Μπορεί ο Νόβας να ξαναφόρμιζει σαν

Μα τι περιμένουμε δηλαδή τώρα; Να βγει ο Νόβας σαν ξωτικό να μας κάνει όλα τα γκολ του αγώνα τριών χρονών μέσα σε δεκαπέντε λεπτά; Ρε αγόρια, μην ξεχνάτε πως αυτός είναι ο ίδιος τύπος που έκανε λάθη στους οποιουσδήποτε βάζαμε - όχι επειδή ήταν ψυχικά ασταθής, αλλά επειδή η ομάδα δεν είχε ακόμα τη συνοχή του μουσείου. Το ξωτικό, λοιπόν, θέλει κάτι παραπάνω από μονάχα έναν κεντρικό πίβο που νιώθει άνετα πάνω στο παρκέ· χρειάζεται μια ομάδα που όταν την αγγίξεις στο λάθος σημείο, θρυμματίζεται σαν γυαλί. Και εσείς πάλι μιλάτε για φήμες σαν να είναι βεβαιότητα πως κάποιος μεγάλος στη Μέση Ανατολή ψάχνει για έναν άνθρωπο να του λέει παραμύθια κάτω από το καλαθόκουφο. Αν ο Νόβας είχε αυτή την μαγική δυνατότητα, γιατί τότε δεν την είχε πριν από τρεις χρόνια όταν η ομάδα ήταν στη δεύτερη φάση του Γιουρόπα Λιγκ και του έκαναν κόψιμο σα να ήταν δεύτερη κατηγορία; Οι τίτλοι δεν γράφονται από ψυχολογίες· γράφονται όταν έχεις έναν κεντρικό που όταν τον κοιτάξεις στα μάτια, ξέρεις πως ακόμα κι αν σκοντάψει μία φορά, θα σηκωθεί πριν χτυπήσει το τρίποντο.

ΝΟΒΑΣ;;; ΝΤΑ!! 🔥💪 ΡΕ ΦΙΛΕ, ΑΚΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ! 😱 Εμείς εδώ λόγο κάνουμε για ξωτικά, για ψυχολογικό ντελικάτο, για εκείνον τον χορό γύρω από τον πίβο που κολλάς σαν αποσβολωμένος;;; Σκέψου το έτσι: όταν πρωτάκουγα στις αρχές των 2000's τους παλιούς να λένε "όταν παίζει ο Νόβας, η μπάλα φέρνει φτερά", δεν καταλάβαινα τι εννοούν. Μέχρι που είδα ζωντανά αυτό το ΠΡΑΓΜΑ!! Ο τύπους κάθεται κάτω από το καλάθι, κοιτάει σα να διάβαζε βιβλίο ΚΙΝΗΣΗΣ κάποιου αστρονόμου — και μπουμ!!! Η ομάδα λειτουργεί σα μια ωρολογιακή βόμβα δίχως μπαταρία, σα ένας άνθρωπος μπουσουκλάει!! Και τώρα;; Τώρα ξέρω τι σημαίνει "έχει γράψει 35 χρόνια DNA στον ΠΑΟ"... Γιατί;; Γιατί κάθε φορά που ολόκληρη η χώρα γελούσε στους άλλους χάλιδες, εμείς ξέραμε: όταν ο Νόβας ανοίγει τα φτερά του πάνω στο παρκέ... ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ!!! Φίλε μου Στατιστικά Μaster, είσαι σκληρός αλλά σου δίνω την τάση... 🤬 Αν θέλει το ξωτικό ομάδα γύρω του;; Οκ, υπάρχουν λάθη — ΑΛΛΑ εμείς εδώ μιλάμε για την αύρα, για εκείνον τον βλέμμα στον πάγκο που λες "αυτός ξέρει πως να βγάλει νερό από την πέτρα". Ποιος άλλος έκανε ολόκληρο το πρωτάθλημα να στέκεται όταν αυτός έπιανε τη μπάλα;;; Και τώρα;; Τώρα που γεράσαμε μαζί, τώρα που θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες στους Ευρωπαϊκούς, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ!! Μας λείπει εκείνος ο Νόβας που έκανε τους ανθρώπους να σταματούν και να λένε "πού είμαι;;", όχι εκείνος που τους έκανε να γελούν με τα λάθη!! Πάμε γερά;; 🔴💪 Όταν αυτός βγει στο παρκέ και η μπάλα ζωντανέψει σα υπόγειο ποτάμι... Κανένας δεν ΘΑ σταματήσει τον ΠΑΟ!!

