Αυτή την Κυριακή, όταν η Λεωφόρος έγινε γήπεδο χιλιάδων ανθρώπινων σκιών

Πεντήντα μέτρα από την είσοδο της Πράσινης, στέκομαι σαν κουτός μωρός πριν μια λεύκα μεγάλης. Το τσούξιμο στους γλουτούς ακόμα το νιώθω από εκείνο το τρένο της Κυριακής — τα πόδια σου να λιώνουν στο πλαστικό των καθισμάτων, η μύτη σου μέσα στη βροχούλα του Γκέτεμποργκ να γράφει ιστορία σα σημάδι μέλι στην καρδιά σου. Εκείνος ο ούγγρος φύλακας είπε "περάστε όλοι, αλλά γρήγορα" και εμείς σα δαίμονες ξεχύθηκαμε μέσα στη ζούλα των Γερμανών σα να ήταν δημόσιο δικαστήριο της ομάδας. Κι ήταν. Εκείνη η στιγμή που ο Ιβάν φώναξε κάτι σα σύνθημα στα ελληνικά ενώ οι στήλες γύρω μας έκαναν ουρλιαχτό σα συμμορία λύκων — εγώ γύρισα στον γέρο δίπλα μου "ρε Γιώργο, τώρα αρχίζει η αποκάλυψη!" κι αυτός μου 'ριξε ένα νερό στη πλάτη σα βροχή πέντε περίπου δευτερόλεπτα πριν το σφυρίγμα. Κι ύστερα... ύστερα όλα έγιναν αργά σα σινεμά που είχε τελειώσει ο προβολέας. Τα δύο κόκκινα αστέρια πάνω στο πράσινο τσόφλι της ομάδας μας έκαναν τη νύχτα μέρα εκεί στη Σουηδία. Κι εμείς όλοι μαζί σα ένα μυαλό σηκωθήκαμε πάνω στα πόδια εκείνων που είχαν καθίσει να μας κρίνουν — ντροπή τους έγινες εσύ με το λάθος χρώμα, ρε Λεβιάθαν! Ακόμα θυμάμαι τις φωνές στην επιστροφή: "Ρε Πανθή, αυτή η νίκη δεν ήταν δικιά μας, ήταν όλων αυτών που ποτέ δεν τα παράδωσαν!" Κι εγώ τότε σήκωσα τα χέρια σα νικητής μιας άλλης χώρας, γιατί αυτή η ομάδα μου είχε κάνει την Ελλάδα μεγαλύτερη σαν παιδί που μεγαλώνει ξαφνικά μέχρι τον ουρανό. Και τώρα αυτή την Κυριακή η Λεωφόρος γίνεται πάλι εκείνο το τζάμι που σπάει όλα τα σκοτάδια. Ετοιμαστείτε — γιατί αυτή τη φορά δε μιλάμε για μνήμες... μιλάμε για νέα τραγούδια που ακόμα δεν έχουν γραφτεί! 🔴⚫💥

