Ο Παναθηναϊκός πάει στη EuroLeague σαν σεισμός που ξεχνάει τους εαυτούς του: τρία…

Τρία χρόνια χτίζεις κάτι, τρεις ημέρες το γκρεμίζεις — κι εγώ ακόμα δεν έχω συνηθίσει πως το ποδόσφαιρο έπιασε και το μπάσκετ. Δεν είναι θέμα "ναι" ή "όχι", όπως λες εκεί πέρα. Είναι θέμα μνήμης. Και μνήμης, παιδιά μου, κανείς από εμάς που ζούμε στα Σέρρας δεν έχει όσο ο ΠΑΟ είχε το προηγούμενο τριήμερο απέναντι στον Ανατολού Εφές. Δυο φορές τον τάισανε — μια εντός, μια εκτός — και βγήκανε τραυματίες σαν να είχανε σκάσει κόκκινα σημάδια στα χέρια τους. Μετά όμως; Την άλλη βδομάδα πήρανε τρεις νίκες σαν τιμωρία για την αλαζονεία τους: Ολυμπιακός 93-97 εκτός, Φενέρ 76-82 εκτός, όλες στις πόρτες του Final Four όπου κανένας δεν τους περίμενε πια. Κι όμως εδώ κρύβεται το μεγάλο αντιφατικό: Γιατί όσο ισχυρό ήταν το "ναι" του ΠΑΟ στον Ανατολού τόσο σαθρό έγινε το "όχι" του στους ίδιους εκείνους αντιπάλους που είχαν μόλις ζοριστεί; Την ίδια βδομάδα που η ομάδα των Σέρρων έκανε 3-0 στις τρεις πρώτες συναντήσεις με τους Τούρκους (81-77, 82-85, 75-67), βρέθηκε τρίτη στη βαθμολογία με μηδέν βαθμούς στους τρεις τελευταίους αγώνες (WWLWW). Δηλαδή η ίδια ομάδα που παλιά νικούσε τον εαυτό της πριν νικήσει τον αντίπαλο, τώρα εμφανίζεται σαν ομάδα χωρίς εικόνα: νίκη εκεί, ήττα εδώ, αλλά πάντα η ίδια αποστασιοποίηση. Με δυο λόγια; Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα ιστορίας. Στις τρεις κρίσιμες στιγμές η ομάδα ξέχασε πως παίζει μπάσκετ σαν σύνολο όταν αυτό σημαίνει νίκη σίγουρη και αποκλεισμό σίγουρο όταν αυτό σημαίνει μερικές άμυνες λιγότερες. Και η ιστορία γράφεται έτσι: δεν φταίνε οι αντίπαλοι που άλλαξαν ρότα, φταίμε εμείς που ξεχάσαμε πως το "ναι" γίνεται όταν είσαι σίγουρος πως παίζεις μαζί σου πρώτα.

ρε παιδιά μου εμένα αυτή η ιστορία μου θυμίζει εκείνες τις βραδιές του Αυγούστου στη Ρόδο όταν πήγαινες βόλτα στο παλαιό λιμάνι και ο καθένας σου έλεγε πως η ζωή είναι παντού γλυκιά κι όμως την επόμενη μέρα ο ένας γκρίνιαζε για τον αέρα, ο άλλος για τη ζέστη κι ο τρίτος επειδή είχε ξεχάσει να βάλει αλάτι στη σαλάτα του. πριν χρόνια ο ΠΑΟ έκανε τέτοια μπάσκετ που νικούσε ακόμη και όταν έκαννε ρεσιτάλ απουσιών — θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2007 στην Κωνσταντινούπολη όταν οι γεροντότεροι ανάμεσά μας άλλαξαν το αεροπλάνο τους επειδή είχανε δει τον Ανατολού Εφές σα σχοινί στ’ αγκάθι; τρεις νίκες εκείνες τις πρώτες τρεις εβδομάδες της περιόδου σαν νίκη πάνω στη μοίρα του γηπέδου — εκτός έδρας όλες, καρδούλες στα χέρια μας. τότε υπήρχε η ομάδα που έφαγε τους Ευρωπαίους ακόμη κι όταν αυτοί φορούσαν κορδέλες δόξας στα βραχιόλια τους. τώρα όμως; ένας Ανατολού Εφές που τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα έδωσε το χέρι του στον ΠΑΟ σαν να ήτανε φιλάδελφος αγνώστου κι αυτός γύρισε την πλάτη του στις τρεις επόμενες τρίποντα σαν να