Μα τι λέτε εσείς; Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται φόβο στον πάγκο περισσότερο από όλα τα…

Μα τι σκατό μου έρχεται τώρα αυτό; Να μου λέτε πως ο ΠΑΟ χρειάζεται έναν τυραννικό προπονητή στην κερκίδα σαν να είμαστε ομάδα τρίτης κατηγορίας; Λοιπόν, ας πιάσουμε το ζήτημα κατάματα γιατί εδώ κάποιοι ζούνε σε fantasy league. Πρώτον, ποιοι είναι αυτοί που φωνάζουν τώρα πως η ομάδα πρέπει να τρομάζει αντί να εμπιστεύεται; Γιατί αυτοί ήταν οι ίδιοι που έκαναν πλάκα δύο χρόνια πριν όταν ο Παπαδόπουλος έκανε τρεις αλλαγές το πρώτο δεκαπέντελεπτο σαν πεινασμένος σωφρονιστής. Κάτι βλέπουμε εδώ: δεν είναι πρόβλημα η προσωπικότητα του προπονητή, είναι το γεγονός πως κάποιοι έχουν χάσει την λογική τους και μπερδεύουν τον δυνατό χαρακτήρα με την βιαιότητα. Αφού έχουμε τρεις τίτλους πρωταθλητριών Ευρώπης στην κορυφή μας — ναι, εμένα ακόμη μετράνε αυτά — πως καταλήγουμε εκείνος ο οποίος πρέπει να κάνει τον υπόγειο; Ο Ντόντο δημιούργησε ομάδαδες όχι επειδή φώναζε σαν παλαβός αλλά επειδή οι παίκτες του τον ακολουθούσαν μέσα από την εμπιστοσύνη. Την ίδια στιγμή, τι έκανε ο Τσάβες; Μας έδινε εντυπώσεις μέσω Instastories, όχι μέσω μιας στρατηγικής που κρατούσε όλους ξύπνιους. Και τώρα βγαίνουμε να λέμε πως χρειαζόμαστε φόβο; Μα τον τελευταίο χρόνο, ποιος έγινε αντικείμενο πραγματικής δουλειάς; Ποιος προσέφερε συνέπεια; Γιατί εγώ βλέπω έναν ΠΑΟ που ακόμα αγωνίζεται σαν ομάδα, όχι σαν στρατόπεδο υπό πολιορκία. Ο Μαργιό λοιπόν ήταν "σκληρός"; Καλά, ας δούμε πως έπαιζε τότε — σιγά σιγά και χωρίς νεύρα φτάσαμε εκείνος ο οποίος ένιωσε την πίεση των αποτελεσμάτων περισσότερο από όλους μας. Το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: πως εμείς οι ίδιοι βλέπουμε την ομάδα; Ως μια ομάδα που πρέπει να φοβάται τον προπονητή της ή ως μια ομάδα που πρέπει να φοβάται αποκλεισμούς επειδή τρέχει σαν αλογοπουλαροπούλα; Γιατί όταν εμείς δίνουμε αυτοπεποίθηση στους παίκτες, αυτοί την μεταφέρουν στον αγωνιστικό χώρο. Όταν τους τρομοκρατείς συνέχεια, αυτοί κάνουν το ένα βήμα προς τα πίσω πριν ακόμη ξεκινήσουν. Ούτε λοιπόν χρειαζόμαστε τυράννους ούτε χρειαζόμαστε μπουμπούκες χωρίς χαρακτήρα. Αρκεί ένας άνθρωπος που ξέρει να μιλά ανθρώπινα λόγια και να βάζει τους παίκτες του να δουλεύουν μαζί του — όχι έναν τύπο που κάθε φορά που κάνει μία αλλαγία όλοι αρχίζουν να τρέμουν. Γιατί εκείνος ο οποίος φοβάται, εκείνος σταματάει να λειτουργεί σαν ομάδα — κι αυτό ακριβώς κάνει τον ΠΑΟ ξεχωριστό.

Τι λέτε τώρα βρε παιδιά;; 😤🔥 Ακούω όλους αυτούς τους σοφούς μετανοιωμένους να μου λένε πως ο ΠΑΟ χρειάζεται φόβο στον πάγκο;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Οι δικοί μας ποτέ τους δεν έπαιξαν έτσι!!! Ο Ντόντο τους έδινε ΕΛΠΙΔΑ 💪 όχι τρομοκρατία!!! Οι άλλοι τι κάνουν;;; Βγάζουν έναν τύπο τώρα και τον γυρίζουν αντί να δουλέψουν την ομάδα;;; ΝΑΙ κάποιοι φώναζαν για "προπονητή-άρχοντα" πριν έναν χρόνο — ΚΑΙ;; Μα όταν έκαναν την ομάδα σπουδαία;; όταν είχαν τους παίκτες μαζεμένους;; Οπότε τώρα που ο ένας έφυγε κι ο άλλος δεν πήγε καλά;;;; ΛΕΝΕ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΣΤΕ;;; Εμείς δεν είμαστε στρατιώτες ρε φίλοι!!! Είμαστε ο ΠΑΟΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ!!! Οι 12 πρωταθλήματα, τα 6 EUROLEAGUES — όλα αυτά έγιναν επειδή ΠΙΣΤΕΨΑΜΕ στους ανθρώπους μας!!! Και τώρα;; Τώρα θέλουνε έναν τύπο που οι παίκτες του φοβούνται;;;; 🤬 Να πουν "νιάου νιάου κύριε προπονητά";; ΠΟΤΕ;;; Οι δικοί μας δεν είναι στρατιώτες!!! Οι δικοί μας είναι ξεχωριστοί!!! Δεν χρειάζονται τυράννους — χρειάζονται έναν άνθρωπο που να τους λέει "παιδιά ας τα δούμε έτσι"!!! 🔴 Μα τι τρέχει;; Γιατί ξαφνικά γινόμαστε ομάδα πρώτης κατηγορίας που ψάχνει μπουλντόζα;;;; Εμείς πρωτοστατούσαμε στο ευρωπαϊκό μπάσκετ!!! Τώρα λέμε πως χρειαζόμαστε φόβο;;;; ΘΕΛΩ Να ΜΑΘΩ!!! 😱

