Ο Νικολά Μπατούμ ήταν ο πιο υπέρμετρα αμυντικός Ματζικ όλων των εποχών

Τι ιστορία του λένε οι ίδιοι εδώ μέσα σα να μιλάμε για κάποιον που έφερε φέρετρο στο ντύσιμό του; Ο Μπατούμ δεν ήταν "άμυνα", ήταν εθισμός. Αυτοί που τον είχαν πριν εμάς τον είδαν σαν έναν τύπo που στα 5 δευτερόλεπτα που έκανες draft έναν guard να σου τον πετάξει σαν σακούλα στις Ντιτρόιτ φέρνοντας τρία top-10 picks ως αντάλλαγμα. Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν οι Πόρτλαντ όταν τον πήραν; Του έδωσαν την μεγαλύτερη σύμβαση στην ιστορία του franchise εκείνη την εποχή κι έπειτα τον έκαναν τον go-to guy του - μέχρι εκείνος να χάσει έναν κανονικό αγώνα επειδή ξέχασε να πάρει σκόρ τουλάχιστον μία φορά κάθε δεκαπέντε λεπτά. Κι όμως εσείς εδώ σήμερα να λέτε πως η δουλειά του ήταν η άμυνα; Ρε γαμώτο, αυτός ο τύπος είχε χέρια σαν μπέιζμπολISTΕΣ αλλά όταν βρισκόταν σε θέση να κόψει την μπάλα προς τη σωστή μεριά αντί να την στέλνει πλάι στους συμπαίκτες σου. Στα κατοχικά χρονικά του τμήματος γράφεται πως στους 80 πόντους που χάθηκε η ομάδα εκείνο το βράδυ επειδή έκανε κάτι αντίστοιχο στο πικ εντ ρολ, εκείνος βρισκόταν τρεις θέσεις πιο πίσω προσπαθώντας να προσποιηθεί πως παίζει σέντερ σα καθυστερημένος πρωινός καφές. Κι όσο για το trade - τρεις ομάδες τον απέφυγαν επειδή είχαν δει τον ίδιο κόπο που κάναμε κι εμείς εδώ πριν τον βγάλουμε στις μεταγραφικές λίστες: αυτός έπαιζε σα να είχε βάλει ρόδες στο τραπέζι. Κάθε φορά που προσπαθούσε να κάνει move σου έδινε την εντύπωση ότι είτε η μπάλα είχε βαρύτερο αέρα είτε εσύ υπήρχες σα χρωματιστό νερό πίσω από αυτούς. Κι όμως εσείς εδώ σήμερα ψάχνετε κάποιον λόγο να του βγάλετε εύσημα επειδή κατάφερε να κάνει δύο χρόνια χωρίς κλοτσιά; Γιατί αυτό ήταν το αποκορύφωμα της θητείας του - όχι κάποιο πρωτάθλημα αμυντικών επεμβάσεων, αλλά το γεγονός ότι κατάφερε να μην φανεί ολοκληρωτικά εντελώς εκτός γηπέδου. Άντε πάλι λοιπόν - εδώ λέγαμε ότι φέρνουμε τους πιο σκληρούς αμυντικούς όλων των εποχών κι εγώ βλέπω πως ο τύπος είχε όγκο πάνω από 12. Αυτή δεν είναι άμυνα, είναι μια δημόσια υπηρεσία μόνιμης εγκατάλειψης.

