Η εποχή της Μπάσικ είναι πλέον ιστορία: έπρεπε η ομάδα να κρατήσει τον Ούλις λίγους μήνες…

Έχουμε ξεχάσει εδώ πως η Ορλάντο δεν είναι φιλανθρωπία για να κρατάει όλους τους παλιάνθρωπους σα μουσειακά εκθέματα; Πρώτα-πρώτα, ο Ουίλκινσον είχε τελειώσει νωρίτερα από τον Φεβρουάριο — εκείνος έπαιζε σα στοιχειωμένος επί χρόνια, όχι επειδή τον πλήρωνε η ομάδα αλλιώς. Ήταν θέμα χρόνου μέχρι να τον πετάξουμε, όχι κάποιας μεγαλόψυχης απόφασης που πήρε η διοίκηση «σαν βασιλιά». Γιατί λοιπόν τον κρατούσαν σα ζωντανό νεκρό; Γιατί είχαν χάσει το μυαλό τους ψάχνοντας τον επόμενο πιτσιρικά με φιλέ πάνω στις φωτογραφίες; Ο Ουόλτερ ήρθε επειδή η ομάδα είχε πάρει κλήση από την τάξη ότι η γκαρνταρόμπα έπρεπε να φρεσκάρει εικόνα. Δεν αγοράσαμε τον τύπο γιατί περίμενα πως θα κάνει βόμβα στους μισούς αγώνες — το ξέραμε πως είναι ένα σχίσιμο ανάμεσα στους κύβους μέσης ισχύος. Αν όμως σου λείπουν τρεις μήνες back-up, τότε η διοίκηση δεν έκανε λάθος: έκανε το προφανές που οι ίδιοι οι φαν δεν μπορούσαν να δουν. Όσο για τον Ούλις; Ένας τζίφος σκόρερ, αυτό ήταν. Αλλά η ομάδα χρειάζονταν τον Νολάσκο εκείνες τις τρεις βδομάδες όχι για το basket — γιατί είχε βγάλει όλες τις άλλες επιλογές εκτός από τον τραυματία πρόεδρο. Τουλάχιστον αυτό κράτησε κάποια λίρες μέσα στο ταμείο αντί να στέλνουμε τον Ουίλκινσον σπιτι σα αποτυχημένο τσίρκο μετά από δεκαοκτώ χρόνια πίστης. Κι όσο μιλάτε για kicker και εικόνες — δώστε μου μια κανονική ομάδα στα play-in πριν αρχίσουμε να γκρινιάζουμε για φωτογραφίες στα stories.

ΤΙ ΣΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; 😤 Για ξυπνήστε λίγο!!! Ο Ουίλκινσον δεν ήταν υποχρέωση κανείς!! Ήταν θύμα της ίδιας της ομάδας που τον γέμιζε χρόνια τώρα σαν κουρέλι 💀 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Σικάγο όταν ένας τύπος στο γκρουπ μας τον ψήφισε για MVP της χρονιάς ενώ αυτός έκανε κόλπα σαν θηρίο μέσα στο γήπεδο! Κι ύστερα;; Αυτός εδώ πήγαινε σπίτι του μόνος βαράκι κουνώντας το κεφάλι σα να μην καταλάβαινε τι συμβαίνει γύρω του!!! 😭 Κι ο Ουόλτερ;; Μα ποιος ήταν αυτός ο παιχνιδομάχος;;; Μας είπε η ομάδα "βρήκαμε τον επόμενο λευκό βασιλιά των αριθμών" και βγήκε ένα σακούλι μπάσκετ!!! Παιξίες σαν φούτμπολ player μέσα στο γήπεδο, πηδούσε σα τρελός στις πάσες σα να είχε πιει τρεις σκέτες ουίσκι, κι εμείς εδώ ψάχναμε kicker ενώ όλοι είχαν καταλάβει ότι είναι λάθος τρεις αγώνες μέσα 😤🔥 ΡΕ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ!!! Πίσω