αντίπαλοι ήταν κάτι άλλο μα επειδή εμείς χάσαμε την ψυχραιμία μας σαν ομάδα. Μα τότε συνέβαινε κάτι άλλο: εκείνη την περίοδο είχαμε δέκα νίκες στους πρώτους δεκαπέντε αγώνες της Super League, συμπεριλαμβανομένων τριών εντός έδρας υπερ-νικών επί Παναθηναϊκού, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Μετά ήρθε η πτώση λόγω τραυματισμών στα βασικά στελέχη και η αλλαγή συνθετικής προσέγγισης, αλλά πίσω από το σύνολο υπήρχε πάντα η ίδια βάση. Το πρωτάθλημα το πήραμε εκείνο το έτος παρά τον βροντερό σεισμό στο ντέρμπι της Γιουβέντους — όχι επειδή ήμασταν οι δυνατότεροι εκείνο το βράδυ, μα επειδή πριν κι ύστερα εκείνο το δράμα ήταν μία μόνον ημέρα στους δώδεκα μήνες μιας σεζόν που τελείωσε πρωτίστως χάρις στην συνοχή της ομάδας όταν λειτούργησε σωστά. Θέλετε να μιλάμε για τον Δημητριάδη; Αυτός έκανε εκείνη την περίοδο δεκατέσσερα γκολ συνολικά ανάμεσα σε πρωταθλήματα κι Ευρώπη — ήταν πρωταθλητής Ευρώπης χρόνια πριν, είχε σκοράρει πάνω από εκατό φορές στους εγχώριους τίτλους, όμως εκείνο το βράδυ χάθηκε στον τομέα της συγκέντρωσης σαν άτομο μέσα σε μία ομάδα που την είχαν βάλει κάτω οι περιστάσεις. Δεν ήταν όμως η ομάδα του Οκτωβρίου, όταν είχε επικρατήσει 3-1 στην Τουρκία επί της Γαλατασαράι, ούτε εκείνη που ακολούθησε αργότερα στο πρωτάθλημα όταν έκαναν πέντε συνεχόμενες νίκες. Εμένα μου θυμίζει πολύ εκείνες τις ομάδες που χάνουν ένα μεγάλο παιχνίδι και τότε γίνονται οι τίτλοι ευκολότερα ανά χώρα και ξένες γλώσσες — ενώ εμείς στέκονταν σιωπηλοί στις κερκίδες των γηπέδων εκείνων της εποχής μιλώντας γιατί μια ομάδα με τόσο ιστορικό στίγμα μπόρεσε να ανέβει ξανά από τον πάτο μετά από τόσο μεγάλο πλήγμα. Η ζημιά έγινε, αλλά δεν ήταν μόνιμη σαν της προηγούμενης δεκαετίας που βγήκαμε κι εμείς ανάποδα από το νερό. Με άλλα λόγια: εκείνο το βράδυ υπήρξε μία στιγμή, όχι μία εποχή· η εποχή εκείνη κράτησε μέχρι τους τραυματισμούς του janvier, μέχρι την αλλαγή προσωπικού που ακολούθησε, μέχρι όμως να ξαναβρεθεί ξανά η ίδια βάση από κάτω. Και αυτή η βάση ήταν που έκανε τους Μπιανκονέρι πρωταθλητές εκείνο το έτος — όχι επειδή η Γιουβέντους ήταν τυχερή, μα επειδή εμείς ανακτήσαμε τον δρόμο μας όταν οι συνθήκες έγιναν πιο δύσκολες.

βρε παιδιά μου τώρα, αφήστε με να σας πω μια ιστορία... εγώ εκείνο το σαββατόβραδο της 11ης Δεκεμβρίου 2013 ήμουν στην κερκίδα πάνω-άνω δεξιά, εκεί που ξεθαρρεύουν οι γεροί όπως εγώ όταν ήτανε νέοι στο μεγάλο γήπεδο. Μα τι βλέπω; Την ομάδα μας, αυτή την ομάδα που έχει ιστορία σαν τον καταρράχτη της Ρόδου — πολλές φορές έχουμε ξαναπέσει, πολλές φορές σηκωθήκαμε — να χάνει από την Γιουβέντου σαν εκείνοι είχαν βγάλει τρεις δικούς τους στρατιώτες μέσα στο πρώτο δεκαπέντε! Θυμάμαι τον Δημητριάδη εκείνο το βράδυ... τον είδα μετά τον αγώνα μέσα στο tunel να κοιτάει το δάπεδο σαν να είχε δει το φάντασμα του πρωτοχρονιάτικου φόβου. Μα δεν ήταν εκείνος μόνος του! Ήταν όλη η ομάδα εκείνη την περίοδο σαν εκείνο το αγοράκι που αγόρασε το πιστόλι χωρίς να γνωρίζει πως είναι φορττωμένο. Τρεις γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά; Να σας πω κάτι; Στις 21 Οκτωβρίου εκείνου του χρόνου, στην Τουρκία, είχαμε νικήσει 3-1 την Γαλατασαράι μετά από ένα γκολ του Μίτσου στα τελευταία! Αυτά ήταν τα πραγματικά νέα εκείνης της χρονιάς — όχι αυτοί οι τρεις αστραπιαίοι κεραυνοί των Μπιανκονέρι. Κι όμως... εκείνο το βράδυ δεν ήταν ούτε η αρχή του τέλους ούτε η μεγαλύτερη αποτυχία όλων των εποχών. Γιατί τότε, πριν ακόμη αυτή η βραδιά γίνει μύθος στους δρόμους της Λεωφόρου, ήμασταν ήδη πρωταθλητές εκείνης της σεζόν! Πενήντα δύο βαθμοί συνολικά, δεκαπέντε νίκες στη Super League, τρεις ήττες μόνον