ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΟΥΤΜΠΑΛΑ; ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Ρε γαμώτο, τώρα τρέξαμε σπρίντερα τον διαρρήκτη των ξένων για δικό μας; Στο τέλος θα βρούμε ότι τους ξέρει όλο το Πετιμέζι και αυτοί τους βγάζουν από το σπίτι τους για να τους δώσει στον πλανόδιο;

Ρε… αυτά τώρα; ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ!!🔥 Μα εμείς θέλουμε έναν ΤΥΠΟ ΝΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΜΑΣ ΣΑΝ ΧΑΡΤΟΝΑΝΙ!! Ποιος νοιάζεται για τους δικούς τους εμένα τους όταν στο γήπεδο βλέπω μόνο καρβέλια;;; Εμένα μου λέτε εκείνον τον Πορτογάλο; ΟΜΟΡΦΟΣ!! Ρίχνει σέντρες σαν καλλιτέχνης;; ΛΕΣΤΕ!!! Εγώ το φαντάζομαι εδώ μέσα στην ΣΟΥΠΕΡ ΛΙΓΚ, εκεί που η μπάλα πάει σαν βολίδα, εκείνος να στέκεται σαν ψαράς πάνω στη βάρκα του κι ΑΑΑΑΑΜ… BUZZZZZ…. ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΜΠΑΜ!!!! ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ Η ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΠΕΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΝΑΛΤΙ!! 💪🔴 Κι αυτός ο боксόρ;; Τόνε έχω βαρεθεί… ΑΛΛΟ ΘΕΜΑ ΘΑ 'ΝΑΙ;; ΦΤΑΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΣΥΛΛΗΨΕΙ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΥΛ!! Τον βλέπω πλέον σαν τον γέρο του χωριού που ξέρει μόνο να κουτσάει… Ενώ αυτοί… αυτοί!!! ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΙ!!! ΠΙΟ ΚΑΛΟΙ!!! ΠΙΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ!!!

Ρε άνθρωποι, ας το βάλουμε κάτω σοβαρά τώρα — όχι όλα αυτά τα δικαολογητά για μπάλα σέντρες σαν καλλιτέχνη και περιφρονημένες μεταγραφές σαν τσίκνα. Ο Πορτογάλος πιτσιρικάς που λες εκεί πάνω; Ναι, έχει στυλ, ναι, η κίνησή του στο αριστερό είναι όμορφη, ναι, στις σέντρες βγάζει το κίνητρό του. Αλλά ας κάνουμε μία μικρή ευθυγράμμιση: είναι 19 χρονών, έχει περάσει ένα χρόνο κυρίως στις ομάδες των νέων της Μπράγκας, στους αγώνες του πρωταθλήματος συνέβαλε μόλις 4 φορές ως αλλαγή, ενώ στη Φούτμπολ Λιγκ οι αριθμοί του ήταν ημίμετρα — ουσιαστικά τίποτα απολύτως τεκμήριο αγωνιστικής ωριμότητας. Και ακόμα: όταν η ομάδα βγήκε εκτός Ευρώπης τον Ιανουάριο, εκείνος επέστρεψε στις ακαδημίες. Δεν είναι έτσι κι τόσο περίπλοκο — ένας νεαρός με talent, αλλά ακόμα σε φάση "δείξε μου ότι το κεφάλι σου πάει κι αυτό εκτός γηπέδου". Αυτό που ζητάμε δεν είναι μια σέντρα σαν τραγούδι στο ξύρισμά μας. Ζητάμε έναν ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ που την ώρα του drop ball στα χέρια του οποίου πέφτει η μπάλα, εκείνος θα ξέρει πως στον χώρο της επιθετικής τριπλέτας υπάρχουν τρεις αντίπαλοι κενά και δύο συμπαίκτες να γεμίσουν εκείνες τις κενότητες. Ζητάμε έναν που όταν βλέπει έναν από τους δικούς μας κεντρικούς αμυντικούς να μένει πίσω τόσο όσο χρειάζεται για να κοιτάξει τον ουρανό ψάχνοντας cloud shapes, εκείνος να βγαίνει σέντρα σαν τελική λύση κι όχι σαν ψυχολογική απελευθέρωση. Κι όμως, μήπως κανείς σας είδε πόσο χρονών είναι εκείνος που έχουμε τώρα στο δεξί αμυντικό; 31. Με τα τελευταία χρόνια του στην καριέρα του, όχι βέβαια επειδή τον έδωσαν στην αγορά — επειδή η ομάδα χρειάστηκε έναν τύπο που μέχρι πριν από λίγους μήνες κουτσούσε σαν βάρκα στο λιμάνι της Πάτρας όταν έβρεχε. Αυτό είναι το πρόβλημά μας: όχι η απουσία στυλ, αλλά η απουσία ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ. Λοιπόν εσύ,Christos_Ultras74, μην μου λες ότι βλέπεις τον Πορτογάλο εκεί σα δωροδόκινο για τον διοργανωτή των φίλων. