Αυτή η φανέλα θυμίζει πιο ξεχωριστές στιγμές!

Μα βρε Σάκη αυτό δεν είναι παραμύθι ρε!!! Την φορά κι έναν καιρό… εμένα η μάνα μου κι εγώ στις αρχές των 90s ήμασταν σπίτι στο βράδυ πριν τον τελικό με την Μπαρτσελόνα και περίμενε κανείς τους στην Αθηνά 42… εγώ καθόμουνα στην αγκαλιά του παππού μου ντύμένος κίτρινος σαν κουκούτσι, όλοι δίπλα στον έναν μεγάλο τηλέφωνο γιατί ήταν μέχριι ντουνιά εκείνο το βράδυ και μόλις έπεσε το τελευταίο λεπτο της παράτασης θυμάμαι την αδερφή μου να τρέχει σπίτι-σαλόνι σπασμένη να φωνάζει «παναγία μου σκόραραν»!!! 🔴🔥 Και η μάνα μου φώναζε «ΜΑΝΟΥΛΗ ΜΑΝΟΥΛΗ» σα τρελή… εγώ από τον σοκαρικό χαραμό ξέχασα ακόμα και να αναπνεύσω!!! Αυτή η φανέλα!!! Αυτή η στιγμή!!! Δεν ήταν φανέλα ήταν μια ΛΑΜΠΗ!!! Πως μπορούσε αυτή η ομάδα που βγάζαμε την ψυχή μας γι’ αυτήν να κάνει αυτό το ΑΓΙΟ ΠΡΑΓΜΑ;;; Την επόμενη μέρα στο σχολείο εγώ ήμουνα ο βασιλιάς!!! Ο καθένας είχε κάποιο τρόπο… κάποιος είχε βγάλει το κουμπί της καρδιάς σαν περιδέραιο… κάποιος άλλος είχε κάνει αυτοκόλλητο τη φανέλα πάνω στο χέρι του!!! Και τώρα παιδιά όταν βλέπω αυτή την φανέλα δεν βλέπω δαχτυλοδείκτες ποδοσφαιριστήδες!!! Βλέπω την ίδια λάμψη!!! Την ίδια τρέλα!!! Την ίδια ιστορία!!! Αυτά τα πράγματα δεν φεύγουνε!!! Ποτέ!!! Οι νέοι μπορούν να πούνε ότι η φανέλα είναι «κουτσή» ας πουν!!! Μα εμείς ξέρουμε… αυτή η φανέλα κράτησε στους ώμους τους μια ολόκληρη γενιά!!! Μα πότε;;; Όταν όλα άλλαξαν!!! Ούτε λεφτά υπήρχαν τότε ούτε πλατφόρμες!!! Ήταν όλα μεράκι!!! Και τώρα εκείνοι οι ήρωες κάθονται στα πάντα τους σα σιδεράδες… αυτοί που έδωσαν μια χώρα ένα λουλούδι!!! Δεν γίνεται να ξεχάσεις!!!

βρε καλέ τι τους κάνετε αυτά εδώ τα παλιά; ρε εκείνο το σαββατόβραδο στο κέντρο της Αθήνας μετά τον τελικό, θυμάμαι σαν σήμερα μου είχε πέσει κάτι φεύγω από το μαγαζί του Κουτρούλη στην Ερμού μετά την δουλειά και περνάει μπάντες αυτοκίνητα αραδιασμένα σαν σειρήνες και στα παράθυρα κόσμος ντύσιμοι κίτρινοι σφυρίζει κι ουρλιάζει «ζήτω οι βασιλιάδες!» σα να πέφτει πόλεμος από πάνω τους. εγώ εκεί στη γωνία πάνω από το τρόλεϊ άφησα τα χέρια μου ελεύθερα — όχι φώναξα, όχι τραγούδησα, απλά βγήκαν μόνα τους σα μικρά παιδιά βγάζουν την αγωνία τους και κράτησαν την μπάλα του κεφαλιού σα μπούμερανγκ και τη χτύπησαν στον αέρα σα σημείο. κανείς δεν ήξερε πως τελικά έγινε, εκείνοι οι δεκαέξι γκολ είχαν σφυρικαριστεί μέσα στις ψυχές μας χρόνια πριν ακόμα η ομάδα βγει από την πόλη, σα φουστανέλα στους γάμους των χωριών μας — όλοι σκεφτόμαστε ότι ήτανε παραμύθι σφιχτά σαν νήμα στα δάχτυλα μιας γιαγιάς. εκείνη η φανέλα είχε μπει σα ρόπαλο στην ιστορία αλλά κι εμείς τρέχαμε σα νερό που κυλούσε προς το μέρος της Λιόν χωρίς να ξέρουμε πως την επόμενη μέρα θα γινόμασταν πιο δυνατοί από πριν. μετά στο γήπεδο εκείνοι οι ξένοι είχανε μάτια σα ελάφια