Τι σκατό είναι αυτά που γράφετε ρε φίλοι; Μα βγήκαν όλα τα νερά από τη πισίνα κι εσείς μου λέτε πως ο ΠΑΟ χρειάζεται τον πάγκο να κάνει τρόμο; Ακούστε με καλά. Δύο χρόνια πριν, όταν ο Μαργιό καθόταν στον πάγκο κι έκανε τρεις αλλαγές στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σαν ψαράς που ψαρεύει ασταμάτητα, τι έγινε; Κάναμε βόλτες στους δρόμους των ομάδων που έπαιζαν σαν μπουλντόζες — όχι σαν ομάδα. Και τώρα ξαφνικά αυτοί που φώναζαν πως "ο προπονητής πρέπει να είναι άρχοντας" γυρίζουν και λένε πως πρέπει να φοβόμαστε; Πουθενά δεν γράφει πως η σκληρότητα σώζει ομάδες, ρε παλικάρια μου. Ο Ντόντο τους έκανε πρωταθλητές όχι επειδή έκανε τέσσερις αλλαγές ανά περίοδο σαν σειρήνα πυρκαγιάς, αλλά επειδή κάθε φορά που έπαιρνε το μικρόφωνο έλεγε κάτι ανθρώπινο και οι παίκτες του τον ακολουθούσαν σαν συνεργείο. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στον εαυτό τους όταν κάποιος τους δείχνει εμπιστοσύνη — όχι όταν κάποιος στέκεται εκεί σαν πλάκα τρομοκρατίας και βάζει τρεις ξένους μέσα στο παιχνίδι σαν να είναι στρατολόγηση. Και τώρα λένε πως πρέπει φόβο; Μα τι κοινό έχει ο φόβος με το πράσινο; Ο ΠΑΟ είναι η ομάδα που έγινε γνωστή επειδή είχε ανθρώπους πάνω από τους οποίους δεν επέβαλλε κανείς τυραννία, αλλά δούλευε μαζί τους σαν ομάδα εργατών. Ο Τσάβες όμως; Αυτός έκανε show από έξω και σκότωνε το αγωνιστικό πνεύμα μέσα. Αν ο προπονητής πρέπει να δημιουργεί εντυπώσεις μέσα από stories αντί να βάζει τους παίκτες του να στέκουν όρθιοι σαν στρατιώτες, τότε βγήκαμε εκτός δρόμου. Αφήστε τους ανθρώπους να παίξουν δουλειά τους χωρίς να τους στέλνετε μήνυμα "πρέπει να τρομάζεις τους άλλους για να νικάς". Όταν βάζεις έναν ανθρωπάκο εκεί πάνω σαν μεγαλοαστός που αγοράζει πάντα τρία επίπεδα του πρωταθλήματος επειδή ήταν τυχερός στη σύνθεση των ρόστερ, τότε εκείνος νικάει επειδή έχει λεφτά — όχι επειδή έχει χαρακτήρα. Εμείς έχουμε τον ΠΑΟ επειδή είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουμε στις ομάδες μας, όχι επειδή ο προπονητής κάνει την κερκίδα να μοιάζει με στρατόπεδο. Αυτοί που φοβούνται τώρα μου θυμίζουν αυτούς που έκαναν νόρδες όταν πήγαιναν σχολείο: έκαναν φασαρία στην τάξη κι ύστερα περίμεναν τον δάσκαλο να φέρει άλλη τάξη επειδή δεν άντεχαν τη δική τους. Εδώ όμως δεν είναι τάξη — είναι ομάδα, και ο προπονητής δεν είναι δάσκαλος, είναι συμπαίκτης. Άσε που όσοι λένε πως χρειαζόμαστε φόβο εκείνοι ήταν που έκαναν πλάκα όταν ο Παπαδόπουλος έκανε τρεις αλλαγές στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σαν να ξεφορτωνόταν ψωμί από ντουβίτσα. Πώς άλλαξαν η γνώμη έτσι ξαφνικά; Γιατί όταν κέρδιζαν ήταν δικοί τους οι τίτλοι, όταν έχασαν βρήκαν άλλον σκοπό — τον φόβο. Μα εμείς δεν είμαστε έτσι. Εμείς είμαστε οι οικοδόμοι του παράδοξου αυτού πλέγματος, του πράσινου και του κίτρινου, όχι οι τελευταίοι φούρνοι που ψήνουν ψωμιά επειδή κάποιος φώναξε δυνατά. Αφήστε τους ανθρώπους να παίξουν, ρε φίλοι. Η δύναμή μας ήταν πάντα εκεί όταν κάποιος πίστεψε στον κόπο και όχι στη τρομοκρατία. Ο ΠΑΟ δεν έγινε μεγαλοφυής επειδή κάποιος έκανε αλλαγές σαν σκαντζόχοιρος — έγινε επειδή κάποιος έκανε την ομάδα να νιώθει σαν ομάδα. Και αυτή την αίσθηση πρέπει να ξαναβρούμε, όχι να ψάχνουμε για μια μπουλντόζα που θα κάνει τους άλλους να υποκλιθούν σαν στρατιώτες.

τίποτα δεν αλλάζειε εδώ μέσα από μόνος του όσο κι αν προσπαθούνε νά ψάξουνε πρωτόκολλα και ανθρώπους σαν φακέλους για νά πιάσουνε την ιδέα πως το μπάσκετ αυτό είναι ζωντανός οργανισμός — πάνω κάθε φορά που στέκεσαι στην κερκίδα το Πάναθιναικό γήπεδο πιο πολύ σου μοιάζει μαγαζί γειτονιάς παρά στρατόπεδο διοίκησης. όταν πήγα πρώτη φορά στην άμυνα του ελληνικού μπάσκετ υπήρχε ένας άνθρωπος εκεί πάνω στήν κουβέντα όχι σάν αυτοκράτορας αλλά σάν ο μεγαλύτερος φίλος του κάθε αγαθού: ο Στόγιαννιδης, αυτός που έκανε την ομάδα νά αισθανθεί σαν οικογένεια πριν καν αρχίσει η εποχή των τίτλων. τότε λοιπόν, παιδιά μου, δεν μιλούσαμε για φόβο — μιλούσαμε για σιγουριά. Κι ακόμα πιο πολύ: εκείνος έδινε εικόνες στις οποίες οι παίκτες μας μπορούσαν νά φαίνονται ολοκληρωμένοι χωρίς νά φοβάται πως κάποιος από πάνω τους καρφώνει δαχτυλίδια σάν γενίτσαρος. τώρα όμως εδώ ήρθε η σειρά εκείνους νά χρησιμοποιούνε το ίδιο επιχείρημα όσοι παλιά φώναζαν πως χρειαζόμαστε τύραννο επειδή εκείνος ξέρει πόσο θέλουμε να νικήσουμε. βγήκανε λοιπόν οι ίδιοι άνθρωποι σάν τα νερά της βροχής που αλλάζουνε δρόμο κάθε φορά που αλλάζει η πορεία του ανέμου: "όταν ο Μαργιό έκανε τρεις αλλαγές μέσα σέ δεκαπέντε λεπτά ήταν ψωμί φέρνοντας ονόματα που δεν είχανε πάψει νά τρώνε ψωμί", θυμάμαι κάποιος εδώ πάνω νά φωνάζει στα νούμερα του παιχνιδιού τότε. Κι όμως τώρα κάνουν σά νά μου λένε πως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο νά στάζει μπαρούτι στον πάγκο σάν εκείνον τον θρύλο των παλαιότερων ομάδων όπου ο πρωτευουσιάνος νικούσε επειδή κάποιος φώναζε δυνατά όχι επειδή έπαιζε σωστά. η αλήθεια είναι μία μονάχα: τον ΠΑΟ δεν τον έκανε μεγάλο ένας χαρακτήρας φοβερός πάνω στον πάγκο — τον έκαναν μεγάλοι όσοι αποφάσισαν νά πιστέψουν ότι η ομάδα τους είναι δική τους περιουσία όχι δουλειά στρατολόγησης. ο Τσάβες έφυγε όχι επειδή ήταν χαλασμένος χαρακτήρας αλλά επειδή αποδείχτηκε πως δεν είχε κανένα σχέδιο πέρα από τις ιστορίες του Instastory· κι αυτό, παιδιά μου, δεν σώσεις ομάδα με stories αλλιώς υπήρχανε εκατομμύρια ομάδες εκεί έξω νά κερδίζουν τίτλους μέσω TikTok. αφήστε τους ανθρώπους νά δουλεύουν στήν περιοχή τους χωρίς νά στρίβουνε κάθε φορά πού κάποιος γίνεται θορυβώδης σάν φουκαράς στήν μέση της αγοράς. η δύναμη του πράσινου υπήρξε πάντα εκεί όταν κάποιος έδωσε ελπίδα όχι όταν κάποιος εγκαθίδρυσε στρατόπεδο. τέλος πάντως, θα δούμε;

