Όταν οι γενιές βλέπουν τον ίδιο ουρανό: Αυτή είναι η Ολυμπιακός μας!

Που να ήταν η πρώτη φορά που ξύπνησα στις 6 το πρωί επειδή κάποιος μου είχε στείλει φωτογραφία από το στάδιο με το φως της ανατολής πάνω από τους στύλους;;;; εκείνες οι φωτογραφίες σου κοπανάνε τα σωθικά σου μέσα σου!!! Θυμάμαι σαν τώρα πως έκανα ότι δεν είδα την οικογένεια μου εκείνο το βράδυ επειδή είχα βάλει ψυχολογικά στο γηπεδάκι μου!!! Την ατμόσφαιρα εκεί στην πλευρά μας!!! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΨΕΜΑΤΑ ΦΤΑΣΕΙ!!! Ο κόσμος έπινε τσίπουρο αγοράζοντας λίγα λεπτά πριν τον αγώνα από κάτι πιτσιρικάκια που είχαν βγάλει κι αυτά από το πουθενά!!! Οι φωνές, ο Άρης Σοφιανός να κουνάει τα χέρια σαν τρελός εκεί πάνω στο κάγκελο!!! Και μετά εκείνη η στιγμή!!! Ο Ντομίνγκεθ σηκώνει το νικητήριο κύπελλο!!! Ο ουρανός κόκκινος σαν το αίμα των προγόνων!!! ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΠΟΤΕ!!! Πάμε;;;; να πιούμε έναν καφέ εκεί στο γειτονικό σου και θα σου δείξω φωτογραφίες του τότε μου!!! 🏆🔥💔

πού να σου βάλω αρχή τώρα, ρε συμμάχοι... σκεφτόμου τώρα το ξημέρωμα εκείνο της 24ης Μαίου του 2015 πάνω από την πλευρά του γηπέδου όπου είχανε μαζέψει την παρέα τους οι δικοί μας από τον βορά — εκεί στο αριστερό κομμάτι όπου στέκονταν οι σαράντα βρεγμένοι ανθρωπάκια του σωματείου μας με τις κόκκινες φούστες τους σαν σημαίες σηκωμένες στη χαραυγή... θυμάμαι εκείνον τον κύριο, μισόχρονος πλέον σήμερα, που είχε βγάλει κλειδί από την τσέπη του και χτυπούσε συνέχεια την πόρτα της θύρας ώστε να ανοίξει νωρίτερα ο καταστηματάρχης από κάτω — όχι για πίσσα ή τσιγάρα, μα για ένα μπουκάλι ούζο του δρόμου σφραγισμένο ακόμα στα χέρια του... "παιδιά", έλεγε βγάζοντας το κεφάλι από το κάγκελο, "τώρα δεν είναι ώρα για κλάματα, τώρα είναι ώρα να γιορτάζουμε πριν καν αρχίσει η γιορτή..." κι εκεί μέσα, ανάμεσα στις ξύλινες καρέκλες του σπιτιού του πάνω στην Στρατού, είχε μια παλιά φωτογραφία τουPORTODAP RANDONCHEπου την είχε τραβήξει ο ίδιος μ’ ένα κινητό Nokia της εποχής εκείνης — φαίνεται εκείνος ο ουρανός σαν τομάλι μέχρι το κόκκινο βουνό της Ομόνοιας κι ο κόσμος στέκει σιγά σιγά σαν μία ψυχή μόνη κάτω από αυτόν, κάθε ένας κρατώντας ένα μικρό πλαστικό ποτήρι με κρύο τσίπουρο... ο ουρανός εκείνες τις στιγμές ήταν μεγαλύτερος από όλους μας, παιδιά, γιατί πάνω του κρεμόταν όχι μόνο τα αστέρια αλλά και κάτι άλλο — εκείνο το μυστικό που λέμε πως έχει η ομάδα όταν ζει κι ανασαίνει μαζί σου... και όταν σήμανε το τελευταίο λεπτά πριν τον αγώνα και ο Ντομίνγκεθ σηκώθηκε εκεί ψηλά πάνω από το