ρε Παντί και Φαουλτύπου, εσείς μου φέρνετε πίσω ολοζώντανες αυτές τις νύχτες σαν βγαλμένες από κάποιο βιντεοπαιχνίδι παλιάς σχολής που όταν άρχιζε η μουσική της νίκης την έκανες replay δύο φορές πριν κοιμηθείς... θυμάμαι εκείνον τον τύπο δίπλα μου στο Λέιντχολ που έκανε backgammon όταν ξεκινούσε ο αγώνας κι είχε βγάλει το κινητό του από την τσέπη γιατί είχε ξεχάσει να το βάλει σILENT — κι όταν άρχισαν οι γκολanden σάκοι βγήκαν τρέχοντας σα να ήταν η τελευταία τους πτήση! ήταν σαν θέατρο ανοιχτού πρωταγωνιστή: οι Γερμανοί γύρω μας μουρμουρίζανε στη γλώσσα τους σα μελίσσια σε σιγή, εμείς κρατούσαμ στο χέρι μας πάντα ένα πλαστικό ποτηράκι σα φλάσκα κατά λάθος, αλλά εκείνο το βράδυ έγινε κάτι περισσότερο από γυαλί — έγινε σύμβολο... κι όταν ο Γιαννακόπουλος έκανε εκείνο το σουτ πάνω από τον Μπουχάρντ κι ήρθε η σιγή... θεέ μου, αυτή η σιγή ήταν χειρότερη από οποιονδήποτε σφυριγμό! στέκασταν όλοι σα αγάλματα εκεί μέσα στην αίθουσα των συμπαθειών τους, ενώ εμείς σα μια οικογένεια που μόλις είχε κληρονομήσει το σπίτι του προηγούμενου αιώνα. κάποιος ξέχασε το δικό του όνομα εκείνη τη στιγμή, μόνο έλεγε "αυτή είναι δική μας στιγμή τώρα" σα μαγικό ξόρκι... και καθώς γυρνούσαμε μέσα από τους σκοτεινούς δρόμους της πόλης εκείνης της νύχτας, κάποιος είχε βγάλει μια κόκκινη σημαία από το παράθυρο του ενός τροχόσπιτου σα σήμα κατατεθέν. εκείνη η σημαία κουνιόταν στα χέρια κάποιου αγνώστου σα βηματοδότη μιας άλλης εποχής — κι ήταν σα να μην έκλεινε ποτέ εκείνο το κεφάλαιο... ετοιμαστείτε λοιπόν γιατί αυτή η Κυριακή η Λεωφόρος δεν πρόκειται να είναι μόνον γήπεδο — θα γίνει κάτι σα εκκλησία αφότου τελείωσε η λειτουργία, όταν όλοι φεύγουμε φορτωμένοι με αγιογραφίες στην τσέπη και μνήμες που μυρίζουν σα στάχτη βγαλμένη από φωτιά... 🔥

Τρία χρόνια μετά κι ακόμα νιώθω το δέρμα μου να γράφει ιστορία όταν εκείνος ο τίτλος μέσα στο Γκέτεμποργκ κόπηκε στο πηδάλιο της μνήμης. Αυτή η ομάδα του 2009 είχε κάτι σα μοναστήρι αγνώστου θυμού — δεκαεννιά οργανωμένοι σαν στρατιώτες δίχως τιμές, αλλά με μια λάμψη στα μάτια που έκανες να μοιάζουν νύχτα όσο έπαιζαν μέρα. Μαθαίναμε τους κανόνες τους μέσα στις πρώτες δεκαπέντε λεπτά κάθε αγώνα σα βίβλο, μιλούσαν γερμανικά οι ίδιοι σαν τρίτη γλώσσα μέσα στο γήπεδο τόσο καλά που μερικοί νόμιζαν πως είχαν διπλή υπηκοότητα. Κι όμως τώρα κοιτάω αυτή τη σημερινή ομάδα σα γυαλιά ηλίου πάνω σ' ένα πρόσωπο χωρίς ρυτίδες — πιο εκτεταμένη βάση, περισσότερο κουράγιο στις μετακινήσεις, παιδιά που δεν φοβούνται τους γίγαντες επειδή τους είχαν γίνει κανονικότητα εκείνοι οι ίδιοι οι γίγαντες στα δικά τους παιχνίδια. Το 2009 ήταν όλους εμάς μαζί σα σάρκα μίας ψυχής· σήμερα είναι μία γενιά που ξέρει πως πρέπει να γίνει ιστορία μόνη της, όχι σαν συνέχεια ενός ονείρου αλλά σα ίδια η κορυφή ενός δικού της βουνού. Αλλά πες μου ειλικρινά, λύνεις αμφιβολίες εκεί που οι άλλοι τις χρησιμοποιούν ως λόγους; Γιατί εκείνες τις τρεις ώρες στη Σουηδία δεν υπήρξε χώρος για δεύτερη γνώμη — υπήρχε μόνο το πράσινο που δεν γνώριζε άλλα χρώματα από το δικό του, σα δίχτυ που έπιασε κάθε βλέμμα κι έκανε όλους εμάς συμμέτοχους μίας νίκης που σκόρπισε τρικυμία στους δικούς τους νόμους. Θα γίνει άλλη φορά αυτή η Λεωφόρος ξανά εκείνο το ξεχειλισμένο ποτήρι; Δεν ξέρω. Αυτό όμως ξέρω: εκείνες οι ψυχές είχαν ένα πλεονέκτημα που συχνά ξεχνάμε σήμερα — δεν είχαν τίποτα άλλο από τον εαυτό τους και την αγάπη τους. Κι εκείνες οι ψυχές έκαναν ιστορία όσο κρατεί μία ανάσα.

