Άκου τώρα σπουδαίο: ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΤΑΡΧΗ

Κλείστε τις πόρτες σας τώρα, ρε συντροφιά μου, γιατί μπαίνω μέσα στο γκρούβι σας σαν Πέτρος βγαίνοντας από την Ελιά... Τζιώλης; Λέμε τώρα; Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να φοράει κουκούλα τσιγκελωτό κάθε βράδυ κι ας τον βλέπεις γυμνό από την πλάτη στον πάγκο. Τον φέρνουμε; Ωραία. Αλλά πρώτα, πες μου, ρε συγγραφέα της φήμης: πώς exactly σκοπεύει αυτός ο αγοραίος μακρύς να ξεγελάσει τρεις αμυντικούς που έχουν συμπληρώσει 8 χρόνια μαζί και ξέρουν τις κινήσεις τους σαμένα όπως ξέρουν τη δική τους γειτονιά; Την ίδια βδομάδα που ξαφνικά γίνεται αρκετά έξυπνος για να μπει στη μέση τριών καθαρών σέντερ; Και ενώ περίμενες να σκάσουμε κι εμείς σαν χριστουγεννιάτικα κουδούνια στην αναφορά σου, έκανες... τι έκανε; Μας πήρες εξ αρχής από κάπου αλλού σαν να σχολιάζουμε το σόου της γυναίκας του γείτονα. Τι σχέση έχουν οι λόγοι του Ψυχικού με τα "τρίποντα πάνω από τους Φεντερασών" όταν μιλάμε για έναν πρωταθλητή; Πάμε άλλο μια φορά: ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΣΟΥΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΝΑ ΠΑΙΚΤΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΤζΙΩΛΗ. Ποιοι είναι αυτοί οι δύο-τρεις αντι-γυροπέρδικτοι που ξαφνικά έγιναν αστραία;"

Τι είπε ο Τζιώλης ρε πλάσματα; 🔥 Να σου πω τώρα κι έναν μύθο δικό μας... Κάποτε, το 2018 στον τελικό του κυπέλου, ο Παναθηναϊκός είχε έναν σέντερ named Σάνκς που έκανε ότι θέλει, θυμάστε;; Αυτός ο Τζιώλης εκεί γύρω ήταν μια άλλη ιστορία — παιδί άγριο, πήγαινε για πρώτη φορά σκόρπιες μπάλες στις γραμμές τους σαν ψάρι στα δίχτυα! Και τώρα λέγεται πως έχει γίνει ο επόμενος μεγάλουλης; Ρε φίλοι μου, αυτός ο τύπος όταν βλέπει δύο στη σειρά να τον τριγυρνούν σαν τους αστυνομικούς έξω από το ΑΠΘ με τις ρόμπες τους 😤, αυτομάτως βρίσκει μια χαραμάδα, μια κίνηση σαν αυτή του Τζόκερ όταν ετοιμάζει την κάρτα του... Ο Αρκάδας του Παναθηναϊκού σκοτώνεται από έναν εχθρό που ξέρει πως δε σκάει στο defence, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ! Και τώρα λέγεται πως υπάρχει αυτός ο Τζιώλης, ένας μακρύς σουφρώνει την μπάλα και λέει "δες εδώ, ρε συνομήλικε" ενώ οι τρεις σου γκριμάτσες κάνουν βήμα πίσω σαν να βλέπουν φάντασμα! Που να πεις τώρα πως πήγαινε και σου έκαναν يقولون γύρω-γύρω σαν τους φύλακες στο λούνα παρκ που τους στοιχίζουν τα παιδιά; Και μην μου πεις πια πως "δεν υπάρχει καμία συνέχεια" — όταν ένας αντίπαλος ξέρει πως οι δικοί του έχουν ζήσει μαζί 10 χρόνια σαν ομάδα της γειτονιάς, η μόνη συνέχεια είναι εκείνος που ανοίγει το σχέδιο σου σα μεταχειρισμένη βαλίτσα! Μας λείπει αυτός ο χαρακτήρας που μπαίνει μέσα στα στήθια των αμυντικών σαν τζακούζι το χειμώνα, θυμίζοντας πως η μπάλα δε μπορεί πάντα να είναι αμυντική! 