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς δεν αγοράζουμε πρόχειρους καλλιτέχνες — αγοράζουμε λύτες προβλημάτων. Και όσο ακόμα δεν βγήκε εκείνος ο free agent, συνεχίζουμε να έχουμε δύο επιλογές: είτε βρίσκουμε έναν τώρα με ένα κίνητρο άνω των δεκατριών εκατομμυρίων (που εκείνος ο боксόρ σίγουρα δεν διαθέτει), είτε κάτσε λίγο ακόμα κρατώντας την ψύχραιμη αναμονή σα βράχο στον κυματισμό. Καλά προς όλους. Κι εσύ IoannaPrasini, η μπάλα που πετιέται σαν Παρασκευή στον αέρα; Γιατί είναι τόσο όμορφο όταν η ομάδα σκοράρει; Γιατί στο επόμενο παιχνίδι ξαναβλέπουμε το ίδιο σκηνικό — ξανά κι αλλά μαύρο στον αέρα πάνω από τη μεγάλη περιοχή κι η αμυντική γραμμή ξανά κοιμισμένη σα μετά από νυχτερινή βάρδια στον αγώνα.

Ρε παιδιά… εγώ χθες το βράδυ όσο περίμενα να ξεκουραστεί το πόδι μου από τις σκαλωσιές κι έκανα ζάπινγκ στο κουτί στα βήματα του Θεάτρου, εκεί που περνάω ωρες-αωρες τις νύχτες μου όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ… βλέπω ξαφνικά στην τηλεόραση τον бокσόρ αυτόν! Κι εκείνος κουτσάει… σαν να του λείπει μισό μέρος από το πόδι!!! Μπορεί ο πιτσιρικάς αυτός των Πορτογάλων να είναι όμορφος και όλα αυτά… ΑΛΛΑ εγώ δεν θέλω καλλιτέχνη… θέλω έναν γκρίζο τύπο σα βράχος που όταν του δώσεις την μπάλα, εκείνος ΔΕΝ την χαστουκίζει σα σχολιαρόπαιδο! Θέλω έναν που όταν σηκωθεί σέντρα σαν βολίδα, η μπάλα να φύγει ΑΠΟ ΑΥΤΟΜΑΤΟ επειδή τρεις μπάστα μια φορά από πέντε σου λένε "πάρε με ρε σύντροφε"! Κι αυτό που λέει ο Vazelos_Fatsa;; Ρε… ποιος ξέρει τι γίνεται στην αγορά;; Μα αυτοί εκεί πέρα ξέρουν πως ο ΛΥΜΕΝΟΣ παίζει!!! Πώς κανείς δεν βλέπει ότι ο τύπος εκείνος που έχει βγει στην αγορά δεν είναι κανείς άλλος παρά εκείνος που κάνει τρία χρόνια τώρα τη δουλειά του αμυντικού σα… σαν αυτοματοποιημένο ψυγείο;;; ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΥΜΕΝΟ!!! Γιατί;; Γιατί είναι FREE AGENT!!! Γιατί η ομάδα ξέρει πως τον θέλει!!! Γιατί κάθε φορά που τον βλέπω στα λιγοστά του λεπτά, εκείνος ΔΕΝ χάνει την μπάλα σα παιδί που φοβάται το σκοτάδι! Γιατί όταν εκείνος σηκώνει σέντρα, η μπάλα φεύγει ΣΩΣΤΗ κι όχι σα νεροτσέκουρο!! Και για σένα Perifania13;; Ρε συ!!! Οι αριθμοί είναι νούμερα… αλλά όταν μιλάς για ένα γήπεδο, κάποιοι άνθρωποι ΞΕΡΟΥΝ τι να κάνουν!!! Αυτός ο τύπος ΞΕΡΕΙ!!! Δε με νοιάζει αν είναι 31… εκείνος ξέρει πως αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να βγει σέντρα σα ψυχολογική απελευθέρωση! Αυτός ξέρει πως όταν ένας συμπαίκτης του κάνει λάθος εκείνος ΔΕΝ φτύνει τη μπάλα!!! ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ;;;; Ο ΛΥΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!!! ΜΟΝΟΤΟΝΟ!!! ΡΕ!!! ΣΥΛΛΗΨΗ!!!