κέντρο, κοίταζα τον ουρανό από την πλευρά των σπίτιμών μας... κόκκινος σαν αίμα παλικαριών, κυματοειδής σαν την κραυγή του γηπέδου που ξεσπούσε σιγά σιγά σαν σεισμός στα υπόγεια... εκείνο το πρωινό καταλάβαινες πως ο ουρανός δεν ήταν πια στάσιμος — είχε γίνει μέρος αυτού του παντού κόκκινου ξεσπάσματος που λέγαμε πάντα πως ζούσε μέσα στις φλέβες της ομάδας... πού τά ’χουμε αυτά τα χρόνια τώρα πάλι; 🔥🍷 μπορεί ένα κουτάκι μπύρα εκεί στο ντουβαράκι της γειτονιάς κι ένα τραγούδι στο κινητό, αλήθεια... ας κατέβουμε λίγο παρακάτω στην πλατεία να βρούμε εκείνους τους φίλους που έχουν ακόμα αυτές τις φωτογραφίες στις τσέπες τους — εκείνοι θυμούνται πως όταν βλέπεις έναν ουρανό σαν κι αυτόν πάνω από το γήπεδο, δεν φεύγεις ποτέ αληθινά... μια τέτοια νύχτα χρειάζεται χρόνια μέχρι να ξαναέρθει.

Ρε παιδιά, δεν είναι ότι οι σημερινοί δεν κάνουνε αυτό που έκαναν εκείνοι — απλά στέκονται σ’ άλλη μεριά του δρόμου, αυτός είναι ο λόγος που αισθάνεται διαφορετικά. Εκείνοι είχαν ένα τσίπουρο στα χέρια, μια φωτογραφία Nokia σφιχτή στην τσέπη και μια σιγουριά πως αυτό δεν ήταν ένας αγώνας αλλά μια τελετή. Σήμερα οι περισσότεροι κυκλοφορούν με τις κουβέρτες των play-off ανά χέρι και μιλούν για αλλαγές στην ενδεκάδα σαν να ψάχνουν έναν μικρό τίτλο. Αυτό όμως, αυτό που εκείνοι ζούσαν, δεν το αντικαθιστά ούτε το top-10 του league nor ο τίτλος της Γιουρόπα — εκείνο ήταν κάτι άλλο, κάτι που μυρίζει κόκκινο αίμα παλικαριών στους τοίχους του Σταδίου. Αλλά ξέρετε τι βλέπω εγώ όταν πάω στο γειτονικό μας ντουβαράκι; Εκείνον τον ουρανό πάνω από την πλατεία, την ίδια ώρα περίπου, εκείνη την κόκκινη λάμψη στον ορίζοντα σαν να περιμένει ακόμα το πρωταθλητικό σύλλογο του λαού μας. Κάποιοι φίλλοι έχουν ακόμα εκείνες τις εικόνες αποθηκευμένες στο κινητό τους — ξεθωριασμένες, σπασμένες στη μέση, αλλά ζωντανές όσο κι εμείς. Οι σημερινοί βγάζουν ωραίες φωτογραφίες, πλάι στη θάλασσα ή στο λιμάνι, μα εκείνο το τραγούδι που τραγουδούσαν αυτοί στους στύλους όταν ανέβαινε η ουράνια φωτιά πάνω από το γήπεδο — αυτό σιγά σιγά χάνεται. Είναι σαν να τους λείπει η ψυχή του παλικαριού που κάνει το πρώτο βήμα πριν καν ανοίξει η πόρτα της θύρας. Κι όμως, κάπου εκεί έξω υπάρχει ακόμη ένας χώρος στον οποίο στέκουν οι δικοί μας κάτω από τον ίδιο ουρανό — ίσως πιο μικρός, ίσως πιο γκρίζος, μα εκείνος ο αιώνας των ανθρώπων που βλέπουν τον αγώνα σαν μία γιορτή της γειτονιάς δεν έχει τελειώσει. Απλά περιμένει την επόμενη φορά που όλα αυτά ξαναγίνουν. Μαζί μου, σπίτι; Έχω φτιάξει έναν μικρό φάκελο με εκείνες τις φωτογραφίες — τις τραβήξαμε ξανά πέρυσι, πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ, και ξέραμε πως κάτι γινόντουσαν πάλι εκεί πάνω… σα να κλείνει ένας κύκλος ενώ ανοίγει κι άλλος 🍷

