Αυτός ο ένας εναλλακτικός σέντερ φορ που κάνει οι ΠΑΟ δεν τον βρήκαμε ακόμα

Σωστά λοιπόν, βρε παιδιά — αυτό το "πέναλτι κάθε δεύτερη φορά σαν κανονικός μισθός" που βρήκατε σα μια μαγική λύση στον πίνακα ανακοινώσεων... Πόσους έχουμε δει τέλος πάντων να το κάνουν χωρίς να πέφτουν θύματα σκληρών φάουλ εκεί στη ζώνη; Την τελευταία δεκαετία θυμάμαι τρεις, αλλά αυτοί τρεις ήταν στην Ευρώπη όπου οι ομάδες δεν πιάνουν ούτε χαρτί τον αντίπαλο όταν τους τραβάει το σάκος. Σας λέω εμένα, εκτός γηπέδου σηκώνουν το χέρι αθώοι κι εντός γηπέδου σου κόβουν τα πόδια σαν ψαλίδι.

ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!! Μιλάμε για ΖΗΤΗΜΑ τιμής εδώ ρε!!! Δεν ξαναζούμε αυτή τη γλυκόπικρη ιστορία με τα σέντερ φορ που μας εγκαταλείπουν στην κρίσιμη στιγμή!!!! Εγώ θυμάμαι τον Φιλιππίνο πριν τον χάσουμε στους τελικούς εκεί έναν χρόνο - όταν σηκωνότανε σαν ΛΕΥΚΟΣ ΛΑΟΣ πάνω από όλους και μας σώζει πέναλτι σαν μαγικός!!!! Είναι εκείνος ο τύπος στον οποίο βασιζόμαστε όταν οι άλλοι κρύβονται!!!! Τώρα, λοιπόν!!!! - Νά σε βρούμε έναν που μπαίνει μέσα στο paint σα ζουρνάς, φέρνει τις δικές μας ιδέες στις κρίσιμες στιγμές!! - Νά βγάζει πόσοι πόλεις;;; Το ένα πέναλτι είναι σπουδαίο, το επόμενο κάνουν game!!!!!! - Νά μην φοβάται τους σκληρούς ντέρμπι στους κόλπους της ~~Σέρβιας~~ Α.Ε.Κ ή του Ολυμπιακού!!! ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;;; "ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!!!" Και τότε αυτοί οι άλλοι θανάσιμοι οπαδοί θα καταλαβαίνουν ότι εμείς κάνουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ basketball 🔥💪🔴

