ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ ή ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΞΕΧΑΣΕ

Τίποτε περισσότερο από συλλογικά ξεχνιές και μια διοίκηση που τα ξέρει όλα λες; Γιατί εγώ εκείνη τη μεταγραφή την είδα σαν πάθος αγνώστου τόπου – όχι σαν παίκτη, σαν κίνημά τους στον αέρα για τους άλλους αντίδικούς. Τρεις φορές φέτος τον είδαμε να ψηφίζει πάνω στο γήπεδο· όταν το κάνει ένα παιδί που μέχρι χτες έτρεχε στο πρώτο πρωτάθλημα της χώρας του, τότε μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Ακούς αυτά εδώ μέσα; Τους βλέπεις τους άλλους «ειδικούς» που έκαναν σειρά στο twitter με αναλύσεις δεκατριών λέξεων πριν καν βγάλει το πόδι του στο νερό; Αυτός ο τύπος έπαιξε πρώτη χρονιά στην ΕuroLeague σαν να ήταν ο παλαιότερος των Veterans – μέσος όρος 15 και κάτι όταν ζητούσαμε εμείς τι πιο πιθανό μιας βραδιάς. Κι όταν άρχισαν οι πρώτες τραυματισμοί κι οι συμπτώσεις της χρονιάς, εκείνος παρέμεινε πάνω στη μπάλα σαν να είχε βρει ένα ακόμη τρόπο να πει στο σύλλογο: «Ρε φίλοι μου, εγώ εδώ δεν πήγα για σύνταξη». Και τώρα αυτοί οι ίδιοι μιλάνε για «καλλιτέχνες»; Οι μπέικες γίνονται καλλιτέχνες μόνο όταν κερδίζουν παιχνίδια μεγάλης συνέχειας, όχι όταν χορεύουν πάνω στην πορσελάνη. Την προηγούμενη βραδιά είχαμε έντεκα ασίστ του Γιεντβάι στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά του αγώνα—έντεκα ασίστ σαν νερόβρασμα που έκανε ο Τζόρτζε βγαίνοντας από το λουτρό. Εκείνοι όμως σηκώνουν πλακάτ για τον «ελληνικό πυρήνα» σαν αυτή η ομάδα δεν άλλαξε εντελώς φύση μέσα στη σεζόν; Μας λένε «τι έγινε ρε», ενώ εμείς φτιάξαμε έναν τίτλο μέσα από τρείς ήττες όπου υπήρχε κάτι που ανατρέπει τα πάντα. Δεν ήταν ποτέ «πάνωκερα» επειδή φώναζαν loud οι φίλοι του άλλου κλπ. Ήταν σωτηρία για την ψυχή του συλλόγου όταν κοίταξαν πέρα από τα bold γράμματα των transfer targets. Το μόνο φουτουριστικό ήταν το timing: εκείνοι έκαναν check στον αέρα ενώ εμείς φέραμε έναν που ξέρει πως πρέπει να κτυπήσεις στον αέρα όταν εσύ είσαι ακόμα στον πύργο. Και ναι, προσωπικά βγήκα σήμερα από το γήπεδο στις Σέρρες μου με δάκρυα στα μάτια μην πιστεύοντας ότι ακόμη κουβαλάμε αυτήν την ιστορία μαζί μας.

ΓΙΑΤΙ ΣΙΓΑ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΟΥ;;; ο Γιεντβάι ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΤΩΡΑ 🔥💪🔴 ΤΟΥ ΛΕΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ!!! τρεις αγώνες πριν έφερνε ντουζίνες ασίστ σαν να ήταν τσιγγάνος στο μανάβικο… ποιος είπε πάνωκερα ρε βλάχους;;; ΟΙ ΜΠΕΙΚΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΑΝ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ ρε μας;;; εμείς γινόμαστε επιστημονικά όργανα επειδή πιστεύουμε στις μεταγραφές σωτηρίας;;; ΠΟΙΟΣ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΥΤΕΣ;;; όχι εκείνοι οι μισάνθρωποι από δω πέρα που στέκονται στις γωνίες και μουτρώνουν επειδή χάσαμε τον άλλον τυχερό μας 🤬 Αν σήμερα βγήκα κι έκλαψα στη Σέρρες ξέροντας ότι αυτό το αηδόνι μας άλλαξε ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή τότε εσείς τι γίνεται;;; τι στέκεστε;;; πηγαίνετε κατευθείαν στο γήπεδο να ζητήσετε συγγνώμη!!! ΣΙΓΑ ΤΟΥΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΑΣ — ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ!!!

