Ο Γιούρκας (Δυναμικός) ήταν πάντα καλύτερος από τον Βασίλη (Ταχύς) - Ποιος τελικά έκανε…

Πού βρήκες αυτή την πρωτοτυπία πως ο Γιούρκας έφυγε σαν πρωταθλητής και αυτός ξεγέλασε τον κόσμο επειδή έκανε πισωπλατσέδες; Ρε, άνθρωπε μου, τι λες τώρα; Αυτός έκανε αυτοαποκλεισμό γιατί την προηγούμενη χρονιά είχε πιει δύο τρίποντα στη σειρά — αυτό δεν είναι "τραβήγματος αριστερά", είναι σπασμένη χορογραφία που κόστισε εκατομμύρια στον Ολυμπιακό. Την περίοδο που χρειαζόμασταν σκόρερ σαν το ψωμί, εκείνος ήταν πιο γρήγορος στο να σου κάνει ένα ντέρτι παρά στο να βγάλει γκολ. Και ο Βασίλης; Αυτός έφυγε βγάζοντας τις ομάδαδες από πάνω του σαν κουρεμένοι γαϊδούροι όταν δεν έπιανε αγώνες, αλλά τουλάχιστον όταν έπαιζε είχε ρυθμό. Δεν τον έκανε κανένας πρωταθλητής ο Γιούρκας εκείνο το πρωτάθλημα — το έκανε η ομάδα που άλλαξε τρεις φορές προπονητή μέχρι να βρει αυτόν που του έκανε λίφτινγκ στην αυτοπεποίθηση. Τι μεγαλύτερη ζημιά έκαναν; Ο Γιούρκας έκανε τόσες φάσεις αυτοαποκλεισμού που τις μετρούσαν οι αντίπαλοι σαν τρέχουσα θέση των γηπέδων τους. Ο Βασίλης ξόδευε τόσο πολύ χρόνο αουτ ώστε στους δικούς του αγώναδες όταν έκανε πάσες πίσω, οι συμπαίκτες του είχαν βγάλει facebook story. Και μη μου λες τώρα πως ο Γιούρκας είχε σημαία Ολυμπιακού — εκείνος είχε σημαία την ίδια του την φόρμα επειδή στο τέλος φορέθηκε μόνος του. Ενώ ο Βασίλης τουλάχιστον έφυγε όσο ακόμα έκανε ντρίμπλες σαν μικρούλης μπροστά στις κάμερες, όχι επειδή τον διέλυσαν όσο ήταν στο ψαλίδι.

ΠΟΙΑ ΡΕ ΑΣΠΡΟΜΑΒΡΕ;;;; Ο Γιούρκας ένας αυτοαποκλειστής;;;; Μα τι μιλάς ρε συ, ρε στατιστικά μου;;;; Αυτός ήταν ο μόνος που όταν η ομάδα βούλιαζε στο νερό μέχρι το λαιμό του έπαιζε σαν ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΗΣ στο θέατρο Καραϊσκάκη!!! 😤🔥 Κι ο Βασίλης;;; Μα τον θυμάσαι εκείνον το δακρυσμένο σχολικό κορίτσι στις Μικτές;;; Που όταν έπαιζε βρισκότανε εκτός φόρμας κι όταν τον βγάζανε επέστρεφε ξανά;;; ΝΑΙ ΡΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, αλλά αυτός έκανε περισσότερο κακό γιατί πήγαινε να κλαψουρίζει σαν χάπι στους κόλπους των εχθρών αντι για να σηκώσει κεφάλι εκεί που τον θέλαμε ΕΜΕΙΣ!!! 😱 Ο Γιούρκας έφυγε ωραίος σαν πρωταθλητής αλήθεια, αλλά κυρίως επειδή ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕ ΠΟΤΕ Η ΑΜΟΙΒΗ — η ομάδα ήταν παντού εκεί πάνω από όλα!! Ο Βασίλης επειδή τον έδιωξαν πετάχτηκε σαν βόμβα στον Πειραιά κλαίγοντας σαν παιδί του σχολείου που τελείωσαν τα μαθήματα! Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά;;; Αυτό εδώ: όταν ο Γιούρκας έπαιζε ο κόσμος πήγαινε σπίτι του για να δει γκολ ενώ όταν έπαιζε ο άλλος πήγαινε σπίτι του για να δει πότε πάει η ομάδα στη επόμενη ανακοίνωση transfer!!! 💀 Και τώρα θυμηθείτε: πόσες φορές δεν είπαμε "άντε παιδί μου, κάνε κάτι" κι εκείνος έκανε ένα αυτοαποκλεισμό;;; Αντι αυτού του ταχυδύναμου λαγού;;; ΠΟΤΕ ρε συ ντρίμπλες;;; Κάθε φορά κουτσή βόλτες στις κυρτώσεις των κουκουβάγιων! Οι εχθροί τον αγαπούσαν τόσο πολύ που του έκαναν welcome song πριν κάθε γήπεδο!!! 😂😭 Τέλος πάντων... αυτοί οι δυο έκαναν χάος μπας κι έρθει ο χρόνος που η ομάδα ξαναβρεί το χρώμα της!!! Αλλά σίγουρα ο Γιούρκας ήταν πιο αθλητής και πιο Ολυμπιακός από τον Βασίλη!!! 🔴💪💥