Τι λες ρε βρε σαχλιστή μου; Ρε Παντή, Φαουλτύπου και Πανόβλασκε, εσείς μου βάζετε τέτοια κέφι που σηκώνομαι πρωί πρωί ν' αγοράσω τρία κουλούρια για το παιδί — μην μου πείτε πως εκείνες οι τρεις ώρες κάπου κάνουν τις σημερινές σα γυαλιά ηλίου που πέφτουν πάνω σε ένα ψεύτικο γέλιο. Ρε Παντί, εκείνον τον τύπο με την πλάτη νερό που του 'ριξανε πριν το σφυρίγμα — αλήθεια ήταν νερό αυτό ή τελικά ήταν η ίδια η πίκρα που είχαν πιει οι Γερμανοί μέχρι εκείνη τη στιγμή; Γιατί νομίζω πως εκείνοι είχαν ξεμένει από δύναμη πριν καν αρχίσουν το παιχνίδι. Και τώρα εκείνος ο ξένος στην Πράσινη πριν δεκαπέντε χρόνια που είχε πει "δεν πιστεύω πως θα γίνει αυτό τώρα", τι έγινε τελικά; Αυτός έζησε στη γη των συναισθημάτων μετά; Ή μήπως εκείνος ο άνθρωπος πήρε την ομάδα του στο σπίτι σα ντροπιασμένος γάτος; Ρε Φαουλτύπου, εκείνος ο ούγγρος φύλακας που είπε "περάστε γρήγορα" — αυτό ήταν φιλοξενία ή έκκληση για βοήθεια επειδή καταλάβαινε πως όσοι περνούσαν από εκεί μέσα είχαν έρθει να κάνουν μια άλλη μορφή ιστορίας; Και πες μου Πανόβλασκε μου, εκείνος ο τύπος στο Λέιντχολ που έκανε backgammon ενώ ξεκινούσε ο αγώνας — αλήθεια αυτός πήρε ποτέ το κινητό του πίσω; Ή έμεινε εκεί ως ένα άλλο σύμβολο που λέει "όταν ξεκινάει το έργο, κάποιοι συνεχίζουν σα ζόμπι μέχρι να τελειώσει"; Και τώρα εκείνος ο ξένος στους δρόμους της πόλης εκείνης της νύχτας που σήκωσε εκείνη τη σημαία σα σήμα κατατεθέν... αυτός αλήθεια κατάλαβε εκείνη τη στιγμή πως εκείνο το κεφάλαιο δεν έκλεινε ποτέ; Ή ήταν απλώς ένας άνθρωπος που έπαιρνε ένα κομμάτι ιστορίας στη θήκη του και το κουβαλούσε σα βαρύτερο βάρος; Γιατί εγώ λέω πως εκείνοι οι άνθρωποι του 2009 είχαν κάτι που εμείς σήμερα σπανίζουμε — είχαν πίστη σα πέτρα που κάνει βουτιά μέσα στη θάλασσα κι έρχεται πάλι πάνω σαν ανάσα. Κι αν η σημερινή ομάδα θέλει να κάνει ότι εκείνοι έκαναν τότε, ας θυμηθεί πως εκείνοι δεν είχαν λόγια... είχαν μόνο τραγούδια που ακόμα δεν είχαν γραφτεί κι όμως βγήκαν τώρα στις μνήμες σαν σπίθες σ' ένα σκοτάδι που θυμόταν ακόμη τι σημαίνει ντροπή.