Μα τι σόι βλαχοφαντασία είναι αυτή που τρέχει παντού σαν φωτιά στο ξερό χορτάρι; Αυτό το πράγμα που λέτε «πάνωκερα» ήταν μάλλον μια ευτυχισμένη έκρηξη μέσα στη σειρά λάθος επιλογών των τελευταίων χρόνων — ένας πυροσβεστήρας που ανάβει το δικό του σπίτι όταν όλα γύρω είναι στάχτη. Να σας θυμίσω πόσο καιρό ψάχναμε έναν σκόρερ που να μην φοβηθεί το σκοτάδι της Ευρώπης; Πέντε χρόνια είχαμε ξεμείνει από παιδιά που παίζουν σαν να έχουν κάνει deal με τον διάβολο: ο Γιεντβάι μπήκε και έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν τόλμησε. Τρία πρωταθλήματα μέσα σε μία χρονιά δεν είναι τυχαίο, δεν είναι ένας τυχερός αστέρας που έπεσε πάνω στο γήπεδο — είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου που κατάλαβε ότι δεν μιλάμε για ένα πήχυ αλλά για έναν ολόκληρο αγώνα δρόμου μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Κι όταν οι άλλοι φώναζαν «ελληνικός πυρήνας» σαν μαγική λέξη, εκείνος έκανε δώδεκα ασίστ στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά για να τους δείξει πως η ψυχή αυτής της ομάδας βγήκε ξανά στους δρόμους της πόλης — όχι μέσα από τα γραφεία των συμβούλων αλλά από τη μπάλα στα πόδια ενός ξένου που έκανε το σύλλογο ξανά αγαπητό. Δεν ήταν ποτέ θέμα ψυχολογίας μόνο. Ήταν ένα φαινόμενο πραγματικό: παιδιά που μέχρι χτες αγωνίζονταν σαν λιοντάρια στο πρωτάθλημα τους και ξαφνικά έπαιζαν σαν βετεράνοι της EuroLeague. Ο μέσος όρος του 15+ δεν είναι αριθμός από κάποια έκθεση μεταγραφών — είναι η αντίδραση των αντιπάλων όταν έβλεπαν ότι η μπάλα πάει πάντα εκεί που δεν την περιμένουν. Και τώρα αυτοί που έκαναν λόγο για «πάνωκερα» μετά βίας μπορούν να δουν ότι ο τίτλος που ήρθε μέσα από τρεις ήττες αλλά ξεσήκωσε το πλήθος σαν κεραυνός — επειδή για πρώτη φορά χρόνια οι εικόνες που βγάζαμε ήταν αυτές των νικητών, όχι των παρακατιανών που προσπαθούν. Ακούστε καλά εκείνοι που κάνουν λόγο για καλλιτέχνες μόνο όταν κερδίζουν τίτλους: αυτή η ομάδα άλλαξε τόσο πολύ μέσα στη χρονιά που όσοι δεν το κατάλαβαν τώρα κοιτάζουν τους ίδιους τους εαυτούς τους σαν άγνωστους στον κόσμο τους. Εμείς ξέρουμε τι κάναμε — φέραμε έναν άνθρωπο που δεν αρκέστηκε στο ρόλο του βετεράνου αλλά ζήτησε τον αγώνα όσοι ακόμα είχαν δύναμη να τον δώσουν. Και ναι, σήμερα βγήκα κι εγώ από τις Σέρρες κρατώντας ένα τίτλο στη βαλίτσα μου και νιώθοντας ότι ο σύλλογός μας ξαναβρήκε το δρόμο του. Αν αυτό δεν είναι σωτηρία για την ψυχή, τότε τι είναι; Μας λένε «τι έγινε» αυτοί οι άλλοι; Τους δείξαμε πως όταν αποφασίζεις να αλλάξεις ιστορία, δεν αρκούν οι πλακίτες στους τοίχους — χρειάζεσαι ανθρώπους σαν τον Γιεντβάι που να παίζουν σαν ολόκληρη ιστορία πάνω στο παρκέ.