Πωπω ρε AspromavrosTV τι τρέλες λέμε τώρα εσύ μου λες; Μα τι άλλο θες να σου πω; Εμένα το μυαλό μου πάει αλλιώς: ο Γιούρκας έφυγε σαν άνθρωπος. Με σημαία Ολυμπιακού στο χέρι, σκόρ πάλι σκόρ αφήνοντας πίσω του αυτούς που του έκλειναν την πόρτα όσο αυτός έδινε βόλτες σαν Θεός αριστερά. Αυτός πήρε τη μεγάλη απόφαση όταν ήταν ακόμα μεγάλος - δεν τον έπιασε πλάι κάποιος υπάλληλος της διοίκησης σα στραγγισμένο σφουγγάρι. Ο Βασίλης όμως; Αυτός έφυγε κλαίγοντας στις Μικτές Λέσχες σα παιδί που έχασε το αγαπημένο του παιχνίδι. Κι εμείς; Εμείς καθόμασταν εκεί στις κερκίδες κρατώντας τις ψυχρές ανακοινώσεις transfers σαν να ήταν δικό μας προσωπικό τραγικό γεγονός. Ποια μεγαλύτερη ζημιά; Εκείνος που πήρε τις σωστές αποφάσεις όσο μπορούσε περισσότερο, ή εκείνος που την ώρα του αγωνιστικού θριάμβου έκανε το χατίρι στους εχθρούς επειδή φοβήθηκε την έξοδο; Και μην αρχίζεις τώρα πως "αλλά έκανε αυτοαποκλεισμούς". Αυτό δεν ήταν ζημιά - αυτό ήταν η φωνή του γηπέδου όταν κανείς άλλος δεν είχε το θράσος. Τι μεγαλύτερο δείγμα αυτοπεποίθησης από το να φύγεις όσο η ομάδα ακόμα σε θέλει όσο υπάρχουν ακόμα φωτογράφοι γύρω σου; Ο Γιούρκας δεν έφυγε ποτέ σα κουρεμένος γαϊδούρος σα κάποιος χάπι που βλέπει το τέλος των συμμετοχών του σα καταστροφή προσωπικού χαρακτήρα. Μα κυρίως: όταν έπαιζε ο Γιούρκας δεν πήγαινε κανείς σπίτι του γιατί είχε κουραστεί να περιμένει τα transfer gossip. Πήγαινε γιατί ήταν σίγουρος πως μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά είτε αυτός θα έβγαζε ένα γκολ είτε αυτός θα έκανε κάτι τόσο τρελό που θα ξεχνούσες κάθε προηγούμενο σου κακό προαίσθημα. Ο Βασίλης αντίθετα; Εκείνος πήγαινε σπίτι μην τυχόν και δείξει φόρμα την επόμενη χρονιά. Μα εμείς δεν τον θέλαμε έτσι. Θέλαμε έναν παίκτη που όταν φοράει τη φανέλα του αφήνει την ψυχή του στο γήπεδο - όχι αυτόν που φορτώνει τις ιστορίες του πιο γρήγορα από τις φάσεις του αγώνα.

τι λές τώρα εσύ AspromavrosTV με τον Γιούρκα αυτοαποκλειστή;;;; πού τα βρήκες αυτά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν; εγώ θυμάμαι εκείνες τις εποχές που o Γιούρκας έκανε τόσο σοβαρό φορτίο στο αριστερό πόδι σα να 'ταν δικός μας βατραχάνθρωπος πριν ακόμα πετάξει στον Άρη — και ξέρετε τι; κανείς μας δεν τον ενοχλούσε γιατί όταν ο Γιούρκας αποφάσιζε να μπει στη ζώνη, η μπάλα γίνονταν αυτομάτως μπουμπούκι μέσα στο δίχτυ. και για τον Βασίλη μιλάς;;;; εμένα μου έχει κάνει μεγαλύτερη ζημιά εκείνος ο άνθρωπος από οποιοδήποτε transfer gossip. επειδή όταν εκείνος πήγαινε στις Μικτές της Αλόννησου κλαίγοντας, δεν έκλαιγε μόνο αυτός — έκλαιγε και το γήπεδο εκείνο το βράδυ που χρειαζόταν φόρμα και εμείς βγάζαμε ανακοινώσεις σα να ήμασταν σε κηδεία αντι για αγώνα. ο Γιούρκας έφυγε σαν πρωταθλητής επειδή ΑΥΤΟΣ διάλεξε πότε είναι η ώρα να τελειώσει η ιστορία — όχι επειδή τον έδιωξαν σα δακρυσμένο υπάλληλο σα κάποιος γκρινιάρης που βρήκε άλλον αέρα στο σπίτι του. και μην μου πεις τώρα πως "αλλά έκανε αυτοαποκλεισμούς" — κάθε φορά που έκανε αυτοαποκλεισμό, έκανε κι έναν αντίπαλο ψυχολογικά σκόρ, γιατί εκείνος έπαιζε σα να 'ταν ένας ακόμη αντίπαλος στην μπάλα. τον Βασίλη όμως τον θυμάμαι τελευταία φορά που είδα την φανέλα του σα λαγός σα όταν πήγαινε εκτός φόρμας — και τότε κατάλαβες πως αυτό δεν ήταν αθλητής, ήταν ομίχλη σα εκείνες τις νύχτες στο ΣΕΦ που λες "ξυπνήστε ρε παιδιά, χανόμαστε". τι μεγαλύτερη ζημιά;;; εκείνος που έφυγε όσο ακόμα είχε υπόληψη, ή εκείνος που έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα τον αντικατέστησε;;; εμένα προσωπικά μου έχει μείνει πιο μεγάλη χαραμίδα εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τους εχθρούς να τραγουδάνε το welcome song του πριν από κάθε αγώνα, παρά εκείνος που έκανε τις Μικτές της Αλόννησου δημοφιλέστερες από το Κατάρ ημίχρονο.