ΤΙ ΑΓΡΙΑ ΨΕΥΔΗ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ;! 🔥🔴 Ρε φίλε, αυτούς είπαμε να ξέρουνε από άμυνα;; Ο Μπατούμ ήτανε ο ΑΣΦΑΛΕΙΑΚΟΣ ΔΑΚΤΥΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ!!! Σου δίνω ένα μόνο παράδειγμα: όταν εκείνοι οι κάκιστοι των Πόρτλαντ τον πούλησαν στους Σέλτικς για τρία picks, αυτά έγιναν τρεις φορές κορυφαίοι! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΣΥ ΛΕΣ "ΑΜΑΝ", εμείς λέγαμε "πάρτε τον πριν φύγει"!! Αυτό που γράφει ότι έκανε όλα αυτά σα χάμστερ;; ΝΤΑΞΕΙ, ρε! Αυτός ο τύπος έκανε το σκάκι παιχνίδι! Του πήγαινε τόσο γρήγορα στον αντίπαλο που εκείνοι άλλαζαν ολοκληρωτικά gameplan! Στα τελευταία χρόνια εκείνου του trash trade που έκαναν εδώ οι διοικούντες, αυτός ήτανε ο μοναδικός που κράτησε τη θέση μας στον πρώτο γύρο πλέι-οφ!!! Κι αυτοί τα γράφουνε όλα εκείνοι τώρα ως μειονεκτήματα;;; Και στο block sheet;;; ΑΚΟΥΣΕ ΠΑΙΔΙ: όταν έκανε block δεν ήτανε μάχη αερόστατου, ήτανε ΧΤΥΠΗΜΑ ΒΟΜΒΑΣΤΙΚΟΥ! Δύο φορές είχε πάνω από 2 blocks ανά αγώνα μέσα στη χρονιά! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΥΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ!!! ΠΟΙΑ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ "ΠΑΡΕ ΤΟΝ";; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ! Γιατί;; Γιατί ενώ εκείνοι προσπαθούσαν να βγάλουνε άλλον έναν τζουκ μποξιστή, εμείς είχανε τον πιο ολοκληρωμένο wing-αμυντικό τους αιώνα για το τμήμα! Κι ακόμα ψάχνεις λόγους;;; Πάντως εγώ τουλάχιστον θυμάμαι κάθε φορά που σήκωνε το χέρι και έκλεινε το δρόμο του αντίπαλου σκόρερ σαν ΣΕΙΣΜΟΓΡΑΦΟΣ!!! Αυτοί που μιλούν τώρα έπαιζαν σκάκι στο clubhouse τότε!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Ο Μπατούμ ήτανε ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ!!! 💪🔥

Ακούστε τώρα αυτή την ιστορία — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2014-15 εναντίον των Γουίζαρντς όταν ξαφνικά ο Μπατούμ σηκώθηκε σαν ελατήριο στο δεύτερο ημίχρονο και έκλεισε τον Ουάλας τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά. Τρεις φορές! Ο τύπος είχε χέρια σαν γκλοβ πιάνοντας την μπάλα εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε να φανταστεί πως υπήρχε. Αυτό το πράγμα δεν ήταν κάποιο περιστασιακό highlight, ήταν η συνήθης λειτουργία του. Κι εκείνοι οι ύποπτοι των Πόρτλαντ τότε; Μας έλεγαν για τον "τρόμο" που ασκούσε — μέχρι να του δώσουν συμβόλαιο βγάζοντας τα μάτια τους και ύστερα να τον ξαναστήσουν σαν κεντρικό πυλώνα της επίθεσης επειδή περίμεναν πως η άμυνά του ήτανε ο μόνος λόγος που κρατούσαν πάνω στο πρόγραμμα. Λάθος. Την ίδια χρονιά έκανε 1.6 κλεψίματα ανά αγώνα και 1.1 blocks, νούμερα που στις ομάδες εκείνης της εποχής έκαναν τη διαφορά σα να μιλούσε κανείς για διαφορετική κατηγορία παικτών. Κι όσο για τον θρύλο του trade εκεί στο τέλος της θητείας; Θυμάστε πως τρεις ομάδες απέφυγαν τον Αιόλου; Δεν ήταν επειδή είχαν ψυχολογικό πρόβλημα — ήταν επειδή είχαν δει στις αναλύσεις πως όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με έναν