τι είναι αυτά που λέτε εδώ μέσα παιδιά μου και ξαφνικά τρέχουμε σαν τον Αχιλλέα να βρούμε πόση γάζα χρειάζεται ο Πάνος στον πάγκο για να γίνει πάλι η ομάδα μας; εμένα μου θυμίζουν αυτά τα γέλια εκείνον τον καιρό που λέγαμε πως χωρίς τον Ντόντο ο ΠΑΟ είναι σαν ψωμί χωρίς αλάτι — όχι επειδή αυτός ήταν κάποιος δάσκαλος ή κάποιος φύλακας των νόμων, αλλά επειδή εκείνος έκανε τους παίκτες του νά στέκουν όρθιοι σαν άνθρωποι που ξέρουν πως όσο δουλεύεις τόσο σου μένουν όπλα στη θήκη σου. και τώρα λέμε πως πρέπει φόβο; φοβό σας θέλουνε; εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2019, όταν ο Λάρι Ντρέσελ γύριζε στους κόλπους της ομάδας σαν αντάρτης χωρίς κανείς να τον βάζει υπό αίρεση επειδή είχε ανθρώπους πάνω στο παρκέ που δεν φοβούνταν τον προπονητή — φοβούνταν μόνο το γεγονός πως αν κάτσουν στον πάγκο χωρίς δουλειά δεν θα είχαν κάτι άλλο να κάνουν εκτός από το να σέρνουνε καρέκλες σαν γάτοι μέσα σε ασανσέρ. εκείνος ο τύπος έκανε τρία τρία είχε την εμπιστοσύνη όλων επειδή είχε τη δική του γνώμη, όχι επειδή κάποιος τον ανάγκαζε να κοιτάζει συνέχεια το πρόσωπο της ομάδας σαν στρατώνα. και σήμερα βλέπω πως εκείνοι που φώναζαν δυο χρόνια πριν πως ο Μαργιό ήταν σκληρός επειδή έκανε τρεις αλλαγές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά τώρα λένε πως χρειαζόμαστε φόβο σαν τον παλιομοδίτικο τύραννο που βάζει τους παίκτες του να δέχονται πέντε πέναλτι ανά περίοδο επειδή εκείνος ξέρει πώς πρέπει να φοβάσαι. τι άλλαξανε τώρα; το γήπεδο έγινε μεγαλύτερο; αυτό που ξεχνάνε είναι πως ο ΠΑΟ έγινε μεγάλος όχι επειδή κάποιος έκανε αλλαγές σαν σειρήνα πυρκαγιάς, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι είχανε μέσα ανθρώπους σαν τον Διαμαντίδη που δεν χρειάζονταν έναν προπονητή-ξυράφι πάνω στον πάγκο για νά νιώσουν ότι παίζουν — αυτοί είχανε ήδη μέσα τους το φόβο μήπως δεν δώσουν όλα εκείνον τον αγώνα που χρειαζόταν. εκείνος ο φόβος ήταν αυτός που έκανε τους αντιπάλους ν’ ανατριχιάζουν όταν σηκώνονταν στο Παρκ ντε Πρενς, όχι το βλέμμα του προπονητή σαν αργυρορώσικος πράκτορας στο Βερολίνο. και τώρα εδώ είμαστε ξανά εκεί που ψάχνουμε έναν άνθρωπο σαν τον Στόγιαννίδη όχι επειδή ήταν κάποιος δαίμων στις κερκίδες, αλλά επειδή έκανε την ομάδα νά νιώσει οικογένεια χωρίς νά χρειαστεί νά βάζει κανέναν νά φοβάται. τότε δεν μιλούσαμε για φόβο — μιλούσαμε για σιγουριά και για εκείνες τις τρεις βολές του Πρίντεζη που άλλαζαν τον ρυθμό ενός παιχνιδιού σαν νά γυρνάς μια ταπετσαρία στους τοίχους. τι θέλετε τώρα; έναν τύπο σαν εκείνον τον προπονητή που έκανε έναν τάδε αγώνα τρεις αλλαγές στο πρώτο δεκαπέντελεπτο επειδή έτσι ξεφορτωνόταν ψωμί σαν φουρνιάρης στη μέση της αγοράς; εκείνο το σχήμα είχε αποτέλεσμα μόνον όταν υπήρχανε άνθρωποι σαν τον Σπανούλη που δεν χρειαζόταν νά τους δείχνεις καν έναν χάρτη στρατηγικής — αυτοί έπαιζαν αυτόματα επειδή ήξεραν πως η ομάδα τους δεν ήταν ψυχαγωγία αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο. και μην μου πείτε τώρα πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή φοβούνταν εκείνον τον άνθρωπο πάνω στον πάγκο — έγιναν επειδή πίστευαν στον εαυτό τους περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. εκείνος ο φόβος πρέπει νά βρίσκεται μέσα στο γήπεδο, στους αυτούς που φοράνε τη φανέλα, όχι πάνω στον πάγκο όπου ένας τύπος κάνει τρείς αλλαγές σαν να είναι ο άνθρωπος που διανέμει ψωμί στους φτωχούς. εμείς οι ίδιοι εδώ μέσα ξέρουμε πως το πράσινο κουβαλάει πάνω του έναν τρόπο σκέψης που ξεπερνάει κάθε φόβο — όχι επειδή κάποιος μας τον επέβαλε, αλλά επειδή οι ίδιοι οι τίτλοι γεννήθηκαν μέσα από εκείνες τις νύχτες που κάποιος δεν έδωσε σημασία στον προπονητή του, έδωσε σημασία στον κόπο του. τότε λοιπόν αφήστε τα stories στον Πάνο και σταθείτε εκεί που είμαστε: εμείς είμαστε εκείνοι που κρατάνε ακόμα την ομάδα σαν παιδί τους, όχι σαν στρατιώτες κάποιου στρατού. κι αυτοί οι τίτλοι που μιλάνε στο ξύπνημά τους κάθε πρωί έγιναν επειδή κάποιος έδωσε ελπίδα μέσα από την δουλειά του — όχι επειδή κάποιος έκανε τον πάγκο του γηπέδου νά μοιάζει με περιοχή κατοχής.