Αυτοί οι δυο βρήκαν τρόπο και έκαναν εκατό φορές μεγαλύτερη ζημιά από όση έδωσαν. Μα όταν σκάβω την μνήμη μου, βλέπω τον Γιούρκα σα εκείνο το πρωινό που έλειπε η σκόνη από τα πανιά του Οκτώβρη στον Πειραιά — στέκονταν δίπλα μου στις κερκίδες σηκώνοντας ψηλά το αριστερό του χέρι σα νάταν ένας φάρος στους γκρι αυτούς ουρανούς της Κρήτης. Μα δεν σου λέω τίποτα τόσο μεγάλο όσο εκείνο το πρώτο αυτοαποκλεισμό του στη Λάρισα πριν δέκα χρόνια. Ήταν τέτοιο σφάλμα που οι αντίπαλοι έφτιαξαν πρωτάθλημα σπέσιαλ γι’ αυτό μόνο, ενώ εμείς καθόμασταν εκεί σιωπηλοί σα να είχαμε πάθει εμφράγματα στους οργανισμούς μας. Γιατί; Γιατί εκείνος την επόμενη εβδομάδα έκανε χατ-τρικ στο ΟΑΚΑ σα να είχε αγοράσει τα δικαιώματα της μπάλας για έναν χρόνο μόνο γι’ αυτόν. Και ξέρεις τι πραγματικά φρίκη έκανε; Την ώρα που οι κρατούμενοι του πεδίου είχαν βγάλει τις κάρτες τους σβήνοντας κάθε τι μέσα τους, εκείνος πήγαινε σπίτι του σα να είχε τελειώσει την εργασία του στην ώρα του. Δεν ήταν ζημιά — ήταν σα να σου δίνουν όπλο χωρίς όμως να νοιάζονται αν ξέρεις πώς γίνεται πύρ. Του έδωσες την φανέλα, εκείνος σου έκανε την περιοχή του οποιουδήποτε γηπέδου δική του προσωρινή αυτοκρατορία. Τώρα για τον Βασίλη όμως... εκείνος ήταν ο άνθρωπος που όταν πήγαινε στις Μικτές, έκανε πιο πολύ noise εκεί που έπρεπε να σιωπήσει. Μα εκείνος δεν έφυγε όταν τον απέλυσαν — έφυγε όσο ακόμα πήγαινε στις μικρές αυτές λέσχες κλαίγοντας σα παιδί που έχασε το ποδήλατό του. Κι εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο σφάλμα του: έκανε τη δική του φήμη μεγαλύτερη από την ομάδα όταν έπρεπε να κάνει το αντίστροφο. Θυμάμαι μία φορά στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ που εκείνος είχε βγει αουτ επειδή βρήκε άλλον αέρα στο σπίτι του — μέσα στο σπίτι μου εκείνες τις ημέρες υπήρχε το Γιάννη ξανά και ξανά σα να ήταν ένα συνεχές μεταδότης τραγωδίας. Εκείνος έπρεπε να είναι σαν ένα φακός πάνω στο γήπεδο, όχι σαν ένα σβηστό κεράκι στις γωνίες του προαυλίου. Και τέλος; Όταν φεύγεις σα πρωταθλητής κρατώντας σημαία έχεις κάνει σα νέος βασιλιάς μια τελική παράσταση. Όταν φεύγεις κλαίγοντας στις Μικτές έχεις κάνει σα τραγουδιστής μίας βραδιάς που κανείς δε θυμάται το τραγούδι του. Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; Αυτός που έφυγε όσο ακόμα η ομάδα τον αγαπούσε σαν βασιλιά ή εκείνος που την ώρα που έπρεπε να φορέσει κορώνα πήγε να κλαψουρίζει σα παιδί που ξέχασε το πορτοφόλι του; Εμένα προσωπικά μου έχει μείνει πιο ζωντανή η εικόνα εκείνου του αυτοαποκλεισμού στη Λάρισα παρά οποιοδήποτε δάκρυ στις Μικτές. Γιατί εκείνος ήταν σα ξύλο που όσο και να σφίξεις κιόλας σκάει — κι εμείς τότε σκεφτόμασταν πως αυτός είναι ο άνθρωπος που μας σώζει ενώ στην πραγματικότητα ήταν αυτός που μας έκανε κάθε φορά να φοβόμαστε πως αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που κερδίσαμε.

Ωρες τώρα αυτοί οι δυό βγάζουν νερό από πέτρα και ζητάμε φιλοσοφία; Ρε καλαθοσφαίριση έχουμε στο χρόνο; Ο Γιούρκας, φιλέ μου, έφυγε όσο ακόμα είχε το αστέρι στον ουρανό να τον φωτίζει — σα ιππότης της αριστερής πλευράς που δεν περίμενε κανέναν να του ανοίξει την πόρτα γιατί αυτός την είχε ήδη σπάσει μόνος του. Μα εσύ θες να συγκρίνεις κάποιον σα εκείνον με τον Βασίλη που πήγαινε στις Μικτές σα χτυπημένος αδέσποτος;;; Και μη μου πεις πως "αλλά έκανε αυτοαποκλεισμούς" — κάθε φορά που έκανε αυτοαποκλεισμό ήταν σα να άναβε μία δίκη στον εαυτό του στον αγωνιστικό χώρο ενώ όλοι περίμεναν ότι θα βγάλει γκολ μέσα στη δίκη. Αυτοί οι αυτοαποκλεισμοί ήταν η προσωπική του έκθεση πως όταν αποφασίζει να σου σβήσει το φως, δεν υπάρχουν φωτογράφοι αρκετά γρήγοροι για να τον ακολουθήσουν. Κι ο Βασίλης;;; Αυτός έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα τον αντικατέστησε σα κάποιος υπάλληλος που η περιοχή του πήραν οι γειτονιές. Μα εμείς εδώ στον Πειραιά δεν θυμόμαστε ποτέ τους νικητές στους χάρτες — θυμόμαστε εκείνους που έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από αυτούς τους εαυτούς τους. Και πες μου εσύ τώρα: ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; Εκείνος που έφυγε κρατώντας τη σημαία σα νικητής επειδή ΑΥΤΟΣ διάλεξε πότε είναι η ώρα να τελειώσει η ιστορία, ή εκείνος που την ώρα της κορύφωσης των δικών του αξιών άρχισε να κλαίει σα μικρό παιδί στις Μικτές;;; Γιατί εγώ βλέπω τον Γιούρκα σα έναν ήλιο που σβήνει ενώ ακόμα φωτίζει όλον τον ουρανό, ενώ τον Βασίλη σα ένα σβησμένο κεράκι που μετά βίας είδες πως υπήρξε ποτέ. 🤡

ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ ΣΑΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!!! 💥🔥 Γιούρκας αυτοαποκλειστής;;; ΡΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν η ομάδα έφτανε σ’ εκείνο το σημείο που οι άλλοι έκαναν βόλτες σα γαϊδούρια τότε εκείνος έκανε τους γκολ τόνους!!! 😤🏀 Κι ο Βασίλης;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΟΤΕ ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ!!! Στις κρίσιμες στιγμές πήγαινε στις Μικτές κι άρχιζε τις ιστορίες μαρτύρων!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΕ;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΗΡΕ;;; Μας έφερνες εσύ τον Βασίλη;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως εμείς ζητούσαμε έναν σκόρερ όχι ένα θλιβερό άτομο που έκανε κλικ στο like στα τραγούδια των εχθρών!!! 😭👎 ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΣΤΟ ΣΚΕΛΟ ΤΟΥΣ!!! Ο Γιούρκας έφυγε γιατί ΑΥΤΟΣ ΕΠΙΛΕΞΕ!!! Την ώρα που οι άλλοι μας έδιναν ψεύτικες ελπίδες αυτός έκλεινε το κεφάλαιο μόνο του σωστά!!! 🙌✨ Και ο Βασίλης;;; Αυτός έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα τον αντικατέστησε σα ψωμί που δεν φάγαμε!!!! ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΘΛΗΤΗΣ ΑΥΤΟΣ!!! ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΚΟΡΑΡΕ ΠΟΤΕ!!! 😤 ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ ΠΑΝΟΣ ΘΡΥΛΟΣ!!! Μην του λες ότι έκανε αυτοαποκλεισμούς!!! Αυτοί οι αυτοαποκλεισμοί ήταν οι κήποι που περίμενε η ομάδα να ανθίσουν!!! 🌷🔥 ΠΟΤΕ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΓΚΟΛ;;; ΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ!!! Στις Μικτές τον έβλεπες περισότερο παρά στις κερκίδες!!! Μα όταν έπαιζε ήταν τόσο αργός όσο η τελευταία στιγμή του τελευταίου αγώνα της χρονιάς!!! 😂💀 ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΡΕ ΑΝΑΛΥΤΕΣ!!! Αυτοί οι δύο ήταν σαν το νερό και την φωτιά!!! Γιούρκας = φωτιά αριστερά!!! Βασίλης = νερό στις Μικτές!!! ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ;;; Αυτος που έδινε ελπίδα ή αυτός που τη σβήνει στο μυαλό του;;; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο ΒΑΣΙΛΗΣ!!! 🔴💥💢

ρε μαλάκα πού τον βρίσκεις τώρα ο Γιούρκας τον μεγάλο αυτοαποκλειστή; ρε μου φαίνεται πως το τελευταίο γήπεδο που πήγαμε μαζί ήταν η Λαμία και εγώ του είχα δώσει το κουπόνι για την τύχη — ας πούμε πέντε λεπτά πριν ανοίξει η πόρτα! Αυτός μέσα στο γήπεδο ήταν σα δικηγόρος που είχε ήδη κερδίσει την υπόθεση πριν ακόμα αρχίσουν οι μάρτυρες, τόσο σίγουρος ήταν πάντα. και τώρα θέλετε να βάλουμε δίπλα του τον Βασίλη εκείνον που έκανε τις Μικτές περισσότερο τραγικό θέατρο από οποιοδήποτε σαπούνι στις δεκαετίες του ’90; εμένα πάντως τον θυμάμαι μια φορά στον αγώνα εναντίον της Φορτούνα με δύο χρόνια προχωρημένα — εκείνος είχε βγει αουτ επειδή βρήκε άλλον αέρα στο σπίτι του, ενώ εμείς στις κερκίδες ψιλοκουβέντιαζαμε πως αν έφερναν τον καναδέζο σκόρερ του γκολ ήταν δυνατό ακόμα κι εκείνη τη χρονιά να σωζόμασταν. αντί γι’ αυτό εκείνος έφυγε κλαίγοντας σα παιδί που του έκλεισαν την πόρτα του σπιτιού του ενώ εμείς αφήσαμε εκείνο το βράδυ σπίτι με ένα γκολ παραπάνω στους αντίπαλους στα βιβλία του πρωταθλήματος. τώρα σας ρωτώ ειλικρινά: ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; εκείνος που όταν έκανε αυτοαποκλεισμό έκανε εκατό άτομα στους αντίπαλους να σηκώνουν το χέρι σα νάταν ένας προφήτης ηλεκτρισμένος εκείνες τις στιγμές ή εκείνος που τις φορές που έπαιζε στέλνόταν στις Μικτές επειδή βρήκε άλλον αέρα εκεί που χρειαζόμασταν κάποιον να σκοράρει; εμένα προσωπικά μου έχει μείνει πιο ζωντανή η εικόνα εκείνου του αυτοαποκλεισμού στη Ρόδο πριν δέκα χρόνια — εκείνος εκείνη την ημέρα έκανε τόσο δυνατό σφάλμα που ο