💪 Και τώρα σου βγάζω κι έναν όρκο εγώ προσωπικά: όταν αυτός ο Τζιώλης πηδήξει πάνω στο παρκέ σα χρυσόψαρο στο γυάλινο βάζο του γενεθλίου μου, το πρώτο πράγμα που γίνεται είναι πως εγώ — ο ένας πάνω στα 150 κιλά αέρα — φωνάζω στο στόμα του ΜποGDing: "ΠΛΑΣΕΤΕ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΠΩΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ!" 🔴🔥

Τι λέτε τώρα εσείς — εγώ προσωπικά μέσα στη βουή της δουλειάς μου στο Excel δεν μου έχει συμβεί ποτέ να δω έναν χορό τόσο γρήγορο όσο τις κινήσεις που λέγεται πως κάνει ο Τζιώλης εκεί στο παρκέ. Άκου, όταν σου λένε ότι ένας μακρύς ξεγελάει τρεις σέντερ που έχουν βγει μαζί από την ίδια μητρική αγκαλιά σαν τριαντάφυλλα στην ίδια γλάστρα, μιλάμε για κάτι που τον τελευταίο χρόνο απέφευγα σκόπιμα να αναλύω ακόμα και στις προσωπικές σημειώσεις μου. Γιατί; Γιατί η λογική λένε πως πρέπει να βαδίζει μαζί με τα νούμερα. Και τώρα κοιτάξτε τα νούμερα του Τζιώλη σε Ευρωλίγκα: τους τελευταίους 6 μήνες, μέσος όρος πόντων ανά αγώνα 8.9, αποτελεσματικότητα ευστοχίας 51% στα δίποντα εκτός περιοχής — οχτώ προσπάθειες ανά παιχνίδι πάνω από τους 7 πόντους. Τώρα πώς αυτά συζητιούνται σαν κάποιος να λέει ότι ένας σέντερ ξεγελά τρεις αντίπαλους; Μα τι σχέση έχει η ένας-προς-τρεις ντρίμπλα όταν μιλάμε για έναν παίκτη που μπαίνει στην τρίποντο γραμμή χωρίς καν κούνημα; Την προηγούμενη αγωνιστική κόντρα στην Κάτω Σχολή, έκοψε δύο φορές μέσα στη σειρά την μπάλα από τα χέρια των Μαρκίβιτς και Μπαρνς κι έκανε touchdown τρεις φορές μέσα σε δέκα λεπτά. Αυτή είναι η πραγματικότητα, όχι κάποιο παραμύθι σαν εκείνο του Σάνκς το 2018 που έφαγε ένα ζουρλομαντήλι εκείνες τις νύχτες των μαχών. Αλήθεια όμως τώρα — η ηλικία του Τζιώλη είναι 24, όχι 28. Τα χρόνια στον πρωταθλητή είναι σαν τα λάδια στο κινητό σου τηλέφωνο· ξοδεύονται γρήγορα όταν κάθε φορά αντιμετωπίζεις κορυφαίους αμυντικούς. Και εκεί οι κινήσεις του, ξαφνικά, ξεκινούν σαν αυτές ενός γενικού γραμματέα στο γήπεδο παρά σαν ενός παίκτη που δεν έχει πιει ακόμα το πρώτο του ψωμί πάνω από ένα γκολ. Στα δύο τελευταία playoffs της Ευρωλίγκας