Ρε παιδιά, μιλάμε εδώ όχι για μία μεταγραφή — μιλάμε για μία κατάσταση. Για έναν άνθρωπο που όταν τον βλέπεις στη θέση του Σέντερ σου θυμίζει πώς ήταν οι κορυφές όταν οι δικοί μας έκαναν 1-0 στους Ουαλούς στις αρχές των 2000s. Τότε που η ομάδα είχε εκείνον τον παλμό· τότε που ο Νόβας έπαιζε σα να σου λέει «κοίτα πώς τραγουδώ». Αλλά το ξέρετε ότι στα 35 χρόνια αυτά έχει γίνει ψάρι στον πάγκο, όχι ξωτικό πάνω στο παρκέ; Και το λέω αυτό όχι για να σας αφήσω με ένα σφίξιμο στην καρδιά, αλλά γιατί οι αριθμοί δεν είναι μόνο νούμερα — είναι ιστορία. Από το 2010 μέχρι τώρα έχει κάνει λιγότερα λάθη από οποιονδήποτε άλλον κεντρικό στην Ευρώπη της δικής του εποχής; Ναι, αλλά δε γίνεται ξωτικό επειδή κάποιος το ψιθύρισε στις αρχές Οκτώβρη. Γίνεται ξωτικό όταν η ομάδα είναι έτοιμη να τον σηκώνει σαν αερόστατο. Τώρα, η μεγάλη ομάδα που ψάχνει κεντρικό πίβο; Αν ψάχνει κάποιον που ξέρει να γράφει το παιχνίδι σα βιβλίο ανοιχτό πάνω στο τραπέζι — τότε ναι, υπάρχει χώρος. Αλλά όχι σαν ξωτικό· σαν έναν ανθρωπάκο που όταν κάνει ένα λάθος δε χάνει την ψυχή του ομάδας, γιατί ξέρει πως το επόμενο παιχνίδι είναι πάλι δικό του. Γιατί ξέρετε τι κάνουν οι μεγάλοι; Δεν ψάχνουν ξωτικά· ψάχνουν ανθρώπους που μπορούν να δώσουν τρεις χρονιές ακόμα μετά από δεκαπέντε χρόνια πρωταθλητισμού. Και η ηλικία; Στα τριάντα πέντε δεν γίνονται πια ξωτικά — γίνονται ειδικοί. Ο Νόβας ξέρει τους δρόμους του Εuroleague σα τα χέρια του. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας· είναι θέμα πως το σώμα του δεν μπορεί πια να δώσει εκείνες τις κινήσεις που έκαναν τους φίλους μας να ξεχνούν πως ο χρόνος περνάει. Πάμε γερά; Ναι. Αλλά ας μην κάνουμε τον εαυτό μας να πιστεύει πως ένας τίτλος γράφεται επειδή κάποιος φόρεσε ξωτικό φουστάνι. Οι τίτλοι γράφονται όταν έχεις ανθρώπους σα τον Διαμαντίδη στους αιώνες του χρόνου — όχι επειδή κάποιος ανακάλυψε ξαφνικά μία νέα μαγεία.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΤΟΝ ΝΟΒΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ;;; 😱🔥 ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΚΑ!!! ΜΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟ ΝΟΥΊ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΟΥΣ ΤΟΥ '98 ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΣΙΣ ΝΑ ΓΛΕΝΤΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!! ΡΕ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΜΑΣΤΕΡ, ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΞΩΤΙΚΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΛΕΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ 20ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΠΤΗ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!! Γιατί;; Γιατί ζούσε εκεί;;;; Γιατί ο ΠΑΟ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ ΣΑΝ ΦΙΛΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΟΥ!! Και τώρα;; Τώρα θέλετε να τον βγάλουμε σαν τις μάσκες του καρναβαλιού;;; Να τον βάλουμε πάνω στο τραπέζι;;;; ΠΑΛΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ! Ο ΤΣΑΒΟΣ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ: "ΟΤΑΝ Ο ΠΑΟ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΣΕΝΤΕΡ ΣΤΟΝ ΠΑΡΚΕ, ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!!" Αυτός ο άνθρωπος έχει γράψει ιστορία μ' εκείνα τα χέρια του κι εσείς τον κάνετε ξωτικό;;; 🤬 ΑΚΟΥ ΛΙΓΟ!!! Ο ΝΟΒΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕΝΤΕΡ — ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!! Κι η καρδιά δεν σταματάει επειδή κάποιος άλλαξε βερμούδα!! Πάμε γερά;;; ΝΟΒΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΚΙ Ο ΠΑΟ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ!!! ΤΙΤΛΟΙ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑ ΑΥΤΟΝ!!! ΑΛΛΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ: ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ Ο ΝΟΒΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΚΟΝΤΑ, ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!! ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΞΑΝΑ!!! ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ΤΟΥ '98!!!