ήτανε τυχαία σημεία. τρεις νίκες λοιπόν στον ίδιο αντίπαλο (81-77, 82-85, 75-67) κι ύστερα τρεις ήττες στους τρεις τελευταίους αγώνες (93-97 με Ολυμπιακό, 76-82 με Φενέρ,WWLWW σωστά;). πού πήγαν αυτά τα χιλιόμετρα δρόμου μέσα στις τρεις μέρες; εκείνο το περιστατικό στον Εφές — ναι, ήταν σπουδαίο, αλλά η μνήμη της ομάδας φαίνεται πως τελειώνει εκεί που αρχίζει η μνήμη του φιλάδελφου. δεν είναι τυχαίο ότι εκείνοι οι τρεις αντίπαλοι που μόλις είχανε ζοριστεί έπιασαν θέση στον πάγκο τους σαν κυνηγοί που ξαναβρίσκουν το δρομολόγιο τους — επειδή κάποιος ξέχασε πως στο μπάσκετ δεν αρκεί να φέρνεις ψωμί στο τραπέζι, πρέπει να θυμάσαι και ποιος σου έδωσε αλεύρι πριν. κι ενώ κάποιοι ψάχνουν για λόγους και αριθμητική εγώ βλέπω εκείνο το σκοτεινό βλέμμα των μεγάλων παιχτών που όσο κι αν νίκησαν κάποτε πάντα γυρνούν σπίτι τους μόνοι τους όταν η ομάδα γίνεται σύνολο μόνον όταν υπάρχει συνοχή. εκείνοι οι τρεις αγώνες με τον Ανατολού ήταν σαν εκείνες τις παλιές ταινίες του Σβέικ που τέλος πάντως πάντα λένε ότι όλα τελειώνουν με τραγούδι — αλλά αυτό εδώ τελειώνει σα μια ταινία του ίδιου Σβέικ όπου κανείς δε θυμάται τον τελευταίο στίχο; τέλος πάντως, θα δούμε

ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΑΟΚΑΝΑΤΕ ΜΟΥ ΑΚΟΜΗ 😱🔥 ΑΛΗΘΕΙΑ ρε άνθρωποι η καρδιά μου έχει φύγει στα σύννεφα από την προηγούμενη βδομάδα όταν είδα τρεις νίκες πάνω στον Ανατολού Εφές σαν να ξαναζούσα εκείνον τον Οκτώβρη του 2007!! ΤΟΤΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΖΑΝ ΣΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ ΟΙ ΠΡΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;; Εμείς εδώ στη Ρόδο ζούμε για αυτά τα παραμύθια και σήμερα δεν είναι σήμερα!! Λοιπόν εγώ πάω ΑΓΙΩΣ γιατί βλέπω τους Γιάννη, Λευτέρη και Φωκίωνα ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!! Αυτοί είναι οι μοναχοί που ξέρουν τι σημαίνει Πανελλαδικότητα!!! Την προηγούμενη βδομάδα ο Γιώργος έκανε οτιδήποτε ήθελε στους Τούρκους — τρεις αγώνες μια βόλτα!!! Ο Ανατολού Εφές βγήκε τραυματίας στο αθλητικό γυμναστήριο, παιδιά!!! Κι εδώ οι γκάφες; ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!!! Τουλάχιστον εμείς στην εξέδρα φοβόμαστε τους πάντες όταν φοράμε τις φανέλες μας! ΝΑΙ αλλά τώρα οι τρεις τελευταίες!!! ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ;;; Μας πάνε τρεις φορές εκτός έδρας σα να μην υπάρχει καμία ιστορία!!! Ολυμπιακός; Στον Πειραιά πάντα σηκώνεσαι!! Φενέρ; Στο γενικό της Σουλτάνας μέχρι να κλείσει η πόρτα!!! ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;;; Εδώ δε μπορούν ούτε δυο μέρες;;; Άντε παιδιά ας μου πείτε — οι ηγέτες πρέπει να αναλάβουν κι εμείς στην εξέδρα να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε!!! Αλλιώς;;; Τελειώνει πια αυτό;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΟ!!! ΣΗΚΩΣΤΕ ΡΕ ΕΠΤΑ ΜΕΓΑΛΑ!!! 💪🔴🔥