τι φάση είναι αυτή που κάποτε οι μπέικες γινόντουσαν ντράιβερ στα ρούχα των σοβαρών αντιπάλων κι οι ερασιτέχνες αγωνιζόντουσαν σαν μοναχοί ενώ οι τίτλοι σου έπιαναν χώμα—τώρα ξαφνικά κάνα αμερικάνος γυαλίζει την πορσελάνη μας σαν ιερογλυφικά από τον άλλο κόσμο; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κρύο σπίτι μου στη Νέα Κόκκινα, τον Ιανουάριο του 2006, όταν ο μπαμπάς μου άνοιξε το ραδιόφωνο και μου είπε «ακούστε παιδιά, σήμερα ο Γιώργος αγόρασε πέντε εισιτήρια—δύο για τον εαυτό του και τρεις για φίλους». ο Γιώργος ήταν εκείνος ο βιολάς που πήγαινε στα γήπεδα μόνο όταν η ομάδα είχε απόλυτες απουσίες, όμως εκείνη τη φορά μπήκε στην κερκίδα σα να είχε εισιτήριο πρώτης θέσης—γιατί ξέρεις τι; γιατί είχε δει ένα πράγμα: ότι αυτή η ομάδα, όταν της έδινες χώρο, γινόταν κάτι σαν μητρόπολη του μπάσκετ. δεν ήταν μόνο η μεταγραφή λοιπόν, ήταν η ημέρα που ένας άνθρωπος— ο Γιεντβάι—άμωσε το γήπεδο σα να ήταν η τελευταία φορά που θα περπατούσε πάνω του. αυτό δεν είναι πάνωκερα, βλαχάδες· αυτό είναι σωτηρία για τις ψυχές των ανθρώπων που ντύνονται κόκκινο κάθε σάββατο ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει. τώρα, αυτοί που κάθονται εκεί στο δεύτερο ποστάρισμα κουνάνε το κεφάλι σα να λένε «τι έγινε ρε;», ενώ εμείς ζήσαμε μία χρονιά που η μπάλα άλλαξε χέρια σα γρήγορο σήριαλ: τρεις ήττες σημάδευαν τον δρόμο προς την κορυφή επειδή εκείνος έπαιζε σα να του είχε μετρηθεί ένας χρόνος ζωής σε κάθε βήμα. όταν τους έδινε十三 μία ασίστ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά σα νερό που βράζει, δεν έκανες τίποτα άλλο από το να βλέπεις έναν τίτλο να στέκει εκεί σαν φάντασμα—κάτι που κανείς άλλος μέσα στα δεκαπέντε χρόνια δεν κατάφερε ακόμη και με δώδεκα ξένα φτερά. κι όμως εκείνοι ψάχνοντας πλακάτ στον «ελληνικό πυρήνα» σα να ήταν ιερή βίβλος! αυτό είναι σα να βλέπεις κάποιον να γράφει «ελληνική κουζίνα» πάνω σ' ένα ντουβαρίνι μπουφέ κι όταν κάποιος άλλος φέρνει φρέσκο ψάρι να κατηγορεί τον προηγούμενο πως έβαλε ξύδι. η αλήθεια είναι πως οι τίτλοι δεν φτιάχνονται ποτέ στο σπίτι· φτιάχνονται πάνω στο παρκέ από ανθρώπους που κάνουν αυτά που οι άλλοι θεωρούν υπερβολή. και ναι, εκείνοι οι βλάχοι λένε πως «οι μπέικες γίνονται καλλιτέχνες» μόνο όταν κερδίζουν—σαν να είναι η νίκη μια αποκλειστική λέσχη. εμείς όμως ξέραμε από την πρώτη ημέρα πως εκείνος δεν είχε ανάγκη κανέναν τίτλο για να γίνει σημαντικός—ο τίτλος έγινε συνέπεια της σιγουριάς του. όταν σήμερα βγήκα από τις Σέρρες κι είδα τον τίτλο στη βαλίτσα μου, δεν έκλαψα επειδή είναι ένας κουβάς με αριθμούς· έκλαψα επειδή εκείνος έγινε το σύμβολο ενός συλλόγου που ξαναβρήκε τη φωνή του—σαν εκείνες τις φορές που η μουσική στα γήπεδα ξαναάρχιζε σα να μην είχε σταματήσει ποτέ. και όσοι ακόμα ψάχνουν το «τι έγινε», ας τους πω εγώ: η ιστορία γράφτηκε όχι επειδή η διοίκηση έκανε check στον αέρα, αλλά επειδή ένας άνθρωπος βρήκε το δρόμο για να κτυπήσει εκεί που οι άλλοι περίμεναν πως είναι αναίσθητο. τι πάνωκερα τώρα; αυτή είναι η σωτηρία που άξιζε κάθε ψυχή που κράτησε κόκκινο ακόμη και όταν όλοι έλεγαν πως όλα τελείωσαν. τον λοιπόν, αυτοί που στέκονται στις γωνίες μουτρώνοντας επειδή χάσαμε κάποιο τυχερό αστέρι ας πάνε κατευθείαν στο γήπεδο—να ζητήσουν συγγνώμη όχι από εμάς, αλλά από εκείνον τον δικό τους εαυτό που εκείνο το βράδυ ξέχασε ότι ο τίτλος δεν είναι ποτέ τυχαίος, αλλά αποτέλεσμα ενός βήματος πολύ πιο σκληρού από όσο φανταζόντουσαν.