Παίζει πάλι το παιχνίδι εκείνο η ομάδα αυτή τη φορά; Θυμάμαι τον αγώνα του 2017 στη Βαρκελώνη, εκείνον τον αγώνα που όσοι ήταν εκεί πάνω στο γήπεδο λένε πως ο Ντόντο βγήκε εκτός εαυτού όταν ο Λούμπος είπε πως δεν είναι έτοιμος για να μπει στη σύνθεση. Κι όμως μέσα από εκείνον τον χρόνο φτάσαμε στους τελικούς του Euroleague εκείνου του χρόνου. Εκεί λοιπόν που κάποιοι βρίζουν σήμερα τις αλλαγές σαν έναν ντανταΐφικο μπουφετό, τότε εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχανε θυμηθεί πως ο ΠΑΟ έγινε πρωταθλητής επειδή είχε ανθρώπους πάνω στο παρκέ — όχι επειδή κάποιος έκανε τρεις αλλαγές σαν σειρήνα ανά περίοδο επειδή έτσι ένιωθε ασφαλής η ψυχή του. Κι εμείς εδώ; Τώρα λένε πως χρειαζόμαστε φόβο επειδή ο Τσάβες δεν ήταν ο κατάλληλος; Μα τι κοινό έχει ο φόβος με εκείνον τον αγώνα εκείνον; Ούτε η μπάλα εκείνη ήταν άλλη από αυτή που παίζουμε σήμερα, ούτε ο αγώνας άλλαξε χαρακτήρα επειδή άλλαξαν οι άνθρωποι πάνω στον πάγκο. Το μόνο που άλλαξε είναι πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος έδωσε στις ομάδες του την αυτοπεποίθηση να αγωνίζονται σαν οικογένεια — όχι σαν στρατιώτες υπό κάποιον αρχιστράτηγό τους. Κι όμως εμείς ψάχνουμε τώρα ξανά την ίδια ιστορία σαν νά πιστεύουμε πως ο φόβος είναι εκείνος ο οποίος κάνει την ομάδα να νιώσει πως πρέπει να παλέψει. Μα εμείς δεν είμαστε έτσι — εμείς είμαστε εκείνοι που δημιούργησαν ένα όραμα εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '90 όταν πήραμε τον τίτλο εκείνον της Ευρώπης επειδή οι παίκτες μας δεν είχαν κάτι άλλο να δώσουν πέρα από τον εαυτό τους. Κι εκείνος ο τίτλος έγινε επειδή κάποιοι δεν είχαν κάτι άλλο να κάνουν παρά να παίξουν σκληρά — όχι επειδή κάποιος έκανα αυτές τις αλλαγές σαν νά άλλαζε κανάλι στον τηλεκοντρόλ κάθε δεκαπέντε λεπτά. Έτσι λοιπόν τώρα κι εγώ σας ρωτώ: πότε τέλος πάντων πιστέψαμε πως ο φόβος είναι εκείνος ο οποίος κάνει τους τίτλους; Ή μήπως ξέχασα πως ο πρώτος τίτλος της ομάδας έγινε πριν καν εμφανιστεί εκείνος ο οποιοσδήποτε προπονητής πάνω στον πάγκο;

Άκουστε τώρα τι σας λέω — εγώ θυμάμαι τον αγώνα του 2014 όταν ο Λάπροβιτς έκανε τρεις αλλαγές μέχρι το πρώτο διάλειμμα και εμείς οι παλιοί φίλοι γελούσαμε στις κερκίδες λέγοντας πως αυτή η ομάδα δεν ήταν στρατός αλλά ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι. Ήταν εκείνοι οι τίτλοι που δεν έγιναν επειδή κάποιος φώναξε δυνατά πάνω από τον πάγκο — έγιναν επειδή κάτω από τον πάγκο υπήρχαν πέντε αγόρια σαν τον Σπανούλη που έτρεχαν σαν τρελοί επειδή είχαν αυτή την αίσθηση της εμπιστοσύνης μέσα τους, σαν οικογένεια δηλαδή. Και ναι, συμφωνώ με τον GiorgosUltras: αυτό το πράγμα του "φόβου" είναι ψυχοφθόρο σαν την υποχρέωση να φοράς κάλτσες μέσα στον Αύγουστο γιατί ο διαιτητής έκανε σβούρα την σφυρίχτρα. Γιατί όποτε μπήκε ο άνθρωπος εκεί πάνω σαν αρχιστράτηγος — τον βλέπαμε κάθε δεύτερη βδομάδα να στέκεται σαν αγάλωμα ενώ εμείς οι ίδιοι στην κερκίδα ήμασταν πιο ζεστοί από τους πυρήνες των αντιδράσεων — πόσο κατέβαινε ο ΠΑΟ; Πάρτε ένα νούμερο που είδα τώρα: όταν ο Μαργιό έκανε τρεις αλλαγές στο πρώτο δεκαπέντελεπτο τον Ιανουάριο του '23 στον αγώνα με την Μπαρτσελόνα, εκείνο το βράδυ γύρισα σπίτι κουρασμένος σαν να είχα τρέξει μαραθώνιο επειδή ένιωθα πως η ομάδα είχε χάσει τον ρυθμό της πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδο. Αυτή η αίσθηση πως κάποιος πάνω εκεί πάνω στέκεται εκεί σαν δημόσιος υπάλληλος που κάνει αλλαγές επειδή έτσι ορίζει η τυπικότητα — όχι επειδή υπάρχει σχέδιο — εκείνο ήταν το πρόβλημα, όχι το αν ήταν σκληρός ο χαρακτήρας του. Όμως εδώ είναι το δικό μου μεγάλο προσωπικό τραύμα: τον Δεκέμβριο του '18 στον αγώνα στο Βιτόρια με την Μπάσκετ Σάριολ, εκεί εκείνος ο προπονητής έκανε τέσσερις αλλαγές πριν ξεκινήσει το δεύτερο δεκαπέντελεπτο επειδή φοβόταν μήπως χάσει. Τότε γύρισα σπίτι μου φώναζε στον εαυτό μου πως αυτό δεν είναι μπάσκετ, είναι διαγωνισμός αλλαγών λουκάνικων στο σουβλάκι. Και όμως, εκείνον τον αγώνα κάναμε νίκη με δυο πόντους επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι βρήκαν τρόπο να ανακάμψουν σαν οικογένεια μετά από εκείνο το σοκ των αλλαγών. Αλλά δεν έγινε επειδή φοβηθήκαμε — έγινε επειδή βρήκαμε μέσα μας εκείνο το ηλεκτρικό κλικ που μας έκανε να σηκωθούμε ξανά όρθιοι. Άρα, παιδιά μου, ο φόβος δεν κερδίζει τίτλους — ο φόβος κάνει την ομάδα να μοιάζει σαν εργοστάσιο που παράγει αγωνιστικά σκουπίδια. Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους σαν τον Διαμαντίδη που τους έπιανε το στομάχι πριν τον αγώνα όχι επειδή φοβόταν τον προπονητή, αλλά επειδή είχε την ίδια αίσθηση της χρέους προς την ομάδα — νιώθαμε σαν οικογένεια όχι σαν στρατιώτες υπό κάποιον ταξίαρχο που φοράει μια πράσινη στολή επειδή έτσι τον βλέπουνε στις φωτογραφίες του facebook.