τιτανικούς εκείνες τις νύχτες θυμάμαι καλύτερα από τις δικές μου βιολογικές ώρες... σαν σήμερα ήταν κάποιος Μάης του 2012, λιγάκι πριν φύγω γαμουμένος στη Λάρισα για δουλειές, όταν κάθισα στον πάγκο του Σπίτιού με τέσσερα μπουκάλια τσίπουρο στις σακούλες και την ψυχή μου μέσα στα κεφαλοχρονικά μάτια μου... πήγαινα κάθε φορά που άνοιγε το Γ. Καραβοστάσης κι εγώ είχε κλείσει εκεί η ζωή μου σαν τζάμια σπάσει από κλωτσιά — ο κόσμος πάνω εκεί σαν τρελοί στους στύλους, μία φωνή συνέχεια "Ολυμπιακός σεις είστε", ο ουρανός κατάφωτος σαν να τον είχαν βάψει εκείνοι οι παλαιοί πριν ακόμα βγει η Ελλάδα στο χάρτη... εκείνο τον καιρό, πριν τον τελικό του '15, υπήρχε ακόμη ένα άλλο πνεύμα, ξέρετε — σαν εκείνο που είχαν οι δικοί μας στους πολέμους ή στους κυνηγητούς στο Φάληρο πριν καν γεννηθεί η κατηγορία... θυμάμαι σα ζόρικα πως όταν σήμαινε το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του τελικού είχα βγει έξω από την πόρτα του γηπέδου γιατί κάτι μου είχε πιάσει τα νεύρα... στέκομαι εκεί μοναχός μου ανάμεσα στις μικρομάγαζα των πλακών και βλέπω εκείνον τον ουρανό πάνω από τα κεραμίδια σαν κόκκινη κουβέρτα σκεπασμένη στους ώμους του Σταδίου... μια στιγμή σιγή, όσο διαρκεί μια ανάσα πριν την κραυγή, και μετά εκείνος ο σεισμός — όχι μόνο από την πλευρά του γηπέδου μα κι από την ίδια την πόλη... το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να γυρίσω μέσα τρέχοντας σαν αρνάκι πριν ακόμα κατέβει η σκόνη... εκείνος ο άνθρωπος με την κόκκινη φανέλα – ο Ντομίνγκεθ, ναι – σήκωσε το τρόπαιο και τότε κατάλαβες πως αυτή η ομάδα δεν κέρδιζε ποτέ μόνη της... ήταν όλοι εμείς εκεί πάνω σαν μία ψυχή στην κόκκινη θάλασσα... πού τά ’χουμε αυτά τώρα; ένα αφήλιο τσίπουρο εκεί στο μπαλκόνι σου με τους φίλους σου δεν είναι το ίδιο... αλήθεια, εγώ ακόμη ψάχνω εκείνον τον τύπο που είχε το Nokia εκείνη την ημέρα και μου έδειξε τις φωτογραφίες της πόλης σαν να ήταν ναός... εκείνος ο ουρανός κρατούσε ακόμη την αύρα εκείνου του ιερού αγώνα, σα να μην είχε ακόμη τελειώσει... κι έτσι ένιωθες πως όσοι ζήσανε εκείνες τις στιγμές δεν είχαν φύγει ποτέ... βρίσκονται ακόμη εκεί, στέκονται ανάμεσα στους στύλους μιλώντας με τις γερόντισσες των γραφείων μας... αυτό εκείνο το βράδυ δεν ήταν αγώνας... ήταν μία τελετή. Και τελετές δεν γίνονται κάθε Σάββατο βράδυ, μιλάμε σοβαρά... έτσι κι ας λένε κάποιοι πως σήμερα όλα είναι ίδιοι εκείνοι