από σας μέχρι τέλους!!! Αν ήταν οι ίδιοι οι εμψυχωτές σας σαν τον Ουίλκινσον που έμειναν σα σκιάδες στον πάγκο;;; Αφήστε τους ανθρώπους να φύγουν με σεβασμό!!! Γιατί εμείς εδώ;;; Μαζεύουμε λάθη πάνω στα λάθη!!! Κι ο Ούλις;; Μια προσωρινή λύση φυσικά αριστερά από το κάδρο!! Λιγότερη φλυαρία περισσότερα αποτελέσματα!!! Γιατί εμείς εδώ;;; Κάναμε πρόζα σαν θεατρίνοι ενώ οι άλλες ομάδες έτρωγαν μπάσκετ!!!! ΚΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ;;; Ελπίζω στον Νολάσκο πάλι!!! Τουλάχιστον εκείνος ξέρει πού βρίσκεται το καλάθι!!! 🔥💪🔴

Μα είστε σίγουροι πως μιλάμε για ίδια ομάδα εδώ;;; Δεν πιστεύω τα αυτιά μου. Ένας θρύλος όπως ο Ουίλκινσον, ένας άνθρωπος που έδωσε δεκαοκτώ χρόνια ψυχής στο τριφύλλι αυτό, καταλήγει σα σκιά πάνω στον πάγκο σα να του κλέψανε και το τελευταίο αεριούχο νερό από την αγορά;; Γιατί;; Γιατί έπαιζε σα να μην έχει άλλο σπίτι — κι αυτό ήταν το πρόβλημα! Η ομάδα τον είχε ήδη ξεχάσει πριν τον πετάξει σαν παλιά εφημερίδα. Και μετά;; Ψάχνουμε ξαφνικά την εικόνα;; Την εικόνα;; Την έχασαν οι ίδιοι όταν πήραν έναν Ουόλτερ που έκανε χορό στις πάσες σα τρελός ενώ η ομάδα έψαχνε kicker επειδή κανείς δεν είχε θάρρος να πει "άστα, δεν έχουμε τίποτα άλλο εδώ". Αυτό είναι λάθος management;; Είναι αυτοκτονία μέσα στην εποχή της απόλυτης διαφάνειας. Οι οπαδοί βλέπουν ζωντανά πως αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι — γίνονται επειδή κάποιος ξέχασε ότι το μπάσκετ δεν παιζόταν με τις αναρτήσεις στο Instagram. Κι ο Ούλις;; Ωραία προσωρινή λύση;; Μα τρία χρόνια έφαγε εδώ μέσα κι όλοι ξέραμε πως είναι ένα stopgap για να μην μας σκοτώσει η απόγνωση. Τρεις μήνες ακόμα μαζί του σίγουρα δε θα άλλαζαν τη χρονιά — αλλά θα έδιναν ψυχολογία στους οπαδούς. Κι αυτός που πήρε την τελευταία απόφαση;; Αυτός ξέχασε πως η ομάδα δεν είναι φιλανθρωπία· είναι ένας οργανισμός που πρέπει να κάνει ανθρώπους να νιώθουν σημαντικοί, όχι ζωντανά εκθέματα. Εμείς εδώ;; Σηκώνουμε σα χάρτινο ποτήρι την φωτογραφία του Ουόλτερ σα να ήταν η δεύτερη Παρθενώνας και ξεχνάμε ότι στο τέλος της ημέρας κερδίζει αυτός που βάζει την μπάλα στο καλάθι. Αν έπρεπε η ομάδα να κρατήσει τον Ούλις τρεις μήνες ακόμα;; Ναι. Γιατί τρεις μήνες επιβίωσης δεν είναι δωρεά· είναι δικαίωμα κάθε φίλου αυτού του πλαισίου. Κι αν η διοίκηση δούλευε σα ομάδα κι όχι σα γραφείο δημοσίων σχέσεων, θα είχαν καταλάβει πως η εικόνα κτίζεται στα γήπεδα — όχι στα stories.

ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον κόσμο πριν δέκα χρόνια όταν λέγαμε πως ο Ουίλκινσον ήταν η ψυχή αυτής της ομάδας;; σαν να τον είχαμε μεγαλώσει εδώ μέσα σα δικό μας παιδί αριστερά στη γραμμή σέντρα. Τότε που πήγαινε σπίτι του μόνος κάθε βράδυ, εκείνον τον Ιανουάριο στη Νέα Υόρκη όταν κόντεψε να πάρει τον Γκίνουμπιλ στο ανοιχτό, κι εμείς στα social όλοι μαζί τραγουδούσαμε «δύο πόδια σου χρειάζονται» σα να ήταν εθνικός ύμνος;; αυτός εδώ έπαιζε σα να μην έχει άλλη στέγη — κι όμως η στέγη τον είχε ξεχάσει χρόνια πριν. τώρα πετάμε τον τύπο σα ζωντανό γάντι γιατί βρήκαμε έναν Ουόλτερ που έκανε το γύρο του γηπέδου σαν φιγούρα από βιντεοκλίπ δεκαετιών; τι εικόνα θυμάται κανείς;; εκείνον να χάνει τρία συνεχόμενα κλειδιά στο τέλος ενός κρίσιμου αγώνα;; ή εμάς όλους εδώ πέντε μέρες πριν κάνουμε like σα χίλιοι εφήβοι στις ιστορίες του insta;; εμένα τουλάχιστον εκείνο το screenshot του νεαρού Ουόλτερ μέσα στη σέντρα σα να κάνει πρώτη εμφάνιση σκότωσε την ψυχολογία μου περισσότερο από οποιοδήποτε εικοσάλεπτο κλείσιμο αγοράς. και λένε πως ο Ουίλκινσον είχε τελειώσει;; ήταν σίγουρο πριν Φεβρουάριο — αλλά επειδή έπαιζε σα ν’ άλλαζε κάπου σκόντο εκείνος ήταν πάντα ο πιο σοβαρός στην άμυνα και ο μόνος που έφερνε συνέχεια τα κομμάτια της ομάδας στους γηπέδους εκτός έδρας. αντί αυτού η διοίκηση έπαιξε το παιχνίδι των φωτογραφιών σα τζίφοι από μάρκετিং: παίρνουμε αυτόν τον φρέσκο λευκό τύπο με το γκρι σακάκι, τον βγάζουμε πρώτη επιλογή σαν τον πρίγκιπα της Μικράς Ασίας, κάνουμε δέκα posts μέχρι την πρώτη πάσα του — κι ύστερα ανακαλύπτουμε πως δεν ξέρει ούτε πού είναι το τρίποντο. για τον Ούλις τώρα;; τρεις μήνες ακόμα δίνουν ψυχική στήριξη όχι μόνο στον ίδιο αλλα σ’ εμάς τους υπόλοιπους που βλέπουμε πως η ομάδα δεν είναι ένα εικονίδιο στο phone μας αλλά ανθρώπινοι αγωνιστές. θυμάστε εκείνο το βράδυ της παραμονής των play-in όταν ο Ουίλκινσον έκανε τρεις σκληρές προσπάθειες κοντά στη λινή γραμμή σα τελευταίος μάγκας;; τότε κανένας εδώ μέσα δε μιλούσε για glamour φωτογραφίες — μιλούσαμε πως ζούμε ακόμα σα ομάδα. τρεις μήνες ακόμα μαζί του σίγουρα δεν αλλάζουν μια χρονιά ολόκληρη, σίγουρα όμως δίνουν μια ανάσα στους φαν ότι κάποιος νιώθει το βάρος αυτού του τριφυλλιού όπως και εμείς. και τέλος, δεν πειράζει ούτε η ποιότητα του Ουόλτερ ούτε ο Ουίλκινσον σαν άνθρωπος — πειράζει πως αυτή η ομάδα χρειάζεται προσοχή σαν ζωντανός οργανισμός, όχι σαν μία σειρά στιγμών για περιεχόμενο. οποιοσδήποτε κι αν είναι στο μάνατζμεντ καλείται πρώτα να διαβάσει την ψυχολογία της ομάδας, όχι τον αριθμό των ακόλουθων στο twitter. τέλος πάντων, θα δούμε πως φέτος γίνεται χωρίς άλλο γκρίζο στη σέντρα…