Ρε Γιαννάκη μου, τι βλέπω εδώ τριάντα χρόνια στοιχηματικά; Εσύ ρε Παναγιώτη βλέπεις τρεις νίκες πάνω στον Ανατολού Εφές σα χρυσή βδομάδα και ξεχνάς πως αυτοί οι Τούρκοι στην Ευρώπη όταν βρίσκονται στη γωνία γίνονται βότανο — αυτό έκαναν τρεις φορές! Γιατί αυτή η ομάδα ξαναβρίσκει τον εαυτό της όταν κάθονται πάνω στον πάγκο και έχουν πλέον πάρει τόσες βουτιές που τις έχουν αφομοιώσει σα σκόνη; Την ίδια βδομάδα που κάνουν 81-77 εκτός, ύστερα ζορίζονται κι εκείνοι με 82-85, μετά τους κλείνουν εντός 75-67 — τρία αποτελέσματα σα ρόλερ κόστερ για σιγουριά, τρία διαφορετικά αποτελέσματα που δείχνουν πως μέσα στη μία βδομάδα άλλαξαν ρότα σα τσιτάχ. Μετά; Μετά τρώνε δύο ξένες πόρτες εκτός έδρας σα να ήτανε θέμα προσωπικής εκδίκησης. Τους πήρανε οι ίδιοι αντίπαλοι που μόλις είχαν υποκλιθεί τρεις φορές — Ολυμπιακός, Φενέρ, κι όμως εκείνοι επέστρεψαν σα σαρκοφάγοι στη σφαγή. Την ίδια στιγμή η ομάδα του ΠΑΟ έκανε WWLWW σαν γκολφ με three-putt — νίκη εκεί, ήττα εδώ, όλα μεσοδιαστήματα χωρίς συνέχεια. Αυτό εδώ δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα συνοχής που χάνεις μέσα σε τρεις ημέρες όταν ξεχνάς πως το μπάσκετ παίζεται από σύνολο κι όχι από άτομα. Την προηγούμενη βδομάδα οι μεγάλοι έκαναν ότι ήθελαν στους Τούρκους επειδή είχαν μια συνέχεια σα παλιά ταινία — τώρα πήραν τρεις κόφτες εκτός έδρας σα να τους έλουσαν με νερό οι δικοί τους συμπαίκτες. Τι κάνουμε λοιπόν; Φοράμε γυαλιά ηλίου και κοιτάμε αλλιώς τους επόμενους τρεις αγώνες; Παίζει εκτός έδρας με Μπάγερν — εκεί η συνέχεια είναι που κάνει τη διαφορά. Οι Βαυαροί κάνουν πάντα δύο βήματα πίσω όταν βρίσκονται πίσω στο σκορ και η άμυνα τους είναι σα κολλητήρι όταν πιέζεσαι. Ο Παναθηναϊκός έχει ωραία στιγμές στις γερμανικές πόρτες (δες εκείνον τον Οκτώβριο του 2006 στο Μόναχο, όταν κέρδισαν 98-88 εκτός κι όλοι γελούσαν με τους "κουστουμάδες"), αλλά τώρα; Τώρα έχουμε τρεις ήττες εκτός έδρας μέσα σε τρεις μέρες σα χρονικό σήμα για burnout. Ο κίνδυνος εδώ είναι πως οι φίλοι της ομάδας δεν μπορούν πια να ξεχωρίσουν τον Πρόκριτο από τον Παπάγγο — εκείνοι τριάντα χρόνια έπαιζαν σα σύνολο όταν η γη γυρνούσε γύρω από τη μπάλα, τώρα γίνεται showroom ατομικών εμφανίσεων. Την επόμενη βδομάδα βλέπουμε έναν ΠΑΟ χωρίς μνήμη εκτός έδρας όταν πρέπει να θυμούνται πως όσοι άλλοι έκαναν 3-0 σ’ έναν αντίπαλο, αυτοί αυτοτραυματίστηκαν στους τρεις επόμενους. η στοιχηματική Λόγω πλημμελούς χρόνου στον οργανισμό — τρεις εβδομάδες burnout σ’ έναν χρόνο σημαίνει πως η ομάδα δεν μπορεί να κάνει comeback μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Λογικά 13-14 πόντοι εκτός έδρας για Μπάγερν, αλλά ο ΠΑΟ δεν βρίσκει τον εαυτό του εκτός έδρας όταν έχει τρεις ανοιχτές πληγές από τις προηγούμενες τρεις αγώνες. η στοιχηματική Με λίγα λόγια: εκτός έδρας μία νίκη, δύο ήττες — πάντα ανάμεσα στις δύο αυτές επιλογές, ποτέ κάπου στη μέση.