που είχαν κρατήσει εκείνον τον ουρανό μέσα τους ξέρουν πως κάτι τέτοιο χάνεται σαν τη γεύση της αληθινής ντομάτας όταν την παστώνεις... ακόμα κι αν σου μοιάζει ίδια... κουβέντα άλλη φορά; θα σου δείξω εκείνες τις φωτογραφίες που κράτησα σφιχτά σαν ευχές όταν έπαιζαν ακόμη εκείνοι οι λεβέντες... εκείνος ο Μάης του '15 ήταν σα ν’ άνοιγε η πόρτα της παλιάς Ομόνοιας και έβγαινε ένας ουρανός ζωντανός σαν την ομάδα... 🔥💃

Κάτσατε λοιπόν εκείνοι οι κολλημένοι στο αριστερό κομμάτι του γηπέδου να βγάζουν ξεροί το λαιμό τους "αυτή είναι η Ολυμπιακός μας", ενώ εγώ εκεί που στέκω με την τσάντα μου γεμάτη μπογαλάκια τσίπουρο του δρόμου, βλέπω έναν γέρο να χώνει στο στόμα του ένα χοτ ντογκ σα ζώο, σφίγγοντας παράλληλα στο στήθος του μία φωτογραφία Nokia όπου διακρίνεται ο ίδιος — ναι, ο ίδιος! — σαν φάντασμα στον κόκκινο ουρανό του '15. Τι λέτε τώρα; Αυτός ο τύπος είχε κάνει όλες τις ιεροτελεστίες εκείνο το βράδυ πριν καν ανοίξει η θύρα: έφαγε μισή πίτσα στη μπουκιά του, έπινε τσίπουρο από κουβά σα σήμερα θέλουν να τελειώνουμε νωρίς στο γήπεδο, και τέλος αποφάσισε πως πρέπει να απεικονιστεί μαζί με εκείνον τον ουρανό ώστε να ξέρει αργότερα πως ζούσε στην εποχή που αυτή η ομάδα σήκωνε τρόπαια σα βόλοι χιονιού. Κι όμως εκείνος ο ουρανός εκείνο το Μάη δεν ήταν πια ουρανός — ήταν κάτι άλλο, σα να είχαν βάψει την ατμόσφαιρα με εκείνο το κόκκινο που βγάζουν μόνο οι παλαιοί τούβλοι όταν τους αγγίζεις με φωτιά. Και εγώ σας ρωτώ: όταν σήμερα βγάζετε μία ωραία φωτογραφία στις πλατείες δίπλα στη θάλασσα, βλέπετε κάτι τέτοιο; Μιλάω σοβαρά — εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω άνθρωπο που να σηκώνει ένα ποτήρι τσίπουρο και ν’ αισθάνεται πως αυτός ο ουρανός πάνω από το Στάδιο μπορεί να χωρέσει κι άλλες τέτοιες στιγμές. Αλήθεια, εσείς έχετε ξαναδεί ουρανό σαν κι εκείνον εκτός Ολυμπιακού αγώνα; Σταμάτα τώρα, δεν είναι δυνατόν. Αυτοί οι ουρανοί ζούνε μόνο πάνω από το γήπεδο όταν η ομάδα έχει εκείνη την αύρα, όταν ο κόσμος ξέρει πως δεν κερδίζει μόνο η ομάδα αλλά η γειτονιά, ο Πειραιάς, η ψυχή σου — όλα μαζί σα μία φλόγα που δεν σβήνει όσο κι αν φυσήξεις. Και μην αρχίσετε τώρα πως σήμερα γίνονται ωραίες εικόνες στις φωτογραφικές μηχανές των κατοίκων — σιγά σιγά ξεπουλάνε και αυτές τις στιγμές γιατί έχουνε ξεχάσει πως το Στάδιο είναι ναός, όχι στούντιο φωτογραφίας. Εκείνο το βράδυ υπήρχε μία ιεροτελεστία· σήμερα υπάρχουν καταγραφές. Κι όμως ξέρετε τι; Κάπου εκεί έξω υπάρχει ακόμη μία γωνιά όπου κάποιοι στέκονται ακόμα σα φύλακες ενός μυστικού — ίσως πιο μικροί αυτοί οι χώροι, ίσως πιο γκρίζοι οι ουρανοί, μα εκείνοι θυμούνται πως όταν λες "αυτή είναι η Ολυμπιακός μας", μιλάς για κάτι που δεν αλλάζει σα φύση και σα ιστορία. Μαζί σας ή όχι; 🍷

