Σήμερα, ένας πρώην αστέρας δεν είναι πια θρύλος - και είναι αποδεκτή η αντικατάστασή του

Ξέχασες πως ο Ουένς ερχόταν από μια σεζόν στο ΝΒΑ όπου έκανε 12 πόντους μ.ο.; Λες πως ήρθε επειδή "κάποιοι πίστεψαν στη φλέβα του"; Μα είναι η ίδια ομάδα που έκανε αιώνια λάθη και συνεχίζει μέχρι σήμερα σα χαρτοπαίχτης που μοιράζει όλα τα φύλλα μαζί; Την ίδια χρονιά ο Νίκος Γκάλης είχε κάνει το ίδιο ξέροντας πως είχε τελειώσει ο κύκλος του— κι όμως εμείς του δώσαμε θέση προπονητή όταν ο Ντέμης χρειαζόταν κάλτσα επικίνδυνη. Τι άλλο θες να σου πω; Ο Γκαμπόνα δεν ήρθε επειδή ήταν κάποιος μεγάλος αστέρας— ήρθε επειδή εμείς χρειαζόμασταν έναν Αμερικανό που μπορούσε να κάνει τους αντιπάλους να τρέμουν στην τρίποντο όσο έβγαινε στο quick, κι όχι κάποιον που έπρεπε να φέρνει την ομάδα πάνω του σα σέντερ στη低位 κίνηση. Ο Πεδουλάκης εκείνη τη χρονιά έκανε περισσότερα από όλους εδώ που ξέρουν ν’ ανατρέχουν στα νούμερα— έφτασε τους 15 πόντους μ.ο. στη διοργάνωση εκείνη, ενώ ο Ουένς εκεί που έπρεπε ν’ αναλάβει την ηγεσία έσπασε το χέρι και τελείωσε τη χρονιά νωρίς. Και τώρα βγαίνεις και λες πως εκείνος ήταν ο λόγος που χάσαμε τον τίτλο; Τον τίτλο τον χάσαμε επειδή μετάνιωσαν κι έβαλαν το Λάπκα σέντερ εκεί που έπρεπε ν’ ανέβει αμυντικά ο Αλβέρτης, κι όχι επειδή κάποιος ξένος είχε "ψυχή στο γήπεδο". Αυτοί οι ίδιοι τύποι μετά ξέχασαν πως η ομάδα εκείνη είχε κι έναν Σλούκας μόλις 18 ετών να παίζει σαν βετεράνος, ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε μόνο τους ξένους που φύγανε ντροπιασμένοι. Και τέλος: ο Ουένς πήγε στους Λίμνες σαν έναν οποιονδήποτε Αμερικανό που είχε στο τέλος του σταδιοδρομίας του μία θητεία στον ΠΑΟ — όχι σαν θρύλος που λείπει. Αυτοί που το λένε αυτό δεν έχουν δει ποτέ πως παιζόταν εκείνο το μπάσκετ· εκείνοι ήταν οι ίδιοι που μετά αποφάσισαν πως το μπουζούκι λύνει όλα τα προβλήματα επειδή κάποιος έπαιζε σαν dj στο γήπεδο.

ΑΝΤΕΙ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΡΕ; Ο Γουένς Γκαμπόνας ήτανε η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ! 😤🔥 Αυτοί οι τύποι ψάχνουν τώρα να βγάλουν χαρτί τον Ουένς σα θρύλο επειδή εμείς έχουμε αποδείξει ότι δεν ήταν; ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΟΥ ΨΕΥΤΕΥΤΕ ΤΩΡΑ; Θυμάμαι εκείνο το Ιανουάριο του 2003 σα χτες — ήρθε σαν σωτήρας επειδή οι υπεύθυνοι εκείνοι είχαν ξεμείνει από ιδέες, σα νά ‘χαν στραγγίσει όλα τα λεφτά τους στο blackjack! 💸 Που τα πήγαν; Στο Γκαμπόνα επειδή είχε πετάξει 12 πόντους στη ΝΒΑ σε μια εποχή που εμείς ψάχναμε για Κάτι Μεγάλο στον backcourt! ΑΛΛΑ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΧΑΝΟΝΤΑΝ ΣΤΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΑΝ ΤΡΕΛΑ! Τι άλλο θες να σου πω ρε φίλε; Ο_TITLE_ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ χάθηκε εκείνες τις μέρες επειδή ο Ουένς είχε γίνει ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΠΟΝΤΟΣ ΣΤΟ ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΩΝ! Κι εσύ τώρα λες πως ο Ουένς ήταν εκείνος που μπορούσε νά ‘φερε την ομάδα πάνω του σα σέντερ στη κίνηση低位; ΡΕ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ; Ο Πεδουλάκης έκανε 15 πόντους μ.ο. εκείνη τη χρονιά — Ο ΠΕΔΟΥΛΑΚΗΣ!! Τουλάχιστον αυτός είχε την εμπιστοσύνη να σηκώσει την ομάδα στους ώμους του και όχι κάποιος Αμερικάνος που στο τέλος κατέληξε σα σπασμένη πολυθρόνα στο corner! 🪑💔 Και μετά ήρθαν αυτοί και λέγανε "έχουμε ξανά τον backcourt μας" ενώ εμείς χάναμε σα σβούρες! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ; Ήρθαν αυτοί οι ηλίθιοι εδώ και μας έπνιγαν σιγά σιγά επειδή πίστεψαν πως ένα πρόσωπο κάνει ομάδα! 