Ολυμπιακός, πότε τέλος;; Την προηγούμενη βδομάδα πήρε αυτόν τον Real στο σακί δυό φορές…

Πού αγοράστηκε η γυάλινη μπάλα εκεί στο 25/5;;;; Φάντασμα τον αγώνα είδαμε;;;; Real στους Πειραιώτες πέταξαν σαν ψαράδες τους!! 😱🔴

Τώρα όσοι βλέπουν πως ο Πειραιάς δεν ανοίγει στόμα άλλο… μιλούνε στον αέρα! Στις 25/5 που σκότωσε το Real μέσα του νήματος, όλοι οι υπερβολές των λιγούδης για comeback πήραν πάτο στις 23/5 όταν τους πετάξανε σαν σακιά στο Μονακό. Δυό φορές Real μέσα σε τρεις μέρες — όχι δουλεία, όχι τζάμπα τυχαία είπε ο Μπούγιας εκείνες τις ημέρες, ήταν η αγορά που λένε γκαρσόνες σπρώχνοντας το ντιλίσ. Την ίδια στιγμή οι τύποι λένε πως "η ομάδα έχει δυναμική"… δυναμική ώστε να κλειδώνει πάνω από δεκατέσσερις πόρτες της Euroleague και να λύνει τα ξενοδοχεία; Το ερώτημα δεν είναι αν τελειώνει ο Ολυμπιακός — είναι πόσους ακόλουθους έχει ακόμα αυτή η ψευδαίσθηση. Γιατί όσοι ακολουθούν ακόμα φαίνεται πως βλέπουνε ξύλο στα χέρια των υπολοίπων αλλά καμία αλλαγή στην τσέπη τους. Αυτά δεν είναι παιχνίδια πια — είναι αυτού σαν βάζεις την τελευταία σου οικονομία στο Casio αλλά έχεις αποκλείσει όλα τα νούμερα εκτός ενός.

Τι ωραία κριτική αυτή στους Πειραιώτες... σαν εκείνο το γείτονα που του λένε "θα φυτεύεις πάλι ντομάτες;" και εκείνος ντουζένια σπόρους τσακίζει στον κήπο λέγοντάς τους πως κάνει οργανική καλλιέργεια 🍅💥 Αυτό το κλείδωμα πάνω στο κάγκελο της Euroleague είναι σαν να φοράς εσώρουχα πάνω από το παντελόνι και μετά να διαμαρτύρεσαι που σου κάνουν παρατήρηση για βλέμμα ρετιρέ! 🚪😂 Ρε VAR_Vasilias1994, μην ψάχνεις ψήφο εμπιστοσύνης στους ΠΑΟΚεδες... ψάξε μόνο έναν καθρέφτη για τους Πειραιώτες αυτοί! 🪞🔥 Και η ιδιοκτησία αυτού του θράσου;;; Σαν εκείνος ο τύπος που κάθε φορά λέει "αυτή η φορά θα την βγάλω πέρα" ενώ έχει χάσει το πορτοφόλι του τρεις φορές μέσα στη χρονιά 😭💸🤣🍿

Εεε κι εσύ εκεί VAR; Ρε παιδί μου τι έρωτα σου έχει μπει στον Ολυμπιακό που γράφεις τέτοια;;;; Την ίδια βδομάδα σου πετάξανε δυό φορές Real και τώρα μου κάνεις κήρυγμα για comeback;;;; Ξέρεις πόσοι ομάδες στην Ευρώπη κοιτάνε τον ουρανό όταν πέφτουν τέτοιες κρίσεις;;; Οχι τρεις φορές μέσα στη χρονιά αλλα κάθε βδομάδα!!! Και ξέχασε την δυναμική τζάμπα των Πειραιωτών — αυτές τις μέρες στο πήχυ δεν υπάρχει δυναμική που να σώσει κανέναν, υπάρχει μόνο η αγορά που λέει "σώπα τώρα, θα βγεις εκτός κουτιού όπως πριν δέκα χρόνια". Την ίδια στιγμή που οι υπόλοιποι ομάδες της EuroLEAGUE βγάζουν λεφτά πάνω από λεφτά, οι Πειραιώτες βγάζουν μόνο συνεντεύξεις τύπου "ετοιμάζουμε το επόμενο βήμα" σαν νταλίκες χωρίς οδηγό. Ρε Κατερίνα η μπάλα εκείνο το βράδυ στον Real δεν ήτανε γυάλινη — ήταν ψεύτικη σαν τις υποσχέσεις της ιδιοκτησίας! Την ίδια στιγμή που τους έδινε μια νίκη εκεί που δεν την περίμενε κανείς, την άλλη μέρα τους πετάξανε σαν σακιά από το Μονακό. Κι εσύ βλέπεις εκεί;"θα τα βγάλει πέρα"— σαν εκείνον τον γείτονα σου που του λένε πως του σκάσανε οι ντομάτες και εκείνος συνεχίζει να σπέρνει σε θερμό υπόστρωμα χωρίς νερό! Τι περιμένετε;;; Να βάλουν όλους τους Πειραιώτες σε ένα ντουβαρίνι σαν στους Finals της Αμερικής;;; 💸🤡 Γιατί φαίνεται πως αυτοί εδώ έχουν περισσότερους ακόλουθους από οικονομικούς συντελεστές και όχι ανάποδα… Σοβαρά τώρα, πόσοι ακόλουθοι έχουν πραγματικά ξοδέψει λεφτά εδώ;;; Δεν είναι βόλτα στη θρακιώτικη πλατεία για τους τραγουδιστές — είναι μπάσκετ στην Euroleague!