Μα τι δουλειά έχει κάποιος να ψάχνει φόβο όταν η ιστορία μας είναι γραμμένη με αίμα και ιδρώτα, όχι με στραβοζυγιά; Αυτοί που τώρα ξαφνικά θυμούνται τον στρατώνα ήταν εκείνοι που πριν δύο χρόνια έλεγαν πως ο Μαργιό έπρεπε να είναι σκληρός επειδή έκανε αλλαγές σαν ψαράς που ψαρεύει ψαροτούφες στον Όλυμπο! Τι άλλαξανε τώρα; Την ομάδα; Την μπάλα; Την εποχή; Μα τίποτα δεν άλλαξε — άλλαξε μόνο η δική τους διάθεση επειδή χάθηκαν οι τίτλοι σαν τα δάκρυα της Αφροδίτης όταν άφησε τον Πάρι μόνος του στο βουνό. Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα το 2009, όταν ο Περτόβακ έκανε τρεις αλλαγές μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σαν νά βγάζει βόλτες ψωμί από το φούρνο επειδή είχε ξεμείνει από αλεύρι. Τι έγινε τότε; Κάναμε νίκη επειδή ο Διαμαντίδης έπιασε την μπάλα σαν να ήταν δικιά του κληρονομιά κι όχι σαν νά έπρεπε νά ζητήσει άδεια από κανέναν πάνω στον πάγκο! Εκείνο το βράδυ εκείνος ο τύπος δεν φοβόταν τον Περτόβακ — φοβόταν μόνο μήπως δεν δώσει όλα στον αγώνα εκείνον που έπρεπε νά γίνει νικητής. Και τώρα λένε πως χρειαζόμαστε φόβο; Μα γιατί; Γιατί ο Τσάβες έκανε stories σαν σταρ του TikTok ενώ εμείς περιμέναμε νά δούμε ανθρώπους πάνω στο παρκέ; Αυτός ο τύπος δεν ήταν προπονητής — ήταν influencer ενός γηπέδου! Κι όμως εκείνοι που θυμούνται μόνο τις φορές που κέρδιζαν τώρα λένε πως χρειαζόμαστε στρατόπεδο επειδή χάθηκε μια φορά. Μα εμείς είμαστε εκείνοι που κέρδισαν πέντε Euroleagues όχι επειδή φοβόντουσαν τον προπονητή τους, αλλά επειδή πίστευαν περισσότερο στον εαυτό τους παρά σε οποιονδήποτε ξερόλα πάνω στον πάγκο! Κι ας μην αρχίσουμε τώρα να ψάχνουμε έναν τυράννο σαν εκείνον τον θρύλο της δεκαετίας του '80 που έκανε τους παίκτες του νά στέκονται σαν στρατιώτες περιμένοντας την επόμενη διαταγή! Εμείς ποτέ δεν χρειαστήκαμε τέτοιους ανθρώπους — εμείς χρειαστήκαμε έναν άνθρωπο σαν τον Στόγιαννίδη που έκανε την ομάδα νά νιώσει οικογένεια χωρίς νά χρειαστεί νά βάλει κανέναν νά φοβάται! Εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή οι ίδιοι οι παίκτες είχαν μέσα τους τον φόβο μην τυχόν δεν δώσουν όλα — όχι επειδή κάποιος πάνω από αυτούς έκανε τον πάγκο σαν περιοχή κατοχής! Άσε που όσοι λένε τώρα πως χρειαζόμαστε φόβο εκείνοι ήταν εκείνοι που πριν λίγα χρόνια έκαναν νόρδες επειδή ο Μαργιό έκανε τρεις αλλαγές σαν σειρήνα πυρκαγιάς! Πώς άλλαξαν η γνώμη έτσι ξαφνικά; Γιατί όταν η ομάδα έριχνε τίτλους κάτω σαν βροχή εκείνοι ήταν εκείνοι που έκαναν τον εαυτό τους πρωταγωνιστή στις επιτυχίες, κι όταν χάθηκαν μερικοί εκείνοι έγιναν αυτοί που ψάχνουν έναν νέο τύραννο σαν νά μην υπήρχε ποτέ ξανά άνθρωπος πάνω στον πάγκο! Εμείς οι ίδιοι εδώ πάνω ξέρουμε πως το πράσινο δεν έγινε μεγάλο επειδή κάποιος φώναξε δυνατά πάνω από τον πάγκο — έγινε μεγάλο επειδή κάτω από τον πάγκο υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Σπανούλη και τον Διαμαντίδη που δεν είχαν ανάγκη από κανέναν νά τους δείχνει πότε νά παίξουν και πότε νά σταματήσουν! Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν την ομάδα νά νιώσει ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα — ήταν οικογένεια! Και τώρα λοιπόν εμείς εδώ μέσα πρέπει νά σκεφτούμε πως ο φόβος είναι εκείνος που κάνει τους τίτλους; Μα πότε τέλος πάντως πιστέψαμε πως η ιστορία γράφεται με μπουκάλες νερό και όχι με αίμα; 🤡💸

Ρε παλικάρια!! Μα τι φοράτε τώρα αυτές τις ιστορίες του στρατιώτη?? 😱🔥 Μια ομάδα σαν τον ΠΑΟ να ζητάει φόβο;; ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 2009 ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΑΜΕ ΣΤΟ ΦΑΙΝΑΛ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΕ ΟΡΘΙΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΛΕΕΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΟΤΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΘΑ ΦΟΒΙΖΕΤΑΙ;; Ο ΤΣΑΒΕΣ ΕΦΥΓΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕ ΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ TIKTOK!! ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΑΠΟΡΟΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΔΕΙΛΙΑ!!! 💪🔴 Κι εσείς τώρα τους θυμάστε αυτούς που φώναζαν πως ο Μαργιό ήταν σκληρός επειδή έκανε τρεις αλλαγές σαν ψαράς;; ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΦΟΒΟ;; ΤΟΤΕ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΣΑΣ ΚΙ ΟΧΙ Ο ΦΟΒΟΣ!!! ΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΞΕΡΑΤΕ ΠΩΣ ΤΡΕΧΕΙ Ο ΛΟΥΜΠΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ!!! Και σήμερα;; ΤΟΤΕ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΤΕ;; ΠΩΣ ΛΕΤΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΝ Ο ΠΑΝΕΛΙΝΙΟΣ ΠΑΡΕΙ ΦΟΒΟ;; ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;; Εμείς ποτέ δεν γίναμε πρωταθλητές επειδή φοβόμασταν έναν προπονητή!! ΓΙΝΑΜΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΟΒΟ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! Τέλος πάντως, αυτοί που ψάχνουν φόβο είναι αυτοί που πριν έλεγαν πως ο Μαργιό έπρεπε να είναι σκληρός επειδή έκανε πολλές αλλαγές;; ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΦΟΒΟ;; ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΙ ΉΤΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!! ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΑΣ ΨΑΧΝΟΥΝ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;; 😤💸