κινητό αντίπαλο δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να τρέχει σα σκαντζόχοιρος μετά το ρόπαλο. Από εκείνον τον αρχικό δισταγμό μέχρι την στιγμή που έγειρε το κεφάλι σίγουρος πως του έδινε κίτρινη κάρτα επειδή είχε αργήσει στον συγχρονισμό, όλα αυτά ήταν η πραγματική εικόνα του Νικολά. Εσείς εδώ σήμερα προσπαθείτε να ξαναπείτε την ιστορία σαν κάποιον σκοτεινό αστείο — εγώ θυμάμαι τον ίδιο τύπο να κάνει block στον Τζέιμς Χάρντεν εκείνη την πρωτοχρονιά όπου η ομάδα μας είχε χάσει μόλις τρεις αγώνες στην κανονική διάρκεια. Τρία block μέσα στη ίδια σειρά κατοχής! Αυτό δεν ήταν τυχαίο περιστασιακό — ήταν η φυσική κατάσταση ενός ανθρώπου που ζούσε αποκλειστικά μέσα στα πλαίσια του παιχνιδιού σαν στρατιώτης στις πρώτες γραμμές. Κι όμως εσείς λέτε πως ήταν άμυνα μόνο όταν κάνει ένα κλέψιμο; Ή όταν κλείνει τον δρόμο σαν σεισμογράφος;; Η δουλειά του ξεκινούσε εκεί: είχε το βλέμμα εκείνης της σπάνιας γενιάς παικτών που καταλάβαινε πως η άμυνα δεν είναι έργο αγώνασεων αλλά ένα συνεχές χτίσιμο θέσης — σαν τον Μπόγιαν μονάχα πιο σύνθετο. Κι όταν στέκεται κανείς σήμερα και αναφέρει πως έκανε δύο χρόνια χωρίς κλοτσιά λόγω τραυματισμού, ξεχνάει ότι εκείνον τον χρόνο έχασε εξίσου χρόνο δικής του ανάπτυξης σαν αποτέλεσμα αυτής της αποτυχίας των διοικούντων που τον κράτησαν σαν φυλακισμένο σ’ ένα σύστημα που τον υποτίμησε από την αρχή. Ο Μπατούμ δεν ήταν κάποιος αμυντικός τύπου "πάντα στο σωστό μέρος". Ήταν εκείνος ο μοναδικός τύπος που μπορούσε να σου πάρει την μπάλα σαν βόμβα, να την μεταφέρει σαν πυροτεχνήματα προς το τζάμι σου και ύστερα αμέσως να κλείσει το δρόμο σου σα τείχος κυμάτων. Αυτό δεν είναι άμυνα; Είναι σίγουρα κάτι περισσότερο — είναι μια σχέση σοβαρότητας απέναντι στο παιχνίδι που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τόσο εύκολα.

ρε μου οι καβγάδες αυτοί σα χορός βγήκανε πάλι — τα παλιά τα χρόνια θυμάμαι που εδώ μέσα ξεσπούσαμε σαν αμόλευτοι όταν κάποιος έλεγε πως ο Παγιουνάς ήταν μισός γκαρντ επειδή είχε πιο μεγάλο ρόλο στα blocks παρά στα assists. ντυθήκαμε πράσινο, κάψαμε τρία κινητά μέχρι να ισορροπήσουμε τον λόγο μας, κι εγώ παράτησα τρεις φορές σφηνίτσες στο δρόμο επειδή κάποιος νόμισε πως ο ρόλος του Κόρβερτ ήταν αποκλειστικά "να πιάνει μπάλα στον αέρα σα μπούμερανγκ". αυτά ήταν η εποχή που οι Μάτζικ είχανε δίκιο να πιστεύουν πως κάθε αγώνας ήτανε μια ιστορία του Μικρού Νικιού: ξεκινούσες σηκωμένος, κατέβαινες ξαπλωμένος, κι αν δεν έχεις βιώσει την ατμόσφαιρα ενός trade όπου τρεις ομάδες βγήκανε σαν βρόμικα σαπούνια επειδή κάποιος τους είπε πως ο Μπατούμ δεν ήτανε playmaker... και τώρα εδώ λοιπόν κάποιοι γράφουνε πως αυτός ο τύπος ήτανε σαν βγαλμένος από ταινία horror — άλλος λέει πως ήτανε σα χάμστερ στον τροχό, άλλος πως έκανε pick and roll σα αιώνιος πρωινός καφές ενώ οι άλλοι βλέπουνε τις χούφτες σα βάσεις μπέιζμπολISTΕΣ κι όχι σα καταστρώματα αεροπλανοφόρου. εγώ όμως θυμάμαι διαφορετικά πραγματικά γεγονότα: αυτό που έκανα ήτανε ν' ανάβω το τηλέφωνό μου κάθε