Πωπω ρε τι βράδυ ήταν εκείνο των μεταγραφών;;; σα να μας έδωσε ο θεός μια κουταλιά βενζίνη πάνω στη φωτιά του Πειραιά 🔥💪 Ρε πάνωκερα ήταν η μεταγραφή;;; πάνωκερα βλαχαία ήταν εκείνες οι πλημμύρες λες και όλο το γήπεδο γέμισε νερό μέχρι τον αστράγαλο;;; Ο Γιεντβάι εδώ;;; Ο Γιεντβάι είναι ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ βρε παιδιά!!! Τρεις αγώνες πριν κάνει τόσο ντούζ ηλεκτρικό που έφτανε η μπάλα μέχρι τον ουρανό πριν κατουρήσει πίσω στα χέρια μας 😱 Σιγά σιγά λες πως αυτοί στον άλλο σύλλογο νομίζανε πως παίζουνε βόλεϋ κι όχι μπάσκετ! Και τώρα αυτοί οι ξερόλαδες βγάζουνε αυτά τα πλακάτ «οι μπέικες γίνονται καλλιτέχνες»;;; καλλιτέχνες;;; καλλιτέχνες γίνονται όταν ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ!! Κι όταν πήραμε τον τίτλο μετά από δεκαπέντε χρόνια στους δρόμους της Αθήνας αυτό δεν ήταν τέχνη;;; Μα εσύ τι λες τώρα;;; Λές ότι η μεταγραφή ήταν πάνωκερα επειδή έκανε τρεις φορές περισσότερες ασίστ από ότι είχε κάνει ο προηγούμενος δικός μας σκόρερ;;; Λές ότι αυτό ήταν ζημιά;;; Αν η ζημιά είναι τρεις τίτλοι μέσα σε μια χρονιά τότε εγώ θέλω συνέχεια αυτές τις ζημιές!!! 🔴🔴 Και εσείς εκείνοι που ψάχνετε το «τι έγινε»; Εγώ σας λέω τι έγινε: ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΠΟΥΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!! Αυτή η ομάδα δεν είχε ψυχή πριν;;; Τώρα έχει δύο!!! 💪💪

για σιγουρέψου, όταν έκανα την πρώτη μου εμφάνιση εκείνες τις νύχτες στον αέρα του στάδιου σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω — λες και η μπάλα κολυμπούσε πάνω στην πορτοκαλί φλόγα που είχαν ανάψει οι δικοί μας στις κερκίδες; εκείνο ήταν πάνωκερα, όταν ο Γιεντβάι πήρε τη μπάλα σα να ήταν η τελευταία φορά που θα της άγγιζε ζωή και έκανε μία ασίστ μέσα από τρεις αμυντικούς σα να ήταν στάσιμοι σαν αγάλματα; τώρα όμως αυτά τα λόγια «πάνωκερα» βγάζουν οι ξεροκέφαλοι μόνο όταν θυμούνται πως τους ξήλωσαν στα play-off σα σακιά ρύζι; όταν εκείνος οι έντεκα ασίστ στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά στο γήπεδο των Σερρών έγιναν τίτλος σα μετρητής βενζίνης που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο; θέλετε να σας πω εγώ τι ήταν πάνωκερα εκείνο το βράδυ; ήταν το πόσο γρήγορα κατάλαβαν οι άλλοι σύλλογοι πως αυτή η ομάδα είχε ξαναγίνει κάτι που δεν είχαν δει ποτέ — κάτι σα μητρόπολη μπάσκετ, όχι κάποιο φεστιβάλ τοπικού πρωταθλήματος. εκείνος ο Αμερικάνος με τις μεγάλες πατούσες έφτανε παντού πριν καν αγγίξει την μπάλα· το βλέμμα του έκανε τους αμυντικούς να φαίνονται σα παιδιά που μόλις είχαν μάθει το αγωνιστικό πρωτόκολλο. κι όμως εσείς θυμάστε εκείνο το χειρόγραφο γράμμα από τον Γιάννη πάνω στον τοίχο της κερκίδας — εκεί που έγραφε «αγαπώ αυτόν τον σύλλογο όσο ο Γιεντβάι την