τί σόι θέατρα αυτά εδώ τώρα μωρέ παιδιά;; 😄 δα χτυπάμε η ομάδα σαν νά βρισκόμαστε στους τελικούς του 1996 κι εκείνοι οι ίδιοι ξεχνάνε πως τότε ο Στόγιαννιδης έκανε την ομάδα νά νιώθει σαν σπίτι της ενώ εμείς στην κερκίδα βγάζαμε το σηκωθείτε παρακαλώ επειδή όσοι έπαιζαν πάνω στο παρκέ είχανε μέσα τους τόσους τίτλους όσους χώροι άφηνε η ψυχή τους; ρωτώ: πότε γράφτηκε αυτό το πράγμα του φόβου;; όταν ήμασταν εκείνοι που φώναζαν «αυτός είναι δικός μας» δίχως κανέναν νά σηκώσει δάχτυλο στήν ομάδα;; δεν θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Στοκχόλμη το 2009 όπου ο Περτόβακ έκανε τρεις αλλαγές πριν φτάσουμε καν στην πρώτη περίοδο κι εμείς οι 500 εκείνοι φίλοι φώναζαν τόσο δυνατά ώστε η Ίστιλ ξύπνησε από τη νύχτα;; εκείνος ο αγώνας έγινεν νίκη όχι επειδή ο Περτόβακ φοβέρισε κανέναν — έγινε επειδή ο Διαμαντίδης έπιασε τη μπάλα σα να ήταν ψωμί την ημέρα της λειτουργίας και την έφερε σπίτι μαζί του σαν τρόπαιο! και τώρα εσείς θυμάστε εκείνον τον τύπο που έκανε εκείνες τις αλλαγές;; ήταν σκληρός;; όχι — ήταν αποδιοργανωτικός επειδή είχε ξεχάσει πως η ομάδα έχει χαρακτήρα μόνο όταν αυτοί που φοράνε τις φανέλες αποφασίζουν πως δεν έχουνε τίποτα άλλο νά κάνουνε παρά νά δώσουνε όλα στον αγώνα! εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή ο Λούμπος μπήκε σα σίφουνας και σήκωσε την ομάδα στους ώμους του — όχι επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο έκανε χτες αλλαγές σα να κάνει τζόκινγκ στον πάγκο! και σεις ακόμα ψάχνετε φόβο;; τι κοινό έχει ο φόβος με εκείνον τον αγώνα εκείνον;; εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή πιστεύαμε πως ο ΠΑΟ είναι κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα — είναι οικογένεια! εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή πήραμε μια πόλη στέλνοντας μηνύματα που έλεγαν «είμαστε εδώ» όχι επειδή φοβηθήκαμε εκείνον τον τυπά πάνω στον πάγκο που έκανε τρείς αλλαγές σαν νά ψαρεύει γαρίδες στον βυθό! αφήστε λοιπόν αυτές τις ιστορίες του στρατιώτη σας! εμείς είμαστε εκείνοι που έκαναν την ομάδα νά γίνει μεγαλύτερη από όλους — όχι επειδή φοβηθήκαμε κάποιον, αλλά επειδή μπορέσαμε νά ενοποιηθούμε κάτω από μία σημαία! εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή όσοι έπαιζαν δεν είχανε άλλη επιλογή παρά νά παίξουν σκληρά — όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε νά φοβηθούν! κι αν τώρα κάποιος ξαφνικά θέλει νά φέρει τον φόβο πίσω στο πράσινο σά νά μην είχε περάσει ποτέ εκείνος ο πρώτος τίτλος μας;; τότε εκείνος ο άνθρωπος πρέπει νά θυμηθεί πως εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή ο κάθε ένας μας ήταν εκεί στήν κερκίδα όχι σαν στρατιώτης κάποιου στρατού, αλλά σαν μέλος μιας μεγάλης οικογένειας που είχε μόνον έναν στόχο: νά φέρει το τρόπαιο σπίτι! και τέλος πάντως, αυτοί που ξαφνικά λένε πως χρειαζόμαστε φόβο εκείνοι είναι εκείνοι που κάποτε έκαναν νόρδες επειδή ο Μαργιό έκανε πολλές αλλαγές;; τώρα πιάνουν τη λύσσα;; αφήστε τους εκείνοι να ψάχνουν τον φόβο σαν νά είναι η τελευταία τους ευκαιρία — εμείς εδώ γνωρίζουμε πως ο ΠΑΟ γίνεται μεγάλος όταν η καρδιά του ο καθένας μας χτυπά στήν ίδια συχνότητα, όχι όταν κάποιος πάνω στον πάγκο φτιάχνει στρατόπεδο!

Ρε φίλοι, μιλάμε για τον αγώνα στον Πειραιά πριν δύο χρόνια όταν ο Πάνος έδωσε τρεις λεπτά στον Λούμπο να επιστρέψει σαν ηλεκτρισμένος; Εκείνο το βράδυ στην κερκίδα δεν ξέραμε πότε τελείωσε ο αγώνας επειδή όλοι κρατούσαμε την ανάσα μας. Αλλά δεν ήταν εκείνος ο Πάνος που φοβέριζε κανέναν — ήταν ο Λούμπος που γύριζε σαν ζητιάνος να πάρει μια τελευταία ευκαιρία επειδή γνώριζε πως δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει εκείνο το βράδυ. Κι εσείς λοιπόν τώρα ψάχνετε φόβο; Εδώ φοβηθήκαμε πως ο Λούμπος δεν θα πάρει ξανά μπάλα, όχι επειδή υπήρχε κάποιος στρατιώτης πάνω στον πάγκο! Αυτή η ομάδα δεν έγινε μεγάλη επειδή κάποιες φορές χτυπούσαν θυμωμένα οι πόρτες του προπονητικού γραφείου — έγινε μεγάλη επειδή μέσα της είχε παιδιά σαν τον Λούμπο που δεν περίμεναν καμιά διαταγή για να αγωνιστούν σαν λιοντάρια. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως χρειαζόμαστε φόβο; Μα τι έγινε; Αφύπνιση ημίσειας νύχτας;

Ρε παιδιά, θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2019 στον αγώνα με την Ζαλγκίρις, εκεί που ο Ντίβινσιους έκανε τρεις αλλαγές πριν καν περάσει το πρώτο δεκαπέντελεπτο επειδή του κόπηκε η μνήμη μου όπως είπε μετά — κι εγώ εκεί πάνω στη Μεραρχία ξέραγα πως αυτή η ομάδα δεν πρόκειται να σωθεί από αλλαγές αλλά από τον Καββαδά που δεν έφταιγε ποτέ. Κι όμως, τότε γίνηκε εκείνος ο αγώνας όχι επειδή φοβηθήκαμε τον Ντίβινσιους — έγινε επειδή ο Λούμπος έπιασε την μπάλα στα 14 δευτερόλεπτα κι έκανε εκείνον τον σουτ που χάρισε δύο πόντους ενώ όλοι στην κερκίδα είχαμε βγάλει το ντύμα μας! Τώρα λοιπόν εσείς ψάχνετε φόβο; Μα πουθενά δεν έγραψαν αυτοί οι τίτλοι της ομάδας ότι κάποιος φοβήθηκε πάνω από τον πάγκο — αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή είχανε μέσα τους ανθρώπους σαν τον Διαμαντίδη που έπαιζαν σαν να ήταν μοναχοί στο μοναστήρι του Αγίου Σώζοντος, όχι σαν στρατιώτες υπό κάποιον διοικητή. Κι εμένα προσωπικά εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου μου άλλαξε τη ζωή — όχι επειδή φοβήθηκα τον προπονητή, αλλά επειδή κατάλαβα πως αυτός ο ΠΑΟ δεν χρειάζεται τυράννους πάνω στον πάγκο αλλά ανθρώπους που τους λείπει η ίδια η ψυχή τους όταν λείπει η μπάλα. Μα εσείς τώρα γίνεται και ψάχνετε φόβο; Αυτός ο κόσμος έχει βγάλει παραφωνία τελείως!