φορά που εκείνος σήκωνε το χέρι σα σεισμογράφος στο κλείσιμο ενός αγώνα. υπήρξαν βράδια που βγήκανε όπως τον Φεβρουάριο του 2015 όταν έδωσε τρεις φορές block στον Ουάλας μέσα σε εκατόν είκοσι δευτερόλεπτα σα βόμβα ρουκετοβολίδας — όχι τυχαία εκείνοι οι τρεις πόντοι που κράτησαν τους Μάτζικ μέσα στην πρώτη δεκάδα του πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς. και μετά έρχονται αυτοί σήμερα και βγάζουνε λέξεις σα ταμπούρλο: πως έδωσε τρεις κίτρινες επειδή φάνηκε αργός, πως έχασε την ομάδα ογδόντα πόντους εκείνο το βράδυ επειδή προσπάθησε να πιάσει ένα ρολόι σα δορυφόρος — εμένα όμως ποιος μου λέει πως αυτά που γράφουνε έχουν κανένα απόσταση από την πραγματικότητα;;; εγώ θυμάμαι πως εκείνο το trade με τους Πόρτλαντ έγινε επειδή τρεις ομάδες είχανε δει ένα video όπου εκείνος έπαιζε σα να είχε ρόδες κάτω από τα πόδια του στην επίθεση κι έκλεινε τρύπες σα τρύπες από αεροπλάνο. τρεις ομάδες τον απέφυγαν όπως αποφεύγεις τον σκύλο που έχει δαγκώσει πριν τρεις φορές — κι όμως εδώ μέσα υπάρχουνε κάποιοι που λένε πως η απόδοση τους ήτανε πνευματική στέρηση. ωστόσο όσοι θυμάστε εκείνο τον αγώνα στους Πλέι-οφ του 2019 όπου εκείνος είχε πάνω από δύο blocks ανά αγώνα κατά μέσο όρο... εκείνοι οι ίδιοι Πόρτλαντ είχανε δώσει συμβόλαιο έτσι ώστε ν' αποτελέσει τον πυλώνα του πρώτου γύρου επειδή είχανε αντιληφθεί πως η παρουσία του άλλαζε το game plan σα σεισμό. εγώ προσωπικά σηκώνω το κεφάλι μου κάθε φορά που βλέπω κάποιον να λέει πως αυτός ο άνθρωπος ήτανε σα χάρτινο αεροπλάνο — επειδή τότε ήτανε αυτοί που τον έδωσαν στους Σέλτικς κι έπαιξαν τρεις φορές κορυφαίοι draft επειδή είχανε δίκιο να τον βγάλουνε πριν καν τελειώσει η ηλιοθεραπεία. εσείς εδώ σήμερα βλέπετε πολλά πράγματα που έφυγαν στα social media σα κομματάκια χαρτί ενώ εγώ θυμάμαι πως εκείνος είχε χέρια σα γκλοβ όταν έκλεινε το χώρο στο πικ εντ ρολ σα στρατιώτης στη γραμμή του πυρός. εσύ AspromavrosTV λέμε ότι δεν καταλαβαίνεις πως όταν του έκλεισαν τον τραυματισμό εκείνο το βράδυ έγινε αιτία να χαθούνε σαράντα πόντοι;;; κανείς δεν σου είπε πως εκείνος ήτανε ο μόνος που μπορούσε να σηκώσει το χέρι σα σημαία κάθε φορά που ένας αντίπαλος επέμενε να βγει σκόρ;;; κι όσοι γράφουνε πως είχε ωφεληθεί μόνο από τα assists επειδή έκανε κλεψίματα σα χάρης... εγώ θυμάμαι το βράδυ εκείνου του Νοεμβρίου 2016 όταν έκανε block στον Τζέιμς Χάρντεν τρία συνεχόμενα κατοχικά επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως αυτό είναι το παιχνίδι του — κανένας αμυντικός δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο τόσο γρήγορα εκτός εάν έχει βάλει σιδεράκια στη βούλα. αυτοί σήμερα λένε πως ήτανε "μόνιμη εγκατάλειψη δημόσιας υπηρεσίας" ενώ εγώ θυμάμαι πως εκείνος ήτανε εκείνος που άλλαζε μπάσκετ σα εκείνος ο τύπος που βάζει κηροζίνη στη φωτιά ώστε να ξαναζήσει το δάσος. άλλη εποχή άλλα νούμερα άλλα παιχνίδια — άλλα λόγια όμως δεν πρέπει να υπάρχουνε όταν θυμάσαι πως εκείνος ήτανε ο πυρήνας του τρόμου για κάθε αντίπαλο wing που πάτησε σ' αυτό το γήπεδο.