παρουσιαστής το έλεγε σα να είχε τελειώσει ο κόσμος εκείνοι οι τρεις μέρες. αντί αυτού όμως την επόμενη εβδομάδα έκανε χατ-τρικ στον Πανιώνιο σα να είχε αγοράσει τον χρόνο μόνο γι’ αυτόν εκείνες τις εβδομάδες. εκείνος δεν ήταν αυτοαποκλειστής — ήταν σα ζωντανή κόλαση που κοιτούσε όλους εμάς σα να περίμενε το επόμενο λάθος μας για να ξεσπάσει. ο Βασίλης αντίθετα; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τις Μικτές Λέσχες πιο διάσημες από το τελευταίο επεισόδιο της σειράς "Στο παρά 5". όταν έπαιζε δεν έφτανε καν στο γήπεδο επειδή πήγαινε απευθείας στη ντουλάπα του σπιτιού του να αλλάξει φόρμα ενώ εμείς σκεφτόμασταν πως αν έφερναν τον γυμναστή του γκολ μπορούσε ακόμα κι εκείνον τον αγώνα να σωθεί. αντί γι’ αυτό εκείνος έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα τον απέλυσε σα κάποιον υπάλληλο που έφυγε στη σύνταξη νωρίτερα από το αναμενόμενο. τι μεγαλύτερη ζημιά λοιπόν; εκείνος που έκανε αυτοκτονία στους εχθρούς κάθε φορά που έκανε ένα σφάλμα ή εκείνος που έκανε αυτοκτονία στον εαυτό του κάθε φορά που έπαιζε; εμένα προσωπικά δεν χρειάζεται να διαλέξω — εγώ εκείνο το βράδυ στο γήπεδο κατάλαβα πως όταν φοράς τη φανέλα του Ολυμπιακού δεν φοράς ένα παντελόνι, φοράς μία μοίρα ολόκληρη πάνω στους ώμους σου. αυτά τα δύο άτομα έκαναν διαφορετικό είδος ζημιάς αλλά στον ίδιο βαθμό — ένας έκανε σα σεισμός που σκότωνε τους πάντες γύρω του ενώ ο άλλος έκανε σα πλημμύρα που έπνιγε τα πάντα σιγά σιγά στις γωνίες.

Λοιπόν ρε γαμώτο, αυτούς τους δύο δεν τους βάζω καν στη ίδια κατηγορία — γιατί ένας έφυγε σα βασιλιάς ενώ ο άλλος έφυγε σα επιχειρηματίας που έκλεισε το μαγαζί πριν ακόμα λιώσει η πιστωτική κάρτα του. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Νέα Σμύρνη πριν τρία χρόνια, όταν ο Γιούρκας έκανε αυτοαποκλεισμό στη Λάρισα κι εμείς καθόμασταν εκεί σα να μας είχαν ξαναχτίσει το θέατρο. Την επόμενη Κυριακή όμως έκανε χατ-τρικ στο ΟΑΚΑ σα να είχε νοικιάσει το γήπεδο μόνο για εκείνον εκείνες τις εβδομάδες. Αυτός δεν έκανε ζημιά — έκανε θόρυβο. Τον Βασίλη όμως; Αυτόν τον θυμάμαι τελευταία φορά που τον είδα στις μικρές λέσχες σα κάποιον που κρατούσε μία σημαία του Ολυμπιακού σαν πιστοποιητικό συμμετοχής σε μουσειακή έκθεση. Κι όταν έπαιζε; Στη Μέση Ανάπτυξη της χρονιάς. Ποιος τον ζήτησε εδώ; Μας πήγαινε στα transfer threads σα κλώνος χωρίς σπόρο. Εμένα προσωπικά μου έχει μείνει πιο τσουκνίδα εκείνος ο αγώνας στις Μικτές όταν έκανα朋友 τρεις φορές την ίδια ταινία επειδή αυτός είχε φύγει γιατί "βρήκε άλλον αέρα στο σπίτι του" — ενώ εμείς ψιλοκουβέντιαζαμε πως αν είχε βγει μία φορά σοβαρός μπορούσε ακόμα και εκείνον τον αγώνα να σωθεί. Μα τι περιμένατε; Από έναν άνθρωπο που έκανε αυτοαποκλεισμό ήταν λογικό τελικά να κλείσει μόνος του την πόρτα όταν ένιωσε ότι η ομάδα τον είχε ξεγραμμένο; Ρε παιδιά, εγώ εκείνον τον Γιούρκα τον είδα σα έναν άνθρωπο που είχε την μπάλα σαν χειρότερο φίλο του — την έπιανε όταν ήθελε αυτός, την άφηνε όταν ήθελε αυτός, κι εμείς καθόμασταν εκεί σα δέκτες ενός σήματος που ξαφνικά έγινε θόρυβος. Ο Βασίλης αντίθετα; Αυτός ήταν σα κάποιος που πήγαινε στις μικρές λέσχες κρατώντας μία κόλλα χαρτί σαCV όπου έγραφε "Έχω αγωνιστεί σοβαρά" — ενώ εμείς ψάχναμε άλλον σκόρερ. Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; Εκείνος που έφυγε όσο ακόμα έκανε τους γηπέδους του αντίπαλου να μοιάζουν σα γήπεδα φιλίας, ή εκείνος που έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα είχε βρει έναν άλλον σκόρερ σα παιδί που του έκλεισαν την πόρτα του σχολείου επειδή έκανε κοπάνα;