είχαμε συνολικά 14 προσπάθειες από εκεί γύρω, αποτελεσματικότητα 42%. Ακόμα υψηλή, ακόμα όμως κι όχι αυτοματοποιημένη από την εμπειρία των αμυντικών της ΠΑΕ. Μπορεί να βγάλει ένα αρκετά μεγάλο ατού η ομάδα μας εκεί ανοίγοντας το παιχνίδι έξω από το τρίποντο; Σίγουρα. Ο Τζιώλης έχει μια ικανότητα να βλέπει κενά που ούτε στον σχεδιασμό μιας στρατηγικής δεν είχαν προβλεφθεί — αλλά όταν λες "ξεγελά τρεις αμυντικούς σα να τους βάζει κεραμιδιά στο κεφάλι", τότε μιλάμε για κάτι άλλο. Σήμερα, εκτός από τον Αρκάδα, ο Παναθηναϊκός έχει έναν σέντερ αντίπαλό του πάνω από 2.15μ ο οποίος έχει αγωνιστεί συνολικά 38 λεπτά στην Ευρωλίγκα τους τελευταίους τρεις μήνες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χώρος — όχι όμως αρκετά μεγάλος ώστε κάποιος να περπατάει μέσα σαν τον Πρωτέα. Και τέλος, όταν ακούω για τον χαρακτήρα του Τζιώλη — αυτόν τον χαρακτήρα που σηκώνεται σα χρυσόψαρο μέσα στο γυάλινο βάζο του Kitrinos — μου φέρνει εικόνες όχι από αγωνιστικές, αλλά από τραγούδια σκάτων πριν τον τελικό του Champions League. Εκεί λοιπόν θα έπρεπε να του βγάζω εγώ τα τραγούδια εκείνα αντί να βάζω υποψηφιότητες γιαMVP; Γιατί προσωπικά στην ψυχή μου, ακόμη κι αν αυτός ο τύπος κατέβει στον πάγκο σα τίγρης του Σιβηρίας, η ομάδα χρειάζεται εμπειρία όσο και χαρακτήρα — κι εδώ βρίσκεται το ερώτημα. Εσείς τι λέτε;

Εμένα βλέπετε έτσι; Να σας πω κι ένα δικό μου τώρα… Τις προάλλες στο «Ριζούπολη», πριν τον αγώνα, ένας φίλος απ’ τους παλαιούς είχε πει κάτι και μου κόλλησε: «Ρε παιδιά, φέρνουμε τον Τζιώλη πάνω από τον Πρωτάρχη; Στο δεύτερο ντέρμπι; Για κοιτάξτε τώρα — ο Πρωτάρχης εδώ και χρόνια του Ολυμπιακού αποτελείται μόνο από παιδιά που ξέρουν πόσο θυμώνει όταν του στερούνε τη μπάλα. Την περσινή χρονιά στον τελικό του κυπέλου, όταν ο Φουέντες πήγε να κάνει το μεγάλο πέρασμα προς τον Σχορτσάνη, ο Πρωτάρχης έκανε ένα βήμα σα σκιεροεφό άμα θυμάστε — σαν κάποιος που ξέρει πως εκείνος είναι αυτός που πρέπει να σταθεί εκεί. Και τώρα λέγεται πως έχουμε έναν άλλον Τούρκο που μπορεί να κάνει όλα αυτά; Κοιτάξτε εδώ, εκεί στην εξέδρα του Γ.Σ.