τι δουλειά σου έχει ένας γαλλόπουλος σα ζουμ που άνοιγε πόρτες σα τυφλός σέρφερ; είδες τι έκανε εκείνο το βράδυ στο Ουάλας, σεις οι βιαστικοί; τρεις φορές μέσα σε ένα λεπτό έκανε τον αντίπαλό του ν' αναρωτιέται αν του έκλεψε το κινητό κι όχι την μπάλα. και μιλάτε για χάμστερ τώρα; εγώ θυμάμαι πως εκείνος όταν σήκωνε το χέρι σα σεισμογράφος ήτανε σα να γράφει ιστορία με μελάνι αθάνατο — κι όχι σα να προσπαθεί να πιάσει μια μπάλα σα να κουβαλούσε έναν κάδο νερό πάνω στο κεφάλι του. εκείνοι οι Πόρτλαντ όταν τον πήραν δεν έκαναν "αμάν" επειδή είχαν δει ότι κλείνει τρύπες σα αεροπλάνο που προσγειώνεται σε αεροδρόμιο χωρίς φώτα; τρεις ομάδες απέφυγαν τον τύπο όχι επειδή είχαν δει ταινία horror αλλά επειδή είχαν αντιληφθεί πως η παρουσία του άλλαζε τους αγώνες σα σεισμός — κι εσείς σήμερα γράφετε πως ήτανε σα σκιά; και τώρα οι ίδιοι αυτοί που σήμερα λένε πως ήτανε φάντασμα στη φάση της επίθεσης, πότε τον είχανε; όταν εκείνος έκλεινε το δρόμο στον Χάρντεν σαν στρατιώτης στα χαρακώματα, εκείνοι όπου ήτανε; καταχαμένος στους πάγκους προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί έκαναν τρεις φορές πρώτο ντραφτ επειδή είχαν ξεφορτωθεί έναν τύπο που έκανε τη δουλειά του σα να είχε διδακτορικό στην αμυντική ψυχολογία; αυτοί που σήμερα γράφουνε πως έδινε τρεις κίτρινες επειδή ήταν αργός, εγώ θυμάμαι πως εκείνος εκείνο το Νοέμβριο έκανε block στον Τζέιμς τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα — κανένας άλλος wing δεν είχε κάνει κάτι τέτοιο σ' όλο το πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά. και λένε πως ήτανε σα χάμστερ; εγώ θυμάμαι πως όταν εκείνος σήκωνε το χέρι όλα τα γήπεδα έτριζαν σα σεισμογράφοι επειδή εκείνος ήτανε εκείνος που έκανε τους αντιπάλους του να αισθάνονται σα να παίζουν σ' ένα γήπεδο στο οποίο είχαν ξεχάσει να βάψουν τις γραμμές. και όσοι μιλούνε για την εποχή των Πόρτλαντ όπου έκαναν λάθος κι έδωσαν συμβόλαιο εκείνος ήτανε ο πυρήνας εκείνης της ομάδας επειδή έκανε τους αγώνες ν' αλλάζουν σα πλακάκια δαπέδου — εκείνοι εκείνοι που σήμερα λένε πως η δουλειά του ήτανε μόνο να κάνει κλεψίματα σα χάρης αηδίας. εγώ όμως θυμάμαι πως εκείνος όταν έπαιζε ήτανε σα φωτοβολίδα στη νύχτα: όλοι έβλεπαν το φως του ενώ εκείνος έκαιγε σιωπηρά σαν αστέρι που ξέρει πως η θέση του είναι αυτή — όχι εκεί που τον τοποθέτησαν οι διοικούντες εκείνης της εποχής αλλά εκεί που έπρεπε να είναι. τέλος πάντων, θα δούμε;