Ρε συμμαχοι μου, σας ειχα αφήσει για δέκα λεπτά να χάσετε στους ουρανούς εκείνους κι εγώ γύρισα βλέποντας ένα μπουκάλι τσίπουρο κλειδωμένο στην τουαλέτα του Σταδίου σα ν'αποφασίσαμε πως ο αγώνας ήταν τελικά τελετή χορού της βροχής... 🤣🔥🍻 Πιο σοβαρά τώρα: εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο που είχε βγάλει κλειδί για ν' ανοίξει η κάσσα του μπακάλικου στις 7 το πρωί κι εμένα με ρώτησε "ρε παιδί μου, πόσες μπύρες βάλατε σα τούρτα;" επειδή είχε μετρήσει τις φωτογραφίες Nokia σαν ν'άνοιγε λιανικό κατάστημα; Εκείνος ήταν ο αρχιερέας εκείνης της τελετής. Κι εγώ εκεί στο αριστερό κομμάτι, εκεί που η κόκκινη μπάλα του ήλιου σκότωνε κάθε άλλη σκέψη, του είπα: "Μάστορα, αν βάλεις ακόμη μία μπύρα μέσα σ'αυτόν τον ουρανό σα βγάλω το τρόπαιο, δεν ξέρω πως γίνεται αγιασμός γιουχα!" 🏆💦 Τώρα πίνω εκείνο το πρώτο κρύο τσίπουρο στις Σέρρες σα νάταν το βράδυ εκείνου του Μαΐου... κι όταν σηκώνω το ποτήρι λέω: "Αυτό εδώ είναι η μόνη στιγμή που δεν πρέπει να γελάσω — αλλιώς τι σχέση έχω εγώ με τους παλικαριούς;" 😂🍿 Άντε να πάμε γρήγορα να φάμε κάτι επειδή ο ουρανός εκείνος περίμενε μόνο δυο χρόνια μέχρι να ξαναβγεί σαν βόλος στους επόμενους φίλους σας... εκτός κι αν βάλουμε κάποιον φυσικό αέριο εκεί πάνω; 🤣🔥

@AEK_original_gia_ola51 ρε τρελό σου δίνω κι εγώ ένα τσίπουρο μέχρι να ξεψυχήσεις στα λόγια σου, αλήθεια σου λέω. Μάης του 2012;;; Μα εκείνο τον καιρό η Αμερική είχε βρει πια τον Μπάιντεν πρόεδρο, η Ελλάδα δάνειζε τους ανθρώπους της και οι δικοί μας είχαν τελειώσει το πρωτάθλημα σα φούρνος που έκλεισε νωρίς επειδή κάηκε η μπάρα! Θυμάσαι εκείνον τον ουρανό;; Αυτόν τον είχαμε σαν τις χυλοπίτες στις γιορτές — βγάζαμε μάτια συνέχεια πως όλα ήταν τόσο ωραία όσο κι όταν ήσουνε στη γυμνασίου σου σχολείο. Μετά ήρθε το 2015 και κατάλαβες πόσο πολλά είχαν ξεθωριάσει εδώ και χρόνια σα κουκούλα ζακέτας που την έχεις μια ζωή αφήσει στον αέρα. Άντε τώρα πιάσε εκείνο το Nokia σου ξανά και βγάλε μια φωτογραφία σ' εκείνο τον ουρανό της πλατείας όπου κάθε φορά λες πως γίνεται ο αγώνας — εκεί που τώρα βάζουν τσίπουρα στη σειρά σαν στρατιώτες πριν φύγουνε για πόλεμο. Εμένα φαίνεται πως όσο περισσότερο μιλούμε για εκείνους τους ουρανούς τόσο περισσότερο ξεχνάμε πως το Στάδιο πάλι δεν έχει γυρίσει παιδί που λες "αυτή είναι η Ολυμπιακός μας" χωρίς να ρουφάει τσίπουρο από χυμαδικο σα σήμερα θέλουν να τελειώνουμε νωρίς στο γήπεδο. 🍷🤡