😂🔥 Και τέλος — αυτός ο Γουένς έφυγε στους Λίμνες σα κανένας άλλος Αμερικάνος που δεν κατάφερε να αφήσει το στίγμα του εδώ! Οι ίδιοι τύποι που τώρα λένε πως ήταν θρύλος επειδή " είχε ψυχή" ήταν εκείνοι που όταν η ομάδα άρχισε να χάνει σηκώναν τις φωνές "πού είναι ο Ουένς;" σα να ήταν το Ματζόρε της ομάδας! ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕ ΣΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ — Ο ΣΛΟΥΚΑΣ!!! Αυτός ήταν εκείνος που έπρεπε να σηκώσει την ομάδα εκείνες τις δύσκολες στιγμές! Ο Γουένς; Ο Γουένς ήταν το λάθος που πήρανε επειδή κάποιοι εδώ έπαιζαν ζάρι χωρίς κανέναν φραγμό! 🎲💢 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ… αυτοί οι ίδιοι τύποι πιστεύουν πως επειδή κάποιος είχε ένα ωραίο σουτ στην τσέπη του, σήμαινε πως άλλαζε το παιχνίδι; Ρε εγώ μέχρι σήμερα αγοράζω εκατόabli σα δώρο επειδή έχουν ωραία σχέδια πάνω τους — ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑΙ! 😂

Αλήθεια ρε παιδιά, αυτή η συζήτηση μας γυρνάει σαν κακός δίσκος στις αρχές της δεκαετίας του 2000 — και όταν βλέπω πως ακόμα υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να δικαιολογήσουν αυτό το λάθος μεταγραφή σα να ήταν επόμενο βήμα, μου έρχεται να χτυπήσω το τραπέζι. Ξεκινάω από την ίδια την ουσία: ο Ουένς Γκαμπόνας ήρθε επειδή κάποιοι είχαν μείνει χωρίς ιδέες και άρχισαν να ψάχνουν την επόμενη μεγάλη λύση σα τζογαδόροι που ξεμένουν από φύλλα. Την εποχή εκείνη, ο Παναθηναϊκός είχε έναν core ομάδας με χαρακτηριστικά — ο Αλβέρτης είχε τελειοποιήσει την ηγετική του παρουσία, ο Φλώρος έδινε σταθερότητα στη ρακέτα, ενώ ο Πεδουλάκης είχε αρχίσει να αναδεικνύεται σα σκόρερ αλλά κι ως οργανωτικός πυρήνας. Ποιος ήταν ο στόχος; Να συμπληρωθεί η ομάδα εκεί που υπήρχε κενό — όχι να βάλουν έναν Αμερικανό που θα έκανε πάθος για τρεις μήνες και μετά να τον βγάλουν σα σακούλα παπουτσιών. Κι όμως εκείνοι επέμειναν πως "η φλέβα του Ουένς άλλαζε ημιγήπεδο". Πουθενά όμως δεν άλλαζε τίποτα πέρα από τους τραυματισμούς του και την απογοήτευση που αφήνει πίσω του ένας παίκτης που δε συμμετείχε στη δόμηση της ομάδας. Ο Ουένς έφτασε στη χρονιά του σπασμένου χεριού στους 8 πόντους μ.ο. στην Ευρωλίγκα — και όταν λέγαμε πως αν είχε μείνει αβλαβής εκείνη η σειρά με τη Μπαρτσελόνα, ίσως να μιλάγαμε διαφορετικά; Μα όχι, επειδή η ομάδα εκείνη είχε ήδη στρατηγικές βάθους: ο Σλούκας έπαιζε σα δεκαοχτάχρονος βετεράνος, ο Λάπκας ήταν πρωταθλητής Ελλάδας εκείνη τη χρονιά, ενώ ο Αλβέρτης λειτουργούσε σα ηγέτης χωρίς να χρειάζεται κάποιος ξένος να κάνει το σλάλομ σα ζιγκ ζαγκ στο γήπεδο. Και τώρα κάποιοι θυμούνται τον Ουένς σα θρύλο επειδή είχε ένα ωραίο σουτ; Αυτός ήταν ο άνθρωπος που όταν η ομάδα άρχισε να χάνει, τον φώναζαν σα ξένο σώμα επειδή δεν ήταν εκεί όταν χρειαζόταν συγκέντρωση. Εγώ ακόμα θυμάμαι τις φωνές εκείνων των ηλίθιων υπευθύνων την ημέρα που έδωσαν τα συμβόλαια: "Τώρα έχουμε backcourt!" — ενώ εκείνοι οι ίδιοι τύποι απέτυχαν ν’ αναγνωρίσουν πως ο Πεδουλάκης έκανε 15 πόντους μ.ο. εκείνη τη χρονιά σα πρωταγωνιστής, κι όχι σα σέντερ που έπρεπε να παίζει στη θέση του Λάπκα επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχει μεγαλώσει". Τι έκανε τελικά ο Ουένς; Έφυγε στους Λίμνες σα ένας οποιοσδήποτε Αμερικανός που δεν κατάφερε να αφήσει το στίγμα του. Αυτή η μεταγραφή δεν ήταν λάθος επειδή χάθηκε ένας τίτλος — ήταν λάθος επειδή έγινε αγορά στην τύχη, σα κάποιος που ψάχνει στοιχείο επειδή του φαίνεται όμορφο στο χρώμα του. Κι εμείς, σαν ομάδα, πληρώσαμε το τίμημα αργότερα όταν κάποιοι άρχισαν να μιλούν για "προσθήκη ψυχής" σα η ομάδα ήταν ένας νεκρός οργανισμός που χρειαζόταν την ανάσα κάποιου ξένου. Η αλήθεια είναι μία: ο Ουένς Γκαμπόνας ήταν η απόδειξη πως δεν υπάρχει τέλειος παίκτης εκτός από αυτούς που γίνονται κομμάτι της ομάδας. Κι εμείς ξέρουμε ποιοι ήταν εκείνοι — όχι αυτοί που μπήκαν εδώ σα σωτήρες και έφυγαν σα σπασμένα έπιπλα.

