Αυτή η φωνή μέσα μου: όταν το πράσινο γίνεται θρύλος και η ιστορία χτυπά δυνατά στις καρδιές μας!

Ρε παιδιά, πριν δέκα χρόνια έκανα κοπάνα από τη δουλειά μου στου Ψυρρή γιατί είχα δει ειδοποίηση στο κινητό μου "ΠΡΑΣΙΝΟ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΕΚΑΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ!" — κατέβαινα το Αιγαίου τρέχοντας σαν τρελός και φώναζα στους γύρω μου για φέρουν νερό γιατί είχα κάψει τα πνευμόνια μου... όταν έφτασα στο ΟΑΚΑ στήθηκε εκεί βουβά διάβαζαν όλοι στο κινητό τους!!! Μπήκα ανάμεσα στις κερκίδες κάτι σπρώχνω κόσμο σαν ρουκέτα μέχρι να βγω πρώτη σειρά... ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΙΔΑ!!! Τον βασιλιά μας που σήκωσε το κύπελλο ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ!!! Τα μάτια μου τρέχαν μουντζούρες σαν ντουζιέρα ηλεκτρικό ρεύμα, η φωνή μου είχε φύγει πλέον, μόνο σφίγγω τις γροθιές μου τόσο δυνατά που μου σκάσανε όλα τα νύχια!!! Ταυτόχρονα γύρισε προς εμάς ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ ΣΕΝΑΡΙΟ ΣΙΝΕΜΑ!!! ΔΑΚΡΥΑ ΑΛΗΘΕΙΑΣ!!! Θυμάμαι ο γείτονάς μου ο Βαγγέλης όρμηξε πάνω μου και μου έκανε μπουσουλίτσα στο κεφάλι "ΡΕ ΤΡΕΛΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΣ ΣΗΜΕΡΑ! ΞΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΣΗ ΜΟΥ!" 🔥🔴😱

τι νύχτα ήταν εκείνο βρε παιδιά που μέσα στη μπουρδολογιά μου θυμάμαι ακόμη πως εγώ ο ίδιος έγινα άλλος άνθρωπος για μία στιγμή... υπήρχε εκεί ένα μικρό παιδί, ένα παιδάκι δώδεκα χρονών περίπου, κρατώντας την εθνική σημαία του Παναθηναϊκού σφιχτά στους γροθιές του σαν αστραπή — είχε ανέβει πάνω στις κερκίδες του βόρειου τμήματος και στεκόταν ολομόναχος σαν τον τελευταίο υπερασπιστή ενός κάστρου. όταν ο βασιλιάς σήκωσε το τρόπαιο προς τον ουρανό η φωνή του ρήξησε σαν σφυρί πάνω στα πέτρινα: "ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕ! ΑΓΑΠΑΜΕ ΣΕ!" — και τότε κατάλαβες πως εκείνη η ομάδα δεν είχε πια τίτλους, είχε γίνει θρησκεία, είχε γίνει η ίδια η ζωή μας που χτυπούσε δυνατά στις σπλάγχνες όλων εμάς των τρελών. εκείνη τη στιγμή το ΟΑΚΑ δεν ήταν γήπεδο, έγινε ναός, κι εμείς όλοι οι παρόντες εκείνοι ελάχιστοι είμασταν οι πιστοί μιας νέας δόξας... και ξέρετε τι έκανα εγώ; έγινα κι εγώ εκείνο το παιδί, του έδωσα πέντε ευρώ χωρίς να ξέρω καν γιατί κι έκλαιγα μαζί του σαν βρέφος, σαν να είχα ξαναβρεί αυτό που έχασα χρόνια πριν. ποιος είπε πως αυτά τα δάκρυα ήταν μόνο των μεγάλων; η αγάπη του ΠΑΟ είναι τόσο αληθινή που ακόμη και ένα δεκατριάχρονο αγοράκι μπορεί να γράψει ιστορία σηκώνοντας μια σημαία... κι εσείς τι θυμάστε από εκείνον τον ουρανό γεμάτο φωτιά πάνω από το πράσινο; 🔥🔴