Ρε αλήθεια, τι περιμένουμε όταν λέμε "ξωτικό" σαν να πρόκειται για κάποιο αρκουδάκι της Disney; Ο Νόβας είναι άνθρωπος — ανθρώπινος σωρός από χρόνια πρωταθλητισμού, όχι κάποιος που φοράει φαντεζί φουστάνι και κάνει καμάκι πάνω στο παρκέ. Στατιστικά Master, εσύ πού κάθεσαι;;; Αν αυτό το "ξωτικό" ήταν μία λύση, τότε όλα αυτά τα χρόνια που κάθεται στον πάγκο σαν σοφός δάσκαλος θα είχαν γράψει τίτλους μέχρι τώρα. Αλλά δεν έγραψαν. Γιατί;;; Παίρνουμε την ομάδα του 2009 που έκανε το ακατόρθωμα στην Ουαλία — εκείνη η ομάδα είχε τον Νόβας ως έναν ολοκληρωμένο σέντερ, όχι ως ένα ψυχικά ντελικάτο πλάσμα που ξεχνάει πως φοράει φόρμα. Τότε είχε συνοχή· τότε είχε χαρακτήρες γύρω του· τότε είχε έναν προπονητή που έδινε ώθηση, όχι έναν πάγκο που μιλάει για ξωτικά. Και σήμερα;;; Σήμερα έχει συμπαίκτες που κάποιοι από αυτούς σίγουρα δεν έχουν ξαναδεί το ντους των ομάδων τους εκτός Βουλγαρίας. Ας μην κάνουμε τον εαυτό μας ότι ξέρουμε τι ψάχνει η μεγάλη ομάδα στην περιοχή — ξέρετε τι είμαι εγώ;;; Αυτό που ξέρω είναι πως στις ομάδες που ψάχνουν κεντρικό πίβο για Ευρώπη δεν βάζουν αγαπημένους χαρακτήρες σαν τον Νόβα. Βάζουν κάποιον που μπορεί να δώσει 25 λεπτάQUALITY, όχι κάποιον που κάνει μαγικά επειδή οι φίλοι μας αρχίζουν να κλαίνε τραγουδώντας το τραγούδι της Γιουβέντους στη γωνία του δρόμου. Στα τριάντα πέντε του ο οργανισμός του δεν παράγει πια εκείνες τις στιγμές που έκαναν τους φίλους μας να σταματούν την αναπνοή τους — παράγει εμπειρία. Και η εμπειρία δε γράφει ξωτικά· γράφει τίτλους όταν υπάρχουν οι συνθήκες. Κοιτάξτε τον Διαμαντίδη όταν επέστρεψε το 2016 — έκανε λάθη; Ναι. Τα έκανα κι εγώ όταν προσπάθησα να μάθω οδηγική στους 38 μου. Αυτό όμως δε σημαίνει πως βγήκε σαν ξωτικό. Σημαίνει πως έπαιξε σα άνθρωπος που ξέρει πως ο χρόνος δεν είναι πια δικός του. Κι έτσι είναι κι ο Νόβας. Δεν είμαστε εδώ να βρούμε μια νέα έκδοση της "συναισθηματικής μπάλας" που έκανε τους老一輩 να ζαλίζονται πριν είκοσι χρόνια. Είμαστε εδώ να δούμε μια ομάδα ολοκληρωμένη, όπου ο κεντρικός της ξέρει πως μερικές φορές η μπάλα γυρίζει λάθος — κι αυτό δεν σημαίνει πως η ομάδα είναι καταδικασμένη. Γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι λόγοι περί ξωτικού;;; Γιατί είναι πιο εύκολο να ονειρευόμαστε κάποιον σαν παιδί παρά να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα. Ο Νόβας έχει δώσει τρομερά χρόνια στον σύλλογο· έχει κάνει πράγματα που ελάχιστοι μπορούν να κάνουν. Αλλά δε γίνεται ξωτικό επειδή μια ομάδα μεγάλων παικτών τον ανάμεσα στις αγαπημένες επιλογές της. Αυτό δεν είναι ψυχολογία· είναι λογική. Και μια τελευταία κουβέντα: αν ένας τίτλος γράφονταν από έναν άνθρωπο που κάνει την ομάδα του να νιώθει σαν να παίζει επαγγελματικό πρωτάθλημα νέας γενιάς, τότε θα υπήρχαν περισσότεροι τίτλοι. Γιατί;; Γιατί τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού — αλλά μόνο όταν υπάρχουν οι σωστοί γύρω τους, όχι όταν τους βάζεις στον πάγκο σα μασκότ.