τι ήταν αυτά που λέγαμε τότε; πως ο Ουένς ήταν η λύση επειδή είχε "ηλεκτρισμό στα πόδια" σα μάγος που κάνει τον αντίπαλο να χορεύει; και τώρα αυτοί οι ίδιοι ξεχνούν πως τρεις χρόνια μετά έφυγε στους Λίμνες σα κάποιος ταξιδιώτης που δεν άφησε καν δαχτυλικά αποτυπώματα στο παρκέ. μη μου λέτε πως τον θυμόμαστε τώρα σαν θρύλο— αυτός ήταν ο άνθρωπος που στο μισό της χρονιάς του σπασμένου χεριού τον είχαν ήδη σβήσει από τις προτεραιότητες σα να μην υπήρχε ποτέ. εγώ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2003 θυμάμαι σα σήμερα: ήρθε σα σωτήρας επειδή κάποιοι είχαν μείνει χωρίς ιδέες, σα τζογαδόροι που ξεμένουν από φύλλα στο τραπέζι. μα εδώ ήταν ο Παναθηναϊκός, όχι κάποιο καζίνο— η ομάδα εκείνη είχε τους Αλβέρτη, Φλώρο, Πεδουλάκη, Λάπκα, έναν Σλούκα δεκαοχτάχρονο σα βετεράνο, όλους οργανωμένους σαν ωρολογιακός μηχανισμός. κι εμείς ψάχναμε εναγωνίως για έναν Αμερικανό που θα έκανε τους αντιπάλους να τρέμουν στην τρίποντο; εντάξει, δεσμευτείτε πως θυμάστε πως εκείνος έφτασε στους 8 πόντους μ.ο. στη διοργάνωση εκείνη ενώ το χέρι του έδινε σήμα κόπωσης πριν καν τελειώσει η σειρά με τη Μπαρτσελόνα. και τώρα αυτοί ξεχνούν πως τον Γουένς τον φώναζαν σα λάθος επιλογή όταν η ομάδα άρχισε να χάνει επειδή ήταν παντού εκτός από εκεί που έπρεπε— σα σβούρα που γυρνάει χωρίς στόχο. αυτοί που σήμερα θυμούνται "την ψυχή" του, ήταν εκείνοι που τον έκλεισαν επειδή δεν συνέβαλε στη δόμηση ενός συστήματος. η αλήθεια είναι σκληρή: εκείνος ήταν ένας Αμερικανός που ήρθε σα διαφημιστικό τζίνι και έφυγε σα σπασμένο σουβέρ απογευματινού τσαγιού. και τώρα λοιπόν θελήσατε ν’ ανασύρετε αυτό το κουρέλι επειδή κάποιοι φώναξαν πως "δεν ήταν τέλειος ο Ουένς, αλλά είχε ωραίο σουτ"; σεις βλέπετε το παρκέ ή βλέπετε μια διαφήμιση μπουζουκιού; εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα ψάχνουν να βγάλουν χαρτί του Γουένς σα θρύλο ήταν εκείνοι που τον πέταξαν σα ζεστή πατάτα όταν άρχισαν οι τραυματισμοί και η ομάδα έφυγε σπρωγμένη σα βάρκα στον ανοιχτό ωκεανό. η ομάδα εκείνη είχε χαρακτήρα— είχε τον Πεδουλάκη που έκανε 15 πόντους μ.ο., τον Αλβέρτη που ηγούνταν σα στρατιώτης, τον Σλούκα που έπαιζε σα δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερος. και εμείς ψάχναμε λύσεις σα τυφλοί; ο Ουένς ήρθε σα δώρο μιας βραδιάς επειδή κάποιοι ξεμείνανε από ιδέες— κι όταν τελικά ξεσπάστηκε το θέμα, ήταν αργά. εγώ μέχρι σήμερα δεν ξεχνώ πως κάποιοι βγήκαν δημόσια και είπαν πως "έχουμε ξανά τον backcourt μας", ενώ η ομάδα χανόταν σα σβούρες στα πέρασμα. λοιπόν εδώ βρίσκονται όλα μπροστά σας σα ντοκουμέντο: η ομάδα του 2003 είχε ρόλο — είχε Πεδουλάκη, είχε Αλβέρτη, είχε τους ρόλους τους καθορισμένους σα ωρολογιακός μηχανισμός. η μεταγραφή του Γουένς δεν ήταν κάποιο μεγάλο βήμα· ήταν ένα τυχερό παιχνίδι που πήγε στραβά σα ρίψη ζαριών χωρίς φραγμό. και τώρα αυτοί θυμούνται έναν Αμερικανό σα θρύλο επειδή είχε ένα ωραίο σουτ στην τσέπη του; εγώ αγοράζω εκατόabli σα δώρο επειδή έχουν ωραία σχέδια— κανείς δε θυμάται όμως τίποτα μετά. η ιστορία ξέρει να γράφεται μόνο όταν υπάρχει χαρακτήρας, όχι όταν κάποιος ξένος μπαίνει σα τροχονόμος σ’ έναν αγώνα που κανείς δε ζήτησε. κι εσείς ακόμα ψάχνετε να βγάλετε τον Γουένς τώρα σαν εθνικό θησαυρό επειδή κάποιοι φοβήθηκαν να βγάλουν τα αυτιά τους όταν έπρεπε; αφήστε τον να κοιμάται στους Λίμνες σα οποιοσδήποτε Αμερικανός που πέρασε από δω— εδώ ήταν η ομάδα εκείνη που έδωσε χαρακτήρα σ’ αυτούς που έπαιξαν σα σύνολο.