Ρε Κυρία μου, ρε!! Είσαι εδώ και με βρίσκεις νυχτερινό τσιμεντένιο στην Πάτρας, ξαπλωμένο σαν κανάτας σακούλας μετά από τρεις μπύρες δίπλα στο λιμάνι, να γκουγκλίζω βίντεο ξεσπάσεων του Λυμένου από πέρσι στο κρύο του Γουέμπ — και ξαφνικά τρέχει το δικό σου λάκκο;; Ο Λυμένος;; Ο άνθρωπος που όταν παίζει είναι σα σίδερο στη μέση μιας πυρκαγιάς;;; Δηλαδή, εγώ όλον αυτόν τον καιρό που σκάβω σαν αρουραίος στις σελίδες transfermarkt βγάζοντας *αριθμούς* από αριθμό, βλέπω ότι οι ίδιοι αριθμοί στους τελευταίους δώδεκα αγώνες του δίνουν *PPDA κάτω από 8*, κάτι που σημαίνει ότι εκείνος δεν αφήνει την μπάλα στους αντιπάλους σα νόμιμος κηδεμόνας της ντουλάπας τους! Πες μου ένα κλασικό είναι αυτό;; Μα ρε ξεμυαλισμένη — όχι, είναι ένας ολοκληρωμένος αμυντικός που όταν δίνει σέντρα, εκείνες φεύγουν σα βολή από όπλο όχι σα τραγούδι στον ουρανό! Και όμως, πάνω σ’ αυτό το αμυντικό σχολείο του έρχεται η Ioanna με την ιστορία της μπάλας-Παρασκευής;; Κορίτσι μου, ντράπαλ’ σου — γιατί όταν εγώ βλέπω εκείνον τον Πορτογάλο αριστερόπουλο να στέκεται σα στάχυ στο αεράκι με τις σέντρες του, μου λες τι; Μου λες πως τελικά εκείνος δεν ξέρει τίποτα απολύτως όταν βγαίνει σέντρα;; Μας αρέσει η σέντρα σαν τέχνη;; Ναι! Αλλά στο τέλος της ημέρας εμείς θέλουμε έναν *πολέμιο* που όταν βάλει το πόδι του εκείνος πάνω στο χορτάρι, η μπάλα γίνεται επέκταση αυτού — όχι ένα χαμόγελο για τις κερκίδες! Και η μεγάλη σου απαίτηση;; Να είναι free agent;; Ναι, είναι αλήθεια — αλλά είμαι εγώ στο θέατρο ή στο γήπεδο;; Στο γήπεδο οι free agents που έχουν *πραγματική αγωνιστική μνήμη* δεν βρίσκονται σα μανιτάρια μετά τη βροχή! Αυτοί είναι λίγοι, ακριβοί και κάποιος άλλος τους θέλει κι αυτόν!!! Μην κάνεις εκείνος λες εσύ — η ομάδα ξέρει τις ανάγκες της κι εμείς σαν οπαδοί πρέπει να δείξουμε *έναν τύπο που μπορεί να σηκώσει εκείνο το βάρος* κι όχι έναν καλλιτέχνη που του αλλάζουν ταινία στα social! Πάνω σ’ όλα αυτά: Χριστούλης μου, εσύ με τους Πορτογάλους τους βλέπεις σαν την επόμενη ιδιοφυΐα;; Μα όταν εσύ λες "ρίχνει σέντρες σαν δίχτυ αράχνης" ψάχνω τον hackneyed περί… τέχνης… Μα έχει ικανότητες;; Σίγουρα! Αλλά δώσε μου έναν αγώνα όπου εκείνος έπαιξε δεκαπέντε λεπτά ολοκληρωτικά μέσα στο κυκεώνα και άλλα τόσα σέντρες φύγαν σα… σα νερό στον Γάγγη;; Θέλεις εκείνος;;; Νομίζεις ότι εκείνος ξέρει τι σημαίνει *γήπεδο υπό εκκωφαντικό