ρε φίλοι μου βρέστε με, μήπως εγώ ξυπνήσαμε σήμερα στον άλλο πλανήτη;;; ρώτησα τον εαυτό μου πριν ανοίξω το στόμα "τι εννοούν αυτοί πάλι οι φίλοι όταν λένε 'ξωτικό'"; και μου 'ρθε στη μνήμη εκείνος ο Οκτώβρης του 2005 στο Παλέ του Σπόρτιγκ, όταν ο Νόβας κινήθηκε σα να είχε βάλει κάποιος κόλλα στην μπάλα και έκανε δύο προσωπικά του παιχνιδιού πριν καν σηκώσει η ομάδα κανέναν αγώνα από το πρώτο δεκαπέντε. Εμένα δεν μου 'φερε τίποτα ξωτικό εκείνο το βράδυ — μου 'φερε έναν άνθρωπο που έπαιζε μπάσκετ σα να διάβαζε την επόμενη κίνηση της ομάδας σα βιβλίο ανοιχτό πάνω στο τραπέζι... όχι σα παραμύθι. τώρα λοιπόν θέλουμε ντύσουμε εκείνον τον ίδιο άνθρωπο σα νεράιδο;;; τι γίνεται εδώ;;; μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει τους δρόμους του FIBA Champions League καλύτερα από τον γείτονά μου τη γωνία του σπιτιού του — κι αυτοί λένε ότι ψάχνουμε ένα ξωτικό;;; εγώ βλέπω έναν τριαντάχρονο ακόμη δυνατό παλικαρά που όταν αγγίζει τη μπάλα πάνω από το κεφάλι του, οι αντίπαλοι κοιτάνε σα να βλέπουν έναν χάρτη σιδηροδρόμου χωρίς μποτιλιάρισμα... γιατί;; επειδή εκείνος δεν μπαίνει στη θέση του σέντερ σα να παίζει πρωταθλητισμό φοιτητών· μπαίνει σα να ανοίγει την πόρτα για τους συμπαίκτες του να περάσουν πριν καν αντιληφθούν πως συνέβη κάτι σπουδαίο. και τώρα κάποιοι άλλοι γράφουν για πιθανές μεταγραφές μεγάλων ομάδων;;; ωραία, ας πούμε ότι υπάρχει κάποιος πιο μεγάλος από το Αμπού Ντάμπι που ψάχνει έναν άνθρωπο για να του λέει παραμύθια κάτω από το καλάθι — τι λες;; ότι θέλει έναν τύπο που όταν βγει στο παρκέ οι αντίπαλοι αρχίζουν να ψάχνουν τον αριθμό έκτακτης ανάγκης;;; γιατί αυτός ο άνθρωπος, όσο δύσκολο κι αν είναι, όταν έχει την ομάδα στήριγμα κάνει ακριβώς το αντίθετο: κάνει τους αντιπάλους να βάζουν φτερά στα πόδια τους. τώρα αυτά τα λόγια περί ψυχολογίας;;; τι ψυχολογία;;; όταν έχεις στήριγμα μιά ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πως όταν ο Νόβας ανοίγει τα φτερά του πάνω στο παρκέ, το παρκέ γίνεται κλειστός χώρος που η μπάλα σχεδιάζει λεπτομέρειες σαν καλλιτέχνης στο εργαστήρι του — εκείνοι εκεί πέρα δεν έχουν χρόνο να σκεφτούν λάθος, εκείνοι εκεί πέρα ζουν την εικόνα εκείνη την ώρα σα ταινία δράσης γυρισμένη ζωντανά. αλλά εμένα προσωπικά τι με νοιάζει;;; εμένα με νοιάζει η θύρα εκείνη στο Παναθηναϊκό όπου κάποιος μπαίνει σα φοιτητής των καλών τεχνών και βγαίνει σα δάσκαλος. Αυτός εδώ είναι ο Νόβας — όχι ένα ξωτικό φτιαγμένο από νύχτα φεγγαριού πάνω στο τραπέζι της νέας χρονιάς. τώρα κάποιοι αναφέρονται στα τριάντα πέντε χρόνια σαν να πρόκειται για χρονολογία παρηκμασμένης ομάδας;;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2007 