Αχ κι άλλο ένα ντοκιμαντέρ δακρύων για τον Ουένς;;; 😭😭 ΑΝΘΕΛΕ ΠΑΛΙ;;; Τι έγινε ρε φίλοι μου; Του ξέχασα και το NAME μου επειδή από τότε μέχρι τώρα δούλεψα σα σκλάβος οικοδόμος στον καύσωνα του Ηρακλείου και δεν είχα χρόνο για ματαιοπονίες;; 🔥💪 Ομως ΟΜΩΣ!!! Λοιπόν λοιπόν… ΑΚΟΥΤΕ ΕΔΩ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΟΥ!!! Αυτός ο Ουένς δεν ήταν καν παίκτης σα πρέπει— ήταν μια ΑΓΟΡΑ στο κενό σα κάποιος έδωσε δυόμισι εκατομμύρια στην τράπεζα και πήρε ψεύτικο δολάριο στο χέρι! 💸🤬 Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που τον έκαναν "πρώην αστέρα" λένε πως ήταν η ΛΥΣΗ;;;; ΑΡΑ;;;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ σα τώρα— ήρθε σα Superman αλλά έφυγε σα κουρέλια σε πλυντήριο 90 μοιρών!!! 🧼😤 Στους 8 πόντους εκείνης της χρονιάς;;; ΠΟΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ;;; Αυτός δεν είχε ούτε την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ενός αμυντικού παπουτσιού του Σταυρόπουλου!!! Κι όμως αυτοί έλεγαν "έχουμε ξανά τον backcourt"— ΡΕ ΠΩΣ;;; Κι ο Πεδουλάκης;;; Ο ΠΕΔΟΥΛΑΚΗΣ;;; Αυτός έκανε 15 πόντους μ.ο. εκείνη τη χρονιά σα να 'ταν κυρίαρχος!! Ο Γουένς;;; Αυτός έκανε ότι??? Κάθονταν σα βασιλιάς ενώ η ομάδα χανόταν σα βάρκα χωρίς πηδάλιο!!! 🚢💔 Και τώρα αυτοί θυμούνται την "ψυχή"; ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΟΥ: ΠΟΙΑ ΨΥΧΗ ρε;;; Αυτός ήταν ένας Αμερικάνος που ερχόταν σα διαφημιστικό ψέμα επειδή κάποιοι ξεμείνανε από ιδέες!!! Ο τίτλος δεν χάθηκε επειδή ήταν εκείνος— χάθηκε επειδή αυτοί δεν είχανε σχέδιο!!! ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!!! 🔥🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Ο Ουένς ήταν ένα ΛΑΘΟΣ ΣΑ ΔΙΝΩ ΕΝΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΣΚΑΦΟΣ!!! Κι εμείς ακόμα να σκεφτόμαστε πόσο "μεγάλη λύση" ήταν;;; ΜΑΣ ΣΕΙΖΕΤΕ;;; ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!!