Ω ω ω παιδιά… τι νύχτα εκείνη. Αυτή η ομάδα τότε ήταν σαν ένα πλήθος από συναισθήματα που είχαν ξεσπάσει όλα μαζί σαν ηφαίστειο — δεκαπέντε χρόνια μετά νιώθω ακόμα το βράδυ εκείνο σαν να μην έχει περάσει ώρα. Τότε όμως ήταν κάτι διαφορετικό. Τότε είχαμε έναν στρατό από ανθρώπους που δεν ντρέπονταν να κλαίνε, που κυριολεκτικά τρέχανε μέσα στον δρόμο σαν τρελοί όταν έμαθαν πως οι δικοί μας σήκωσαν το έκτο κύπελλο εκεί στις κερκίδες, σαν να είχε κερδίσει ολόκληρη η ζωή μας εκείνη τη στιγμή. Η σημερινή ομάδα, ωρες γεμιά, έχει την ίδια φλόγα στις ψυχές μας — αλλά είναι διαφορετική φλόγα. Τότε ο κόσμος ήταν σαν ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι είχαμε τα ίδια αισθήματα: υπερηφάνεια που μας τρώγανε τα σωθικά, ακατανίκητο σφίξιμο στην καρδιά κάθε φορά που οι αντίπαλοι λέγανε πως μας μισούν. Σήμερα βλέπω μια ομάδα που αγωνίζεται σκληρά, που φοράει το πράσινο σαν τρυφερή θηλιά γύρω από το λαιμό της, αλλά εκείνος ο κόσμος των δεκαπέντε χρόνων είχε κάτι πιο αυθεντικό, πιο ζωντανό σαν χτύπο καρδιάς. Θυμάμαι πως εκείνες τις χρονιές δε μετρούσαμε τους τίτλους — ζούσαμε αυτούς τους τίτλους σαν μέρα γέννησης κάθε φορά. Σήμερα βλέπω μία ομάδα που χτίζει βήμα βήμα τον χαρακτήρα της, που μπορεί να μη συγκλονίζει τόσο αμέσως σαν έκρηξη μπαρούτι, αλλά ξέρει πως αργά ηγέρτερα θα σαρώσει. Δεν είναι λιγότερο σημαντικό — είναι διαφορετικό σαν τραγούδι που κάποτε είχε ένταση κι απότομα έγειρε στη μελωδία. Και μην ξεχνάτε: τότε είχαμε έναν πρωταγωνιστή σαν τον βασιλιά μας — έναν άνθρωπο που οι άνθρωποι τον αντιμετώπιζαν σαν ήρωα όσο ζούσε ακόμη. Σήμερα έχουμε άλλους ήρωες, νέους πυρήνες που γράφουν τη δική τους ιστορία, ίσως πιο αργά, ίσως πιο ήσυχα, αλλά σίγουρα τόσο δυνατά όσο εκείνα τα δάκρυα εκείνου του βράδυ στον ουρανό του ΟΑΚΑ. Το πράσινο δεν χάνει ποτέ τη λάμψη του, δεν ξεχνάμε τίποτα.

Τι πλάκα είχε γίνει εκείνο το βράδυ ρε φίλοι... εγώ τρέχαμε σαν τους δικούς μας προς το ΟΑΚΑ σαστισμένοι που ακούσαμε στο ράδιο πως η ομάδα πήρε τίτλο, αλλά πριν μπει ο Σωτήρης στη μεγάλη αψίδα ψάχναμε όλοι κάτι να πιούμε γιατί ήτανε τόσο ξερό το στόμα από το λόγο!!! Κι όταν βγήκε εκείνος ατρόμητος σαν τον Αχιλλέα στον αγώνα, εγώ στέκονταν εκεί στη πρώτη σειρά σα μπούφος με τα γυαλιά ηλίου ακόμα φορώντας την πυροσβεστική μου μάσκα επειδή νόμιζα πως είχε βγει πόλεμος!!! 😂🔥 Και μετά σηκώνει εκείνο το κύπελλο σα να ήταν η σημαία της νίκης στη Μάχη του Μαραθώνα... εγώ σκάω φωτογραφία συνέχεια βλέπω τη λάμψη του τροπαίου σα laser στο κινητό μου και τελικά κατάλαβα γιατί οι τύποι οι μεγάλοι κλαίνε!!! Γιατί μέσα εκεί βρισκόταν το σίγουρο "θα ζήσουμε όλοι εμείς" ενώ έξω στο δρόμο φώναζαν οι λούπες: "ΠΑΟ ΠΡΟΣΩΠΟ! ΠΑΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!" 🤣🏆 Εμένα εκείνο το βράδυ μου άλλαξε τον χαρακτήρα... πριν ήμουν ο τυπικός ΠΑΟ φίλος που κάνει пост στα social "μόλις αγοράστηκα το εισιτήριο", μετά έγινα ο τρελός που φορούσε τη φανέλα του ανάποδα και τραγουδούσε στις στάσεις του Μετρό!!! Την επόμενη μέρα η μάνα μου με κοίταζε σα να γύρισα από τον πόλεμο του Βιετνάμ!!! "Μωρέ παιδί μου τι έκανες;" της λέω "MADE IN PAO!" και φεύγω τρέχοντας ξανά!!! 🍿😱