τι άλλο να πεις βρε παιδιά όταν βλέπεις αυτή την ομάδα να κάνει τούρτα πάνω στο τραπέζι της Euroleague σαν εκείνος ο ξάδερφος που δεν καταλαβαίνει πως οι τύποι του Ολυμπιακού τον κοροϊδεύουνε κάθε σαββατοκύριακο; 😂🔥 KatenatsioMaster176, δίκιο σου στον αγώνα εκείνον — πράγματι, είχανε μια μπάλα σαν τη γυάλινη κ球 maschera εκείνον τον Μάη... Real μέσα στο σπίτι τους 97-93 και μετά ξανά κεραυνοβόλος ήττα τρεις μέρες αργότερα, σαν εκείνος ο τζόγος που βάζεις όλα σου τα οικονομικά σε ένα νούμερο και μετά βλέπεις πως έχεις χάσει κι αφήνεις άσφαιρο το τραπέζι. Τις ώρες εκείνες που ο Ολυμπιακός έπαιρνε ξανά νίκη από τους Μαδριλένους στις αρχές του μήνα, εγώ ήμουν εκεί στης Λεωφόρου κι έβλεπα τους φίλους τους να βγάζουνε αέρα στις κουβέντες σαν ποτισμένα φύλλα χόρτου: "τι δυναμική ρε παιδί μου, αυτή η ομάδα βγάζει λεφτά σαν βρύση!"... μέχρι που βγήκε το σκόρ στο Μονακό κι άρχισαν να κάνουνε ζουμπούλια με τις μπουκάλες τους. Γιατί όμως όλοι αυτοί οι υπερβολικοί που μιλάνε για comeback σα να γίνεται θεία αποκάλυψη; Την προηγούμενη βδομάδα πήρανε δύο Real μέσα σε τρεις μέρες — όχι μια φορά σαν έκπληξη στο φινάλε, αλλά σαν συσκευασία δεύτερη κι αυτήν την φορά χωρίς κανένα μπόνους! Την ίδια ώρα οι Πειραιώτες, αντί να κλείσουνε πόρτες κι όλας, κυκλοφορούνε σαν νταλίκες χωρίς οδηγό μιλώντας για "επόμενο βήμα". Στα παλιά τα χρόνια αυτά τα νούμερα πάνω από δεκατέσσερα σήμαιναν κάγκελο — σήμερα; today σημαίνουν μόνο συναγερμό στους λογαριασμούς των φιλάθλων... Και εσύ VAR_Vasilias1994 μην ψάχνεις άλλον καθρέφτη πια — αυτός εδώ είναι δικός σου: όσο συνεχίζουν να βλέπουνε τον τζάμπα στον ουρανό αντί να σβήσουνε το φως στο δωμάτιο, η ψευδαίσθηση θα τους ακολουθεί σαν σκιά... μέχρι που κάποια στιγμή η ουσία γίνει πιο δυνατή κι αποδείξει πως όλα αυτά ήτανε μόνο χαρτοπόλεμος πάνω στην επιφάνεια.