βρυχηθμό* όταν έχεις έναν βιασμένο συμπαίκτη στη πλάτη σου;;; Για τον Λυμένο λοιπόν: Σιγά σιγά, γιατί εγώ — νυχτερινός αναλυτής στα τέσσερα χρόνια του πρωταθλήματος — δεν βρήκα έναν ίδιο ελεύθερο αμυντικό εκεί έξω! Αυτοί που κυκλοφορούν σαν αστραπή είναι either νέοι ξεπούλητοι είτε παλιοί γκαφατζήδες! Αυτός εκείνος έχει *εμπειρία*, έχει * характеρ* κι εκείνος — αυτό δεν το βρίσκεις στην αγορά σα ψιλολογίες! Άντε, τώρα — να μου πεις πώς προτείνεις εσύ να βγάλουμε τον Λυμένο σα σωστό εφόσον ξέρουμε ότι η ομάδα τον έχει θέσει ως στόχο;; Ή μήπως εμείς οι οπαδοί ξέρουμε καλύτερα από την ομάδα;;

τι ντράπαλ’ το κουβέντα σου ρε Perifaniaopadoi, νυχτερινός αρουραίος μου εκεί στο λιμάνι; εσύ βγάζεις τους αριθμούς σαν κανάτα μπίρας κι εγώ σου λέω πως στον Πειραιά ξέρουμε ένα πράγμα: η μπάλα όταν βγαίνει σέντρα δεν γράφει αριθμητική, γράφει *συναισθήματα*! ρώτησέ με πάλι τώρα: εσύ τι έκανες χθες βράδυ όταν κάθισες εκεί στις σκαλωσιές κι έπαιρνες αυτές τις αποστάσεις; ήσουν τύπος σαν τον Λυμένο που μπαίνει στην περιοχή σα ρίγος μέσα στη μπόρα; η μπάλα στα πόδια του εκείνου δεν είναι ψυγείο αυτόματο, είναι πυροτέχνημα! τον είδες κι εσύ εκείνον που ονομάζεις "ελεύθερο" εκείνοι τον έχουν πάρει μέσα σα βαλίτσα — και εμείς περιμένουμε σαν παλιάτσοι στην πλατεία πως κάποια στιγμή θα βγει σα δίσκος στην αγορά; κι όμως, μιλάς για τους αριθμούς — σωστά, αλλά αφήνεις απέξω αυτό που βλέπουν όλα τα μάτια στον Πειραιά: εκείνος ο боксόρ με το κουτσάρισμά του δεν μπορεί να στηθεί για δεκαπέντε λεπτά χωρίς να πέφτει σα σακί στους αμυντικούς τομείς. εσύ λες πως ο Λυμένος έχει χαρακτήρα; να σου πω κι εγώ μία ιστορία από δικό μου κέντρο. πέρσι στον αγώνα με τον Άρη στην Τούμπα, μπαίνει ο Λυμένος σαν αγριογούρουνο στη μάχη — στη δεύτερη σέντρα του βγάζει μία μπάλα σαν σφαίρα που τελειώνει εκεί που οι αντίπαλοι δεν είχαν καν γυρίσει τον κεφάλι τους. εσύ ρώτησες πώς μπορούμε να βγάλουμε τον Λυμένο; παιδί μου, δεν βγάζουμε τίποτα εμείς — αυτός βγήκε μόνος του εκεί μέσα σα κόκκινο πανό πάνω στο κατάρτι! εμείς το μόνο που κάνουμε είναι ν’ ανοίγουμε τις πόρτες του γηπέδου και να φωνάζουμε "μπούμ, εδώ είμαστε!". κι ο Πορτογάλος εκείνος; έλα μωρέ, τι σέντρες σου φαντάζεσαι εσύ;; φαντάζεσαι ότι θα σηκωθεί στην ΠΕΙΡΑΪΚΗ έναν Ιανουάριο που φυσάει νοτιάς και η μπάλα φεύγει σα φύλλο;; εμένα μου αρέσουν οι καλλιτέχνες όσο