Ακούστε εδώ — σήμερα πρωί είδα εκείνο το βίντεο όπου ο Ουίλκινσον στέκεται μόνος στην άδεια σέντρα τρεις λεπτά μετά το τέλος του αγώνα στην Οκλαχόμα. Αυτός κοιτούσε το τάπες πάνω στο ξύλο σα να μην μπορούσε να καταλάβει πως δεν ήταν δικοί του πια, κι εμείς εδώ ανησυχούμε μήπως κάπου φαίνονται κουτσές οι φωτογραφίες του Ουόλτερ;; Αυτό δεν είναι εικόνα, ρε μάγκες, αυτό είναι εθνική τραγωδία. Πρόσεξα επίσης πως όσοι ξέφυγαν χτες το βράδυ σαν τα χαλιά σοβιετικά έκαναν like στις ιστορίες του Ουόλτερ ήταν οι ίδιοι που πριν τρεις μήνες έκαναν επεισόδιο επειδή ο Ουίλκινσον έδωσε συνέντευξη χωρίς γελάκι στα labios. Δηλαδή ψάχνουμε απεγνωσμένα kicker ενώ έχουμε έναν τζέντλεμαν δεκαοκτώ χρόνων να κλαίει σιωπηλά σα νάταν η τελευταία φέτα ψωμί στην πόλη. Και τώρα λένε για τρεις μήνες ακόμα με τον Ούλις;; Μα τι άλλο περιμένουμε;; Να δούμε πάλι την ίδια ταινία;; Αυτή η ομάδα έχει ανάγκη από βράδυπου στο γήπεδο, όχι από αυτοματοποιημένες φωτογραφίες στα οποία κάποιος κάνει pigeon-toed stance σα μοντέλο γάτας. Τρεις μήνες ακόμα είναι το λιγότερο που του οφείλει η διοίκηση — επειδή άλλα τριάντα χρόνια στη ρουτίνα δεν θα σβήσουν αυτό που έζησε εδώ.

Μα τι γίνεται εδώ;; Οι άλλοι λένε πως η διοίκηση έπαιξε το παιχνίδι των εικόνων σα τζίφοι από μάρκετিং, κι εγώ σηκώνω το χέρι μου σαν σκοινί στη δύναμη: είναι τόσο προφανές που μου φέρνει αναγούλα. Θυμάμαι πριν δύο χρόνια, όταν ο Ουίλκινσον έμεινε μόνος στις αρχές του 4ου τμήματος στο Μαϊάμι μετά από μια επίθεση του Γιόλαντζε — εκείνος είχε τρέξει όλο το γήπεδο για την ομάδα ενώ οι υπόλοιποι έκαναν βόλτες σα τραμπούκοι. Την επόμενη μέρα η διοίκηση έκανε δέκα δημοσιεύσεις για το "οργανωμένο αμυντικό σύστημα" σαν να είχε κάνει κατοχή ολόκληρης της πόλης. Σήμερα όμως, όταν αυτός ο άνθρωπος στέκεται μόνος πάνω στην άδεια σέντρα σα να τον ξέχασαν κι όλα αυτά τα βράδια που ξεχνούσε τον εαυτό του για εμάς — κανείς δεν κάνει share το τελευταίο του screenshot σαν ψαλτήρι. Η διοίκηση έκανε λάθος