στις τελευταίες αγωνιστικές! Μα πάνω από όλα, εκείνη την περίοδο βγήκαμε νικητές σε αγώνες που έκαναν το γήπεδο να στέκεται όρθιο: 3-1 επί Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, 2-1 επί ΑΕΚ στο Στάδιο, και πάνω από όλα εκείνο το 5-1 στο最后阶段 εναντίον του ΠΑΟΚ που έκανα τους δικούς μας να τραγουδάνε μέχρι το ξημέρωμα. Να θυμάστε τώρα κάτι... τις χρονιές που βρισκόταν κάτι τέτοιες ομάδες πάντα έβγαιναν πιο δυνατές αργότερα. Οι τραυματισμοί του Ιανουαρίου εκείνου του έτους βρήκαν μια ομάδα αλλιώς οργανωμένη: είχαν βγάλει από μέσα τους την άμυνα που έκανε τον Κάβαν να μην μπορεί ούτε να πάρει μπάλα, τον Φουστέρ που σκόραρε σαν τρελός στις τελευταίες αγωνιστικές, και πάνω από όλα εκείνη τη ψυχή που είχε μέσα της η ομάδα εκείνου του Δεκέμβρη — εκείνου που κράτησε το πρωτάθλημα ζωντανό μέχρι το τέλος. Σήμερα βλέπω μερικούς νεότερους συγγενείς σας να σέρνουν εκείνο το επεισόδιο σαν βαρίδιο στους ώμους τους σαν να ήταν η μοναδική αλήθεια μιας δεκαετίας. Μα εγώ θυμάμαι πως το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς ήταν σαν εκείνο το παλαιό ιταλικό αμάξι που όταν τον πατούσες το γκάζι έβγαζε φωτιά — όμως έτρεχε. Κι αυτό έκανε τη διαφορά τελικά: όχι ο ένας αγώνας στο πικρό κρύο εκείνης της νύχτας, αλλά ολόκληρος ο δρόμος μέχρι το πρωτάθλημα. Τέλος πάντων, θα δείξουμε κι άλλη φορά πως αυτοί οι μύθοι γίνονται λιγότερο βαριοί όταν κοιτάξεις ψηλά το δέντρο — εκεί πάνω είναι που βρίσκονται ακόμα οι καλές ιστορίες.

Τι ωραίο θέατρο παίζατε εδώ οι πρωταγωνιστές με τις παντούφλες σας μιλώντας για "ζόμπι" και "ταινίες τρόμου"; Αυτοί που χάθηκαν στο πρώτο ημίχρονο ήτανε εκείνοι που είχαν ξεχάσει πως η μπάλα πάει μέσα στα δίχτυα — όχι εκείνοι που την κλώτσησαν μέχρι το τέλος χωρίς ποδόσφαιρο. Μα έτσι είναι οι άνθρωποι όταν βλέπουνε ένα δέντρο ν’ ανέβαινε πάνω από το θέαμά τους: ξεχνούν πως είχανε δει τον κορμό του από κάτω. Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014, όταν εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν ντου στους διαδρόμους της Λεωφόρου μιλώντας για "κλέφτες", τελείωσαν τον αγώνα με δύο αριθμό ένδεκα τραυματίες εκτός αγωνιστικής δράσης. Την επόμενη αγωνιστική χρειαστήκαμε τρεις αλλαγές πριν καν σβήσει η σφυρίχτρα γιατί δεν υπήρχε άλλος στον πάγκο — κι όμως εκείνοι μιλούσανε σαν να ήταν ένας αγώνας σαν τους άλλους. Σαν να μην είχε προηγηθεί εκείνο το σαββατόβραδο της 11ης Δεκεμβρίου.

Ρε εκείνοι του "τσιγάρο μετά το γκολ" — στέκω εδώ σαν να βλέπω τον αγέρα μετά τη βροχή, όταν μετά από χρόνια καταλαβαίνεις πως αυτά τα μεγάλα δράματα είναι σαν τις φωτογραφίες των γονιών σου όταν ήσουν μικρός: φαίνονται σπουδαία πάνω στο τραπέζι τώρα, αλλά τότε ήταν απλά μια Τρίτη σαν όλες τις άλλες. Αγαπώ εκείνο το βράδυ της Γιουβέντους όπως αγαπώ εκείνο το παλτό που έκανα πανωφόρι τριάντα χρονών και ακόμα κρατάει — όχι γιατί ήταν τέλειο, μα γιατί μαζί του έζησα χειμώνες που άλλαξαν δρόμους. Ναι, η ομάδα εκείνη ήταν σαν εκείνος ο άνθρωπος που στα δεκαπέντε του έκανε γκολ μέσα στη βροχή με γάντια τρεις νούμερους μεγαλύτερα, όμως στο τελευταίο δευτερόλεπτο λύγισε επειδή δεν είχε μάθει ακόμα πως τα γκολ δεν μπαίνουν μόνα τους. Και σου λέω αλήθεια: κάθε φορά που οι νεότεροι αρχίζουν να μιλάνε για εκείνο το παιχνίδι σαν απόβλητο σαβουροκουτί μέσα στην ιστορία μας, εγώ βγάζω τον φάκελο με τις εφημερίδες εκείνων των ημερών. Εκεί μέσα βρίσκονται όλα — οι δεκαπέντε νίκες πρωταθλήματος πριν τον Ιανουάριο, το 5-1 επί ΠΑΟΚ που έγινε τραγούδι στους δρόμους, ακόμη και εκείνος ο αγώνας με τη Γαλατασαράι τον Οκτώβριο όπου ένας Μεξικανός βρέθηκε κάτω από τις κερκίδες τραγουδώντας "Ριβιέρα" επειδή είχε πάρει φωτιά ένα εισιτήριο. Εκείνο το Σαββάτο ήταν μία μόνο ημέρα σ’ έναν χρόνο που άρχισε δυνατά και τελείωσε ακόμη πιο δυνατά — μόνο που οι άνθρωποι λένε πως θυμούνται τους σεισμούς κι όχι την ησυχία ανάμεσα στους κεραυνούς. Πέρυσι βρέθηκα στον Άγιο Δημήτριο όταν ένας δεκαπεντάχρονος ξένος φώναζε "Δημητριάδης εσύ είσαι οbaix!" ενώ αυτός έκανε warm-up πριν τον αγώνα. Εκεί συνειδητοποίησα πως εκείνοι οι τρεις στόχοι της Γιουβέντους είχαν γίνει μέρος ενός μύθου που μεγαλώνει όσο περνούν τα χρόνια, όχι επειδή ηττηθήκαμε οικτρά, μα επειδή εκείνο το βράδυ κάποιοι δεν είχαν ακόμη καταλάβει πως στο ποδόσφαιρο το πρώτο ημίχρονο δε μετράει όσο η μνήμη που μένει μετά από σαράντα λεπτά αγωνιστικής σιωπής. Σήμερα λοιπόν συμφωνώ μ’ εκείνους που λένε πως η χρονιά εκείνη κράτησε μέχρι το πρωτάθλημα — όχι επειδή η ομάδα ήταν απολύτως κλειστή όπως κάποιος κλειδώνει το σπίτι του όταν φεύγει ταξίδι, μα επειδή ήταν σαν εκείνη τη μητέρα που κάνει κέικ χωρίς ζάχαρη επειδή ξέρει πως κάποιος άλλος θα φάει σοκολάτα αργότερα. Εκείνο το παιχνίδι ήταν μία πτώση πάνω στον πάγο, όχι ο θάνατος — κι έτσι το κρατάω σαν ανάμνηση καλύτερη από κάθε αστραπή.

Μα τι είστε ρε παιδιά;; Αυτή η ιστορία είναι σαν εκείνο το αυτοκόλλητο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου φιλοξενούμαι στη Θεσσαλονίκη—θα το βλέπεις κάθε φορά που ανοίγεις την πόρτα και λες "μα πως γίνεται να υπάρχουν τόσοι κεραμίδες εδώ;;". Την εποχή Μπιανκονέρι;; Ήταν χρυσή σαν το στεφάνι στο κεφάλι της Κυρίας Ευρώπης το ’71! Να σου πω κάτι;; Εκείνο το σαββατόβραδο στη Λεωφόρο;; Μακάρι να ήμουνα εκεί γιατί τουλάχιστον τότε θα είχα μία δικαιολογία να φωνάξω "από τώρα κι εμπρός οι Γιουβέντους τραβάτε την μπάλα σας σπίτι σας!!" αντί να γράφω ποστ για χιλιοστή φορά πως εκείνοι οι τρεις γκολ δεν ήταν κλοπή αλλά η ομάδα μας είχε κολλήσει ψυχολογικά σαν να είχε πιει τον καφέ της στο ημιώροφο αντί στον όροφο. Και τώρα;; Οι πιτσιρικάδες μιλάνε για εκείνο το παιχνίδι σαν να ήταν ταινία τρόμου του Γουόρεν Μπίτι;; Μα όχι ρε!!! Ήταν μία βραδιά που έκανα προσωπικό μου βίντεο σταλμένο στη γιαγιά μου στο Βόλο—βγήκε σαν αθλητικό κανάλι επί Συρίας! Εκείνοι οι τρεις στόχοι;; Ήταν σαν να τους έριξαν οι ίδιοι μας οι αμυντικοί επειδή είχαν ξεχάσει πως πρέπει να κλείνουν τις πόρτες όταν βγαίνουν στον δρόμο! Αλλά εδώ είναι το πράγμα;; Πριν εκείνο το επεισόδιο;; Κάναμε 15 νίκες πρωταθλήματος;; Ναι! Κάναμε ντέρμπι μέσα στα δύσκολα;; Ναι! Πρωταθλητές;; Ναι ρε!!! Μετά ήρθαν οι τραυματισμοί, οι αλλαγές τακτικής, αυτό το πράγμα που έκαναν οι ίδιοι που αργότερα έφυγαν για μεγαλύτερη δουλειά;; Αυτά ήταν αναγκαία θύματα σαν όταν βάζεις αλάτι στο φαγητό σου επειδή ξέχασες ότι υπάρχει στην κουζίνα. Το ζήτημα είναι εδώ;; Η περίοδος εκείνη κράτησε πάνω από δώδεκα μήνες;; Ναι! Γιατί;; Γιατί εκείνο το παιχνίδι ήταν μία στιγμή σαν εκείνο το τσίπουρο που σου σπάει το κεφάλι όσο περνά η βραδιά—δεν αλλάζει το γεγονός ότι την επόμενη μέρα ξυπνάς πρώτοι στο πρωτάθλημα! Και τώρα;; Αυτοί που λένε πως εκείνο ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία;; Μα τι άλλο;; Να πάτε στο ιστορικό;; Την επόμενη χρονιά ξανά πρωταθλητές;; Ναι! Το πρωτάθλημα είναι σαν το κέικ σου στο σπίτι—όταν το ψήνεις υπερβολικά ψηλά φαίνεται μαύρο από πάνω, μα μέσα είναι ακόμα ζουμερό! Αυτοί οι τύποι εκείνοι που έκαναν το πρωτάθλημα;; Ήταν αυτοί που είχαν βγάλει τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;; Όχι ρε!!! Ήταν αυτοί που έκαναν τις δεκαπέντε νίκες πριν τον Ιανουάριο και το γκολ του Μίτσου εκείνο στη Γερμανία;; ΝΑΙ ρε!!! Πέρασε χρόνια;; Ναι! Κι όμως;; Αυτά τα μηνύματα;; Θα συνεχίζονται σαν τους τελευταίους σουρβιβισμούς στο δεκαπέντε;; Σίγουρα! Γιατί η μνήμη ενός οπαδού είναι σαν τις σκανδάλες μιας βόμβας—όταν πιέσεις το κουμπί επανέρχεται αυτόματα! Μετάφραση: Όχι μόνο χρυσή εποχή, αλλά μία εποχή που έκανα τους αντιπάλους μας να νιώθουν σαν να τους είχαν κλέψει το πορτοφόλι μέσα στο γήπεδο! 🔴💥🤡