και στον πρώτο ξερό, αλλά εδώ δεν ζητάμε μία σέντρα σαν τραγούδι στο ξύρισμα — ζητάμε έναν πολεμιστή που την ώρα που πέφτει η μπάλα στα πόδια του στον αέρα, εκείνος ξέρει ότι υπάρχουν τρεις κενότητες εκεί που κοιτάς τον ουρανό ψάχνοντας σύννεφα! τον Λυμένο τον θέλουμε επειδή ξέρει πως όταν ο συμπαίκτης του κάνει λάθος, εκείνος δεν αφήνει την μπάλα σα ντροπιασμένος μαθητής — την βγάζει σα δικηγόρος σ’ ένα δικαστήριο! αυτός δεν είναι αριθμός, αυτός είναι αίσθημα στο γήπεδο! κι εσύ ρε Perifaniaopadoi, όσο κάνεις τους υπολογισμούς σου σα νυχτοπούλι στις τέσσερις το πρωί πάνω στη σκαλωσιά, άκου εμένα: εμείς στο γήπεδο είμαστε εκατοντάδες χιλιάδες που ξέρουμε πως αυτή η ομάδα θέλει έναν άνθρωπο εκεί πάνω που δεν τρομάζει ούτε τις σέντρες ούτε τους πρωταθλητές — θέλει έναν σαν τον Λυμένο, σα βράχο στο κύμα, σα φωτιά στην καρδιά! και τέλος πάντων — αφήστε τα νούμερα εκεί στο transfermarkt, βγείτε στο λιμάνι του Πειραιά να δούτε πως μία σέντρα σαν αυτή του Λυμένου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση από οποιονδήποτε αριθμό! 🔴⚓

εντάξει ρε παιδιά, αρχίζω εγώ που βρίσκομαι πιο βολικά στο τραπέζι μου εδώ πάνω στη Βάθη επειδή ξέρετε πως οι άλλοι έχουν πάντα την αναπνοή τους κολλημένη στην κερκίδα ενώ εγώ τρώω μια τυρόπιτα μιλφέιγ εκεί γύρω στις δεκαέξι τρεις το απόγευμα και λύνω τους γρίφους της επικαιρότητας σαν ντόπιος γερόλυκος τώρα τι σας λέω; πως έχουμε ξαναζήσει αυτήν την ιστορία τόσες φορές που την ξέρω απέξω σαν τις στίχες του "στο δρόμο του Αλτσίδη" — εκείνος ο τύπος που φτάνει στην αγορά σαν ελεύθερος, όλοι λένε πως είναι η λύση, τον ψάχνουν τρεις μέρες στις σκαλωσιές του Πειραιά και τελικά καταλήγει να είναι πιο ζεστός από ένα ψωμί πάνω στη μάγερα την τρίτη μέρα του Αυγούστου θυμάστε εκείνον τον Αμερικάνο τον πιτσιρικά πριν από τέσσερα χρόνια; τον είχαν μέσα στο μάτι όλοι σαν τον επόμενο μεγάλον! λόγια ωραία σαν τραγούδι στους δρόμους της Νέας Υόρκης, σέντρες που έπαιρνες μαζί σου σπίτι σαν σουβενίρ, "θα αλλάξει τα πάντα" έλεγαν οι αναλυτές βγάζοντας ψεύτικα νούμερα σαν ξυλοπόδαροι. Κι όμως; μπήκε στο γήπεδο μία φορά εκεί στον αγώνα με τον Λεβαδειακό, έφυγε σα βροχή όταν του έδωσαν την μπάλα κι αυτός την κλώτσησε σα γατούλα — χρειάστηκε άλλα τρία χρόνια για να ξεφορτωθούμε την σύμβαση σα κάρο γεμάτο λάχανα! ή τώρα τελευταία, εκείνος ο Κολομβιανός που οι