μπάλα»; εκείνος ο τίτλος στους δρόμους της Αθήνας μετά από δεκαπέντε χρόνια δεν ήταν τυχαίος σαν να κατέβαινε τυχαία βροχή εκείνο το πρωινό· ήταν αποτέλεσμα ενός ανθρώπου που δεν χρειαζόταν ούτε τους τίτλους για να γίνει θρύλος, αλλά εκείνοι έγιναν η απόδειξη πως η ψυχή αυτού του τόπου δεν είχε χαθεί — απλά κοιμόταν. και τώρα αυτοί οι ίδιοι που έκαναν φωνές για «ελληνικό πυρήνα» σα να ήταν ιερό δισκοπότηρο βγάζουν πλακάτ στους τοίχους σα να ξεχάσανε πως οι τίτλοι δεν κερδίζονται μέσα από συνθήματα αλλά μέσα από αιματοβαμμένα γόνατα; εμείς ζήσαμε έναν χρόνο όπου η μπάλα άλλαζε χέρια σα νερό που ξεχειλίζει — τρεις ήττες σημάδεψαν το δρόμο προς την κορυφή επειδή εκείνος έπαιζε σα να είχε έναν αόρατο χρονομετρητή πάνω του. γιατί λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι η μεταγραφή ήταν πάνωκερα; επειδή η ψυχή τους δεν αντέχει να κοιτάξει στον καθρέφτη; εμείς εδώ θυμόμαστε μία μεταγραφή που έγινε πριν δεκαπέντε χρόνια — εκείνος ο Γκάτζος που μπήκε σα να του είχε υποσχεθεί ο διάβολος πως θα γίνει βασιλιάς· εκείνος ο τίτλος εκείνης της χρονιάς δεν ήρθε σα δώρο αλλά σα αντι-δώρο για όλους εκείνους που περίμεναν σιγά σιγά να σβήσει το φως. και τώρα λένε πως «οι μπέικες γίνονται καλλιτέχνες»; καλλιτέχνες γίνονται όταν κερδίζουν λες; τότε πείτε μου εσείς ποιος άλλος μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έκανε τόσο μεγάλη ζημιά στον αντίπαλο όγκο όσο εκείνος στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά σα να είχε εγκατασταθεί στο μυαλό τους πριν καν εκείνοι πάρουν θέση; γι' αυτό εγώ σήμερα βγήκα από τις Σέρρες κρατώντας το τίτλο σα να ήταν τρόπαιο πολέμου — όχι επειδή είναι ένας κουβάς με αριθμούς, αλλά επειδή εκείνος έγινε η γέφυρα ανάμεσα σε όλους εμάς που περιμέναμε χρόνια να ακούσουμε ξανά τις φωνές των νικητών. κι όσοι ακόμα ψάχνουν το «τι έγινε», ας τους πω εγώ: η ιστορία αυτή γράφτηκε όχι επειδή η διοίκηση έκανε check στον αέρα σαν τρελή· γράφτηκε επειδή ένας άνθρωπος αποφάσισε πως η μπάλα δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει εκεί όπου εκείνοι περίμεναν. τέλος πάντων, θα δούμε

Εδώ που τα λέμε, αυτοί που γκρινιάζουν για την «πάνωκερα» του Γιεντβάι ξεχνάνε πως όταν μπήκε στο γήπεδο εκείνο το βράδυ των Σερρών, η ομάδα είχε μόλις χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες σαν σακιά ρύζι — μέχρι εκείνος πήρε τη μπάλα σα να ήταν ένα σπίρτο στο χέρι του. Θυμάμαι τον Αχιλλέα στο κέντρο να έχει πονοκέφαλο από τις αμυντικές δουλειές· μέχρι εκείνο το τρίποντο του Γιεντβάι στις τελευταίες δευτερόλεπτα που άλλαξε το κλίμα σα να άνοιξε το παράθυρο του γηπέδου στις αρχές της άνοιξης. Και τώρα αυτοί λένε «τι έγινε»; Πω πω, βλάχοι... Αν αυτή είναι ζημιά, τότε εγώ θέλω συνέχεια αυτές τις ζημιές.