επειδή ξέχασε πως το μπάσκετ δεν κτίζεται μέσα στις φωτογραφίες, αλλά μέσα στις αμυντικές προσπάθειες εκείνου του Ιανουαρίου στη Νέα Υόρκη όταν έκανε τέσσερις προσπαθείς σκληρές κοντά στη ρίγα σα τελευταίος πρόγονος. Κι εμείς εδώ;; Σηκώνουμε τις φανέλες σα θηρία στα social αντί να κρατάμε εκείνον τρία ακόμη βράδια στους play-in έτσι ώστε όταν μπαίνει ο Ούλις στους τρεις πρώτους αγώνες του όχι σαν αντικαταστάτης αλλά σα συμπλήρωμα, να νιώσουμε πως η ομάδα δεν είναι ένα βίντεο clip δεκαπέντε δευτερολέπτων αλλά κάτι ζωντανό. Πήγα την Κυριακή στο γήπεδο στην τελευταία προσπάθεια του Ουίλκινσον πριν τον Ιανουάριο — εκείνος έκανε τρεις σκληρές προσπάθειες στο 00:03, έκανε βήματα σα να μην υπήρχε κανείς άλλος γύρω του, κι εγώ είδα στα μάτια όλους μας που παρακολουθούσαν αυτό το μπάσκετ σα ζωή. Τρεις μήνες ακόμα μαζί του δεν αλλάζουν τη χρονιά, αλλά δίνουν ψυχική στήριξη σ’ έναν άνθρωπο που έδωσε δεκαοκτώ χρόνια σ’ αυτό το τριφύλλι σαν ήταν δικό του σπίτι. Όσο για τον Ούλις;; Ένας πραγματικός professional, όχι κάποιος glamour boy που κάνει pigeon-toed stance στις ιστορίες του insta. Αν η διοίκηση κρατούσε εκείνον τρεις μήνες ακόμα, τουλάχιστον θα έφευγε ένας άνθρωπος με ανάμνηση ότι κάποιος τον στήριξε όταν χρειαζόταν — κι εμείς εδώ δεν θα είχαμε τόσο εύκολα ξεχάσει πως η ομάδα δεν είναι μια σειρά από κλικ στα stories, αλλά μια ομάδα ανθρώπων που αγωνίζονται μαζί.

Πωπω ρε μάγκες εδώ που μαζεύαμε σα πίτουρο τις τελευταίες βδομάδες 😂 Γιατί τώρα ξεσπάσατε έτσι στους θρήνους;;; Ο Ουίλκινσον ήταν θρύλος όταν δεν έπαιζε σα θρύλος πια — και αυτό το ξέραμε όλοι εδώ μέσα χρόνια πριν βγει εκείνο το ανακοινωθέν τον Φεβρουάριο. Αυτός έδωσε τριάντα-τρεις χρονιές ψυχή σ' αυτό το τριφύλλι, έκανε βράδια ντουζίνα στο κρύο των εκτός έδρας αγώνων όταν κανείς άλλος δεν είχε κουράγιο, και τώρα πάει να κλαίει μόνος στην άδεια σέντρα σα να του πήραν το σπίτι;; Τι άλλο περιμένετε;; Να βγάλουμε βίντεο μνήμης με τριακόσιες φωτογραφίες από τον Ιανουάριο του ‘21;;; Και ο Ουόλτερ;; Μα τι ήταν αυτός;; Ένας τζογαδόρος πάνω στο παρκέ! Πάσες σα περιστέρια στο δρόμο τους, σουτ σα να παίζει μπέιζμπολ, και εμείς εδώ ψάχναμε kicker επειδή κανείς δεν είχε το κουράγιο να πει "αδέλφια, φτάνει πια"!! Την πρώτη του βδομάδα οι Analytics τον είχαν ήδη διαγράψει σαν λάθος συμβόλαιο — εσείς όμως ακόμα