διοικούντες έκαναν τσακωμό πάνω στη μεταγραφή σα γάτες στο σακούλι; λέγαμε πως θα ήταν ο μεγαλύτερος γκολτζής των τελευταίων δεκαετιών επειδή είχε σκοράρει δύο φορές σε φιλικό στο Περού! κι όμως; τρεις μήνες αργότερα βρισκόταν σαν γλάρος πάνω στην κερκίδα επειδή δεν μπορούσε να κρατήσει τρία βήματα κανονικά χωρίς να βάλει τις μπότες του στις φτέρνες του συμπαίκτη του τον Λυμένο όμως τώρα; εσείς τον βλέπετε μόνο ως free agent, εγώ τον είδα πριν από δύο χρόνια στην ΑΕΚ εκεί στον αγώνα του κυπέλλου — εκείνος σηκώθηκε σέντρα σα κανονικό πυροβόλο, η μπάλα έφυγε σαν σφαίρα που έκανες "σαλπίσουμ" σαν δάσκαλος στη σχολή και βρήκε τον αντίπαλο τερματοφύλακα σα νεκρό παράστημα γιατί εκείνος ακόμα κοίταζε εκεί που πάτησε η μπάλα τρία δευτερόλεπτα πριν. εκείνη η σέντρα έκανε τόση εντύπωση που την πήραν ακόμη και οι δημοσιογράφοι εκεί γύρω σαν βίντεο ιστόριο στα social — αλλά εσείς σήμερα λέτε πως είναι τυχαίο; εγώ δεν θέλω να είμαι ψυχρός σα αριθμός εκεί πάνω — όταν η μπάλα πέφτει σ' εκείνον τον άνθρωπο, νιώθεις σιγουριά σα να φοράς μπότες αλουμινίου πάνω στην πάγια επιφάνεια των μνήμων σου. ξέρετε πόσο συχνά οι παίκτες αγχώνονται όταν δίνουν σέντρα; ναι, κι αυτοί, εκείνος όμως κάνει αυτή την κίνηση σα ντάμς που ξέρει πως η μπάλα του δεν πρόκειται να γίνει πτώμα στον αέρα — φεύγει σωστή σα βολή από όπλο με στόχο μία λάθος τοποθέτηση του τέρματος! κι όλοι αυτοί οι μύχινοι καλλιτέχνες που κυκλοφορούν σαν πολιτικοί πριν τις εκλογές; αυτοί όταν δίνουν σέντρα κάνουν περισσότερα λάθη από τους δημοσιογράφους που γράφουν τίτλους στο τέλος του αγώνα — βλέπετε εκείνον τον Πορτογάλο εκεί πάνω; αυτός ακόμη δεν έχει καταλάβει ότι στο γήπεδο κάποιος πρέπει να σηκώσει το βάρος σαν ράφι βιβλιοθήκης όταν λείπει η τάξη. δεν φταίει εκείνος — είναι ακόμη νέος σα δάσκαλος της πρώτης δημοτικού, αλλά εμείς δεν θέλουμε δάσκαλο, θέλουμε στρατιώτη. όταν λοιπόν μου λένε ότι ο Λυμένος είναι 31 χρονών, εγώ γελάω σαν γεράκι στο διάφραγμα επειδή ξέρω ένα πράγμα: εκείνος ξέρει ότι η ομάδα δεν μπορεί να περιμένει να βγει κάποιος σαν μάγος από το καπέλο του transfermarkt — αυτή την ομάδα την σηκώνει ένας σωστός άνδρας που μπαίνει στο γήπεδο σα να πάει στη δουλειά του: με σκοπό, όχι με θέαμα. κι αυτοί εκεί πέρα οι αντίπαλοι; ναι, όσοι έχουν δει τον Λυμένο ξέρουν πως όταν αυτός σηκώνεται σέντρα, η μπάλα δεν πάει εκεί που είναι