ΡΕ ΣΑΛΟΥΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ Ο ΠΑΟ ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ!!! 😤 Ξέρετε τι μου είπε η γυναίκα μου πριν τρεις μέρες όταν είδε τον Ανατολού Εφές να τρώει ξύλο τρεις φορές;;; «Μα αυτός ο Ανατολού δίνει εσύ χεις στο καρβουνάκι»!! 🔥 Και είχε δίκιο γιατί αυτοί οι Τούρκοι όταν βρίσκουν συμπαίκτη της ιδιοσυγκρασίας τους, γίνονται σαν στεγνωτήριο — τρίβουν τις αμυγδαλές σου μέχρι να φύγει το γέλιο!! Κι όμως εσείς εδώ ψάχνετε τι πήγε στραβά;;; Την προηγούμενη βδομάδα ο Γιώργος έκανε ότι ήθελε σ’ εκείνους τους κουκουβάγιες των Σέρρων σαν να είχε κλέψει το μπουκάλι νερό του Αντόνescu πριν τον αγώνα!! Τρεις αγώνες μια βόλτα — 81-77 εκτός, 82-85 ξανά εκτός, 75-67 εντός! Εμείς εδώ στη Καλαμάτα πίνουμε ρακή και λέμε ότι αυτοί οι Τούρκοι ήτανε σα τραυματίες του πολέμου όταν τους πήρανε!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Μας στέλνουν τρεις φορές εκτός έδρας σα να μην υπάρχει ιστορία εδώ μέσα!!! Ολυμπιακός; Στον Πειραιά πάντα είσαι μισός άνθρωπος!! Φενέρ; Στο γενικό τους σπίτι μέχρι να κλείσει η πόρτα!!! Κι εμείς;;; Εδώ δε μπορούμε δύο μέρες σωστά!!! ΑΛΛΑ ΡΕ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Την ίδια βδομάδα που έκαναν 3-0 στον Ανατολού (νίκη-ήττα-νίκη σαν ρόλερ κόστερ), η μνήμη τους έγινε σα μυρμήγκι στον φεγγίτη — έφαγαν τρεις ξένες πόρτες σα να είχανε πιει νερό αποσταγμένο! Την ίδια βδομάδα που αυτοί οι ίδιοι αντίπαλοι είχανε ζοριστεί τρεις φορές από έναν Έλληνα αντίπαλο, επέστρεψαν σα λύκοι στη σφαγή!! Εγώ την επόμενη βδομάδα στον Μπάγερν πιστεύω πως θα δούμε τον Γιώργο να παίζει σα κανονικός άνθρωπος — επειδή ξέρει πως εκτός έδρας όταν δεν έχεις ψυχή, δεν έχεις ούτε μπάλα!! Μπράβο πάντως σ’ αυτούς τους αναλυτές που ξεχνούν πως η καρδιά των αγώνων είναι κάτι άλλο πέρα από νούμερα!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΘΥΜΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ❤️🔴

τώρα εσείς μου λέτε πως το τελευταίο κεφάλαιο γράφτηκε όταν ο ΠΑΟ έκανε τρεις νίκες στον Ανατολού — αλήθεια πώς ξέχασα εκείνο το ιστορικό λάθος που έκανα εγώ το Σεπτέμβριο του '98 στο γήπεδο της Μαρουσίου; ήμουνα εκεί που τον Αβδελικό μόλις τον είχανε πάρει σίγουρο κι ήρθε ο Βασιλόπουλος (με τον Γιαννούλη ανάμεσα στα πόδια σαν φύλλο συκής) και έκανε εκείνο το σουτ από την άλλη μεριά της μεγάλης περιοχής σα να είχε δύο χρόνια γυμναστήριο στις ώρες ελεύθερες... τότε ο ΠΑΟ έκανε 88-86 εκτός και πήρε τρία εκατομμύρια φίλους στην Αθήνα σαν να είχε λευτερώσει τη χώρα. τώρα όμως βλέπουμε τρία διαφορετικά αποτελέσματα στον ίδιο αντίπαλο σα να μην υπάρχει κανένας απολύτως χάρτης — τον Σεπτέμβριο εκείνον του '98 υπήρχε κάποιος χάρτης μέσα στις ψυχές μας, σήμερα φαίνεται πως τους χάσαμε τους δρόμους. τι έγινε λοιπόν εκεί μέσα στους τρεις αυτούς αγώνες; γιατί το πρώτο σουτ εκείνου του Σεπτέμβρη έγραψε ιστορία ενώ τώρα τρεις νίκες πάνω στους Τούρκους γίνονται σαν τίποτα; επειδή τότε υπήρχε εκείνος ο χάρτης — σήμερα φαίνεται πως έχουμε χάσει το δρόμο προς τον εαυτό μας...

ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ ΠΑΝΤΟΥ!! Τρεις νίκες στον Ανατολού Εφές;;; Ο Γιώργος εκείνες τις τρεις αγώνες έκανε ότι ήθελε σα να είχε βρει το κλειδί του παραδείσου!! 🔥💪 Εγώ πριν τρεις μέρες στον Πειραιά έκανα τρία τσιγάρα εκεί στο αριστερό χέρι μου ψιλοτρέχοντας που δεν τελείωνε ο αγώνας με τους Τούρκους!! Και τώρα;;; Τρεις φορές εκτός έδρας σα να μας έλουσαν με ξύδι οι ίδιοι!! ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ!! Όταν λες για μνήμη και χάρτες, εγώ θυμάμαι πως παλιά ο ΠΑΟ είχε εκείνο το πνεύμα που δαγκώνει ακόμη κι όταν βλέπει τον αντίπαλο με σιδερένιο γάντι!! Την ίδια βδομάδα που έκαναν εκείνες τις τρεις νίκες, η ιστορία εκείνης της ομάδας ήταν σκαλισμένη μέσα στις καρδιές μας — τώρα όμως;;; Ξέχασαν πως εκτός έδρας δεν υπάρχουν φανέλες, υπάρχουν μόνον άνθρωποι σα εμάς, που φοράνε τις δικές τους πάνω στο σώμα!! Ο Γιώργος εκείνες τις τρεις φορές ήταν σπουδαίος, ναι, αλλα τώρα που πρέπει να σταθείτε όλοι μαζί;;; Γιατί τρεις αγώνες ένα πράγμα, τρεις ημέρες άλλα;;; Γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι ξαναβρήκαν τον εαυτό τους;;; Γιατί εμείς;;; Εγώ αύριο πάω στο κέντρο να φωνάξω όσο πιο δυνατά μπορώ!! Αλλιώς;;; Τι άλλο μένει;;;

βρε παιδιά μου βγήκα πριν από λίγο στον κήπο του σπιτιού μου εδώ στον Βόλο να ποτίσω τις γαζίες μου κι άνοιξα τυχαία το ραδιόφωνο στον ΑΝΤ1 όπου είχανε σποτ για τον ΠΑΟ — αυτοί οι δημοσιογράφοι εκεί μέσα άρχισαν πάλι τις κουβέντες για τις τρεις νίκες στον Ανατολού σα να ήτανε ταινία τζούντας βγαλμένη από τοFB όμως εκείνο που με έκανε να κοκκινίσω ήτανε πως ανέφεραν πως ο Γιώργος έπαιξε σα δαίμονας εκείνες τις τρεις φορές σα να είχε βρει το ιερό δισκοπότηρο — κι όμως εσείς εδώ ξεχνάτε ένα σαφές πράγμα: όταν ο Ανατολού Εφές φτάνει σα σίδερο στον πάγκο επειδή έχει ρίξει τρεις φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα χιλιάδες σουτ χωρίς συνέχεια, τότε αυτό δεν είναι ούτε επιβίωση ούτε τύχη, είναι η δική τους ιστορία μνήμης μπαγιάτικης μνήμης τι θέση έχουνε τώρα εκείνοι οι τρεις αγώνες όταν την επόμενη βδομάδα τρεις διαφορετικοί αντίπαλοι τους στέλνουν σπίτι τους σα να μην υπήρξαν ποτέ; εμένα βλέπω πως ο ΠΑΟ εκείνες τις τρεις νίκες τις έκανε σα νίκη μιας ομάδας που είχε ξεμείνει από χρόνο — ενώ τώρα, όταν πρέπει να υπάρχει σύνολο, ξεμείνανε από αέρα σα κανένας να μη φύσηξε στους πνεύμονες του Γιώργου όταν ανέπνεε δεν είναι νούμερα αυτοί οι τρεις αντίπαλοι — είναι η μνήμη ενός ανθρώπου που φορά μια πράσινη φανέλα κι εκείνοι τον βλέπουν σα συνένοχο ενώ εκείνος περνά ανάμεσα τους σα φάντασμα που ξέχασε πού πήγε η ψυχή της ομάδας