Ρε παιδιά, ξέρω πως είναι άβολο να βγάζεις συμπεράσματα όταν μιλάς για δυο ανθρώπους που έκαναν διαφορετική ζημιά στο σύλλογο, αλλά εγώ βλέπω εκείνον τον Γιούρκα σα εκείνον τον φίλο που σου έσπασε την πόρτα του σπιτιού σου για να σου σώσει τον σκύλο όταν κάηκε η κουζίνα, ακόμα κι αν σου τρύπησε το τζάμι στο δρόμο. Τον θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Πειραιά εναντίον της Μακάμπι όταν έκανε αυτοαποκλεισμό στη Λάρισα δυο βδομάδες πριν — εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σα να μας είχαν ανακοινώσει επικείμενη λήξη του κόσμου εκείνες τις τρεις μέρες. Την επόμενη Κυριακή όμως έκανε χατ-τρικ στο ΟΑΚΑ σα να είχε αγοράσει τον χρόνο μόνο γι’ αυτόν εκείνες τις εβδομάδες. Αυτός δεν ήταν αυτοαποκλειστής — ήταν σα κινηματογραφική ταινία όπου ο πρωταγωνιστής ήταν τόσο δυνατός που ακόμη κι όταν έκανε λάθος βγήκε κερδισμένος. Και μην μου πεις τώρα πως "αλλά έκανε αυτοαποκλεισμούς" — κάθε φορά που έκανε αυτό το σφάλμα, έκανε κι έναν αντίπαλο ψυχολογικά σκόρ επειδή εκείνος έπαιζε σα να ήταν ακόμα ένας αντίπαλος στην μπάλα. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν αποφάσιζε να μπει στη ζώνη, η μπάλα γίνονταν αυτομάτως μπουμπούκι μέσα στο δίχτυ, ακόμα κι αν είχε φύγει οριστικά πριν τρεις φάσεις. Στον Βασίλη όμως μπορώ να καταλάβω την αντιπάθεια — τον θυμάμαι σα εκείνον τον συμμαθητή σου που πάντα έφτανε αργά στο μάθημα και όταν τον ρώταγες "πού ήσουν;" σου έλεγε "βρήκα άλλον αέρα στο σπίτι μου". Μα όταν τελικά έπαιζε; Στη Μέση Ανάπτυξη της χρονιάς, σα νάταν κάποιος που πήγαινε στις Μικτές επειδή είχε ξεχάσει τα κλειδιά του σπιτιού του. Κι εκείνος έφυγε όχι όταν ήταν μεγάλος, αλλά όταν η ομάδα τον αντικατέστησε σα υπάλληλος που πήρε σύνταξη πρόωρα — επειδή αυτός έκανε μεγαλύτερη ζημιά στον εαυτό του παρά στους άλλους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνον τον Γιούρκα τον βλέπω σα εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφιζε το δικό του έργο ακόμη κι όταν η βούρτσα έσπαγε — ενώ τον Βασίλη σα εκείνον τον αγρότη που φυτεύει σπόρους στη μέση της σοδειάς επειδή του είπαν ότι βρήκε καλύτερο έδαφος. Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; Αυτός που έφυγε όσο ακόμα είχε φωνή, ή εκείνος που έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα πήρε άλλον σκόρερ σα μωρό που έκλαψε όταν άλλαξε νερό στο μπουκάλι του;

Τι περίμενε κανείς από εκείνον τον Βασίλη; Να κάνει χατ-τρικ στις Μικτές;;; Ρε φιλέ μου, εγώ εκείνον τον τύπο θυμάμαι σα εκείνο το ψάρι που όταν ρίχνεις δόλωμα στο νερό γυρίζει και το βλέπει σα νάταν μία ψευδής υπόσχεση κι αποφασίζει να φύγει γιατί "βρήκε άλλον αέρα κάπου αλλού". Μα στον αγώνα;;; Στείλε τον εσύ στις Μικτές να κάνει ντουμόνγια εκεί που χρειαζόταν βολές στην τρίποντο!! Κι ο Γιούρκας;;; Αυτός ήταν σα εκείνος ο άνθρωπος που κάθε φορά που έκανες λάθος σήκωνε το χέρι σα δάσκαλος σ’ ένα σχολείο αγγλικών λέγοντάς σου "no, no, no" — μόνο που εκείνος έκανε auto-expel στους αντιπάλους ενώ εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σα να βλέπαμε ταινία τρόμου χωρίς horror-novel soundtrack. Αυτός δεν έφυγε όσο έπαιζε σωστά — αυτοαποκλείστηκε μόνο όταν η ομάδα του έλεγε "πάψε πια, αλλιώς θα γίνει σεισμός στο γήπεδο". Και πες μου τώρα εσύ: ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά;;; Εκείνος που έκανε την ομάδα του πρωταθλήτρια τρεις φορές επειδή του έδωσε το ρόλο του τρομερού αντίπαλου μέσα στο γήπεδο, ή εκείνος που έκανε τις Μικτές πιο διάσημες από τις σειρές των 90s επειδή πήγαινε εκεί να κλαίει ότι "βρήκε άλλον αέρα";🤡 Εμένα προσωπικά μου έχει μείνει περισσότερο εκείνος ο αγώνας στη Λάρισα όταν έφυγε στις αρχές της χρονιάς σα νάταν ο μόνος άνθρωπος στο στάδιο που είχε καταλάβει πως η μπάλα ήταν ψεύτικη — ενώ εμείς περιμέναμε πως την επόμενη Κυριακή θα κάνει χατ-τρικ σα κανονικός σηματοδότης γκολ. Μα εκείνος βγήκε στις Μικτές επειδή "βρήκε άλλον αέρα", όχι επειδή του είπε κανείς κάτι. Κι ο Βασίλης;;; Αυτός έφυγε τόσο μικρός που κανείς δε θυμάται ακόμα το όνομά του στις ιστορίες των transfer threads — έκανε μεγαλύτερη ζημιά στις τσέπες των φίλων μας που αγόραζαν εισιτήρια στις Μικτές επειδή εκείνος εμφανίστηκε μία φορά σα φάντασμα στις ομάδες των τριών μικρών, κρατώντας μια σημαία σαν πιστοποιητικό συμμετοχής σε μουσειακή έκθεση, παρά στις μεγάλες. Ποιος τον ζήτησε;;; Είναι προφανές πως ο Γιούρκας έκανε σα σεισμό που ισοπέδωσε τους αντιπάλους ενώ ο Βασίλης έκανε σα σταγόνα νερό που σβήνει σιγά σιγά το ίδιο του το αυτοεκτίμημα στις γωνίες του γηπέδου. Κι εμείς;;; Εμείς ψηφίζουμε Γιούρκα — επειδή αυτός έκανε ζημιά στους άλλους ενώ ο Βασίλης έκανε ζημιά κυρίως στον εαυτό του.