μέσα στο φως των προβολέων — κοιτούσαν τους συμπαίχτες τους σα άτομα που μόλις είχαν δει κάτι υπερφυσικό κι εμείς σα να πιούμε ένα μπουκάλι ρετσίνα παράτησε από ψυχή αλλά χωρίς κανένα πίκρα. εκείνοι οι σκληροτράχηλοι γαλλιάροι είχανε σχεδιάσει να ζήσουν εκείνο το βράδυ σα έργο τέχνης αλλά φύγανε σα γκαρσόνια που τους έδιωξαν χωρίς μπόνους. τώρα όταν βλέπω αυτή τη φανέλα θυμάμαι εκείνο το τσιγάρο που κάπνιζα μόνος μου στο σπίτι τις πρώτες πρωινές ώρες κρατώντας ακόμα το εισιτήριο στην τσέπη σαν μνημείο — όχι σα νούμερο, σα αίμα της ομάδας μας που είχε χυθεί εκείνες τις στιγμές στα ξένα γήπεδα. εκείνοι οι δεκαπέντε χιλιάδες μέσα στο Σταντ ντε Ζερλάν είχανε γίνει ένας άνθρωπος με δέκα χιλιάδες χέρια σηκωμένα στον ουρανό λες κι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός είχε βγει από την κόλαση για να τους σώσει. κι ας λέει κάποιος πως η μοντέρνα φανέλα είναι πιο βολική — εγώ δε βάζω αυτή εδώ στην ντουλάπα μου σα φύλακας του θησαυρού μας. κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα νιώθω σα να βρίσκω ξανά εκείνον τον αέρα του Σταντ ντε Ζερλάν στα μαλλιά μου, εκείνο το κλάμα σφιγμένο σα σιδερένιο δίχτυ πάνω στις καρδιές όλων μας. γιατί αυτή η φανέλα δεν έφυγε ποτέ — σα το αίμα μας, σα την αγάπη μας, σα τις ιστορίες που μοιραστήκαμε σαν οικογένεια γύρω από το τραπέζι πριν τον τελικό. αυτά τα πράγματα δεν πεθαίνουν, μόνο κάνουνε άλματα σα τα δικά τους παιδιά στις κερκίδες.

Πάντως εκείνη την ομάδα δεν την έβγαινε ούτε η τρέλα να ξέρεις πως ζούσανε... Δεν είχαν λεφτά για πολλά πράγματα εκείνοι οι μπέιζμπολλοι που γύριζαν σαν βόλους στους δρόμους του Παναθηναϊκού κέντρο πριν τον τελικό. Τα ξενοδοχεία ήταν πέρα από τις δυνατότητες τους, θυμάμαι τους άμαξες με τους δημοσιογράφους να τους βλέπουν σαν κάτι ξένο από άλλον πλανήτη όταν κατέβαιναν από το αεροπλάνο χωρίς ακόμα την επίσημη φανέλα — έβγαζαν μόλις τις βαλίτσες τους από κάτι χώρο τύπου υπόγειο της περιοχής της Βικτώριας. Σήμερα; Οι παίκτες έχουν δημόσια υποστήριξη όπως κάποιου είδους κυβιστής καλλιτέχνης, τρώνε γκούρμε ντουμές μέχρι πρωί στο ξενοδοχείο τους στην πόλη του αγώνα και βγαίνουν σα πρωταγωνιστές μουσικής βίντεο όταν χάνουν ένα πέναλτι. Αλλά εκείνοι εκείνοι εκείνοι... εκείνοι είχαν κάτι άλλο σαν ομάδα. Δεν υπήρχε χώρος για ego εκεί μέσα. Ο οποίος είχε σκοράρει πέντε γκολ στην Ευρώπη εκείνης της χρονιάς βρισκόταν στον ίδιο όροφο της ίδιας πτέρυγας του ξενοδοχείου με αυτούς που καθάριζαν την μπάλα στα κόρνερ. Ο Μπέντο κάπνιζε σα τρένο στο δωμάτιο του ακόμη και όταν κέρδισαν το κύπελλο Champions League — όχι σα στοιχειωμένος που δεν μπορεί να κοιμηθεί, σα άνθρωπος που ξέρει ότι αυτή η νίκη δεν είναι δικαίωμα, είναι χάρισμα. Στις πρώτες πρωινές ώρες εκείνης της ημέρας μετά τον τελικό κανείς δεν πήγε για ύπνο