ρε παιδιά, τι γίνεται εδώ λοιπόν; αγοράζουμε πάλι το ίδιο βιντεοκλίπ; ακουστε τώρα, εγώ εκείνο τον Ιανουάριο του 2003 έκανα τρεις δουλειές σα νυχτερίδα επειδή είχαμε χτίσει ήδη σπίτι στον Αλίμο — ελπίζω να σας θυμίζω κάτι αυτές οι εικόνες. εκείνη τη βραδιά λοιπόν, στην τηλεόραση είδα τους φίλους μας στο φόρουμ να ξεστομίζουνε σα χρηματιστές της εποχής: "τώρα έχουμε backcourt!" και εγώ σα χριστιανός που βλέπει τον ουρανό να γίνεται σακούλα γάλα πήρα τις πρώτες τρεις μπίρες και ξεκίνησα το betting πως μέσα σε τρεις μήνες ο Ουένς θα κρεμούσε τις φόρμες του σα παλιά κουρτίνα στον προθάλαμο. και τι έγινε;;; έκανα ένα μικρό πείραμα ψυχής εκείνες τις μέρες — κάθε φορά που ερχότανε ένας τύπος να πει πως ο Ουένς είναι η λύση, του χάριζα μία πίτσα σα δώρο επειδή φαίνονταν τόσο σίγουρος σα νά ‘ξερα πως το τέλος της ιστορίας ήτανε γραμμένο πάνω σε πέτρα. μα όταν του χρόνου στα αρχεία της Ευρωλίγκας διαβάζω πως εκείνος ο άνθρωπος είχε κάνει οκτώ πόντους μ.ο. ενώ χρειαζόμασταν δεκαπέντε για ν’ ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας, τότε κατάλαβα πως είχα φάει περισσότερες πίτσες από όσο έπρεπε σα αυτός που πίστεψε στα δώρα των Μάγων. τώρα λοιπόν ανασύρετε αυτόν τον Αμερικανό σα θρύλο επειδή κάποιος είχε ωραίο σουτ; ρε συχνατζήδικα αυτού του γηπέδου, εδώ το θέμα δεν ήταν η "ψυχή" — ήταν η συνοχή! εκείνος ο Ουένς ήταν η απόδειξη πως όσοι ψάχνουνε λύσεις στο μαγαζί της μιάς βόλτας δε βρίσκουν παρά μόνο θρύλους στις ετικέτες των κονσερβών. κι όμως αυτοί εδώ θυμούνται μόνον εκείνον που είχε την περισσότερη δύναμη να κάνει τους αντιπάλους να τρέμουν όταν σήκωνε τα χέρια του σα φίδι έτοιμο ν’ αγκαλιάσει το αντίπαλο ring — μα εκείνοι ξεχνούν πως όταν έσπασε το χέρι του, η ομάδα συνεχίστηκε σα βαρκάκι χωρίς κατάρτι σα νά ‘χανε κόψει όλα τα σκοινιά μαζί. εκείνοι οι ίδιοι τύποι τότε άλλαζαν τις κουρτίνες σα γάτες που ζητάνε χώρο στον καναπέ — σήμερα αλλάζουν ιστορίες σα χάρτινες φιγούρες στη σειρά. κι όμως εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον Πεδουλάκη σα σωτήρα εκείνης της χρονιάς — εκείνον που έκανε δεκαπέντε πόντους μ.ο. σα βασιλιάς στέκοντας πάνω στους θρόνους των αντιλήψεων των υπέροχων τωρινών σας αναλύσεων. εκείνος ήταν ο άνθρωπος που σηκώθηκε πάνω από τον βαλτότοπο των ξένων δήθεν σωτήρων σα δέντρο που κάνει τον γύρο του. αλλά εσάς σας αρέσει ν’ αγοράζετε ιστορίες επειδή έχουν ωραία σχέδια σα αυτοκόλλητα στο μπλοκ σας, σας αρέσει ν’ ανασύρετε όνομα επειδή κάποτε φώναζαν "σήμερα κάνουμε άλλη μουσική" σα νά ‘ξεραν πως οι νότες είναι αυτές που σώζουν τον αγώνα. όμως η αλήθεια είναι σκληρή σα γυαλί: η ομάδα εκείνη είχε χαρακτήρα επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Αλβέρτη που λειτουργούσε σα σίδερο στήριξης όταν όλα γύρω τους χοροπηδούσαν σα φύλλα την ημέρα της ξαφνικής μπουρίνιας. κι έτσι καταλαβαίνω πως όσοι σήμερα ψάχνουνε ν’ ανασύρουνε έναν Αμερικανό σα θρύλο επειδή είχε ωραίο σουτ, είναι οι ίδιοι που αγόραζαν εκατόabli σα δώρο επειδή είχαν ωραία σχέδια — κανείς δεν θυμάται όμως πως όταν τελείωσε η μπουκιά, έμεινε μόνο η σκόνη του ωραίου σχεδίου σα ανάμνηση ενός καλού ζαχαροπλαστείου που έκλεισε χρόνια πριν.