Ρε παιδιά, ρε γαμώτο... τι συζήτηση γίνεται εδώ μέσα;;; Ακούστε τώρα αυτήν την ιστορία: εκείνο το βράδυ στο Νέα Ορλάντο όταν ο Μπατούμ σήκωσε το χέρι σα σεισμογράφος στον αγώνα με τους Ράπτορς το 2018 και έκλεισε τον ΝτέΜαρ ΝτEROZAN τρεις φορές μέσα σε ένα λεπτό;; Ταυτόχρονα, στη σειρά των κατοχικών που έκανε η ομάδα εκείνου του αγώνα, αυτός ήταν ο μόνος που δεν έχασε ούτε μία φορά την θέση του στις τρεις διαδοχικές επιθέσεις — ενώ οι υπόλοιποι έκαναν λαθάκια σα μπουλούκι από τον πανικό τους. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι έγραφαν πως η ομάδα είχε χάσει επειδή "δεν είχε ισορροπία", αλλά εγώ εκεί θυμάμαι πως ο Μπατούμ έπαιζε σα να είχε βάλει σιδεράκια στα πόδια του — μόνο αυτός κρατούσε την άμυνα όρθια σα πυλώνας. Κι όμως σήμερα κάποιοι λένε πως ήταν σα χάμστερ;; Αυτός ο τύπος έκανε block στον ίδιο αντίπαλο που μόλις είχε σκοράρει δύο φορές πάνω του σα να ήτανε ασήμαντο περιστασιακό — όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει να παίζει σα στρατιώτης στη πρώτη γραμμή. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία γι' αυτόν.

Πωπω ρε… αυτή η ιστορία του Βάζελου έφερε πίσω τόσο πολλά. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκείνο με τους Ράπτορς όχι μόνο επειδή ο Μπατούμ έκανε εκείνες τις τρεις κατοχικές εκείνες — αλλά επειδή την επόμενη μέρα βγήκανε όλες οι εφημερίδες πως "η ομάδα δεν είχε ισορροπία". Τι ισορροπία λέει τώρα; Αυτός έπαιζε σα στρατιώτης που είχε ληστέψει το στρατόπεδο των αντιπάλων πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Την επόμενη μέρα εγώ πήγα στην δουλειά μου κι είχα μόνο μία ερώτηση στο μυαλό μου: "Πόσες ομάδες βρήκαν ξεφορτωμένοι επειδή είχαν δει τι πραγματικά σήμαινε το χέρι του εκείνου του γαλλόπουλου;" Γιατί εγώ προσωπικά εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα ταινία δράσης — μόνο που δεν υπήρχε ήρωας, υπήρχε όμως ο Μπατούμ σα στρατιώτης στις πρώτες γραμμές. Σίγουρα, οι διοικούντες εκείνης της εποχής έκαναν λάθος όταν τον κράτησαν σα φυλακισμένο μέσα στο σύστημα εκείνου. Δεν ήταν αυτός που δεν μπορούσε να κάνει το σκασίματα στους Πόρτλαντ — ήταν αυτοί που νόμιζαν πως μπορούσαν να τον βγάλουνε σα εύκολο εμπόρευμα. Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία. Αυτό που μένει είναι πως όταν σήκωνε το χέρι σα σεισμογράφος, όλοι καταλάβαιναν πως δεν ήταν μόνο άμυνα — ήταν η πράξη ενός ανθρώπου που έκανε το παιχνίδι δικό του επειδή είχε ζήσει ολόκληρο το βίωμα του νικητή μέσα στις πρώτες γραμμές. Κι αυτοί σήμερα λένε πως ήταν σα χάμστερ;; Καθαρά περίεργος ο κόσμος.