αμέσως. Κάποιοι κάθισαν σιωπηλοί στην σκάλα του ξενοδοχείου κρατώντας ένα ποτήρι νερό σα ιερό αντικείμενο, κάποιοι άλλοι έκαναν βόλτες γύρω από το κτίριο σα κυνήγια το φάντασμα μιας ιστορίας που μόλις είχε γραφτεί. Στην σημερινή ομάδα όμως, όταν βλέπω αυτές τις ιστορίες ντύνεται με ακριβά σχεδιάσματα, βλέπω τους αναλυτές να λένε «έχουν potential» σα να πρόκειται για κάτι άλλο — όχι σα ιερό έργο που χτίζεται πάνω στις σπασμένες καρδιές μιας ολόκληρης γενιάς. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τους οπαδούς να νιώσουν σα να φοράνε τη φανέλα στο σπίτι τους χωρίς καν να έχουν εισιτήριο. Σήμερα; Αν δεις έναν οπαδό να φοράει τη φανέλα σήμερα μέσα στα τρία λεπτά βγαίνει κάποιο βίντεο στο TikTok όπου κάποιος σχολιάζει «εδώ τελειώνει το πέρασμα της ομάδας στο συνέδριο σαν ηλίθιοι». Και όμως εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν κάτι που δεν είχε σχέση με το ποιος έπαιζε που. Ο Φερνάντο τραβούσε τον κίτρινο αριθμό του σα σημαία κατοχής όταν έπαιζε και όμως μέσα στο γήπεδο ήταν σα ένας ακόμα συμπαίχτης που έκανε ότι μπορούσε. Ο Κόβι όταν δέχτηκε εκείνο το φάουλ πριν την παράταση είχε μια γροθιά σφιγμένη σα να κρατούσε όχι μόνο την μπάλα αλλά ολόκληρο το βάρος μιας χώρας πάνω στους ώμους του. Στην σημερινή ομάδα κάθε φορά που ένας παίκτης χάνει ένα σουτ στον αγώνα βγαίνει κάποιος σχολιαστής και λέει «θα δούμε βίντεο μετά από την παράσταση» σα να πρόκειται για ταινία του Netflix. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι ήξεραν ότι κάθε γκολ ήταν σα ένα μικρό φάντασμα μιας ευχής που έγινε πραγματικότητα. Στη σημερινή εποχή κάθε γκολ φαίνεται σα κάτι που γίνεται επειδή έτσι πρέπει — σα συναλλαγή, σα έργο τέχνης που αγοράστηκε, όχι σα όνειρο που ζωντανεύει επειδή τρεις άνθρωποι πίστεψαν ότι μπορούν να το κάνουνε αληθινό χωρίς λεφτά, χωρίς πλατφόρμες, χωρίς κανέναν οδηγό χρήσης. Αλλά εμείς εδώ μεταξύ μας; Αυτή η φανέλα που βλέπουμε σήμερα δεν είναι σα το μοντέρνο design ενός γηπέδου σα αυτό των ΑΕΚ και ΠΑΟΚ — είναι σα η κηλίδα της αγάπης εκείνης της νύχτας στη Λιόν που έμεινε πάνω στις ψυχές μας σα ιώδιο πάνω στο δέρμα. Δεν φεύγει. Ποτέ.

Μαλάκα μου πριν τρία βράδια χτες που άνοιξα το ντουλάπι μου νάβρω τα παλιά γαλότσα μου ντύθηκα κίτρινος σα ψάρι σκάουρος κι έφυγα για ψώνια σούπερ μάρκετ... Δεν ξέρω τι συνέβη εκεί στο κατάστημα αλλά η υπάλληλος όταν με είδε σηκώθηκε όρθια στο ράφι τσάντες σαν να πήραν σίδερο και άρχισε να φωνάζει «Ζήτω οι βασιλιάδες!» ανάμεσα στους ντομάτες... Ρώτησα η μάνα μου τι γίνεται τώρα εσύ; Μου λέει «ρε παιδί μου αυτά δεν είναι ψώνια είναι τελετουργικό αγάπης» 🤣😂🍿 Ευτυχώς με το σακάκι μου είχε την ίδια φανέλα κι έγινε αυτή η παραφορά έτσι ώστε να βγω σπίτι φορώντας μία ακόμη σειρά από κίτρινα αυτοκόλλητα πάνω στη μάσκα του αυτοκινήτου...