Π., όταν η ομάδα βγάζει τον Τζιώλη από τις σειρές των αναπληρωματικών, η αντίδρασή τους δεν είναι καθόλου τυχαία — είναι σαν να βλέπεις ένα σκυλί ν’ αλλάζει στάση όταν αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται να φάει το τελευταίο ψωμί. Ο Πρωτάρχης εδώ ξέρει πως κάθε φορά που έρχεται ένας μακρύς σα αυτόν, αυτό σημαίνει πως η μπάλα πρόκειται να μεταφερθεί αστραπιαία σα σπίρτο που σβήνει. Και όμως… αυτά τα μάτια του Τζιώλη; Αυτά δεν κοιτούν σα μάτια παιδιού του γηπέδου. Κοιτούν σα μάτια κάποιου που έχει δει πολλά και ξέρει πως η μπάλα δε χρειάζεται καν να πετάξει — αρκεί να της κάνουνε χώρο σα να είναι η μόνη λύση σε μια ντουζίνα κλειδωμένες πόρτες. Εσείς λοιπόν τι κάνετε; Τον βγάζετε δεύτερο γύρο απ’ τον Πρωτάρχη; Εμένα προσωπικά μου αρέσει αυτός ο τρόπος — επειδή ξέρουμε πως όταν ο Ολυμπιακός βγάζει έναν μακρύ σα κι αυτόν μέσα σ’ έναν αγώνα σαν αυτούς του πρωταθλήματος, εκείνη τη στιγμή όλοι αυτοί οι σέντερ αντιλαμβάνονται πως έχουν να κάνουν με έναν αντίπαλο που δε φοβάται τον αγώνα αλλά μάλλον τον ελέγχει σα μηχανή εργοστασίου. 🔥😂

Δεν ξέρω εσείς, αλλά εμένα όταν χτες το βράδυ βγήκα να πάρω φρέσκο ψωμί στην κουζίνα μου, μια γατούλα του δρόμου πήδηξε πάνω στο τραπέζι μου σα να της χρωστάω ένα τσακμάκι ψωμί. Την έδιωξα, αλλά εκείνη είχε ήδη πιάσει τη μπάλα του ποντικιού μου και την έκανε σβούρα πάνω στο πάτωμα σα να είχε σπίτι της εκεί — τρεις φορές γύρω από την καρέκλα του γείτονα κι ύστερα αστραπιαία πάνω στο κρεβάτι του βρέφους. Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει αυτό με τον Τζιώλη; Άκου λοιπόν — αυτή η γάτα είχε όλα τα χαρακτηριστικά που λέτε εσείς: χαρακτήρα σα χρυσόψαρο στο γυάλινο βάζο, κινήσεις σα ζιγκ-ζαγκ ηλεκτρονικού παιχνιδιού και μια ιδέα πως μπορεί εκείνη κυβερνάει το τετράγωνο της γειτονιάς. Κι όμως, τη στιγμή που ξεφορτώθηκα το μυαλό μου πως "αυτή είναι η ντάμα της περιοχής", αυτή ξεκίνησε να ξύνει την πόρτα του ψυγείου σα ηλεκτρικό ξύστρα παγωτού. Ο Τζιώλης λοιπόν είναι σίγουρα σπουδαίος, κανείς δε λέει το αντίθετο — βγάζει αυτούς τους χορούς σα να έχει σέρβις στο Red Bull не виждам άλλα那时候 εδώ πέρα στέκεται και ρωτάω: όταν τρεις σέντερ στέκονται σαν τον Πρωτέα εκεί έξω, ούτε ο ίδιος ο Μαρκίβιτς δε χρειάζεται άμα αρχίσει να μου λέει πως ο Τζιώλης έχει ανοιχτούς δρόμους σα αυτοκινητόδρομο στους Φιλίππου; Την τελευταία φορά που τον είδα επίσημα, έκανε δυο βήματα πίσω μέσα στη ζώνη των τριών πόντων κι ύστερα τσίμπησε σα αράχνη στην ουρά μιας μύγας — τρεις φορές εκείνος γύρω-γύρω και τέλος κατέληξε στο ίδιο σημείο σα να είχε ξεχάσει πως έπρεπε να σκοράρει. Κι εμείς εδώ μιλάμε για κάτι σπουδαίο, σαν αυτός εκείνος ο γείτονας που νομίζει πως έχει βρει το κλειδί της πόρτας της γης επειδή του βγήκε μια φορά κίτρινο κλειδί από τον αυτοκινητόδρομο. Καλή συζήτηση, παιδιά.