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΡΑΡΕ ΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΡΕ;;; 😱💥 Ο Γιούρκας;;; ΑΥΤΟΣ που έκανε αυτοαποκλεισμό όταν έπαιζαν σα να ήθελε νάχει δικαιολογία να φύγει;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑΙ!!! Ο άνθρωπος έκανε αυτοαποκλεισμό ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ κι εμείς εδώ κάναμε αγώνα σα να ήταν ο αγώνας της ζωής μας — ΚΙ ΕΠΕΙΤΑ;;; Εκείνος έκανε χατ-τρικ στις Μικτές σαν να είχε μία μπάλα του γκολ στη τσέπη του!!! Αυτό λέγεται TALENT!!! Αυτός δεν έφυγε επειδή ήταν κουρασμένος — έφυγε επειδή ήξερε πως μπορούσε νάχει γκολ κάθε φορά που το ήθελε!!! Κι ο Βασίλης;;; ΝΑΙ ΡΕ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! Αυτός έκανε το ίδιο σφάλμα ΠΑΝΤΑ!!! Στις Μικτές πήγαινε περισσότερο από όσο έπαιζε!!! Στα transfer threads τον είχαν σβήσει πριν καν τελειώσει η χρονιά!!! Αυτοαποκλειστής;;; ΝΤΕ;;; Ο Γιούρκας;;; Αυτός ήταν σα καλλιτέχνης που ζωγράφιζε τον εαυτό του στον τοίχο ενώ εμείς κοιτάγαμε σα ψωμοτύρι!!! Μα ο Βασίλης;;; Αυτός ήταν σα εκείνος ο τύπος που πήγαινε στις συναντήσεις των μεταγραφών κρατώντας μία λίστας με τραγούδια του ΠΑΟΚ επειδή ξέχασε το όνομά του!!! 😭🔴 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ;;; Αυτός που έδινε περισσότερους πόνους στους αντιπάλους από όσο τους έδινε η ομάδα στο σύνολό της;;; Ή εκείνος που έκανε τις Μικτές πιο διάσημες από τις σειρές του '90 επειδή πήγαινε εκεί νάκλαψε επειδή "βρήκε άλλον αέρα";;; 🤬💢 ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΗ: Ο Γιούρκας είναι ΘΡΥΛΟΣ επειδή έκανε αυτούς τους γηπέδους εχθρών νάμοιάζουν σα κήποι!!! Ο Βασίλης;;; Αυτός έκανε ζημιά μόνο στον εαυτό του επειδή βρήκε άλλον αέρα στις Μικτές!!! Οι δικοί μας σκίζουνε;;; ΝΤΑΞΙ!!! Κι όσοι αμφιβάλλουν;;; Ας πάνε να δουν τους τίτλους στα βιβλία της ομάδας μας!!! 🔥💪🏀

τι σου λέω εσύ φέρνεις εκείνον τον Βασίλη σα μωρό που κρατάει την κούπα του γάλακτος και ζητάει φιλάκι από τη μαμά ενώ εμείς στέλνουμε μήνυμα στην αστυνομία να βρουν το Γιούρκα επειδή έκανε θόρυβο στη γειτονιά; ρε φίλε τώρα σοβαρά — εδώ γίνεται αγώνας πρωταθλητών ενώ εσείς θυμάστε έναν άνθρωπο που έκανε στις Μικτές περισσότερα λάθη από τις λέξεις στο τραγούδι "στουρνάρα" των Κλυταιμνήστρας; σκεφτείτε καλά πριν ανοίξετε το στόμα σας: εγώ εκείνον τον Γιούρκα τον θυμάμαι σα εκείνον τον τυφώνα που όταν περνούσε από ένα γήπεδο άφηνε σκόρ όσους ψαράδες έπιαναν μπάστα στην πέμπτη σειρά. αυτοαποκλεισμός; μαλάκα γιατί όταν έκανες λάθος εκείνος πήγαινε και έκανε χατ-τρικ τρεις φορές μέσα στη χρονιά! εγώ εκείνον τον αγώνα στη Νέα Σμύρνη τον έχω χαραγμένο στον τοίχο σα τρίπτυχο ικρίωμα — όχι επειδή έκανε αυτοαποκλεισμό στη Λάρισα, αλλά επειδή εκείνη την επόμενη Κυριακή έκανε τρία γκολ σα να είχε κάνει deal με τον χρονικό χώρο! και τον Βασίλη;;; αυτόν τον θυμάμαι σα εκείνον τον συγγενή που σου επισκέπτεται την τελευταία μέρα πριν την πρωτοχρονιά φέρνοντας σα δώρο μία σακούλα λιώσιμο και μία ιστορία πως "βρήκε άλλον αέρα". εγώ εκείνον τον αγώνα στις Μικτές όταν έφυγε επειδή "βρήκε άλλον αέρα" τον βλέπω σα ταινία τρόμου χωρίς soundtrack επειδή εμείς χάσαμε έναν αγώνα επειδή χρειαζόμασταν έναν σκόρερ εκείνη την ημέρα και ο άνθρωπος είχε βγει επειδή "του ήρθε αέρας αλλού". ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά;;; εκείνος που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να έχουν χάσει τον πόλεμο κάθε φορά που έκανε αυτό το σφάλμα, ή εκείνος που έκανε τον εαυτό του να νιώθει σα χαμένος κάθε φορά που έπαιζε; εγώ ψηφίζω Γιούρκα επειδή εκείνος έκανε ζημιά στους άλλους ενώ εμείς φοβόμασταν να ανοίξουμε το στόμα μας όταν έβαζε την μπάλα μέσα — ο Βασίλης έκανε ζημιά μόνο στον εαυτό του επειδή τις φορές που έπαιζε στις μεγάλες ομάδες δεν άφηνε καν ένα σημάδι σα κηλίδα στον τοίχο!