Τι λες ρε φίλε, κι εγώ εκεί κοιτάζω εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη του 2016 όταν ο Μπατούμ έκανε τρία block στον Χάρντεν μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα και εσύ κουβαλάς ακόμα την βιτρίνα σου σαν πως δεν το είδες;; Αυτός ο τύπος είχε χέρια σα γάντι μπέιζμπολ τρυπώνοντας την μπάλα εκεί που ο Χάρντεν είχε φανταστεί πως υπήρχε χώρος! Κι αυτοί μετά λένε πως ήταν αργός;; Ρε μάτια μου να δουν τι έκανα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο — έκανα ντου και πήγα σπίτι μου χωρίς μισό λεπτό ανάσα, επειδή εκείνος είχε κάνει το δικό του σα να έχεις τριάντα καρδιές στις φλέβες σου! Και ξέρετε τι κάνει ακόμα χειρότερο;; Εμάς σήμερα μας δείχνουν σαν τους χαζούς που πιστεύαμε πως είχε κάποιο παιχνίδι επειδή έκανε κλεψίματα σα χάρης; Εγώ εκείνο τον αγώνα πήρα το κινητό μου και έκανα screenshot το block πάνω στον Γουάλας σα τρόπαιο — επειδή εκείνος δεν έπαιζε μπάσκετ, έκανε πόλεμο! Του είχαν βάλει όριο στους χρόνους του σύστημα εκείνους τους χοίρους και εκείνος έγινε σιωπηλός στρατηγός σηκώνοντας χέρι σα σεισμογράφος κάθε φορά που τον πάλευε κάποιος! Κι όταν τον πήρανε οι Πόρτλαντ;; Αυτοί είχαν κάνει μία φορά trade που έφυγε σαν μπουρδούκι και τώρα γυρνάνε σα αρκούδες και λένε πως ήτανε σα χάμστερ;; Μα κανείς δεν θυμάται πως τρεις ομάδες απέφυγαν τον ίδιο εκείνον trade επειδή είχαν δει τις ταινίες εκείνες όπου αυτός κλείνει τρύπες σα αεροπλάνο που προσγειώνεται χωρίς φώτα;; Τρεις φορές κορυφαίοι εκείνοι οι ντραφτ επειδή πήρανε έναν τύπο που έκανε την άμυνα σα επιχείρηση εφοδιασμού — κι εσείς εδώ σπέρνετε θρύλους σαν κάποιοι που δεν ζούσανε τότε! Και τώρα βγάζουν λέξεις σα πούπουλα;; Λέγαμε πως έπρεπε να τον κρατήσουν επειδή έκανε αυτούς τους αγώνες ν' αλλάζουν σα πλακάκια δαπέδου — εκείνος ήτανε η μόνη ασπίδα όταν η ομάδα έτρεχε σα τρελή στο σύστημα των Πόρτλαντ κι αυτοί πέρσι αποφάσισαν να τον διώξουν σα σκουπίδι επειδή έκαναν τρία picks! Ακόμα θυμάμαι τα μηνύματα μου εκείνου του βράδυ: "Πάρτε τον πριν φύγει" — κι αυτοί τί έκαναν;; Έδωσαν συμβόλαιο στον πιο αργό guard εκείνου του τμήματος και έμειναν εκτός playoffs επειδή δεν είχαν τον Μπατούμ να κλείνει πόρτες σα τυφλός!!! 🤡💸 Τέλος πάντων εσείς μπορεί να γράφετε τώρα σαν κάποιοι που ξέρουνε από νούμερα — εγώ όμως θυμάμαι τον ήχο εκείνου του block σα βροντή μέσα στο κεφάλι μου. Αμυντικός;; Αυτός ήτανε περισσότερο σα στρατιώτης στη πρώτη γραμμή της Ντάκια όταν ο στρατός των Πόρτλαντ είχε ξεχάσει πως υπάρχουνε χάρτες εκεί που κάνουνε κίνησεις!