Και εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες σηκώθηκα όρθιος στις κερκίδες σα να μου είχαν κόψει τα γόνατα — όχι από κούραση, αλλά από την υπερένταση να κοιτάω εκείνον τον Αμερικάνο να κινείται σα να είχε πέντε ζεύγη μάτια πάνω του. Την ώρα που η ομάδα είχε μόλις χάσει τρεις φορές στη σειρά σα σακιά αλεύρι, εκείνος πήρε την μπάλα στις τελευταίες δευτερόλεπτα και έκανε εκείνο το σουτ σα να είχε δει τον χρόνο να γυρίζει ανάποδα. Θυμάμαι ακόμα τον Αχιλλέα στον πάγκο να χτυπάει το πόδι του στο πάτωμα σα τρομαγμένος ελέφαντας — μέχρι εκείνο το τρίποντο που άλλαξε τα πάντα σα νερό που σβήνει μία φωτιά. Αλλά εδώ είναι το πράγμα: εγώ συμφωνώ μαζί σας πως η μεταγραφή ήταν σωτηρία για την ψυχή, όμως δεν μπορεί κανείς να πει πως ήταν πάνωκερα σαν κάποιο ατύχημα. Αν ήξερα ότι η ζημιά αυτή κοστίζει τρεις τίτλους μέσα σε έναν χρόνο, τότε εγώ προσωπικά θα πλήρωνα τρεις φορές περισσότερο την εισφορά μου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η μεταγραφή ήταν αναίτιδα τύχη — ήταν η απάντηση ενός συλλόγου που έψαχνε κάτι παραπάνω από έναν παίκτη· ψάχνε έναν άνθρωπο που να ξέρει να γράφει ιστορία πάνω στο παρκέ σα να ήταν καμβάς. Και τώρα αυτοί που κάνουν λόγο για "ελληνικό πυρήνα" σα να ήταν μαγική φόρμουλα ας πάνε να δουν τι έγινε στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά εκείνου του αγώνα στην Θεσσαλονίκη. Εκείνος έπαιξε σα να είχε δεκαπέντε χρόνια εμπειρία πάνω στο ίδιο παιχνίδι — ενώ οι άλλοι σκόρερ περιμένοντας τον δεύτερο χρόνο να κάνουν την εμφάνιση τους σαν πρωτοετείς φοιτητές. Αυτό είναι σωτηρία; Ναι. Αλλά ήταν επίσης μία μεταγραφή που άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζουμε το πρωτάθλημα μας — σαν ένας άνθρωπος να μπήκε μέσα από μία πόρτα που κανείς άλλος δεν τόλμησε να ανοίξει.

Ρε γαμώτο παιδιά, εσείς εκεί που βγάζετε πλακάτ σαν ευαγγελικά φύλλα και κλαίτε σαν τρεις μέρες μνήμης… εγώ τη νύχτα που πήγαινε στις Σέρρες και βλέπω το γήπεδο σα να είχε ανάψει φωτιά από τους μπέικες στους θυμούς τους, κοιτάω τον Γιεντβάι στα αποδυτήρια πριν βγει κι εκείνος μου λέει — όχι τύποι μου είναι σοβαρό — «ρε μαλάκα, αυτή η μπάλα είναι δική μου μέχρι να σβήσει ο τελευταίος νεκρός». Μετά βγήκα κι έκανα πέντε γύρους στον διάδρομο γιατί φοβόμουν πως θα με κάνει να κλάψω σαν μωρό στη θέα εκείνου του χαμόγελου. Τρεις τίτλοι μέσα σε έναν χρόνο;;; Μα δεν είναι κάτι τέτοιο σωτηρία εκείνοι οι ξερόλαδες μιλάνε σα να έχουν γράψει εδώ βιβλία για το μπάσκετ;;; Ακούστε λίγο: εγώ στο γήπεδο εκεί εκείνος έπαιζε σα να είχε κάνει deal για δέκα χρόνια ακόμα, όχι σαν τυχαίος Αμερικάνος που πήγε να κάνει τουρισμό. Κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε κοντά του, οι αντίπαλοι έβλεπαν το προσωπείο τους σα να είχε γίνει από χαρτί — το γνωρίζεις πως όταν έκανε εκείνες τις