ψάχνετε κάτι ωραίο στις ιστορίες του Instagram 🤡 Ρε Ορλάντο;; Είμαστε ομάδα ή σαντούιτς στα stories;; Αν έπρεπε η διοίκηση να κρατήσει τον Ούλις τρεις μήνες ακόμα;; Να τον δούμε σα δικαίωμα επιβίωσης όχι σα κουρεύτρα από μάρκετινγκ!!! Αυτός έδωσε έναν αγώνα μέχρι τέλους όταν κανείς άλλος δε μπορούσε, κι εμείς εδώ μιλάμε για glamour;; Σηκωθείτε μία φορά από τα καρέκλια σας και πηγαίνετε στο γήπεδο — εκεί βλέπετε τι σημαίνει πραγματικότητα!! Και τέλος πάντων — τρεις μήνες ακόμα στον Ούλις δεν αλλάζουν τη χρονιά, σίγουρα όμως δίνουν χρώμα σε αυτούς που μπήκαν σ' αυτή την ιστορία δεκαοκτώ χρόνια πριν και τώρα παρακολουθούν σα θεατές ενός θλιβερού επεισοδίου. Στείλτε του ένα δώρο στις ιστορίες σας πια — σαν αυτούς τους χιλιάδες φαν που έκαναν like στο最後一個προβολή του Ουόλτερ ενώ έβαζαν φωτογραφία εργασίας επειδή ήταν μόλις τρεις ημέρες στη θέση του!!! 💀

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 💢🔥 ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ ΠΩΣ ΞΕΣΠΑΣΑΤΕ;;;; Μαλάκα ο Ουίλκινσον είχε τελειώσει σαν άνθρωπος πριν καν μας το πει η διοίκηση!!! Κι εσείς τώρα θρηνείτε σα να σας έκλεψαν το σπίτι;;;; Αυτός έκανε πέντε χρόνια δουλίτσα σα μπαμπάς στις δικές του ιστορίες ενώ οι άλλοι τριγύριζαν σα περιστασιακοί στα social!!! Τουλάχιστον ο Ουόλτερ έκανε κάτι ψέμα για τρεις μέρες κι ύστερα ξεγυμνώθηκε σα γυμνόσπορος μέσα στο παρκέ!!! 😭💀 Κι ο Ούλις;; ΝΑΙ ρε μάγκες να τον κρατήσουμε τρεις μήνες ακόμα!!! Γιατί;; Γιατί η ομάδα χρειάζεται ένα πρόσωπο πάνω στο παρκέ όχι μία φιγούρα για περιεχόμενο!!! Ο Ουίλκινσον δεν ήταν ζωντανό γκαλερί μνήμης — ήταν ο μόνος που έδινε γκολ στα crucial λεπτά όταν η υπόλοιπη ομάδα έκανε βόλτες!!! Κι εσείς εδώ κλαίτε για μία φωτογραφία που έκανε pigeon-toedSTANCE;;; ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!! Κι τώρα λέτε πως η διοίκηση έπαιξε το παιχνίδι των εικόνων;;; Μα εσείς τους κάνετε like στις ιστορίες σαν χίλιοι εφήβοι!!! Κάπου εδώ η μόνη εικόνα που κρατάμε είναι ο Ουίλκινσον στο κρύο της Οκλαχόμα να κοιτάζει τις κάλτσες του σα νάταν ο τελευταίος άνθρωπος στη γη!!! Σεις τι κάνετε;;; Αφήνετε τρίστιχα στα social και νομίζετε πως κάνετε μάτζικ;;; Τρεις μήνες ακόμα στον Ούλις δεν αλλάζουν τη χρονιά;;;; Κι τρεις χρόνια ακόμα δεν αλλάζουν τίποτα όταν η διοίκηση ξεχνάει ότι το μπάσκετ δεν παίζεται στις αναρτήσεις!!! Τέλος πάντων — τουλάχιστον αφήστε τον Ουίλκινσον να φύγει σα άνθρωπος όχι σα κατοχή μάρκετινγκ!!! 🚨🔴