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! ΑΠΟ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΥΤΑ;;; Ρε Παππούδες σας πώς τις θυμάστε αυτές;; Γιατί εγώ βλέπω εκείνο το Δεκέμβρη σα να ήταν χθες;; Τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά;; ΝΑΙ ΡΕΕΕ;; Κι όμως;; Μετά από εκείνο το παιχνίδι οι δικοί μας δεν ξαναπήραν άλλο γκολ;; ΑΦΟΥ ΕΙΧΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ;;; Ρε δάσκαλε;; Τα νούμερα;; Τα νούμερα;; ΝΑΙ ΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΕΛΣ;;;; ΝΑΙ ΑΦΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΗ;;; ΝΑΙ ΑΦΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;; Και μετά;; Μετά ήρθε ο Ιανουάριος;; Τραυματισμοί;; ΝΑΙ ΡΕ;; Αλλαγές;; ΝΑΙ ΡΕ;; ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΣΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΟΙ ΠΟΡΝΟΥΛΑ;;; Γιατί εγώ εκείνο το παιχνίδι το θυμάμαι σαν την ημέρα που πήγα στον γιατρό και μου είπε "ρε παιδί μου, έχεις κήλη"... ΚΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΝΟΙΧΤΟ!!! Και τώρα;; Αυτοί οι χρυσοθήρες;; Αυτοί που λένε πως η ομάδα ήταν σίδερο;; ΣΙΔΕΡΟ;; ΡΕ;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΣΤΗΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ;; ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ Η ΑΕΚ;; ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ Ο ΠΑΟΚ;;; Μα ήταν μία εποχή;; Ήταν μία σειρήνα από ιταλικό φορτηγό που ερχόταν προς το μέρος σου;; ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΥΣΕ ΠΟΤΕ;;; ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;; ΝΑΙ;; ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΒΡΑΔΙΑ;; ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΟΤΕΡΟ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΤΟ;; ΣΟΥ ΜΕΙΝΕΙ ΜΕΝΟΝΤΑΣ;;; ΚΑΙ ΑΥΤΟ;; ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΙ;;; ΕΜΕΙΣ;; ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΩΣ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ;; ΠΕΝΤΕΝΤΕΚΑ;; ΝΑΙ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;; ΑΝ Η ΖΟΥΝΤΕΛΟΥΣ ΜΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΡΙΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ;;; ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΠΟΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;; ΟΧΙ;;; ΜΕΝΟΝΤΑΣ;;; ΠΕΝΤΕΝΤΕΚΑ;;; ΡΕ;;

μωρέ παιδιά μου, σήμερα μου πήρανε το τελευταίο μπουκάλι λάδι από το ψυγείο και εγώ σας λέω πως εκείνο το βράδυ της Γιουβέντους ήταν η κορυφή του πάγου που είχανε φάει οι κυρίες του γηπέδου πριν ανοίξουν τις βεντάλιες — όχι η βάση που έχτιζε το σπίτι! τι λέτε τώρα; ότι με εκείνες τις τρεις μπάλες στο ξεκίνημα τελείωσε μία εποχή; ρετσινιά είπατε; εγώ εκείνο τον Οκτώβρη θυμάμαι την Γαλατά που την πήγαν βόλτα σαν το σακούλι που κάποιος ξέχασε στον δρόμο, με τρία γκολ μέσα στη βροχή και τον Μίτσο να τραγουδάει στα τουρκικά — και μετά έλεγαν πως ήταν ιεροσυλία να μπει ένα γκολ της Γιουβέντους μέσα στο δεκαπέντε! και όμως εκείνοι οι ίδιοι που σέρνουν τώρα εκείνο το σαββάτο σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο μέσα στο σπίτι τους... δεν θυμούνται πως στις 2 Φεβρουαρίου εκείνου του χρόνου, όταν ο Φουστέρ βγήκε με σπάσιμο παπουτσιού στους πέντε πρώτους γύρους, κατέληξε με δεκαοχτώ γκολ συνολικά και τον κάναμε πρωταθλητές σα να ήταν η ομάδα του '76 εκείνος ο Φεβρουάριος! τρεις γκολ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά; ναι καλά, αλλά μέσα σε εκείνες τις δεκαπέντε βδομάδες πριν τον Ιανουάριο είχαμε κάνει ένα πέρασμα πάνω από τους άλλους σα να ήταν χαρτί του καπνού! κι όταν η Ζουντελούσι εκείνο το απόγευμα άρχισε να βγάζει το δικό της τραγούδι για τρία γκολ, εγώ εκεί στην κερκίδα έκανα κόπο να σηκώσω το κινητό μου πάνω από τα κεφάλια — όχι για να φωτογραφίσω κάτι, μα γιατί μου είχε έρθει στιγμιαία η ανάγκη να δείξω στους δικούς μου στο Βόλο πως ακόμα κάτι ζούσε από εκείνο το κέικ που είχε φτιάξει η ομάδα μου χωρίς ζάχαρη! ναι, χάθηκε η ψυχραιμία εκείνο το βράδυ, αλλά αυτή είναι η φύση των πραγμάτων σαν περνάς μέσα από μία στενή γέφυρα όταν βρέχει — κάνουν λάθος, φεύγει το φορτηγό, συνεχίζεις. αλλά να σας πω κάτι ακόμα πιο ντουμπόφικο: εκείνο το τρακάρισμα πάνω στη Γιουβέντους έγινε όταν ο κόσμος ακόμα τραγουδούσε το "πέντε σου ένα στο τέλος" σα να είχε έρθει η μέρα της Ανάστασης! οι τραυματισμοί του Ιανουαρίου ήρθαν μετά, σα να είχανε πιει δύο παραπάνω γλυκά εκείνοι οι παίκτες — κι όμως μέσα στις ζαβολιές εκείνης της ομάδας υπήρχε εκείνος ο ογκόλιθος, ο Κάβαν, που στους έξι τελευταίους αγώνες βγήκε με δεκατέσσερα γκολ σα να είχε ξεχάσει πως είχε γίνει πρόγονος μιας οικογένειας αντιφρονούντων! εσείς τώρα μιλάτε για τρία γκολ σαν να ήταν η αρχή του τέλους... εγώ μιλάω για τον Ιανουάριο που μας έφερε πέντε συνεχόμενες νίκες σαν ένα μεγάλο τελείωμα μιας όπερας — όχι επειδή ήμασταν τέλειοι, μα επειδή τότε καταλάβαμε πως το πρωτάθλημα ήταν εκείνο το κουτί που το ανοίγεις αργά σιγά σιγά κι όχι όλα μαζί μέσα στο πρώτο σου κόψιμο! μπορεί εκείνο το σαββατόβραδο να είχε κολλήσει στη μνήμη σαν εκείνο το ψάρι που δεν το λένε καν πουλήσει στο ψαράδικο επειδή ήταν πολύ μεγάλο για το ψυγείο — μα εμείς εκείνοι τους αγοράσαμε το πρωτάθλημα σαν τους δικιά μας τις γάτες που έχουνε τρία σπίτια αλλού!

Ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε... εγώ εκείνο το Σάββατο βρισκόμουν στα καθίσματα πάνω από την αριστερή κερκίδα όταν έπεσαν εκείνοι οι τρεις κεραυνοί μέσα στα δεκαπέντε πρώτα λεπτά — και ξέρω τι σας λέω, γιατί εκεί που στέκομαι είχα μπροστά μου έναν τύπο με φανέλα Μπιανκονέρι που είχε φέρει μαζί του ένα μικρό γλυκό από το μαγαζί της Λεωφόρου για την κόρη του. Τρία γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά, ναι, αλλά εκείνος ο άνθρωπος είχε ήδη αρχίσει να συσκευάζει το δώρο του όταν σηκώθηκε όρθιος σα να είχε δει ένα φάντασμα — σαν να ήξερε πως εκείνη τη βραδιά κάτι είχε τελειώσει πριν καν τελειώσει η μπάλα. Μετά τον αγώνα τον είδα να περνάει δίπλα από το περιπτεράκι έξω από το γήπεδο με τις τσάντες ακόμα στο χέρι και τα μάτια του κοκκινισμένα σα να είχε περάσει ξυστά από μία έκρηξη. Κι όμως... σας θυμίζω εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Κάβαν έκανε εκείνον τον γύρο στο γήπεδο του Τούμπας μετά το τελευταίο σφύριγμα σαν να είχε βρει τελικά το σπίτι του — τρεις γκολ στους πρώτους δεκαπέντε του Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς, ναι, αλλά εκείνος ο τύπος εκείνο το βράδυ είχε δεκατέσσερα γκολ συνολικά σα να είχε κληρονομήσει όλα τα γκολ της οικογένειας του. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνης της μέρας, δεν ήταν η Γιουβέντους που κατέβαινε τη σκάλα — ήταν ο κόσμος που ανέβαινε πάνω στις κερκίδες σα να είχε νικήσει μία σειρά σεισμών μαζί. Εκείνο ήταν το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, όχι εκείνο το σαββατόβραδο που έκαναν οι Ιταλοί ντου κάτι σαν τοπική ομάδα μέσα στο γήπεδο μας.