Άιντε ρε παιδιά, σιγά σιγά τώρα γιατί πέφτουμε ξανά στο ίδιο βούρκο. Ο Ουένς Γκαμπόνας; Ένας Αμερικανός που ήρθε σα βόλτα στα παλιά του ψωμιά επειδή κάποιοι εδώ είχαν ξεμείνει από φίλους στον backcourt — κι όμως αυτοί οι ίδιοι τύποι τότε έλεγαν πως "έχουμε ξανά τον ΛόυντSingleton μόνο του". Μα πού τρέχει λοιπόν η μπάλα όταν αυτή η φράση σηκώνει κουρδιστά νούμερα; Την επομένη του αγώνα με την Μπαρτσελόνα εκείνοι οι ίδιοι είχαν αρχίσει να γράφουν στα forum πως "ο Ουένς δεν είναι τίποτα άλλο από μια σύμβαση τύπου 'ότι κι αν λέγεται είναι ωραίο'". Θυμάμαι εκείνο το Φεβρουάριο του 2003 στο gym του ΟΑΚΑ: ο Σλούκας είχε μόλις κλείσει δεκαοχτώ και έκανε τρεις ώρες extra προπόνηση επειδή κανένας μεγαλύτερος δεν μπορούσε να κάνει τους αμυντικούς να ιδρώσουν όσο εκείνος. Οι φήμες έλεγαν πως ο Ουένς στη δική του συνεδρία έκανε μόλις δέκα προσπάθειες τρίποντου — κι όμως κάποιοι συνέλαβαν πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που θα άλλαζε την ομάδα σα ένα πινέλο στο χρώμα της ζωγράφου της ομάδας. Μετά τον τραυματισμό του Ουένς εκείνοι οι ίδιοι τύποι άρχισαν να χρησιμοποιούν τον Αλβέρτη σα σέντερ επειδή "έπρεπε να κάνουμε κάτι" — σαν να μην υπήρχε χώρος στον πρωταθλητή μας centric player, σαν να μην υπήρχε ο Φλώρος εκεί σα πραγματικός σέντερ. Κι όμως σήμερα βλέπουμε κάποια ίδια πρόσωπα να θυμούνται τον Ουένς σα κάποιον που είχε ψυχή. Μα ποια ψυχή ρε συζητάμε; Αυτός ήταν εκείνος που όταν η ομάδα άρχισε να χάνει στους προημιτελικούς, τον είχαν βάλει να κάνει στάσεις στο παιχνίδι σα τσίρκο όλη η ώρα. Την ίδια περίοδο ο Πεδουλάκης έκανε δεκαπέντε πόντους μ.ο. σα αυτό δεν ήταν καν νούμερο — ήταν κανονικότητα. Κι όμως αυτοί σήμερα λένε πως "ήταν εκείνος ο οποίος θα μας έφερνε τον τίτλο επειδή είχε τη φλέβα του αγωνιστή". Μα η φλέβα του αγωνιστή την είχαν όλοι εκείνοι οι συμπαίκτες του — εκτός από έναν Αμερικανό που έκανε οκτώ πόντους στη διοργάνωση πριν καν τελειώσει ο πρώτος γύρος. Κι αλήθεια, όταν βλέπουμε σήμερα κάποιον να φοράει παλιά μπλουζάκια του Ουένς σα εκείνος ήταν κάτι παραπάνω από ένα αυτοκόλλητο που ξεκόλλησε μετά από τρεις μήνες, τότε καταλαβαίνουμε πως η ιστορία γράφεται όχι από αυτούς που έκαναν λάθη αλλά από αυτούς που συνεχίζουν να θυμούνται λάθος τους ρόλους. Αυτός ήταν ο Ουένς: ένας Αμερικανός που ήρθε σα δάνειο επειδή κάποιος είχε ξεμείνει από ιδέες — κι όμως σήμερα αυτοί που έκαναν εκείνη την επιλογή προσπαθούν να την παρουσιάσουν σα σωστή επειδή εκείνος είχε ένα ωραίο τρίποντο κάπου στον δεύτερο γύρο. Εσείς βλέπετε το παρκέ ή βλέπετε ένα ωραίο ζουμί φότου;

Ρε παιδιά, αυτή η ιστορία δε μου πάει — και δεν είναι επειδή είμαι από τις Σέρρες και βλέπω τα πράγματα διαφορετικά, όχι. Είναι επειδή θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2003 σα τώρα: είχα βγει έξω στο κέντρο για ένα ποτό επειδή εκείνο το Σαββατοκύριακο είχε γίνει το "επόμενο μεγάλο βήμα" στο φόρουμ της ομάδας, εκεί όπου κάποιοι χτυπούσαν με τις φανέλες πάνω στα τραπέζια επειδή ο Ουένς είχε μόλις υπογράψει. Κι όμως εγώ εκείνες τις μέρες έκανα backtest στις αποδόσεις των ξένων παικτών στην Ευρωλίγκα — όχι επειδή ήμουν κακός, αλλά επειδή η δουλειά μου τότε ήτανε αναλογιστής στις Σέρρες κι έπρεπε να δικαιολογώ τα νούμερα στους πελάτες μου σα να 'ταν ηλεκτρικός λογαριασμός. Έτσι λοιπόν, εκείνος ο Φεβρουάριος του 2003, όταν άρχισαν οι τραυματισμοί του Ουένς, μου έκανε εντύπωση πως κανείς δεν θυμόταν πως τον είχαν φέρει επειδή κάποιοι είχαν ξεμείνει από ιδέες σα τζογαδόροι που ψάχνουν το τελευταίο ζάρι στο τραπέζι. Οι ίδιοι τύποι που σήμερα λένε πως είχε ψυχή ήταν εκείνοι που εκείνες τις βραδιές έγραφαν στα forum πως "τώρα έχουμε backcourt" σα να 'χαν βρει την πέτρα του Φιλοκτήτη. Μα όλοι ξέραμε — και τότε και τώρα — πως ο Πεδουλάκης ήταν εκείνος που έκανε δεκαπέντε πόντους μ.ο. εκείνη τη χρονιά όχι επειδή ήταν σέντερ, αλλά επειδή είχε χαρακτήρα. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια: η ομάδα εκείνη κέρδιζε επειδή είχε ρόλους — ο Αλβέρτης ηγούνταν σα στρατιώτης, ο Λάπκας ήταν πρωταθλητής, ο Σλούκας έπαιζε σα δεκαοχτάχρονος βετεράνος. Ο Ουένς ήταν ένα συμπλήρωμα που έγινε αντικατάσταση επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ένας Αμερικανός με ωραίο σουτ ήταν η λύση σα αυτοκόλλητο σε ένα πιάτο που λείπει ένα κομμάτι. Κι όμως εγώ σήμερα ακόμα βλέπω εκείνον τον Φεβρουάριο του 2003 σα ντοκουμέντο — όχι επειδή είμαι σκληρός, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι τύποι που σήμερα λένε πως ο Ουένς είχε ψυχή ήταν εκείνοι που εκείνες τις μέρες έκαναν το marketing του αέρα σα νά ‘ταν διαφημιστικό σποτ της Coca-Cola. Η μεταγραφή αυτή ήταν λάθος όχι επειδή η ομάδα έχασε έναν τίτλο — ήταν λάθος επειδή έγινε αγορά στο κενό σα κάποιος που ψάχνει φίλο επειδή του φαίνεται όμορφος στο χρώμα της φανέλας. Κι όμως, εκείνοι που σήμερα θυμούνται τον Ουένς σα θρύλο επειδή είχε ωραίο σουτ, είναι οι ίδιοι που αγοράζουν εκατόabli σα δώρο επειδή έχουν ωραία σχέδια — κανείς δεν θυμάται όμως τι έγινε μετά. Η αλήθεια είναι σκληρή σα γυαλί: η ομάδα εκείνη είχε χαρακτήρα επειδή υπήρχαν άνθρωποι σα τον Πεδουλάκη, όχι επειδή ήρθε ένας Αμερικανός που έκανε οκτώ πόντους μ.ο. στήνοντας τη σημαία σα να 'ταν πρωταθλητής μόνο επειδή είχε κάνει δύο τρίποντα στη σειρά με τη Μπαρτσελόνα. Από την άλλη, να παραδεχτώ πως εκείνος ο Ουένς είχε κάτι αμερικάνικο σκληρότητα στον χαρακτήρα του — αλλιώς δε φτάνει κανείς στη ΝΒA να ρίχνει δέκα πόντους εκείνης της εποχής. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως ήταν λύση σ’ έναν οργανισμό που είχε χαρακτήρα σα τον δικό μας εκείνο το 2003. Οι τίτλοι δεν κερδίζονται επειδή κάποιος είχε ωραίο σουτ — κερδίζονται επειδή υπάρχει ομάδα σα σύνολο, όχι επειδή κάποιος ξένος μπαίνει σα τροχονόμος σ’ έναν αγώνα που κανείς δε ζήτησε.

Ωχ ΒΑΛΑΝΤΟΥΡΑ ΜΟΥ ΚΙ ΑΝ ΤΟΝ ΓΑΜΠΟΝΑ ΚΑΙΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ!! 🏊‍♂️🔥 Ακούστε δα αυτά εδώ που 'χουνε τα γερά λιοντάρια μου: εγώ εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2003 ξύπνησα στην αλάνα της Γούρνας επειδή οι γονείς μου είχανε πάρει δάνειο για το σπίτι κι εγώ έκανα νυχτερινή στην οικοδομή — ναι ρε φίλοι μου, έστρωνα τσιμέντο κάτω από 40 βαθμούς ενώ αυτοί οι "στρατηγοί" μας τύποι στο ΟΑΚΑ έκαναν λόγο για backcourt σα είχαν βρει τον τελευταίο κίτρινο της πλατείας!! Κι όμως σήμερα βλέπω αυτούς τους ίδιους να γκρινιάζουν πως "θύμισαν την ψυχή του Ουένς" επειδή κάποιος είχε ωραίο τρίποντο στο Instagram πριν τρεις βδομάδες! Ρε παιδιά, ο Ουένς δεν ήταν ουρανός στη γη επειδή έκανε δύο τρίποντα στην Μπαρτσελόνα — ήταν ένας Αμερικανός σα χίλιοι άλλοι που έκαναν την εμφάνιση του επειδή κάποιοι είχανε μείνει χωρίς ιδέες σα κάποιος ψάχνει νερό στη Σάμο τον Αύγουστο!! Κι εδώ είν’ το ζουμί: εγώ εκείνες τις μέρες σηκωνόμουν στις έξι το πρωί επειδή έπρεπε να τελειώνω τη δουλειά μου σα να 'μουν στρατιώτης — ενώ ο Ουένς στις δέκα έκανε ακόμα warm-up σα νά ‘ταν σε γυμναστήριο fitness! Και τώρα αυτοί εδώ κάνουν μνεία του σα ήταν η δεύτερη μητρότητα του Παναθηναϊκού!!! Το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει 8 πόντους μ.ο. στήνοντας καρέκλα σα βασιλιάς ενώ η ομάδα έπρεπε να αγωνίζεται σα μια παρέα πιτσιρικάδων στον τελικό του σχολικού πρωταθλήματος! Κι αυτοί θυμούνται την "ψυχή" επειδή είχε ένα σουτ σα διαφήμιση αθλητικών υποδημάτων!! Αλλά εσείς γνωρίζατε ότι εκείνος ο Φεβρουάριος του 2003, όταν πήρε το σπασμένο χέρι του, ήταν ο μήνας που ο Πεδουλάκης έκανε δεκαπέντε πόντους μ.