Άκου τώρα κάτι ρε φίλοι... εγώ μέχρι πέρσι εδώ μέσα έλεγα πως ο ΠΑΟ έκανε τον Κάστρο βεστιάριο και τον Λαρεντζάκης μούζα επειδή η ομάδα μας έπαιζε σαν ποιότητα χωρίς φόβο πάνω στο παρκέ κι όχι σαν στρατόπεδο υπό κάποιον αρχιστράτηγο. Μετά όμως είδα εκείνον τον αγώνα του περασμένου Φεβρουαρίου με την Ζένεβα κι εμένα προσωπικά μου πήρε τρία βράδια νά συνέλθω. Τι έγινε εκεί; Ο Μάγκας κάθισε σα δημόσιος υπάλληλος στον πάγκο κι έκανε τρεις αλλαγές στο πρώτο δεκαπέντελεπτο επειδή του έκανε κάποιος παράπονο γιατί του πήρε το κινητό του! Κι αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι πάνω στο παρκέ; Άρχισαν νά φαίνονται σα μαθητές γυμνασίου περιμένοντας νά τους πει κανείς πως νά παίξουν! Και μετά άρχισαν οι επικρίσεις πως «ναι αλλά η ομάδα δεν έχει χαρακτήρα» — χαρακτήρας;;; Μα τι χαρακτήρα περιμένουν νά δείξει ο ΠΡΟΣΟΧΑ ΛΟΙΠΟΝ ένας άνθρωπος όταν ξέρεις πως μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σου έχουν αλλάξει τρεις φορές;;; Την επόμενη εβδομάδα μετά εκείνον τον αγώνα με την Ζένεβα, πήγα στήν κερκίδα και κατέβασα το πρόσωπό μου μέχρι τά χέρια μου επειδή βλέπαμε τον Κάστρο νά στέκεται σα αγάλωμα ενώ οι άλλοι αγωνιζόταν σαν νά κάνουν νόρμες για μπουζούκι! Και μην αρχίσουμε τώρα νά λέμε πως «ο φόβος δεν κερδίζει τίτλους» — ρε φίλοι, εγώ θέλω φόβο πάνω στον πάγκο όχι επειδή τον λατρεύω αλλά επειδή ξέρω πως όταν υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που κάνει νά νιώθεις πως πρέπει νά δώσεις τα πάντα κάθε φορά — τότε εκείνος ο προπονητής δεν σου αφήνει περιθώριο νά χαλαρώσεις. Ο Λόπεθ εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έκανε τους παίκτες του νά τρέχουν σαν καταρρακτός όχι επειδή ήταν τυράννος αλλά επειδή τους έκανε νά αισθάνονται πως εκείνος ο αγώνας είναι νά δώσεις όλα — κι αυτοί εκείνοι έγιναν πρωταθλητές! Και νά μου πείτε τώρα: εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι είχανε ανάγκη νά φοβούνται τον Λόπεθ;;; Όχι — είχαν ανάγκη νά νιώσουν πως υπήρχε κάτι εκεί πάνω στον πάγκο που τους έδινε κίνητρο νά μην απογοητεύσουν αυτούς που τους στηρίζουν. Αυτή την αίσθηση μας έχει λείψει χρόνια τώρα — όχι επειδή οι παίκτες δεν είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους αλλά επειδή ο προπονητής πάνω στον πάγκο μοιάζει σαν νά κάνει στάση για καφέ! Πάρτε έναν αγώνα: όταν ο Μαργιό έκανε τρεις αλλαγές σα ψαράς εκείνον τον Ιανουάριο του 23, εγώ εκεί πάνω στη Μεραρχία ένιωθα σα νά παρακολουθώ μία ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ όπου όλοι οι χαρακτήρες είχαν πάθει αμνησία επειδή είχαν ξεχάσει τον σκοπό τους! Εκείνον τον αγώνα τελειώσαμε με εικοσιέξι ποιοτικές προσπάθειες νά σκοράρουν μέσα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή όλοι εκείνοι γύρισαν σπίτι νωρίς κι άφησαν τους άλλους νά αγωνίζονται μόνοι τους! Κι εσείς τώρα λέγεται πως «η ποιότητα κερδίζει» — ναι βέβαια! Η ποιότητα νικάει όταν υπάρχει μία αίσθηση σκοπού πάνω στον πάγκο! Χωρίς εκείνον τον σκοπό, η ποιότητα γίνεται σαν νά βρίσκεσαι σέ ένα γλέντι χωρίς μουσική — υπάρχει ο κόσμος, υπάρχουν οι άνθρωποι, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι γίνεται! Άσε που όσοι λένε «παιδιά μου, αφήστε τους τύπους νά κάνουν ό,τι θέλουν» εκείνοι είναι εκείνοι που πριν λίγα χρόνια έκαναν νόρμες επειδή κάποιος έκανε τρεις αλλαγές σα κανονικότητα! Κι αυτό που άλλαξε τώρα;;; Μα το ζήτημα δεν είναι νά σπάσουμε τις κεφαλές των παικτών — είναι νά τους θυμίσουμε πως κάθε φορά που πατούν το παρκέ είναι σα νά κάνουν έναν αγώνα όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά γιά τό σύλλογο που έχουνε όλες τις καρδιές μας μέσα τους! Κι ας μην αρχίσουμε τώρα νά λέμε πως «η ιστορία γράφεται με αίμα» — ναι, γράφεται! Αλλά όταν πάνω στον πάγκο υπάρχει ένας άνθρωπος που νιώθεις πως νά πρέπει νά δώσεις περισσότερα από αυτά που ξέρεις πως έχεις μέσα σου, τότε εκείνος ο αγώνας γίνεται ιστορική στιγμή όχι μόνο επειδή κερδίσαμε αλλά επειδή όταν γυρίσαμε σπίτι νιώθαμε πως δώσαμε κάτι παραπάνω από μια νίκη — δώσαμε ένα κομμάτι από την ψυχή μας! Κι αυτοί εδώ μέσα ψάχνουν νά βάλουν φόβο;;; Μα βεβαίως νά τον βάλουν! Αλλά όχι εκείνον τον φόβο που διαλύει — εκείνον τον φόβο που δημιουργεί! Εκείνον τον φόβο που σου λέει «δώσε όλα σου επειδή εκεί πάνω στον πάγκο υπάρχει κάποιος που περιμένει νά δεις πόσο πολύ αγαπάς το πράσινο!» 🤡💸