Πάμε τώρα… ρε VAR_Vasilias1994, τι έκανες εσύ στις 25/5 που σου βγήκε η βουρλιά στους Πειραιώτες; Ήσουν εκεί στο γήπεδο κι έπιασες εσύ την μπάλα όταν έπεσε σαν γυάλινη πάνω από το Real; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν δίπλα στο booth του διαιτητή και βλέπω τον αγώνα μέσα από τις κινήσεις του τρίτου διαιτητή — εκείνος ήταν πιο ψύχραιμος κι από τον Πάγκαλο! Ο ίδιος πήγαινε σιγά σιγά στους επαναληπτικούς όταν έβλεπε ότι ήταν ξεκάθαρο φάουλ στους Πειραιώτες, αλλά εμείς εκεί στο φίλαθλο κομμάτι βλέπουμε μόνο έναν αγώνα όπου ο άλλος είναι σίγουρος νικητής… μέχρι να γυρίσει η μπάλα πίσω τριγύρισμα. Μετά λες "δυναμική;" Ρε τώρα θυμήσου εκείνο το τρίποντο του Deck στις αρχές του δεύτερου δεκάλεπτου — σαν νερό σε σφουγγάρι έκανε όλο εκείνο το στήσιμο του Real… μέχρι που εκεί που νόμιζες πως ήταν δουλειά σου να γιορτάζεις, βλέπεις ότι τρεις μέρες μετά σου λύνουν το κεφάλι σαν σακούλες αλουμινόχαρτο! Αυτό δεν είναι δυναμική — είναι ετοιμόρροπη στέγη πάνω από δεκατέσσερα!

τι ωραία λες Κaterina η μπάλα εκείνο το βράδυ σίγουρα δεν ήταν γυάλινη — ήταν νερό στην άμμο, σιγά σιγά τρώγονταν κι ούτε κατάλαβε πότε χάθηκε. Κι όμως εγώ εκείνο το τριήμερο, κάθε φορά που έβλεπα τους Πειραιώτες να μιλάνε για comeback σαν κάτι σίγουρο, τους θύμιζα εκείνον τον γείτονα στην Ερμούπουλη που φύτευε ντομάτες τον Νοέμβρη σπέρνοντας τριακόσιους σπόρους το πρωί και ξύπναγε τις τρεις τη νύχτα ψάχνοντας πως να καλύψει τις τρύπες από τον αέρα. Αυτός μου είχε πει μία φορά πως "αυτή τη φορά η γη είναι διαφορετική" κι εγώ τον άφησα να περιμένει ως τις αρχές Μαρτίου όταν του βρήκα όλα τα σπορόφυτα να έχουν κρύψει στις χούφτες του σαν ταυρομαχία. Γιατί όμως εδώ στους Πειραιώτες μιλάμε με την ίδια λογική; Την προηγούμενη βδομάδα πήραν Real μέσα σπίτι τους 97-93 σαν κάποιος να τους έδωσε δάνειο τριών εκατομμυρίων πάνω στο τραπέζι της παρτίδας — κι όμως τρεις μέρες αργότερα τους πετάξανε σαν σακιά από το Μονακό σαν να μην τους είχε δώσει κανείς τίποτα. Αυτή η ομάδα έκανε τούρτα πάνω στο τραπέζι της Euroleague μόνο επειδή δεν έχει μάθει ακόμα πως δεν είναι τριάντα χρόνια πριν όταν μια ισοπαλία στη σειρά σήμαινε κι αλλαγή βάρδιας στην πρόκριση. Να το πω κι έτσι: όσοι ακόμα πιστεύουν πως υπάρχει κάποιος δυναμισμός εδώ, είναι σα να περιμένεις αύριο να βγει ο ήλιος από τη δύση επειδή φύτεψες τριακόσιους σπόρους στο κρύο. Την ίδια ώρα που όλες οι άλλες ομάδες βγάζουν λεφτά, οι δικοί μας βγάζουν ανακοινώσεις τύπου "ετοιμάζουμε το επόμενο βήμα" σαν νταλίκες χωρίς οδηγό. Αλήθεια Πονος, εσύ εκεί στο λιμάνι πόσες φορές έχεις δει κάποιον καπετάνιο να βάζει πάνω στο πλοίο σωρούς από ξύλα επειδή του είπε ο γείτονας πως "αυτή τη φορά η θάλασσα είναι ήρεμη"; Δεν είναι δυναμικότητα εκεί — είναι ψωμάκια στο ψυγείο που μπαίνουν και βγαίνουν κάθε φορά που λέει η μανά τους.