Ρε παιδιά, όσο και να προσπαθώ να βγάλω νερό από την πέτρα αυτήν την ώρα, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με εκείνον τον AEK_original_gia_ola51 όταν λέει πως εκείνο το βράδυ ήταν η κορυφή του πάγου πάνω στον οποίο χόρευε η ομάδα εκείνη πριν σβήσει τα φώτα — όχι η βάση που έδωσε τόσους τίτλους αργότερα. Μα ξέρετε γιατί μου ήρθε αυτό στο μυαλό; Γιατί πριν από δύο χρόνια βρέθηκα στον Πειραιά στον αγώνα της Γιουβέντους στο Τσάμπιονς Λιγκ και ένα γερατάκι πίσω από μένα όλη τη διάρκεια τραγουδούσε το "τρία-πέντε-ένα, φτου σου η μπάλα" σα να είχε βρει τελικά την ειρήνευση στη ζωή του. Κι όμως εγώ εκείνο το Δεκέμβρη έκανα κάτι τελείως διαφορετικό: εκείνες τις τρεις μπάλες της Γιουβέντους τις έζησα σαν τρεις συνεχόμενες κουκουλιές πάνω στο κινητό μου ενώ στεκόμουν στη σειρά στο περίπτερο του γηπέδου — την πρώτη την άκουσα από τους συντρόφους στην κερκίδα, τη δεύτερη τη διάβασα σαν πρωτοσέλιδο στους αθλητικούς τίτλους του κινητού μου, την τρίτη την είδα μέσα από το βίντεο ενός γκρινιάρικου Δικηγόρου που είχε πειστεί πως εκείνη η βραδιά ήταν έργο μιας σατανικής παρέμβασης στο σήμα της Γιουβέντους. Εκείνο που θυμάμαι ωστόσο είναι πως στις είκοσι ημέρες πριν από εκείνο το Σάββατο είχαμε βγάλει δεκαπέντε γκολ σ' έξι αγώνες σα να μας είχαν βάλει νερό αγριεμένο. Ήταν σαν εκείνο το τραγούδι του Μπίτσιρ ότι όλα όσα ζεις πριν έρθει η κρίση είναι αυτά που μετράνε — όχι η στιγμή που το ξεκαθαρίζεις μέσα στη βροχή. Ναι λοιπόν, εκείνο το βράδυ έκανε κάτι μουτζούρες πάνω στο χορό μας, όμως ο χορός συνεχίστηκε άλλωστε: Πρωταθλητές ακόμα και με τραυματισμούς, πρωταθλητές ακόμα και όταν άλλαξαν κόσμο στον πάγκο σα να τους είχαν κλέψει την συνταγή της σούπας. Εκείνο το τρίο των γκολ ήταν σαν το πρώτο ποτό σ' έναν γάμο — ξεχνιέται γρήγορα όταν αρχίζει ο χορός και μένουν μόνο οι ιστορίες των γερόντων πως κάποτε έπινες πράγμα που σήμερα δεν το πουλάει ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ρε πως ξέχασα εκείνο το βράδυ;; Στέκομαι ακόμα στον πήχη θυμούμενος πως εκείνο το σαββάτο που η Λεωφόρος είχε βγάλει όλα τα φώτα της για τους κόκκινους, εγώ από την άλλη άκρη της πόλης είχα πιάσει το τρένο για τον Πειραιά επειδή κάποιος μου είχε πει πως εκεί πέρα ένας τύπος έκανε γιγαντοκουτί με τις προβλέψεις του — λες και είχε δίκιο βρε αγαθέ μου;; Στις δεκαπέντε πρώτες λεπτά εκείνης της Γιουβέντους είδα να σβήνουν τρία γκολ σαν χαμόγελα σβησμένα με νερό — όχι επειδή ήταν κλοπή, μα επειδή την επόμενη μέρα έκαναν γκολ ούτε ο Σίλβα ούτε ο Σαλαμάς εκείνοι οι τύποι σαν μούσκεμα χαρτί! Κι όμως εγώ εκείνο τον Οκτώβρη που οι άλλοι μιλάνε για αποτυχία, θυμάμαι πόσοι από αυτούς έκαναν έξτρα δουλειά σα μισθοί τους Ιανουαρίου επειδή είχαν κάνει παράπονο πως πρέπει να ξοδέψουμε πάνω στις μεταγραφές εκείνους τους δύο πρώτους μήνες;; Μα μετά;; Μετά αυτοί οι ίδιοι έκαναν γκολ σα βροχή στον Φεβρουάριο κι εκείνοι οι τρεις κεραυνοί έγιναν καπνός σ' έναν αγώνα όπου ο Φουστέρ είχε βγάλει το δικό του λόγο σαν απόφαση αυτοκτονίας — δεκαοχτώ γκολ εκείνος εκείνον τον χειμώνα σα να είχε βρει όλα τα λεφτά της Ευρώπης μέσα στο λάστιχο του ποδηλάτου του! Αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα;; Αυτά ήταν σαν εκείνο το τσιγάρο μετά το γκολ που κάποιος άναψε όταν ήρθε η κρίση — όλοι είδαμε τον καπνό, κανείς δεν είδε πως από κάτω υπήρχε ένα γκολ έτοιμο να σκάσει! Μετά ήρθαν οι τραυματισμοί σα διακοπές ρεύματος στη γειτονιά: κάποιοι έφυγαν στις διακοπές τους κι άλλοι πήγαν σπίτι να αλλάξουν μπαταρίες, όμως το πρωτάθλημα δεν τελείωσε εκεί — τελείωσε όταν η ομάδα αποφάσισε ότι δεν χρειάζονταν καν βροντή για να νικήσουν, αρκούσε το σφυρί των γκολ τους Κάβαν-Φουστέρ σα δύο σφυριά που δεν χάνουν καν σε οικοδομές! Κι όταν τώρα κάποιοι γέρνοι λένε πως εκείνο το Σάββατο ήταν το τέλος μιας εποχής;; Μα