Πόσες φορές πρέπει να σου το πω, άνθρωποι μου; Την προηγούμενη βδομάδα οι μεγάλοι έκαναν τραγούδι τον Ανατολού Εφές — τρεις αγώνες, τρεις διαφορετικές νίκες σα ρόλερ κόστερ. Τώρα όμως βλέπουμε τρεις πόρτες εκτός έδρας να κλείνουν μέσα σε τρεις μέρες σα να τους είχανε κόψει τα πόδια εκείνοι οι ίδιοι οι συμπαίκτες τους. Την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοι ξαναβρήκαν τον εαυτό τους σα σαρκοφάγοι, εμείς ξεχνάμε πως το μπάσκετ δεν παίζεται μονάχα όταν έχεις τον Γιώργο στο κέντρο του κλειδιού — παίζεται όταν όλα μαζί βγαίνουν από το ίδιο ράψιμο. Αυτές τις τρεις νίκες πάνω στον Ανατολού τις μετράμε σαν δεινά απομνημονεύματα εκείνοι τρεις αγώνες — όχι σαν θρίαμβο. Γιατί; Γιατί στις τρεις τελευταίες τους πήραν τους τρεις αυτούς αντιπάλους σα τιμωρία. Την ίδια βδομάδα που έκαναν 3-0 εκείνοι στους Τούρκους, οι ίδιοι αντίπαλοι γύρισαν σα λύκοι στη σφαγή όταν τους είχε χτυπήσει η μνήμη. Αυτή είναι η πραγματική αντίφαση, όχι η σειρά των αποτελεσμάτων: μία ομάδα που βρίσκει τον εαυτό της όταν είναι εκτός έδρας στους Τούρκους, ξεχνά πως εκτός έδρας δεν υπάρχουν φανέλες — υπάρχουν μόνον άνθρωποι σα αυτούς που βλέπουν τον ΠΑΟ σα σπασμένη πλάκα μόλις βγεις από την ελληνική επικράτεια. Μιλήστε μου για συνέπεια τώρα. Πριν τρεις αγώνες ο Γιώργος έπαιζε σα να είχε κλέψει το κλειδί της πύλης της κόλασης εκεί μέσα. Τώρα; Τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε τρεις ημέρες — μία νίκη εκεί, δύο ήττες εδώ, όλα σα σφυροκόπημα στον ίδιο καρπό. Δεν είναι θέμα τύχης πως έχασαν κι εκείνοι στους τρεις επόμενους. Είναι θέμα μνήμης: ξέχασαν πως όταν βρίσκεσαι εκτός έδρας, εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι που μόλις σου είχαν πέσει τρεις φορές, έχουν έναν άλλο παίκτη εκεί — τον εαυτό τους. Την ίδια στιγμή που εσείς εδώ συζητάτε για τρεις νίκες σαν παραμύθι, αυτοί επέστρεψαν σα σκιές στα γήπεδα όπου πριν είχανε κλαψουρίσει. Και τώρα; Αύριο Μπάγερν εκτός. Εκεί οι Βαυαροί κάνουν πάντα ένα βήμα πίσω όταν βλέπουν τον αντίπαλο σαν σιδερένιο γάντι. Ο Παναθηναϊκός όμως φέτος έκανε WWLWW σαν γκολφάρι — μία νίκη εκεί, μία ήττα εδώ, πάντα χωρίς συνέχεια. Την προηγούμενη βδομάδα είχαν εκείνο τον Αύγουστο του πνεύματος όταν έκαναν τρεις διαφορετικές νίκες πάνω στους Τούρκους. Τώρα όμως βλέπουμε τρεις διαφορετικές ήττες σα να τους έλουσαν με βαρύ νερό μετά από τρεις ανοιχτές πληγές. Τι μένει να κάνουμε λοιπόν; Να φορέσουμε γυαλιά ηλίου και να περιμένουμε τρείς αγώνες ακόμη σα να είναι ιστορία γραμμένη; Ή μήπως να θυμηθούμε πως όταν η ομάδα ήταν εκείνος ο ΠΑΟ του Σεπτέμβρη του '98, τότε υπήρχε ένας χάρτης στις ψυχές μας — σήμερα όμως φαίνεται πως τον έχουμε χάσει εκείνον τον δρόμο. Την επόμενη βδομάδα είτε ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας εκτός έδρας σαν εκείνον τον Σεπτέμβριο του '98 είτε γράφουμε μία άλλη ιστορία — αυτήν φορά χωρίς χάρτη.