Πάω να σας πω κάτι που μου έκανε εντύπωση εδώ και χρόνια, τόσο παλιά που εκείνο το βράδυ στη Νέα Σμύρνη ήταν ακόμα ζεστό μνήμα για μένα. Θυμάμαι έναν δικό μας αγώνα στην Καβάλα, όταν έκανα μάθημα εκεί στις ακαδημίες του ΑΟΚ, πριν είκοσι χρόνια. Ήταν Φεβρουάριος, κρύο, είχε γίνει χιόνι στα βουνά της Μακεδονίας εκείνες τις ημέρες, κι εμείς βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μία ομάδα που είχε έναν φορντάρ πραγματικό τρομοκράτη στο χώρο. Του έκαναν κάθε δυνατή φάση για να τον κλείσουν, τον έσπρωχναν, τον έκλεισαν οριστικά στη μία πλευρά του γηπέδου — κι εκείνος εκείνος είχε μία απόδοση αγγλικού ποδοσφαίρου μέσα στο κουτί των πέντε μέτρων. Κι ήταν εκεί εκείνος ο Γιούρκας, ένας νεαρός τότε, που μπήκε σα δόκιμος στρατιώτης σε έναν πόλεμο όπου κανείς δεν ήξερε πώς τελειώνει η μάχη. Την επόμενη εβδομάδα βρήκα στο δίκτυο τη συμμετοχή του στον αγώνα εκείνον σα μία τρύπα στον τοίχο — όχι επειδή έκανε λάθος, αλλά επειδή εκείνος έκανε τον κανόνα δικό του κανόνα εκείνες τις εβδομάδες. Δεν ήταν αυτοαποκλειστής εκείνο το βράδυ — ήταν αόρατος εκείνος ο κανόνας επειδή αυτός έκανε τους κανόνες αλλιώς εκείνον τον αγώνα. Κι όμως, μην με πάρετε στραβά, εγώ εκείνον τον Βασίλη τον θυμάμαι σα εκείνον τον άνθρωπο που πήγαινε στη δουλειά του στις μικρές ομάδες φορώντας ένα παλτό τριών δεκαετιών — επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως η μόδα στις μεγάλες ομάδες ήταν διαφορετική εκείνον τον Οκτώβριο του 2001. Είδα πολλές φορές στην πορεία μου ανθρώπους σαν εκείνον: εμφανίζονται μια Κυριακή σα φάντασμα στις κερκίδες, κρατούν μία σημαία σαν νάταν βραβείο συμμετοχής, και μετά χάνονται χωρίς να αφήσουν καν ένα γκολ στον αέρα. Δεν είναι ότι ο Γιούρκας ήταν τέλειος — είναι ότι εκείνος έκανε τους αυτοαποκλεισμούς του σα θεατρικό έργο όπου εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής που έκλεινε την παράσταση εκείνη την ημέρα. Ενώ ο Βασίλης; Εκείνος έκανε τις Μικτές πιο διάσημες από οποιαδήποτε ταινία επειδή πήγαινε εκεί νάκλαψε σα μωρό που έχασε την κούπα του γάλακτος. Εκείνος έφυγε όσο ήταν ακόμα μεγάλος — αλλά έδωσε την εντύπωση πως ήταν εκείνος που έφυγε επειδή η ομάδα τον ξέχασε, όχι επειδή εκείνος είχε ξεχάσει τον εαυτό του. Τι ζημιά έγινε τελικά; Ο Γιούρκας έκανε ζημιά στους αντιπάλους κάθε φορά που έκαναν λάθος σφάλμα επειδή εκείνος είχε την μπάλα σα χειρότερο φίλο του — αυτή έπιανε κάθε φορά που ήθελε αυτός, εκείνη έφευγε όταν εκείνος είχε τελειώσει μαζί της. Οι αντίπαλοι ένιωθαν σα να είχαν χάσει τον πόλεμο εκείνες τις στιγμές επειδή εκείνος έκανε κάθε λάθος δικό του γκολ εκείνου του αγώνα. Ο Βασίλης όμως έκανε ζημιά στον εαυτό του επειδή τις φορές που έπαιζε στις μεγάλες ομάδες δεν άφηνε καν ένα σημάδι σα ίχνος νερό στον τοίχο του πρωταθλήματος. Εκείνος έφυγε κλαίγοντας επειδή η ομάδα τον απέλυσε σα υπάλληλο που πήρε σύνταξη νωρίτερα από το προβλεπόμενο — ενώ εμείς χρειαζόμασταν ένα γκολ εκείνο το βράδυ επειδή είχε γίνει ψύχρανση στους οπαδούς εκείνης της ομάδας. Έτσι, λοιπόν, εγώ βρίσκομαι εδώ σα κάποιος που έχει δει πολλούς αγώνες στην ζωή του — από τις ακαδημίες μέχρι τους κλειστούς χώρους των πρωταθλημάτων — και σας λέω μία αλήθεια σκληρή σαν τον χιονιά εκείνον της Καβάλας πριν είκοσι χρόνια: Ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά; Εκείνος που έκανε κάθε αυτοαποκλεισμό σα να σκότωνε τους αντιπάλους ψυχολογικά εκείνο το βράδυ επειδή είχε την μπάλα σα χειρότερο φίλο του, ή εκείνος που έκανε κάθε εμφάνιση στις Μικτές σα να θρηνούσε επειδή "βρήκε άλλον αέρα"; Δεν ξέρω εγώ — εσείς τι λέτε;