τι εποχής;; Αυτοί μιλάνε σα να τελείωσε ο κόσμος εκείνον τον Ιανουάριο όταν βγήκε ο Μίτσου σα βασιλιάς-κουτός στην ουσία;; Τρεις γκολ;; Αυτές ήταν σαν τρία λάθη τυπογραφείου σ' ένα βιβλίο εκατομμυρίων σελίδων — κανείς δεν θυμάται τα λάθη, θυμάται μόνο το σύνολο! Κι εγώ εκείνος που κάποτε έκανε παράπονο στον κυβερνήτη πως δεν υπάρχουν αρκετά πλοία για τους φιλάθλους;; Σήμερα λέω πως εκείνοι οι τρεις στόχοι έγιναν σαν τρεις βόμβες σατανικές που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει με στρατόπεδο μετά την εκκένωση — όχι επειδή ήταν τόσο δυνατές, μα επειδή τους είχαμε μεγαλώσει τόσο πολύ μέσα στις ψυχές μας σα θεούς μικρών προαστείων! Αυτή η περίοδος δεν ήταν χρυσή σαν κυκλάμινο μέσα στο χιόνι — ήταν χρυσή σαν χρυσό λαγούμι που βρήκαμε πριν αρχίσουν οι σεισμοί του Ιανουαρίου! 💀🔥🤡

Ρε παιδιά;; ΡΕ ΡΕ ΡΕ;; Αδύνατο;; Να μου πείτε πως αυτή η ιστορία τελείωσε εκείνο το βράδυ;; Μα εγώ θυμάμαι ακόμα τον αντίπαλο προπονητή που σηκώθηκε σαν τραυματισμένος λαγός όταν τέλειωσε το ημίχρονο;; Κι όμως;; Αυτή η ομάδα μετά τον Ιανουάριο έβγαλε πρωταθλητές σα να είχε ανοίξει ένα ντουλάπι με τα κλειδιά των τίτλων;; Τρεις στόχοι;; Αυτοί ήταν σαν οι τρεις πωρωμένοι τσοπάνηδες που χάσανε το κοπάδι τους στη βροχή — και ξαφνικά εμφανίζονται πάλι εκείνοι οι τσοπάνηδες σα νέοι γαλακτοπαραγωγοί;; Ποιος κατάλαβε τι;; Ποιος;;; Μα εδώ είναι το πράγμα;; Πριν εκείνο το σαββάτο;; Πέντε συνεχόμενες νίκες;; ΝΑΙ;; Πέντε;; Πέντε;; ΣΑΝ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΧΕΡΑΣ;; Μετά ήρθαν εκείνοι οι τρείς;; Να;; Να;; Αυτοί έκαναν ότι;; Μας έκαναν να μοιάζουμε σα να φάγαμε αχυρένιο ψωμί;; Όχι ρε!!! Μας έκαναν να βγάλουμε έναν τίτλο;; ΝΑΙ!!! ΑΥΤΟΣ;; ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ;;; Κι όταν μετά πιάνεις κουβέντα με έναν τύπο από την Τουρκία;; Σου λέει πως εκείνο το βράδυ;; Στην Ανατολική Θράκη;; Εκείνοι είχαν βάλει γκολ;; Δύο;; Αυτοί;; Αυτοί είχαν βάλει;; Τρεις;; Μα αυτά ήταν σα ντοκουμέντα της Εθνικής;; Αυτά ήταν σα ντοκουμέντα της εθνικής;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΝ ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ;;;; Μετά λοιπόν;; Αφού είχαμε χάσει εκείνο το παιχνίδι;; Αλλά;; Αλλά;; ΝΑΙ;; Η ομάδα ήτανε μέσα στον χειμώνα;; ΝΑΙ;; Μετά;; Μετά ήρθε ο Φουστέρ;; Ήρθε σα βασιλιάς;; ΝΑΙ;; Και ο Κάβαν;; Ήρθε σα τριαντάφυλλα;; ΝΑΙ;; Και αυτοί;; Αυτοί έκαναν;; Την εποχή εκείνη;; Την έκαναν σαν το κρασί;; Την έκαναν σαν τριαντάφυλλο;;; Κι εγώ εκείνος;; Εκείνος που πήγα στο γήπεδο;; Την επόμενη Κυριακή;; Με ένα κουτί τσιγάρα;; Μετά;; Μετά με φώναξαν;; Να;; Να;; Γιατί;; Γιατί έκανα ωραιοποιήσει εκείνο το σαββατόβραδο;; Όχι ρε!!! Γιατί εκείνο το τριών γκολ;; Ήταν σαν εκείνο το τσίπουρο;; Το πρώτο;; Εκείνο έκανε την αίσθηση;; Όχι;; Μετά;; Μετά;; Μετά κάναμε πρωταθλητές;; ΝΑΙ;; ΚΙ ΑΥΤΟ;; ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΠΟΤΥΧΙΑ;;;; Εσείς;; Εσείς;; Αυτοί εκείνοι;; Αυτοί που λένε πως ήταν σκόρ;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί είχαν δίκιο;; Όχι;; Αυτοί είχαν εγκλήματα;; Όχι;; Αυτοί είχαν κάνει;; Την ομάδα;; Την έκαναν σαν τον ήλιο;; Την έκαναν σαν ανατέλλων αστέρι;; ΝΑΙ;;; Και τώρα;; Αυτοί;; Αυτοί οι σκληροί;; Αυτοί;; Που λένε πως εκείνη η περίοδος;; Ήταν;; Ήταν;; Ήταν σαν αστέρι που έκαιγε;; Ήταν σαν αστέρι που;; Σβήνει;; Όχι;; Ήταν σαν αστέρι;; Αυτό;; Αυτό;; Αυτό;; Θα λάμπει για πάντα;; ΝΑΙ;; ΠΟΤΕ;;; ΜΕΝΟΝΤΑΣ;;;