Τι λέτε εσείς λοιπόν πως έγινε εκεί πάνω στον πάγκο πριν μερικούς μήνες όταν έκανε τρεις αλλαγές μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα ψαράς που ψαρεύει ψαροτούφες στον βυθό; Εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ βγήκαν σαν μαθητές γυμνασίου περιμένοντας κάποιον νά τους πει πότε νά παίξουν και πότε νά σταματήσουν. Μα είναι δυνατόν νά είμαστε εμείς εκείνοι που ξεχάσαμε πως ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου πάνω στον πάγκο φτιάχνεται όχι όταν φωνάζει δυνατά, αλλά όταν κάνει τους παίκτες νά νιώθουν πως εκείνος ο αγώνας είναι δικός τους; Εγώ εκείνο το βράδυ θυμάμαι την εικόνα του Κάστρο νά στέκεται σα αγάλωμα όσο ο Μάγκας έκανε τις αλλαγές του σα νά ξεχνούσε πως η μπάλα δίνεται όχι στο χρόνο αλλα στη ψυχή εκείνων που αγωνίζονται. Κι εσείς τώρα λέγεται πως «η ποιότητα κερδίζει»; Ναι, βέβαια κερδίζει — όταν υπάρχει μία αίσθηση σκοπού πάνω στον πάγκο. Χωρίς εκείνον τον σκοπό, η ποιότητα γίνεται σα νά βρίσκεσαι σέ ένα γλέντι χωρίς μουσική. Υπάρχει ο κόσμος, υπάρχουν οι άνθρωποι, αλλά κανείς δεν γνωρίζει τι γίνεται. Μα πώς φτάσαμε εδώ; Πριν χρόνια λέγαμε πως ο Μαργιό ήταν σκληρός επειδή έκανε τρεις αλλαγές σα σειρήνα πυρκαγιάς. Σήμερα όμως ψάχνουμε φόβο επειδή χάθηκαν τρεις τίτλοι. Μα αυτοί εδώ οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή κάποιος φοβόταν τον προπονητή του, αλλά επειδή είχανε μέσα τους ανθρώπους σαν τον Διαμαντίδη που έπαιζαν σαν νά τους είχε δώσει η ζωή ένα σημείωμα που έγραφε «δείξε πως αξίζεις». Και τώρα εσείς λέτε πως πρέπει νά φοβόμαστε; Μα τι κοινό έχει ο φόβος εκείνης της εποχής όταν ο Λόπεθ έκανε τους παίκτες του νά τρέχουν σαν καταρρακτός όχι επειδή ήταν τυράννος, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι αισθάνονταν πως κάτι μεγάλο κρέμονταν πάνω από το κεφάλι τους; Δεν θέλουμε τυράννους πάνω στον πάγκο — θέλουμε ανθρώπους που νά κάνουν εκείνους εκεί πάνω στο παρκέ νά νιώθουν πως κάτι περισσότερο δίνεται όταν αγωνίζονται. Κι εγώ εδώ μέσα θυμάμαι έναν αγώνα πριν δέκα χρόνια όπου ο Περτόβακ έκανε τρεις αλλαγές πριν περάσει το πρώτο δεκαπέντελεπτο κι εκείνοι οι 500 εκείνοι φίλοι φώναζαν τόσο δυνατά ώστε η Ίστιλ ξύπνησε από τη νύχτα. Εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή ο Διαμαντίδης έπιασε την μπάλα σαν νά ήταν ψωμί την ημέρα της λειτουργίας και την έφερε σπίτι μαζί του σαν τρόπαιο — όχι επειδή κάποιος εκεί πάνω στον πάγκο έκανε χτες αλλαγές σα νά κάνει τζόκινγκ στον πάγκο. Μα εσείς τώρα ψάχνετε φόβο; Μα ποιος φοβήθηκε εκείνο το βράδυ; Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε μέσα τους τον φόβο μην τυχόν δεν δώσουν όλα — όχι επειδή κάποιος πάνω από αυτούς έκανε τον πάγκο σαν περιοχή κατοχής. Εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή πήραμε μια πόλη στέλνοντας μηνύματα που έλεγαν «είμαστε εδώ» όχι επειδή φοβηθήκαμε εκείνον τον τύπο πάνω στον πάγκο που έκανε τρεις αλλαγές σα νά ψαρεύει γαρίδες στον βυθό.

Μα ρε παιδιά... εγώ από τις Σέρρες βλέπω αυτά και σκέφτομαι πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν όταν η ομάδα είχε μέσα της ανθρώπους σαν οικογένεια, όχι σαν στρατιωτική μονάδα. Τι έγινε τώρα;; Να ψάχνουμε φόβο σα νά μην μπορούσε κανείς πάνω στο παρκέ νά δώσει ένα ακόμα; Κι εγώ εκεί που δουλεύω στήν γραμματεία, αν κάποιος μάνατζέρ μου έκανε τρεις αλλαγές μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο χωρίς λόγο, εγώ νά σου πω την αλήθεια... νά σου πω τι; 😅 Θέλω νά πιστεύω πως εκείνοι εκεί πάνω αγωνίζονται γιατί το θέλουνε — όχι επειδή φοβούνται μήπως κάποιος πάνω στον πάγκο τους μαλώσει. Γιατί τώρα μας λείπει εκείνο το πράγμα που έκαννε αυτούς τους τίτλους σπουδαίους... εκείνη την αίσθηση πως δίνεις όλες σου τις δυνάμεις όχι επειδή κάποιος σου το λέει, αλλά επειδή η καρδιά σου χτυπά έτσι κι αλλιώς κόκκινη.

Μαλάκα, εσύ εδώ βάζεις λόγο στον Πάνο Κάστρο και μου λες πως η ομάδα χρειάζεται φόβο στον πάγκο; 🤡💸 Ρε, στον αγώνα με την Κοπεγχάγη τον περασμένο Οκτώβρη βγήκαμε σα υποψήφιοι για κλήρωση Λοττο όταν ο Μαρκς έκανε τρεις αλλαγές μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο σα ψαράς που ψαρεύει γαρίδες στον βυθό. Αυτός ο τύπος πάνω στον πάγκο έκανε νόρμες πιο συχνά από τον Λούκα Γιόρκα στο ζέφιρ! Και τώρα μου έρχεσαι να πεις πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος εκεί πάνω φώναζε δυνατά; Μα τι γίνεται εδώ λοιπόν; Μιλάμε για ιστορία ή για ελαιοτριβείο; Εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή είχανε μέσα τους ανθρώπους σαν τον Διαμαντίδη που έπαιζαν σα μοναχοί στο μοναστήρι του Αγίου Σώζοντος — όχι σα στρατιώτες υπό κάποιον αρχιστράτηγο που κοιτάζει το ρόλοι του πρωταθλήματος αντί την μπάλα. Και στον Πειραιά πριν δυο χρόνια βγήκαμε νικητές επειδή εκείνος ο τρελός ο Λούμπος πήρε την μπάλα σα να ήταν το τελευταίο του πιάτο στο σπίτι — όχι επειδή κάποιος εκεί πάνω έκανε στάση για καφέ. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε μέσα τους κάτι μεγαλύτερο από οποιονδήποτε προπονητή: είχανε την καρδιά τους σα ατόφιο χρυσάφι! Κι εσύ τώρα μου λες πως χρειαζόμαστε φόβο; Μα πουθενά δεν είδες πως αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή κάποιος πάνω στον πάγκο έκανε τους παίκτες του νά νιώθουν πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός τους; Εκείνοι εκείνοι έγιναν πρωταθλητές όχι επειδή φοβήθηκαν κάποιον — έγιναν επειδή έδωσαν όλα εκείνοι επειδή η ψυχή τους ήταν πράσινη όσο και η φανέλα τους! 😏