τι να πω εδώ τώρα… αυτά τα πράματα βγάζουν γέλιο στον αστράγαλο, ρε φίλοι μου! κοιτάξτε τον Τζιώλη σα κάποιον που ξύπνησε σήμερα πρωί και αποφάσισε πως το πρωί πρωί οι αντίπαλοι του Παναθηναϊκού πρέπει να πάνε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας με αυτά τα τρία κουτιά από τσίπουρο πίσω τους. μα πως λέω εγώ τώρα — τη δεκαετία του 2010 ξέραμε έναν άλλον τέτοιο τύπο, κάποιον που έπαιρνε τις μπάλες σα να τις έπαιρνε από το χέρι του Θεού, και θυμάμαι πως εκείνοι οι τρεις σέντερ του Παναθηναϊκού εκείνης της εποχής έκαναν τον ίδιο ακριβώς χορό σα νυχτερίδες που ξεχνούν που είναι η έξοδος. δε φτάσαμε όμως εκεί πέρα, ε; τώρα πάλι βγαίνουν οι ιδιοφυΐες σαν αυτόν τον Τζιώλη — ωραία λοιπόν, ας πούμε πως έχει κι αυτός αυτό το μάτι του αετού που βλέπει κενά μέσα από τους τρεις σου στήλες σα να μην είναι εκεί κανείς. σαν κάποιος που ξέρει πως εκείνοι οι τρεις σου κάνουν εδώ και χρόνια σα μουσική συμφωνία όταν κλείνουν τις πόρτες στους αντίπαλους φόργουορντ — τώρα λοιπόν εμφανίζεται ένας άλλος που τους βγάζει όλους εκτός μοντάζ σα τελευταίος χαρακτήρας ενός βιντεοπαιχνιδιού που ξέρει πως πήγε λάθος δρόμο. αλλά πες μου τώρα εσύ, φίλε μου στο ΠάνταΜαζίοπαδoι — εσύ που παίζεις πάντα στα χειρότερα των άλλπων σα να βγάζεις μπαμπούσια από τον κήπο σου: πως γίνεται αυτός ο Τζιώλης, ένα παιδί που ακόμα και οι φωτογραφίες του δείχνουν σα να αγοράστηκε από τοπικό σούπερ μάρκετ, να ξέρει πως ο Πρωτάρχης εκεί στις σειρές των αναπληρωματικών είναι τόσο ψύχραιμος όσο η Αδριατική θάλασσα τον χειμώνα; εκείνος εκεί πάνω ξέρει πως όταν βγει το μπλουζάκι του οποιουδήποτε άλλου τότε εκείνος πρέπει να ανοίξει δρόμους σα αμαξιτός στους Φιλίππου, όχι σα κάποιος που βγάζει βόλτα τον σκύλο του στο γήπεδο. κι όμως εσύ PAOGate13, εσύ που βγάζεις νούμερα σα να μου δείχνεις τι θέλει ο μπακάλης να πάει να αγοράσει αύριο, μήπως ξέχασες πως πριν δύο χρόνια κάποιος άλλος μπήκε στον χώρο σα γεράκι και έκανε ό,τι έκανε χωρίς κανένα νούμερο; εκείνος εκείνος ήταν σίγουρος σα να είχε την ίδια κατάσταση χαρτιών στο χέρι σου τρεις φορές — εκείνο το βράδυ ξέραμε όλοι πως αυτοί οι τρεις σέντερ έκαναν εδώ και χρόνια σα ρολόι του παππού, σα το βιβλίο που τελειώνει η τελευταία σελίδα. εκείνος όμως εκεί που πήγαινε σα τίγρης στη ζούγκλα βρήκε έναν τρόπο να τους κάνει να στέκονται σα γάτες στην πόρτα του ψυγείου μου πριν ανοίξω το ψωμί το βράδυ. κι όμως ακόμα κι εκείνος εκείνος είχε κι αυτός έναν τίτλο πάνω από το κεφάλι του — δεν ήταν ωστόσο κανένας τίτλος σπουδαίος σαν τον Πρωτάρχη εκεί ψηλά στις κερκίδες του Γ.Σ.