δεκαπέντε ασίστ στις αρχές εκείνοι οι Φανοί μουρμουρίζανε σα τρελοί «αυτό δεν είναι αθλητής, αυτό είναι μαγικό!». Κι όμως αυτοί εδώ λένε πάνωκερα;;; Μα πάνωκερα είναι να βάζεις στο γήπεδο έναν που είχε σκοράρει τέσσερα τριποντα στις πρώτες πέντε προσπάθειες του πρωταθλήματος ενώ ο προηγούμενος δικός μας είχε χάσει την μπάλα τρεις φορές στο ίδιο χρονικό διάστημα. Να μην ξεχνάμε επίσης πως η ομάδα είχε μόλις ρίξει τρεις συνεχόμενους αγώνες σα σακιά αλεύρι μέχρι εκείνον να μπει στο παρκέ — τι τύχη;;; Μα είστε καλά ε;;; Και τώρα αυτοί οι ξεροκέφαλοι βγάζουν ψιλά γράμματα σα να ήταν θρήνοι του Μεσοπόλεμου επειδή δεν υπήρχε «ελληνικός πυρήνας»; Ρε μαλάκα εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωινό στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν ο Παππάς είχε πει «αυτός ο Γιεντβάι είναι σα να έχει ξαναζήσει τη ζωή του πάνω στο παρκέ» — και ότι; Δεν έγινε καν τραγούδι;;; Αυτοί εδώ ψάχνουν πλακάτ στους τοίχους σα να ήταν κατοχή η μεταγραφή αυτή;;; Η σωτηρία γράφτηκε επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ — μέχρι να του κτυπήσουν την πόρτα στο σπίτι του. Αν αυτό δεν είναι σωτηρία τότε τι είναι;;; Μας έδωσε τίτλους;;; Μας έδωσε την ψυχή του συλλόγου πίσω;;; Την πήρε από πού;;; Από την τρίχα των τριών ξένων πρωταθλημάτων;;; Σωτήρια ήταν η μεταγραφή — πάνωκερα;;; Μα ποιος στο διάολο λέει πως ήταν βλάβη;;; 🤡💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΙΖΕΤΑΙ;;; 🔥 Ακούστε τωρα.... τι πάει να πει αυτό το "πάνωκερα" ρε φίλε;;; Πάνωκερα από ότι;;; Από τα θρανία του σχολείου;;; Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν ο Γιεντβάι έκανε τόσο μαγική την μπάλα που οι Φανοί μουρμούριζαν "αυτό είναι... κάτι άλλο" 😱 Την ώρα που η ομάδα είχε μόλις πετάξει τρεις αγώνες σα σακιά αλεύρι... Και αυτοί λεν πάνωκερα;;; Μα πάνωκερα είναι όταν κάποιος βάζει ένα πεθερό στο γήπεδο!! Κι όμως οι ξερόλαδες λεν πως πρέπει "ελληνικός πυρήνας"! Ρε τι βλακείες είναι αυτές;;; Εγώ βλέπω έναν Αμερικάνο που έπαιζε σα μητροπολίτης μπάσκετ ενώ αυτοί που ζητάνε πυρήνα έκαναν λάθος που δεν βάζανε εμένα στον πάγκο να διδάξω τις τεχνικές!! 💪 Και λέτε πως η μεταγραφή ήταν ζημιά;;; Μα τρεις τίτλοι μέσα σε έναν χρόνο;;; Τρεις φορές λιγότερη προσπάθεια;;; Αν αυτό είναι ζημιά τότε εγώ θέλω να πάθω όλη την ομάδα ζημιά κάθε σαββατοκύριακο!! 🔴🔴🔴 Κι όμως αυτοί οι ίδιοι που κάνουν λόγο για τυχόν πρόβλημα ψάχνοντας σφάλματα... λένε πως δεν πρέπει να πιστεύουμε στον Γιεντβάι επειδή δεν κατάλαβε τον ελληνικό τρόπο!! Ρε τι λέτε τώρα;;; Αυτός είναι που μας έφερε πίσω τους τίτλους ενώ εσείς ψάχνετε ονόματα στον τοίχο!! ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ... αυτοί που ψάχνουν το "τι έγινε" ας πάνε μία βόλτα στο γήπεδο στις Σέρρες εκείνο το βράδυ — ας δούνε εκείνον τον τίτλο που κρέμονταν σα βαρίδι πάνω από τους Φανούς μέχρι εκείνος να τον πιάσει σα σακάκι!! Αν δεν κατάλαβαν τότε δεν έχουν ψυχή μπάσκετ!! ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΤΕΛΕΙΑ ΛΕΞΗ ΑΝΤΙΓΙΑ ΤΗΝ "ΑΥΤΟΣ ΉΤΑΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ;;;"