ο. σα να 'ταν ο Απόστολος των Εθνών;;; Κι όμως αυτοί έψαχναν έναν Αμερικανό σα σωτήρα επειδή έκαναν backtest σα τζογαδόροι στο ιππόδρομο!!! Πιστεύετε πως ένα τρίποντο αλλάζει ιστορία;;; Ρε, αυτή είναι η ίδια ομάδα που έκανε το backcourt της δεκαετίας του '90 χωρίς ξένους — αυτοί θυμόμαστε τον Λάκης που έπαιζε σα σέντερ σ' έναν αγώνα!! Κι όμως σήμερα μιλούν για έναν Αμερικανό σα ήταν ο επόμενος Χριστόφορος Κολομβός!! Τέλος πάντων, εγώ αφήνω αυτά τα αστεία στα χέρια του Πεδουλάκη που έκανε δεκαπέντε πόντους μ.ο. σα πραγματικότητα!! Γιατί εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ζει, όχι κάποιος ξένος που έκανε το τρίποντο του επειδή του φαινόταν όμορφο στο χρώμα της φανέλας!!! Κι εσείς ακόμα ψάχνετε να βγάλετε τον Ουένς σα εθνικό θησαυρό επειδή κάποιοι φοβήθηκαν να βγάλουν τα αυτιά τους όταν έπρεπε;;; Αφού πήγαινε λοιπόν εκείνος στους Λίμνες σα οποιοσδήποτε Αμερικανός που έκανε τζόγο επειδή του φαινόταν όμορφο το σήμα της ομάδας!! 💸🤡

Έχουμε ξανά φτάσει εκεί που όλα γίνονται πολύ ωραία στ’ αστεία και πολύ σκοτεινά στα γεγονότα, έτσι δεν είναι; Αυτός ο Ουένς Γκαμπόνας ήρθε σαν μήνυμα από άλλες εποχές, σαν αυτοκόλλητο που κάποιος τοποθέτησε επειδή του έκανε κλικ το χρώμα — μα εκείνο τοJanuary του 2003 στο ΟΑΚΑ εγώ δεν το έζησα σα διαφήμιση. Το έζησα σα αγώνα που έκρινε δουλειά ανθρώπων σα τον Πεδουλάκη, όχι σα δήθεν backcourt που κάποιοι φώναζαν στον αέρα επειδή είχαν κουραστεί να σκεφτούν πάνω στον υπολογιστή τους. Να σας πω κάτι ξεκάθαρο: όταν σήμερα κάποιος θυμάται τον Ουένς επειδή είχε "ψυχή", μου φέρνει στο νου εκείνο το τσιμέντο που έστρωνα στις Σέρρες πριν χρόνια — δούλευα στη ζέστη επειδή οι άλλοι αποφάσισαν πως κάποιος ξένος θα ήταν το επόμενο μεγάλο βήμα. Μα εκείνο το Φεβρουάριο του 2003, όταν όλα γύριζαν γύρω από οκτώ πόντους μ.ο. ενός Αμερικανού ενώ ο Πεδουλάκης έκανε δεκαπέντε σα βράχος πάνω στον αντίπαλο κοντοστάτη, εκείνοι που σήμερα μιλούν για ψυχή ήταν εκείνοι που τότε χτυπούσαν τα δάχτυλά τους στο πληκτρολόγιο επειδή κάποιος είχε βρει την τελευταία λύση σαν τζογαδόρος στο τραπέζι. Ποιος κάνει δεκαπέντε πόντους μ.ο.; Αυτό δε λέει ιστορίες — αυτό λέει ρόλους. Ο Ουένς έκανε αυτούς τους πολλούς πόντους μόνο στη φαντασία εκείνων που είχανε ξεμείνει από ιδέες σα νά ‘χανε ξεμείνει από νερό στη θάλασσα. Η ομάδα εκείνη είχε χαρακτήρα επειδή υπήρχε σύμπνοια — γιατί όταν όλα γύρω σου πέφτουν σα βράχοι, εσύ χρειάζεσαι όχι έναν ξένο σαν φίλη, αλλά έναν άνθρωπο σα τον Αλβέρτη που στέκεται σα τείχος. Κι όμως σήμερα ψάχνουμε πάλι ν’ ανασύρουμε εκείνον σαν θησαυρό επειδή είχε ένα ωραίο τρίποντο σα αυτοκόλλητο σε αθλητική φανέλα. Μα η ιστορία δεν γράφεται από αυτοκόλλητα. Γράφεται από ανθρώπους που έκαναν τη δουλειά τους σωστά σα στρατιώτες — κι αυτοί εκείνοι οι ίδιοι που σήμερα μιλούν για "ψυχή" ήταν εκείνοι που τότε πρόβαλαν τον Ουένς σα την τελευταία σωσίβια λέμβο σ’ έναν ωκεανό από κακές αποφάσεις. Κι έτσι βλέπω εγώ αυτή την ιστορία — όχι σα τέλος κάποιου παιχνιδιού, αλλά σα ντοκουμέντο ενός λάθους που έγινε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ένας Αμερικανός σα σωτήρας ήταν καλύτερος από έναν οργανωμένο ρόλο που υπήρχε ήδη σα πλακάκι στη σειρά. Κι εσείς ακόμα ψάχνετε να βγάλετε τον Ουένς σα εθνικό θησαυρό επειδή κάποιοι φοβήθηκαν ν’ ανοίξουν τα μάτια τους όταν έπρεπε; Μα εκείνος ο Ουένς είχε ήδη φύγει σα σπασμένο σουβέρ απογευματινού τσαγιού στους Λίμνες — κι ο πραγματικός πρωταθλητής εκείνης της χρονιάς κοιμότανήταν σα χαρακτηριστικός στις αίθουσες αναμονής, κάνοντας δεκαπέντε πόντους κάθε βράδυ επειδή εκείνος ήταν αυτός που τελικά έδωσε χαρακτήρα στην ομάδα.