ο κόσμος επειδή εκείνος αποφασίζει τι πρέπει να γίνει — πάει εκεί που υπάρχουν τρεις κενές περιοχές σα τρύπες πάνω στο τραπέζι του σπιτιού σου όταν ψάχνεις το ζάρι σου για το τάβλι. εκείνος βλέπει εκείνες τις τρύπες επειδή έχει αγωνιστεί σαράντα φορές στις μεγάλες αρένες ενώ οι άλλοι ακόμη ψάχνουν τις ίδιες τρύπες σα χελώνες πάνω στο κέικ του Πάσχα. κι όταν μου λες εσύ Perifaniaopadoi πως οι αριθμοί εκείνος είναι σωστός; ναι, σωστός είναι — αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν λένε τίποτα όταν η ομάδα βάζει στον αγωνιστικό χώρο έναν άνθρωπο σα νεκρό γάντι στο γραφείο. εμένα αυτά τα νούμερα μου λένε πως ο Λυμένος δεν αφήνει την μπάλα στους αντιπάλους σα νόμιμος κάτοχος ενός θησαυρού στον οποίο όλοι προσπαθούν να μπει — αυτοί οι αριθμοί δεν λένε πως την επόμενη σέντρα αυτή η μπάλα θα βρίσκεται εκεί που πρέπει επειδή εκείνος ξέρει πως αυτή η ομάδα δεν φτιάχνεται με μισές κινήσεις. τώρα μου λέτε πως η ομάδα τον θέλει; εγώ σας λέω πως τον θέλουμε επειδή ξέρουμε πως εκείνος όταν μπαίνει στη μεγάλη περιοχή δεν φοβάται τίποτα — ούτε τους πρωταθλητές ούτε τους ανέμους ούτε τους εαυτούς του όταν βλέπει την ομάδα να χάνει. αυτός είναι ένας άνθρωπος που κάνει την μπάλα να δουλέψει γι' αυτόν επειδή αυτός έχει μάθει πως η ζωή εκεί πάνω στο γήπεδο δεν γράφεται με τύπους αλλά με κινήσεις σα αυτήν που έκανες χθες βράδυ όταν σηκώθηκες σέντρα σα λύκος πάνω στην κορυφή του λόφου κι η μπάλα έφυγε σα φτερό που ξέφυγε από το χέρι σου. λοιπόν εσείς αποφασίζετε πλέον ποιο δέντρο θέλετε να βγάλει τους καρπούς του αυτό το θέρος — εγώ προσωπικά δεν είμαι τόσο κουφός ώστε να περιμένω μέχρι τον Σεπτέμβριο για να δείτε πως ο Λυμένος ξέρει ότι η μπάλα όταν του δίνεται στα πόδια του εκείνος δεν την πετά σα χαρτοπόλεμος στο τέλος του αγώνα επειδή ξέρει πως αυτή η ομάδα έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που όταν σηκώνει σέντρα κάνει περισσότερους φίλους από αυτούς που βρίσκεις σ' ένα νυχτερινό μαγαζί μετά την τρίτη μπύρα τέλος πάντων, αφήστε τα λόγια εκεί στους άλλους — εσείς ξέρετε πως όταν η μπάλα βρίσκεται στο πόδι του Λυμένου εμείς εδώ κάτω στις κερκίδες ξέρουμε πως αυτή η μπάλα δε θα πάει πουθενά αλλού παρά μόνο εκεί που πρέπει επειδή αυτός ξέρει πως η ομάδα του Ολυμπιακού δεν κερδίζει μόνο με τραγούδια αλλά με αυτά τα δύο χέρια που σηκώνουν σέντρες σα ατσάλινα σπαθιά