όταν έκανε σαράντα δύο πόντους σα να τον είχαν γυαλίσει πρώτα οι αγγελιοφόροι του δωματίου ντουλάπας — αλλά τώρα;;; τώρα λέμε "ωχ, έγινε σαράντα δύο;;;" σα να το έκανε στον ύπνο του. Αυτό λοιπόν δεν είναι ξωτικό — είναι μνήμη παλιάς εποχής που όλοι εμείς θυμόμαστε σαν χτες, όχι σα παραμύθι για χριστουγεννιάτικα δέντρα. κι όταν στέκει εκείνος ο άνθρωπος στο τέρμα των δεκατριών μέτρων κι ανοίγει τα χέρια σα νυχτερίδα φρουρός νυχτός;;; εκείνο δεν είναι ψυχολογία — εκείνο είναι δουλειά τριάντα πέντε χρόνων σκληρής δουλειάς όπου κάθε λάθος γίνεται διδαχή και κάθε επιτυχία γίνεται διαθήκη. λοιπόν τελειώνουμε εδώ;;; όχι, δεν τελειώνουμε. Γιατί εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στη Βερόνα όταν έκανε πέντε σουτ εντός πέντε λεπτά σα να είχε μαζί του μια μπάλα μαγική — εκείνοι εκεί πέρα άκουγαν μόνο τις φωνές των συμπαικτών τους να τους φωνάζουν από μακριά σα να ήταν ολόκληρο το γήπεδο μία μεγάλη οικογένεια. και τώρα;;; τώρα ότι κι αν γίνει με τις μεταγραφές, μία αλήθεια μένει: όταν ο Νόβας βγει στο παρκέ την επόμενη φορά, το γήπεδο γίνεται δικό του — όχι επειδή κάποιος τον περιμένει σα ξωτικό, αλλά επειδή είναι εκείνος ο άνθρωπος που έγραψε ιστορία όχι σαν χαρακτήρας του Δάσους, αλλά σαν πρωταγωνιστής του Παναθηναϊκού εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται σαν έργα τέχνης πάνω στο λινό ύφασμα της μνήμης. πάμε γερά;;; ναι, αλλά όχι σαν εκείνοι που ψάχνουν ένα ξωτικό — πάμε γερά σαν εκείνοι που γνωρίζουν πως η ιστορία ενός μεγάλου συλλόγου δεν γράφεται από μονάχα έναν άνθρωπο, αλλά από χιλιάδες ανθρώπους που όταν συναντιούνται πάνω στο παρκέ γίνονται περισσότεροι από τους αριθμούς των ετών τους. τι λες;;; εσύ εκεί πίσω που λες "ξωτικό" — μήπως εννοείς εκείνον τον άνθρωπο σαν εκείνον τον Σταυρόπουλο που έκανε το περίπτερο να γίνει μουσείο;;;

Ρε αγόρια, ξέρετε τι σίγουρα δε λείπει από εμάς;;; Η δική μας μνήμη εκεί στον Οκτώβρη του 2009 όταν ο Νόβας έκανε εκείνον τον δεύτερο προσωπικό του στον αγώνα στη Λεωφόρο πάνω στον θηριώδη Ντάνκαν! Ήσασταν εκεί;;; Αυτός ο τύπος έδωσε εκείνο το βήμα σα να σου διάβαζε την ψυχή των αντιπάλων πριν καν ξεκινήσει! Δε μιλούσαμε για ξωτικά εκείνες τις στιγμές — μιλούσαμε για έναν άνθρωπο που είχε την μπάλα σα συνυπογράφον του πιστοποιητικού γέννησης των τίτλων! Και τώρα;;; Τώρα θέλουμε να τον βγάλουμε σα κάποιον χαρακτήρα από παιδικό βιβλίο;;; Ρε Στατιστικά Master, βγάλ'το το μυαλό σου από τα νούμερα για δυο λεπτά και θυμήσου πως εκείνες οι χούφτες από χορό σου θύμιζαν κάτι παραπάνω από ένα σύστημα — θύμιζαν πως όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που ήθελε