Ποιος θυμάται τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στους Μάτζικ; Εκείνος που μας έκανε να νιώθουμε σαν βασιλιάδες!

Γυρνάω στο Αμέλιο πρώτη φορά το ’12 σα χαράτσι ζεστό σαν τον δικό τους αγώνα εκείνον άγριους ηλιόλουστους Μάηδες… ήταν σα ζωή την ένιωθες στην αναπνοή σου όταν εκείνος βγήκε στο παρκέ ΚΑΙ φώναξα μαζί με τον Πανούτσο κάτω από τις κερκίδες σα βγήκε πρώτος φορά εκείνος ο γκολιάθ βρε παιδί μου στον αριθμό 34!!! 🔥💪😱 Μέχρι τότε οι Μάτζικ ήταν ένα όνομα που έχανα συνέχεια στους γύρους των playoffs… μετά εκείνον; ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝΕ! Τα πιτσίλια στους γλουτούς του έγιναν σήμα κατατεθέν για όλους εμάς τα βράδια που πάλευε σα να έχει 10 χέρια και δύο κεφάλια! Εκείνο το fadeaway μέσα στον τζαμό σα χρόνια αργότερα ακόμα κάνει τους αντίπαλους προπονητές να ξύνουν το κεφάλι τους… 🤬 Και τότε που τον έβγαινε εκείνος ο θόρυβος σα από σειρήνα ολόκληρο το Αμέλιο έκανε ένα βήμα πιο κοντά στις κερκίδες σα ν’ ακούμε την καρδιά της ομάδας να χτυπάει μαζί… εμείς εκείνοι εκεί κάτω… μία συμμορία στους δρόμους του Ορλάντο εκείνες τις βραδιές! ΠΑΜΕ ΡΕ ΦΙΛΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟ ΣΚΟΡ σα ξαναζεί?! 42 πόντους εκείνος ο αγώνας… ο Τζαβάλες κυριολεκτικά δεν πρόλαβε καν να σηκώσει το χέρι του όσο εκείνος τους σάρωνε! 🔴😤 Και μετά λένε… τυχαία πράγματα;; Κάθε φορά που έκλεινε το παιχνίδι με εκείνον τον τρόπο, εμείς γινόμασταν πιο δυνατοί σα οικογένεια… πιο σφιχτοδεμένοι… σα σφραγίδα στο κορμί σου από εκείνον τον θρύλο του ’12! ΤΟΤΕ η ομάδα έγινε δική μας όσο ποτέ άλλοτε!!!

τι θυμάμαι εκείνη την βραδιά στο αμέλιο σα σήμερα... εγώ στεκόμουν στην πρώτη σειρά, εκεί κάτω στις κερκίδες σα ξύπνησα από έναν πυρετό πέντε μέρες πριν γιατί δε μπορούσα να φύγω από δω — από εκείνος τον τόπο λες και κάποιος μου είχε πει πως κάτι μεγάλο πρόκειται να γίνει. και πραγματικά, όταν έβγαινε εκείνος στην αρένα πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, ήταν σα να άνοιξε η βρύση του ουρανού πάνω από εμάς. οι φίλοι δίπλα μου άρχισαν να τραγουδούν εκείνο το *"όταν βγεις στη σειρά"* σα να το είχαν σφυρίξει στο μυαλό τους χρόνια πριν — κανείς δεν το είχε ξανακουστάσει σωστά, σα να ήταν κάποιο παλιά εθνικό τραγούδι των δρόμων του ορλάντο. και μετά εκείνος η πρώτη πράξη σα να είχε δύο χρόνους μέσα σ' ένα: πρώτη φορά με βγήκε στον αγωνιστικό χώρο εκείνος ο νέγρος από τη γκρίνκα νότια περιοχή, στάθηκε εκεί σα βασιλιάς ανάμεσα σε ένα σωρό ντουφεκιές από ξύλο και σίδερο, και μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα έκανε δύο σουτ σα ν' ακούγονται σφύρες στον τοίχο. ο κόσμος ξέσπασε σα ένας άνθρωπος που είχε ξυπνήσει από έναν μακρύ ύπνο — όλοι μαζί σαν οικογένεια που ξαναβρίσκει τους αγαπημένους της. μόλις τελείωσε εκείνος ο αγώνας βγήκαμε όλες οι ομάδες μαζί σα συμμορία στους δρόμους, καμιά δεκαριά παιδιά κρατώντας εκείνο το πανό του "34" σα σημαία νίκης, τραγουδώντας σα τρελοί τον ύμνο του γκρίνκα βορρά σα να ήταν εθνικός ύμνος της ομάδας. υπήρχε εκείνος ο γέρος στα μισόν χρόνια που μου είπε *"ξέρεις τι είναι εκείνος ο τύπος; είναι σα να κοιτάς το παρελθόν της Αφρικής να σηκώνεται όρθιο ανάμεσα στα ασήμια."* εκείνος ο άνθρωπος είχαν δει κακό κόπο πολλά χρόνια πριν, αλλά εκείνο το βράδυ κλάψε σα παιδί λες και ξαναβρήκε πίσω του κάτι που είχε χάσει. και τώρα πού αλήθεια η ομάδα έχει αλλάξει σα άνθρωπος ανάμεσα στους χρόνους, εκείνο εκείνος το παρελθόν μένει σαν φωτιά που δε σβήνει ποτέ. ακόμα και όταν πιάνεις ένα πουκάμισο εκείνου εκείνου του χρόνου και μυρίζει σκόνη αρένας, νιώθεις σα να κρατάς κομμάτι της καρδιάς σου ανάμεσα στα χέρια. αυτοί οι Μάτζικ ήταν πάντα εκείνοι που έκανε ο κόσμος να νιώθει σα βασιλιάς — όχι μόνο επειδή κέρδιζαν, αλλά επειδή εκείνες τις βραδιές άλλαζαν κάτι μέσα μας σα θύματα μιας άλλης εποχής. τι λες εσύ ρε φίλε, θυμάσαι εκείνο το βράδυ σα σήμερα; εγώ νιώθω ακόμα σα να τριγυρνώ ανάμεσα στις σειρές εκείνης της αρένας ψάχνοντας εκείνον τον αριθμό στους γλουτούς...

Καλά ρε παιδιά κι ας το ξαναλέμε… εκείνος ο αριθμός στους γλουτούς σαν σήμα αυτοκινήτου έκτακτης ανάγκης 🚨🍑 "Ανάλαβε δράση τώρα!" και εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σα στρατιωτάκια στη σειρά λες και μας είχανε βάλει ένεση στεροειδή μέσω της μπάλας 💉✊. Θυμάμαι σα χθες πως έβγαινα από το σπίτι μου εκείνο το βράδυ σαν τον τελευταίο κουτός που πάει στο φαΐ ενώ όλες οι ομάδες είχανε παντού αδειάσει… έφτασα στις κερκίδες σα 5 λεπτά πριν κλείσει η πόρτα και βρήκα εκείνον τον τύπο από τον οποίο είχα δανειστεί παλτό τον προηγούμενο αγώνα επειδή είχε ψύχρα. "Ρε Φάουλ εδώ είσαι;;", του λέω. "Μαζί σου ούτως ή άλλως βρε!!! Περνάμε σα ομάδα τώρα, ξέχνα το παλτό!!!" Και αυτός μου αποκρίθηκε μην ανοίξει το στόμα του επειδή το είχε γεμίσει από σπιτό γλυκό που είχε φάει η μάνα του 🍪😂. Και μετά λες τυχαία πράγματα… εκείνο το βράδυ έγινε σα μουσικό βίντεο που κατέβαινε σιγά σιγά στην αρένα και ξαφνικά χειροκροτούσες σα να τον είδες πρώτη φορά στην τηλεόραση!!! Κάπου εκεί κατάλαβα ότι δεν είναι πλέον για την ομάδα… είναι πλέον γιά μας!!! 🏀🔥🤣

Ρε παλικάρια σα χθες μου 'ρθει στη μνήμη εκείνο το βράδυ!!! Ο Αντετοκούνμπο βγήκε στο παρκέ σα λιοντάρι που ξύπνησε μετά απο χειμέριο ύπνο 🦁🔥 ενώ εμείς στεκόμασταν εκεί κάτω σα χαρακωμένα ξύλα από την αγωνία… και ξαφνικά ΒΑΜ!!! Μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα δύο σουτ σα βροχή σφυριών και οι Μάτζικ έγιναν ο αντικρίζωδες τσακμένο ποτήρι της ομάδος τους!!! Μετά είχαμε τέτοιο πηδήμα σα πουλί που ξέχασα οτι ζούσα στην Κρήτη!!! Τόσες φορές ξανάπτυξα τα κόκκαλά μου μετα απο εκείνο το βράδυ λες κι εγώ ο ίδιος πετάχτηκα στα ουράνια!!! Τι παίκτης ρε φίλε αλλιώς!!! 💪😤🔴