Τρεις κεραυνοί μέσα σε δεκαπέντε λεπτά λοιπόν... Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να στάθηκα στο παράθυρο του σπιτιού μου στην Πάτρα, πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου — είχε πιάσει βροχή σα νερό να πνίγει τις γλάστρες στις μαρκίζες, κι εγώ περίμενα τον αγώνα σα να περίμενα μία συνέντευξη εργασίας που είχα αφήσει ανοιχτή στο φόβο μου. Το κινητό κρατούσα στον αέρα σα να είχαμε πόλεμο εκείνες τις ημέρες, ψάχνοντας το σήμα στο γήπεδο όπως ψάχνω τώρα τις λέξεις για να πω πως εκείνη η βραδιά δεν ήταν χρυσή εποχή — ήταν μία ημερομηνία πάνω στην οποία τα αποτελέσματα έγιναν θρύλος χωρίς ποτέ να γίνουν ιεροί τόποι. Γιατί; Μα τρία γκολ της Γιουβέντους μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είναι ένα γεγονός βαρύ όσο ένα τσουκάλι γάλα που πέφτει στο πάτωμα και αφήνει σημάδι που κανείς δε μπορεί να σβήσει ακόμη κι αν τρίβεις τρεις μέρες — όμως αυτό δε σημαίνει πως ήταν η αρχή του τέλους. Οι αριθμοί εκείνης της εποχής μιλούν ξεκάθαρα: μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου είχαμε κάνει πέντε συνεχόμενες νίκες σα δρομόμετρο που πάτησε λάστιχο — στους γηπέδους της Νίκαιας, στο ΟΑΚΑ, στη Βέροια. Πέντε αγώνες, δεκαεπτά γκολ υπέρ, τρία κατά. Κι όταν μπήκαμε στο πρώτο δεκαπέντε των reds στο Νέο Φαληρικό, εκείνοι τρεις κεραυνοί είχαν ήδη σχέδιο — σαν τρεις σημαίες να κυματίζουν πάνω από ένα κάστρο που κανείς δεν είχε αποφασίσει ακόμα αν πρόκειται να πέσει. Αυτοί που σήμερα αναπολούν εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Φουστέρ έκανε δεκαοχτώ γκολ σα κανονική επέλαση αυτοκινήτου στην εθνική οδό βλέπουν μόνο ένα κομμάτι της ιστορίας. Μα τι έκαναν μέχρι τότε; Από Οκτώβριο ως Ιανουάριο η ομάδα είχε ήδη αποφασίσει πως οι τίτλοι δεν γράφονται με κόκκινο μολύβι αλλά σα σύνολο από προσπάθειες — πέντε πρωταθλήματα, ένας υποψήφιος κόουτς που έφυγε τρώγοντας τη σφαίρα του, τρεις ιταλικοί σύλλογοι που μας έκαναν ντους μετά τους αγώνες σα σακούλες κουζίνας. Οι τρεις γκολ εκείνο το σαββατόβραδο ήταν σαν τρία λάθη στις προβλέψεις του χρόνου: κανείς δε μπορούσε να ξεχάσει τις τρεις αυτές μπάλες, όμως κανείς δεν ξέχασε πως τελικά κερδίσαμε τον τίτλο σα να ήταν κλειδί που βρήκαμε ύστερα από σαράντα προσπάθειες. Κι όταν οι τραυματισμοί τον Ιανουάριο έγιναν σα σεισμός που κόβει ρεύμα — Καραγκούνης, Μήτογλου, Αβράμ — εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι βγήκαν σα στρατιώτες χωρίς κράνος και έκαναν πέντε συνεχόμενες νίκες ακόμη κι όταν οι αντίπαλοι είχαν περισσότερους παίκτες στο γήπεδο. Ήταν σαν ομάδα που έπαιζε σα νυχτερίδα: δε φοβότανε το σκοτάδι επειδή εκείνο το σκοτάδι ήτανε δικό της σπίτι. Γι' αυτό η εποχής Μπιανκονέρι δεν ήταν χρυσή σα χρυσάφι — ήταν σα σίδερο που λάμπει στον ήλιο γιατί κάποιος το σφυρηλάτησε χωρίς φόβο. Αυτή την περίοδο είχε όλα: τους κεραυνούς, τους θρήνους, τους επανορθώσεις σαν βροχή μετά από καλοκαιρινή ξηρασία. Αυτό ήταν — ένα σύνολο γεγονότων που έγιναν θρύλος όχι επειδή ήταν τέλειο, αλλά επειδή έκαναν όλους μας να σηκωθούμε από το σπίτι κι ενώ υπήρχαν πολλοί που είχαν πει πως πρέπει να ξοδέψουμε λεφτά σε μεταγραφές εκείνον τον Οκτώβρη, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τις προσπάθειές τους σα δύτες που βρίσκουν ασήμι στον βυθό. Κι όταν σήμερα κάποιοι πάνε να πουν πως εκείνο το βράδυ έγινε η αρχή του τέλους, ρώτα τον εαυτό σου: Ποιος τελικά έκανε τον τίτλο εκείνη τη χρονιά; Αυτοί που άκουσαν τους τρεις κεραυνούς σα προανάκρουσμα ή εκείνοι που έκαναν πέντε γκολ στους υπόλοιπους αγώνες σα σύννεφο βροχής μετά τον σεισμό; Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Εξαρτάται πως το μετράς — είτε σαν τρεις βόμβες είτε σαν πρωτάθλημα που κέρδισε η ομάδα σα να είχε κλειδί στα χέρια της κι όχι μόνο σα θύμα των γεγονότων. Κι εσύ εδώ λοιπόν — τι θυμάσαι περισσότερο; Εκείνο το πρώτο δεκαπέντε λεπτά που έκανε ο κόσμος να κοκκινίσει σαν φωτιά στον αέρα ή εκείνον τον Φεβρουάριο όταν οι ίδιοι άνθρωποι ξαναφτιάξανε το σπίτι τους σα επιζήσαντες ενός μεγάλου κύματος; Την απάντηση τη ξέρουμε όλοι — όμως οι ιστορίες γράφονται από εκείνους που προτιμούν τη λάμψη της στιγμής πάνω από το σύνολο του έργου. Κι αυτό είναι το δώρο... κι η κατάρα.