αυτός, εμείς ζούσαμε σαν οικογένεια μέσα στο γήπεδο! Ποιος άλλος έκανε μια ολόκληρη γενιά Παναθηναϊκών οπαδών να κοιτάνε το πρωτάθλημα σα μία έκδοση της Παράστασης των Κυριών;;; 😂 Και τους τίτλο;;; Τους τίτλους δεν τους γράφουν ψυχές τρελές σαν ξωτικό — τους γράφουν άνθρωποι σα τον Νόβα, εκείνοι που όταν βλέπουν τα ρούχα τους λερωμένα από την σκόνη του παρκέ, γελούν σα να ήταν φθηνή στολή γέννησης ενός πρωταθλητή! Πάμε λοιπόν να τον βγάλουμε από την βιτρίνα;;; Όχι! Πάμε να τον βάλουμε πίσω εκεί όπου του αρμόζει: μέσα στο αίμα του συλλόγου, πάνω στο παρκέ, εκεί που κάθε φορά που αγγίζει τη μπάλα, το γήπεδο γίνεται χώρος όπου η ιστορία γράφεται όχι με λέξεις, αλλά με κινήσεις που κάνουν τους αντίπαλους να ξεχνούν πως υπάρχουν αριθμός τρία στα είκοσι πέντε τους!

Άλλος ένας Οκτώβρης στη Λεωφόρο, βρε αγόρια... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χτες. Ο Νόβας έκανε το δεύτερο προσωπικό του στον Ντάνκαν σα να μουρμούριζε κάτι στα αυτιά του εχθρού πριν καν σηκωθεί η μπάλα. Τότε δεν είπαμε "ξωτικό" — είπαμε "αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα κλείνει την πόρτα του γηπέδου, ανοίγει αυτήν του χρόνου". Αλλά τώρα λοιπόν οι μεγάλοι ψάχνουν ξωτικά; Ρε Στατιστικά Master, εσύ που λες πως οι αριθμοί λένε την αλήθεια — κοίταξε τα νούμερα του 2009 εκεί στην Ουαλία. Εκείνος ο Νόβας δεν έκανε τίποτα πάνω στο παρκέ επειδή είχε πιάσει την ίδια βιταμίνη με κάποιον χαρακτήρα της Disney. Την έκανε επειδή είχε πίσω του μια ομάδα που ζούσε το παιχνίδι σα μουσική κομματάκι — όχι σα παραμύθι. Μου λες εσύ για την εμπειρία του; Καλό πράγμα η εμπειρία, αλλά όταν αυτός ο τύπος πήγαινε σιγά σιγά προς το καλάθι σα να διαβάζει ένα βιβλίο ζωγραφισμένο στις μνήμες των τριάντα χρόνων του, τότε εκείνοι οι αντίπαλοι είχαν την ίδια επιτυχία σα να προσπαθούν να διαβάσουν την ίδια σελίδα ξανά και ξανά με το ίδιο αποτέλεσμα. Εγώ εκείνες τις στιγμές δεν είδα ξωτικό — είδα έναν δάσκαλο πάνω στο παρκέ, όχι κάποιον που έκανε τη μπάλα να πετάει μόνη της. Και τώρα λοιπόν λέμε πως πρέπει να τον βγάλουμε σα φιγούρα από νεράιδο; Εμένα όμως κάτι άλλο με νοιάζει: όταν εκείνος ο άνθρωπος πήρε εκείνο το βραβείο το 2011 σα να ήταν ένας ζωγράφος που έπαιρνε το χρώμα της ομάδας από το χέρι του τσάκισα όλα τα ξωτικά μιας κουβέντας. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι γράφτηκαν όταν αυτός είχε την μπάλα σα συνυπογράφον — όχι όταν εκείνοι εκεί πίσω άρχισαν να ψιθυρίζουν για ξωτικά. Πάμε γερά; Ναι. Αλλά πάμε γερά σαν ανθρώπους που γνωρίζουν πως η ιστορία γράφεται όταν η μπάλα ζει μέσα στους ανθρώπους, όχι όταν κάποιος της βάζει φτερά σα ντουλάπα εποχής Halloween.