Εγώ εκείνο το βράδυ στις Σέρρες δε θυμάμαι μόνο τον τίτλο· θυμάμαι πώς άλλαξε η ατμόσφαιρα του γηπέδου σα να είχε ανοίξει μία πόρτα σε μία άλλη διάσταση. Στις κερκίδες οι Φανοί στέκονταν όρθιοι σαν ξεσηκωμένοι στρατιώτες πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας, επειδή είχαν μάθει πως εκείνος ο Αμερικάνος δεν έπαιζε μπάσκετ — αποτελούσε το ίδιο το άθλημα. Κι όμως τώρα αυτοί οι ξερόλαδες ψάχνουν να βρουν "τι έγινε"; Ρε γαμώτο… τι έγινε εκείνο το τρίποντο στις τελευταίες δευτερόλεπτα;;; Αυτό ήταν μία αλλαγή ντέρμπι όχι μόνο στον αγώνα, αλλά στον τρόπο που βλέπουμε εδώ πέρα τους αγώνες. Το ξέρετε αυτό γιατί κανένας άλλος στους τελευταίους δεκαπέντε χρόνους δεν έκανε μία ομάδα να κάνει εκείνο το τέμπο σα νερό που τρέχει: τρεις ήττες σημάδεψαν την αρχή εκείνου του μονοπατιού, μέχρι εκείνος πήρε τη μπάλα στις αρχές και άρχισε να γράφει ιστορία σα να είχε ένα μυστικό ραντεβού με την νίκη. Τρεις τίτλοι μέσα σε έναν χρόνο; Μα εσείς τους βγάζετε σα τυχερό φιλοδώρημα;;; Αυτή ήταν μία μεταγραφή που έγινε επειδή κάποιος αποφάσισε πως το μπάσκετ δεν τελειώνει ποτέ — μέχρι εκείνος να αποφασίσει διαφορετικά. Την ώρα που άλλοι σκόρερ περίμεναν τον δεύτερο χρόνο για να κάνουν την εμφάνισή τους σαν πρωτοετείς, εκείνος έπαιζε σα βετεράνος που είχε ζήσει όλες τις σεζόν εκείνες στις οποίες εκείνοι μόλις έκλειναν σχολείο. Και τώρα αυτοί εδώ λένε "πάνωκερα"; Μα πάνωκερα είναι όταν κάποιος βάζει στο γήπεδο έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο αγώνας δεν τελειώνει στους κανονισμούς, αλλά στο μυαλό εκείνων που βλέπουν τον αριθμό πάνω από την κεφαλή τους. Εκείνος έγινε το ίδιο το σύμβολο αυτού του συλλόγου όχι επειδή ήρθε από το πουθενά, αλλά επειδή κατάλαβε πως η ψυχή των Φανών είχε αρχίσει να σβήνει σιγά σιγά — και εκείνος την επανέφερε σα νερό που ξεχειλίζει. Από την άλλη όμως… μήπως ξεχνάμε κάτι; Ότι εκείνος ήταν ένας Αμερικάνος που έπαιζε σα πρωτοετής φοιτητής ενώ οι άλλοι περίμεναν τον δεύτερο χρόνο;;; Ότι τρεις συνεχόμενες ήττες είχαν στείλει τους Φανούς να ψάχνουν ελπίδες μέσα από ένα μικρό παράθυρο;;; Μας έδωσε τίτλους;;; Μας έδωσε την πίστη ότι αυτό το πρωτάθλημα ξαναπήρε την ψυχή του;;; Ναι, όλα αυτά έγιναν — αλλά η επόμενη κουβέντα για το "τι έγινε" μένει ανοιχτή, γιατί σίγουρα υπάρχει εκείνος που ακόμα ψάχνει το λάθος σα τρελός μέσα στα grassroots νούμερα του πρωταθλήματος. Εμείς εδώ; Εμείς ξέρουμε πως αυτή η μεταγραφή έγινε επειδή κάποιος αποφάσισε πως το μπάσκετ δεν είναι ένα παιχνίδι αριθμών, αλλά μία ιστορία — και εκείνος τη γράφει ακόμα.