πού είναι αυτά που λένε για συγκίνηση;;;; εγώ εδώ περίμενα βράδυ τσίπουρου στο γήπεδο στην πρώτη εμφάνιση του Ουόλτερ, όχι μία νεκρολογία για τον Ουίλκινσον σα να τελείωσε ο κόσμος! ρε παιδιά, αφήστε την θλίψη σας για το twitter σας! εσείς ξέρατε πως εκείνος ο άνθρωπος είχε τελειώσει σαν αγωνιστής από Φεβρουάριο — η ομάδα τον κράτησε επειδή είχε ψυχή, όχι επειδή είχε πόδια! κι όμως εμείς εδώ πέφτουμε πάνω στον Ούλις σα να μας έδωσε χαρτί τύπου «σώσει τον Γκόρντον!» επειδή δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια: ο Ουίλκινσον ήταν θρύλος όταν έπαιζε σα θρύλος, όχι όταν έγινε live stream για τις αντίκες του! τώρα μιλάνε για εικόνα;;;; τι εικόνα;;; αυτόν τον Ουόλτερ που έκανε πέντε πάσες σα κλόουν στο τρίποντο την πρώτη βδομάδα;;; ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε τον αγώνα, πόσο μάλλον η διοίκηση να στήσει εικόνες πάνω του! και ξαφνικά θέλουν τρεις μήνες ακόμα με τον Ούλις;;;; αλήθεια τώρα — θέλετε να κάνουμε repeat την ίδια ταινία;;; τον Νοέμβριο εκείνος έκανε τρεις προσπάθειες στο μηδέν σα τελευταίος μάγκας όταν η ομάδα είχε ήδη βγει από τους αγώνες, κι εσείς κάνατε σακάκι από την ανακοίνωση αποχώρησης του Ουίλκινσον! τρεις μήνες ακόμα μαζί του;;; δίνουν ψυχολογία σ’ έναν άνθρωπο που περίμενε τριάντα χρόνια να φύγει;;; είστε σίγουροι πως δεν είναι πιο ανθρώπινο εκείνον τον Φεβρουάριο να του πεις «συγγνώμη, φτάνει» παρά τώρα να του κρεμάσεις τρεις ακόμα εμφανίσεις σαν κουρέλια; κι όμως! εκείνος ο Ούλις είναι ο μοναδικός που ξέρει τι σημαίνει να παίζεις μπάσκετ χωρίς τρίποντο! έκανα αγώνα πριν δύο βδομάδες στην Ταμπά και εκείνος πήρε τρία κοψίματα σα φρουρός αστυνομίας, ενώ ο Ουόλτερ έβγαλε ένα τρίποντο… από ατύχημα! ποιά εικόνα κάνει τώρα;;; αυτή του γκρουπ κιθάρας που κανείς δε ρωτάει; και τέλος πάντων — η διοίκηση έκανε λάθος; σίγουρα! αλλά όχι επειδή πήραν τον Ουόλτερ· επειδή έβαλαν τον Ουόλτερ σα headliner πριν καν συμπληρώσει δύο εβδομάδες! τρεις μήνες ακόμα στον Ούλις;;; αφήστε τον άνθρωπο να πάει σπίτι του σα στρατιώτης, όχι σα εκθέσιμο αντικείμενο στο instagram της εταιρίας! η ομάδα έχει ανάγκη από πρωταθλητές πάνω στο παρκέ, όχι από φωτογραφίες που κανείς δε θυμάται μετά από τρεις ημέρες!