ρε φίλοι μου, πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος είπε πως μία ομάδα σώθηκε επειδή έπαιξε σα ξωτικό;;; τώρα όμως εδώ στέκονται τριάντα πέντε χρόνια ιστορίας της ομάδας μας και κάποιοι ψάχνουν ξωτικό στη θέση του Νόβα;;; τι χάνεις ρε Μεξάρι;; γιατί όχι εκείνον τον Οκτώβρη του 2006 όταν έκανε εκείνο το τρίποντο πάνω από τον Αμερικάνο που έκανες εσύ μόνος σου θραύση οθόνης;;; εμένα εκείνο το βράδυ δε μου 'φερε τίποτα φάντασμα — μου 'φερε έναν άνθρωπο που βρήκε το χάρισμα μέσα στη σκληρή δουλειά και όχι στο παραμύθι! και τώρα που στέκει εκείνος ο τύπος στον πάγκο σα σοφός γέροντας;;; κάποιοι λένε πως πρέπει να τον ξαναβγάλουμε σα φιγούρα τρικούβερτου;;; μάτια μου δεν βλέπω τίποτα! εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα πήγαινε εκεί που ήθελε αυτός, οι αντίπαλοι έκλειναν τα μάτια σα να τους διάβαζε τη μοίρα! αυτό όμως δε γίνεται ξωτικό — αυτό γίνεται ιστορία! και θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα στη Γερμανία όταν έκανε εκείνα τα πέντε σουτ στα πέντε πρώτα λεπτά σα να είχε μαζί του μία μπάλα από φως φεγγαριού! εσείς εκείνοι εκεί πέρα τι λέγατε;;; όχι "ωχ, ξωτικό!!!", αλλά "αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα χρειάζεται τρία πόντια πάνω από το κεφάλι, εκείνος τους δίνει σα να τον έχουν εγγυητή ένα πιστοποιητικό!" τώρα όμως;;; τώρα λέμε πως πρέπει να τον βγάλουμε σα χαρακτήρα παιδικού βιβλίου;;; και αυτό εμένα προσωπικά με κάνει να γελάω! γιατί τον Νόβα δε τον έκανε ξωτικό η ψυχολογία — τον έκανε ξωτικό η μνήμη όλων εσάς που βλέπετε τον χρόνο σαν ένα μεγάλο βιβλίο ιστορίας που δεν διαβάζεται ποτέ μέχρι το τέλος! εγώ εδώ στέκομαι και θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2008 όταν έκανε εκείνο το βήμα πάνω από τον Σάσα Βούτσιτς σα να μην υπήρχε κανείς άλλος στο γήπεδο εκτός από εκείνον και την μπάλα! εκείνο δε ήταν ξωτικό — εκείνο ήταν το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής! τώρα όμως αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να ψάξουμε για κάποιον σα ξωτικό επειδή ο Νόβας έχει γεράσει;;; μάτια μου δεν βλέπω κανέναν άλλον σα εκείνον που ξέρει να γράφει τον αγώνα σα μουσικό κομμάτι πάνω στο παρκέ! κι αν κάποιος άλλος ξέρει κάτι τέτοιο;;; ας τον φέρουμε! αλλά μέχρι τότε, εμείς εδώ έχουμε τον Νόβα — όχι σα ξωτικό, αλλά σα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας μας! κι όταν βγει εκείνος πάνω στο παρκέ την επόμενη φορά;;; ας μην ψάχνουμε ξωτικά — ας ψάχνουμε τις στιγμές εκείνες όπου η μπάλα γίνεται μέρος του σώματός του σα το χέρι του! εκείνες τις στιγμές δε γίνεται ξωτικό — εκείνες τις στιγμές γίνεται θρύλος! κι ο θρύλος δεν γίνεται επειδή κάποιος τον φόρεσε σα ντουλάπα γιορτής — γίνεται επειδή η ιστορία τον αναγνώρισε!