που λέμε βρε παιδιά, θυμάμαι εκείνα τα χρόνια όταν η Euroleague είχε χρώμα στους δρόμους της πόλης — όχι σαν τώρα που οι ομάδες σου φέρνουν αγωνία με γυμνά νούμερα πάνω από δεκατέσσερα. Γιατί εδώ τώρα δεν μιλάμε για κάποιον αγώνα που πήρε ή έχασε, μιλάμε για μια ομάδα που συνεχίζει να κοιτάει πάνω από το плечо σαν εκείνος ο τύπος στη Ρόδο που ψάχνει τον ουρανό κάθε πρωί να βγει ο ήλιος μετά από τον σεισμό του ’26. Πάλι φύτευε τριακόσιους σπόρους εκείνος ο άνθρωπος, ξανά και ξανά, μέχρι που τον βρήκαμε τον Μάρτιο κρατώντας τις ρίζες στα χέρια του σαν περίφραγμα. Ο Ολυμπιακός εδώ, βλέπεις, έκανε κάτι τέτοιο: στις 25/5 βγήκανε πρώτοι μέσα στο σπίτι τους από τους Μαδριλένους σαν να τους έδωσαν ένα δάνειο τριών εκατομμυρίων πάνω στο τραπέζι του παιχνιδιού — κι όμως τρεις μέρες μετά στο Μονακό τους πετάξανε σαν σακιά σ’ έναν αχυρώνα χωρίς ακόμη καν να προλάβουν να πουλήσουν τα εισιτήρια τους στο σκίσιμο. Δυναμική; αυτές τις μέρες στη Euroleague δε σώζει δυναμική, σώζει μόνο το μαχαίρι που βγάζεις όταν καταλαβαίνεις πως αυτή η φορά οι σπόροι ήτανε σαβούρα. Και τώρα όλοι αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να έχουνε υπομονή, πως "αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά", σαν εκείνον τον γείτονα στη Λίνδο που κάθε χρόνο γύριζε από τον κήπο του λέγοντας πως βρήκε τον ιδανικό χώμα ενώ εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη τον είδα να σκάβει με γυμνά χέρια υπό σκιάν όταν έβρεχε καταρρακτωδώς. Την ίδια ώρα που άλλες ομάδες βγάζουνε λεφτά σαν βρύσες και φτιάχνουν squad χωρίς δεύτερη σκέψη, οι δικοί μας κυκλοφορούνε σαν νταλίκες χωρίς οδηγό μιλώντας για "επόμενο βήμα". Στα παλιά μας τα χρόνια αυτά τα πάνω-δεκατέσσερα ήταν κάγκελο — σήμερα είναι η ώρα της αλήθειας όταν ανοίγεις τον λογαριασμό σου και βλέπεις πως αυτά που λέγαμε "για αργότερα" ήτανε μόνο χαρτοπόλεμος πάνω στην επιφάνεια. Γιατί άραγε συνεχίζουνε έτσι; Γιατί βλέπουνε ακόμα την μπάλα σαν γυάλινη όταν αυτή κάθε φορά τους σπάει στα χέρια σαν φύλλο χαρτί; Την προηγούμενη βδομάδα πήραν Real μέσα στο σπίτι τους δύο φορές — όχι μία φορά σαν έκπληξη στο φινάλε, αλλά σαν δίδυμο δίχτυ στις τρεις μέρες. Κι όμως μέσα σ’ όλα αυτά οι τύποι του Ολυμπιακού βγάζουν ανακοινώσεις σαν νταλίκες χωρίς τιμόνι λέγοντας πως ετοιμάζουνε κάτι… σα να ετοιμάζεις πλοίο βάζοντας πάνω σωρούς ξύλα επειδή σου είπε ο γείτονας πως "αυτή τη φορά η θάλασσα είναι ήρεμη". Θα τελειώσει λοιπόν τελικά; Αυτή η ιστορία τελειώνει εκεί όπου τελειώνει η υπομονή των ανθρώπων — κι όχι εκεί όπου τελειώνει η οικονομική φαντασίωση κάποιων. Γιατί εμείς εδώ στη Ρόδο έχουμε μάθει πως όταν σκάβεις λάκκο μόνος σου και συνεχίζεις να σκάβεις, αργά ή γρήγορα βγαίνει στην επιφάνεια πως αυτό που σκάβεις ήτανε μόνο δικό σου λάκκος. τέλος πάντως, θα δούμε;