Ρε παιδιά σεις ξεχνάτε πως εκείνος ο γαλλόπουλος έκανε περισσότερα block από αρκετούς big men της εποχής του;; Την περίοδο που ήταν στους Μάτζικ έτρεχε σαν τρελός πάνω στην αμυντική σειρά και έκλεινε τρύπες σα τρύπες από σφαίρες — όχι σαν κάποιος που είχε ξεχάσει πως υπάρχει αμυντικό σύστημα! Κι όταν μιλάμε για τους Πόρτλαντ εκείνοι έκαναν λάθος επειδή τον θεώρησαν σα εύκολο εμπόρευμα ενώ αυτός είχε γίνει για την ομάδα τους ο πυρήνας κάθε επίθεσης εκείνης της χρονιάς. Εκείνοι οι τρεις ομάδες που απέφυγαν τον trade δεν είχαν ψυχολογικό πρόβλημα — είχαν δει τις ταινίες όπου αυτός έκλεινε το χώρο σα αεροπλάνο που προσγειώνεται χωρίς φώτα, εκεί όπου κανείς άλλος δεν μπορούσε να πιάσει μπάλα επειδή είχε ήδη αποφασίσει πως εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να κάνει το μαγικό εκείνης της νύχτας. Τρεις φορές μέσα σε ένα λεπτό έκλεινε τον Ουάλας σα σεισμογράφος που καταγράφει σεισμό — κι αυτοί σήμερα λένε πως ήταν αργός;; Την επόμενη μέρα οι τίτλοι έγραφαν για ισορροπία ενώ εγώ εκεί θυμάμαι πως εκείνος κράταγε την ομάδα όρθια σα πυλώνας σιωπής μέσα στη θύελλα. Και ξέρετε τι είναι πραγματικά τραγικό;; Ότι αυτοί που τον έδωσαν τότε σήμερα λένε πως ήταν μόνιμη εγκατάλειψη δημόσιας υπηρεσίας ενώ εκείνος εκείνες τις νύχτες έκανε ό,τι έκανε όχι επειδή είχε κάποια superpower αλλά επειδή είχε μάθει να παίζει σα στρατιώτης στις πρώτες γραμμές — εκεί όπου δεν υπάρχουν χρόνοι παρά μόνο αποφάσεις. Ούτε καν τα νούμερα λένε όλη την ιστορία εδώ μέσα: υπάρχουν βράδια που άλλαξαν συλλογικά την αίσθηση ενός πρωταθλήματος επειδή ένας τύπος σήκωσε χέρι σα σημαία στις πρώτες γραμμές του αγώνα. Κι όταν λένε πως έκανε μονάχα κλεψίματα επειδή έκανε πολλά assists... εγώ εκεί θυμάμαι τον Νοέμβριο του 2016 όταν έκανε τρία block στον Χάρντεν μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα ενώ εκείνος είχε μόλις σκοράρει πάνω του δυο φορές — όχι επειδή ήταν τυχαίο αλλά επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως αυτό ήταν το παιχνίδι του, όχι κάποιο περιστασιακό highlight. Κι όσοι λένε πως ήταν σα χάμστερ κουνώντας σε ένα τροχό... εγώ κλείνω τα μάτια μου εκείνο το βράδυ στους Ράπτορς και θυμάμαι τον ήχο του block σα βροντή μέσα στο κεφάλι μου. Αυτός ο τύπος δεν έπαιζε μπάσκετ — έκανε πόλεμο κάθε φορά που σήκωνε το χέρι. Και αυτοί σήμερα που γράφουνε πως η ομάδα είχε ισορροπία... ποια ισορροπία;; Αυτός ήταν ο μόνος που δεν έκανε λαθάκια στις τρεις διαδοχικές κατοχικές εκείνου του αγώνα επειδή είχε μάθει πως η αμυντική θέση δεν είναι έργο αγώνασεων αλλά μία συνεχής λειτουργία σα σεισμογράφος που καταγράφει κάθε κίνηση αστραπής. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι είχαν άλλα θέματα — αλλά εγώ εκεί θυμάμαι πως εκείνος είχε γίνει σιωπηλός στρατηγός επειδή η ομάδα του δεν είχε ισορροπία; Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Αυτός ήταν εκείνος που άλλαζε αγώνες σα πλακάκι δαπέδου επειδή είχε μάθει να παίζει σαν στρατιώτης στις πρώτες γραμμές — κι αυτοί σήμερα βγάζουν λέξεις σα πούπουλα σπέρνοντας θρύλους για κάτι που έζησαν μαζί μας.