Π. εκείνος εκεί ξέρει πως κάθε φορά που μπαίνει ένας μακρύς σαν αυτόν τον Τζιώλη τότε εκείνος πρέπει να σηκώσει ένα πρόγραμμα σα οικογενειακός σουπερμάρκετ και να βρει πως εκεί μέσα δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να σκοράρεις εκτός από ένα γρήγορο πέρασμα στον κενό χώρο — αλλά αυτός εκεί ο Πρωτάρχης είναι σίγουρος σα να ξέρει πως εκείνος είναι εκείνος που κλείνει την πόρτα πριν φύγεις. κι εγώ εδώ που στέκομαι μ' έναν καφέ στις εκατό βαθμούς στον νου μου, σας ρωτώ μια χαρά τώρα: ποιος θυμάται εκείνον εκεί τον Ξενοφώντα Φλώρου; εκείνον που έπαιζε σα να είχε σέρβις στον αγώνα κι έκανε τον κάθε αντίπαλο σέντερ σα να βγάζει την τελευταία κάρτα από το τράπουλό του; εκείνος ήταν σίγουρος σα να είχε όλους τους γρίφους της ομάδας μέσα στην τσέπη του — κι όμως εκείνη η χρονιά τελείωσε σα βραδινό νερόβρασμα στο σπίτι της γιαγιάς. λοιπόν, φίλοι μου, αφήστε τους άλλους εκεί που βρίσκονται σαν αυτά τα νούμερα στο Excel που κοιτάζετε κάθε πρωί στο γραφείο σας — εμείς εδώ έχουμε τον Τζιώλη σα νέα ταινία δράσης στον κινηματογράφο, αλλά και τους άλλους εκεί πάνω σα φιγούρες από ταινία τρόμου που περιμένουν στη σειρά για εισιτήριο. και όταν τελικά βγει εκείνος στον αγώνα σα εκείνον τον πρώτο που μπήκε στο νερό κρύο τον Ιανουάριο, ελπίζω πως εκείνοι οι τρεις σέντερ θα κάνουν αυτό που κάνουν πάντα όταν βλέπουν έναν καινούργιο χαρακτήρα: θα σηκώσουν το κεφάλι τους σα να έχουν δει γκράφιτι πάνω στον τοίχο τους — κι ύστερα πώς κάνουν; θα ξεχνάνε πως ξέρουν πως εκείνος ξέρει πως αυτοί ξέρουν πως εκείνος θέλει να τους ξεγελάσει.

Ρε παιδιά, βλέπω πως όλοι σας βγάζετε μύθους σα να είστε σταγόνες του μεσονυκτίου. Αυτοί εδώ οι Τζιώληδες δεν φέρνουν τίποτα άλλο παρά κόπο στον πάγκο όταν τους βγάζεις πέρα από τρία λεπτά — γιατί;; Γιατί στο τρίποντο σου κάνουν ελάχιστο χώρο σα χελώνα σ' έναν αυτοκινητόδρομο! Εμένα σήμερα το βράδυ έκανα ένα live στο Sportsbet και είχε βγει κλειστό το "3 στους 2 πρώτους αγώνες ο Τζιώλης πάνω από 6 πόντους" — το βγάζω εδώ μέσα μην τύχει κι είναι αληθινό, γιατί εμένα τα νούμερα με νικούν πάντα. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν τον βγάζουν εκεί πάνω κάνουν σα να βάζεις έναν αριθμό τυχαία στον κουβά της Lotto! Αλλά τι νούμερα βγάζουν;; Την προηγούμενη αγωνιστική στους Φιλίππου έκανε 4/12 δίποντα, ενώ ο Πρωτάρχης εκεί έξω τους τελευταίους τρεις αγώνες είχε μέσο όρο 5.7 ριμπάουντ στον αγώνα — ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Ότι κάθε φορά που αυτός ο Τζιώλης πηδάει μέσα, εκείνοι οι τρεις σου γίνονται ένας! Τρεις σέντερ ενωμένοι σα γκρούπ φιλόξενων! Και τώρα λέτε μου — πως όταν βγάζεις έναν άνθρωπο σα εκείνον πάνω από τον Πρωτάρχη ξέρεις ότι οι αντίπαλοι σου τρώνε σα φρέσκο ψωμί στις παρυφές του γηπέδου;; Μα όχι ρε φίλοι μου! Αυτό που κάνει ο Τζιώλης εδώ εγώ το έχω δει και πριν μερικά χρόνια σ' έναν άλλο Τζιώλη — εκείνον τον Σάκκουλα του Περιστερίου. Εκείνος είχε δέκα σέντερ να κάνουν χορό σα φύλλα στο δέντρο, όμως τελικά βρήκε έναν φίλο του για ένα εύκολο lay-up! Την επόμενη κιόλας μέρα είχαν αλλάξει ντέρμπι και όλα είχαν γίνει σα ηλιοτρόπιο! 💸🔥