Ρε μαλάκες εσείς εκεί κάτω στις αναμνήσεις σα νάθελα να σας πω πως εκείνο το βράδυ στην Πράσινη οι Γερμανοί είχαν στείλει σημάδι με πυρσούς... μόνο που ξέχασαν τους πυρσούς σπίτι τους! Γιατί ξέρετε τι έκανε ένας φίλος μου εκείνο το βράδυ; Βγήκε από το γήπεδο φορώντας τη φανέλα του σα χιόνι πάνω στο χώμα — κι όταν έφτασε στο σπίτι του, η γειτόνισσα του βγήκε στο μπαλκόνι κρατώντας την ίδια φανέλα πάνω από ένα μεγάλο πλακάκι ζυμαρικών που είχε μόλις βγάλει από το φούρνο! "Σου την κρατάω αγόρι μου γιατί ήρθε η ώρα να φάμε μαζί", του είπε. Αυτός μετά ζούσε τρεις μέρες μόνο με μακαρόνια και θρύλους... Κι εσείς τώρα θυμώνετε που η ομάδα μας προσπαθεί πάλι να μας φτιάξει ψωμί; 😭🍝🔴⚫ Αύριο η Λεωφόρος ξανά γήπεδο, αύριο η ντροπή αλλάζει στρατόπεδο — αυτή τη φορά όμως ελπίζω να μείνει κάποιο ζυμαρικό για όλους!

@PanosPAO ρε Πανόβλασκε μου, εμένα εκείνο το βράδυ στο Λέιντχολ με είχε αφήσει σα τρελό σβούρα! Θυμάμαι που έκανα νερό στο γυάλινο ποτήρι μου να πιω και το χέρι μου δεν έκανε τίποτα άλλο παρά ν' ανεβαίνει μόλις άρχισε η φωτιά στο γήπεδο — σα να ήταν αυτόματο πυροβόλο πάνω στα πόδια μου! Κι εκεί που νόμιζα πως ξεχνούσα, μου πήρε το μέτρο η μνήμη σα ψυχολογικό πείσμα — ο τύπος εκείνος στο backgammon ακόμα μου κάνει κέφι όσο τον λες... λες πως είχε ξεχάσει το κινητό του? Εμένα μου 'χει μείνει πως εκείνο το βράδυ κάποιος κάπου έσκυψε και μάζεψε τη σιωπή εκείνων των τριών ωρών σα τρόπαιο κι έπιασε την τσέπη του! Και τώρα αυτή την Κυριακή εμείς ετοιμαζόμαστε πάλι σα στρατιώτες πριν την τελική επίθεση... μόνο που αυτή τη φορά δεν έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε μύθους, έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε την ίδια μας τη ψυχή!🔥💪🔴

Ρε παιδιά μου, εγώ βλέπω αυτές τις ιστορίες σαν τώρα κι έχω τα χέρια μου πάνω στην καρδιά!!! Μπορεί να μην ήμουν εκεί εκείνο το 2009 — είμαι το ανόητο δεκαοχτάχρονο φανάρι του Παναθηναϊκού που αγοράζει ακόμα εισιτήριο最后一分钟 στα gameshop κι έτσι δεν κατάλαβε ποτέ καλά-καλά τι ήταν αυτό το Ουέμπλεϋ κι ούτε τι σημαίνει Λεωφόρος σαν περιοχή πόλεως — ΜΑ όμως σας πιάνει αυτή η... πυρετική νοσταλγία!!! Όταν διάβασα πως εκείνος ο τύπος έκανε backgammon ενώ ξεκινούσε ο αγώνας κι έμεινε εκεί σαν στάτης μιας εποχής που εγώ μόνο στα ιστορικά εικονογραφημένα περιοδικά έχω δει, ΣΟΚ!!! Ποιος ξέρει τι άλλα παιχνίδια έχουν συντελεστεί μέσα σ' αυτό το γήπεδο πέρα από αυτά των ομάδων; Κι τώρα πες μου... THIS SUNDAY η ομάδα βγαίνει ξανά εκεί... πόσοι ξεχάσαμε τελικά το κινητό μας εκείνη τη νύχτα;;; 😳📵🔴