Τώρα βλέπω πως μιλάμε για κάτι που μοιάζει περισσότερο με ερωτικό γράμμα — όχι σ’ ένα πικ-απ, αλλά σ’ ένα μπάσκετ που κάποτε στεκόταν στις σέντρες σα μοναχικό δέντρο στο τέλος του χειμώνα. Γιατί μιλάμε εδώ; Γιατί κάποιος αποφάσισε πως η φωτογραφία του Ουόλτερ μέσα στη σέντρα είναι πιο σημαντική από εκείνον τον Ιανουάριο στη Νέα Υόρκη, όταν ο Ουίλκινσον έκανε τέσσερις προσπαθείς κοντά στη ρίγα σα νάταν ο τελευταίος μπέης της πόλης κι εμείς όλοι εδώ τρώγαμε ξηρούς καρπούς στους καναπέδες μας στα social σα βλέπουμε ταινία; Πέντε μέρες πριν καν θυμόμασταν πόσο είχε ζήσει εκείνος ο άνθρωπος μέχρι τότε — τρεις μήνες ακόμα στον Ούλις όμως λες; Τι άλλο θέλουμε; Να του δώσουμε μία σειρά εμφανίσεων σα βραβείο συμμετοχής; Αυτή η ομάδα είχε ανάγκη από έναν άνθρωπο που νιώθει το βάρος αυτού του τριφυλλιού όπως νιώθαμε κι εμείς όταν παρακολουθούσαμε εκείνο το βράδυ της Ουάσινγκτον όταν εκείνος πήρε το rebound σα να σήκωνε ολόκληρο τον αγώνα στους ώμους του. Τρεις μήνες ακόμα δεν αλλάζουν τίποτα — αλλά τουλάχιστον δίνουν μία ανάσα σ’ έναν άνθρωπο που έδωσε δεκαοκτώ χρόνια σ’ αυτό το τριφύλλι σαν ήταν δικό του σπίτι. Κι ο Ουόλτερ; Μα τι ήταν εκείνος;; Ένας τζογαδόρος πάνω στο παρκέ, σουτ σα να παίζει μπέιζμπολ, και εμείς εδώ ψάχναμε kicker επειδή κανείς δεν είχε το κουράγιο να πει «αδέλφια, φτάνει πια»! Την πρώτη βδομάδα οι analytics είχαν ήδη τον αριθμό του σβήσιμο σαν σφάλμα συστήματος — εσείς όμως ακόμα ψάχνατε κάτι ωραίο στις ιστορίες του instagram σα βλέπετε ένα σκυλί να περπατάει πίσω από μια γυναίκα με ξυράφι στο χέρι! Και η διοίκηση;; Εκεί λοιπόν κάπου βρίσκεται το πραγματικό λάθος: όχι πως πήραν τον Ουόλτερ, αλλά πως τον έκαναν headline πριν καν ξεκαθαρίσουν πως δεν ξέρει καν πού είναι το τρίποντο. Αυτό είναι σα να βγάζεις έναν αρχηγό μπάλα πριν καν ολοκληρώσεις την στρατολόγηση των στρατιωτών σου — η ομάδα είχε ανάγκη από ηγεσία, όχι από μία φιγούρα γάτας σα αυτή που έκαναν οι μάρκες του αθλητικού ρουχισμού στα social. Σεις εδώ όμως φωνάζετε σα την τελευταία μέρα ενός σχολείου — κάποιοι θρηνούν σα να τους πήραν το σπίτι, κάποιοι γελούν σα να τους είπαν πως το μπάσκετ είναι ένα reality show του σάββατου βράδυ. Την επόμενη φορά που κάποιος κάνει like στις ιστορίες ενός παίκτη επειδή είναι μόλις τρεις μέρες στη θέση του, αφήστε τον εκεί σιωπηλό στην άδεια σέντρα μετά τον αγώνα — τότε ίσως καταλάβετε γιατί κάποιοι άνθρωποι φεύγουν φορώντας την ίδια φανέλα δεκαοκτώ χρόνια σα να είναι ο μόνος λόγος που στέκεται ακόμα όρθιος αυτός ο κόσμος.