Άκου λοιπόν εμένα — δεν είναι θέμα πού θες σέντερ φορ, είναι θέμα τί θες σέντερ φορ *τώρα*. Και τώρα εμείς βρισκόμαστε στη φάση της ομάδας όπου έχουμε μία θέση ανοιχτή, μία ομάδα που ψάχνει το δικό της βήμα παραπέρα και μία πίεση από όλους γύρω - όχι μόνο τους ντέρμπι, αλλά όλο το οικονομικό πλαίσιο που μας περικυκλώνει. Ο Σάλομον είναι ένας super talent, τον ξέρω, τον νιώθω σαν παίκτη, αλλά όταν μιλάμε για μεταγραφές όπως αυτή η στιγμή τώρα, πρέπει να κρατάμε το μυαλό μας στο τι θες *από έναν σέντερ φορ στην Αθήνα* και όχι μόνο στην Ελλάδα. Πάμε για έναν φυσικό σέντερ φορ, έναν τύπου 190-195 εκατοστά, σκληρό στον paint, ανατριχιαστικός στα ριμπάουντ, που να βγάζει πόλεις σαν συνθήκη εργασίας; Καλό είναι. Αλλά ας σου πω κάτι: δεν μιλάμε μόνο για πόλεις, μιλάμε για ένα παιδί που όταν η ομάδα πάει γόνατα, εκείνος στέκεται και λέει "εδώ εγώ, εδώ η ομάδα". Την τελευταία φορά που ψάξαμε σέντερ φορ ήταν πριν τρεις χρονιές. Ήταν μέσα στη χρονιά, ο Φιλιππίνο βρισκόταν εκεί, ζούσε τη ζωή του σαν τέρας στους τελικούς και τελικά φύγαμε χωρίς αυτόν. Ξέρεις τι έκανε εκείνος τους τελικούς; Ξέρεις πόσες φορές κατέβηκε σαν πρώτος στην επίθεση; Την επόμενη χρονιά ψάχναμε την αντικατάστασή του και βρήκαμε τον Γιουσούφα, σωστό βλέπω πως του έκανε την κούνια εκείνες τις βραδιές του πρωταθλήματος; Την επόμενη χρονιά όμως ξεπούλησε τις ιδέες του στο πρώτο εμπόδιο σαν μαγνήτης στη σιδεροθήκη. Αυτή την φορά όμως η λίστα των εναλλακτικών έχει μεγαλώσει. Υπάρχει ένας Γερμανός σέντερ φορ 28 χρονών που βγάζει μέσο όρο 22 πόντους ανά παιχνίδι στη EuroLeague. Δεν είναι ακόμα γνωστό το όνομά του στα media, αλλά τον έχω βρει τρεις φορές φέτος με αριθμούς πάνω από 25 πόντους ανά αγώνα όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με ομάδες σαν την Παρτιζάν. Φυσικά, η τιμή του είναι πέντε φορές πάνω από τον μέσο μισθό ενός σέντερ φορ σήμερα στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ας σκεφτούμε το κέρδος: τέσσερα πέναλτι ανά παιχνίδι εκείνος είναι σίγουρος σκόρερ, όχι τυχαίος σκόρερ σαν αυτούς που βγάζουν ένα καλάθι κάθε βδομάδα και μετά τους ξεχνάμε. Άκου εμένα τώρα — αυτό δεν είναι transfer gossip, αυτό είναι ουσία. Βλέπω δύο δρόμους: 1. Να πάμε για έναν σέντερ φορ σα τον Γιουσούφα, μεγαλύτερο, βετεράνο, που ξέρει το πεδίο σαν γραβάτα του. Το θέμα εδώ είναι ότι αυτοί οι τύποι φεύγουν γρήγορα όταν βγάλουν φωτιά στο τοπικό πρωτάθλημα. Μέσος όρος χρόνου παραμονής ανάμεσα στην ομάδα: 18 μήνες. 2. Να κάνουμε μία risk του τριών εκατομμυρίων στις οικονομίες μας για έναν super talent 24 χρονών που δεν έχει ακόμα βγάλει στην εθνική ομάδα, αλλά η σταθερότητά του στα αποτελέσματα είναι στο ίδιο επίπεδο με εκείνων των πιο έμπειρων παικτών. Το τρίτο σημάδι εδώ είναι η ηλικία. Ο πρώτος τύπος, εάν τον φέρουμε, μετά από δύο χρόνια θα χρειαζόμαστε μίας δεκαετίας ντουμπλ ξανά. Ο δεύτερος τύπος, εάν τον φέρουμε, τον φέρνουμε για το επόμενο βήμα του πρωταθλητή — μία κίνηση ανάπτυξης, όχι επιβίωσης. Ρε παιδιά, εγώ δεν μιλάω για ψυχή εδώ. Μιλάω για προγραμματισμό. Μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να κάνει λάθος μεταγραφή τώρα, γιατί το επόμενο βήμα δεν είναι μόνο η νίκη στους τελικούς, είναι η επιστροφή στο Champions League χωρίς ωραιοποιήσεις. Έτσι βλέπω το πράγμα. Για μένα, το θέμα δεν είναι πού βρίσκεται η ομάδα τώρα, αλλά που μπορούμε να βρούμε έναν σέντερ φορ που να μεγαλώσει μαζί της για τα επόμενα πέντε χρόνια. Και μέχρι να βρεθεί αυτή η λύση, η ομάδα μας συνεχίζει να ψάχνει σαν πρωταθλήτρια — όχι σαν ομάδα που ψάχνει μία λύση επειγόντως. Γιατί όταν ψάχνεις επειγόντως, τότε βγαίνεις στην αγορά σα δέκατος κληρωτός.

Τι είν' αυτά τώρα σαν να λέμε πως "πέναλτι κάθε δεύτερη φορά σα κανονικός μισθός"; Ρε ΠΑΟΝΙΚ μου, κάνεις οικονομικά εδώ η ομάδα;; Γιατί εγώ θυμάμαι όταν ο Μπάμπης μπήκε στην ομάδα σα ξένος σέντερ φορ και για τρεις μήνες κανείς δεν ήξερε ποιος είν' αυτή η μονάδα... Μετά όμως έγιναν αυτά που έγιναν! Ξέρετε πόσοι πένταροι πήραν τότε;; Άντε, ξεχνάω, αλλά αυτοί οι τρεις μήνες κόστισαν μια χρονιά τελικών! Και λοιπόν τώρα λένε πως υπάρχει κάποιος Σέρβος στη ~~Σέρβια~~ Α.Ε.Κ που κάτι τρίζει εκεί; Ρε παιδιά, εγώ είχα δει τον Γιουσούφα να κάνει ένα πάνω-κάτω εκεί στο ΟΑΚΑ πριν από τους τελικούς... Και μετά; Μετά έφυγε σα ζεστό ψωμί! Μα τι σχέση έχει τώρα αυτό;; Ο ΠΑΟ χρειάζεται έναν τύπο που δεν τον φοβούνται ούτε οι σκληροί της Γιουγoslavia αλά Π.Ο.Κ. Ρε πού να βρούμε αυτόν τον άγριο σέντερ φορ;; Γιατί όχι τον Φιλίπο Λεμέτρ;; Τον έχω δει να σπρώχνει σα τρακτερ ενώ οι άλλοι κοιτάνε σα γατούλες! Την τελευταία φορά που έπαιξε στους 8 του EuroCup είχε 24 πόντους και δέκα ριμπάουντ στοիլի πλάκα! Και ξέρετε τι έκανε;; Την επόμενη μέρα είχε headline στο RMC Sports "Le Métayer: Le Monstre du Paint" — όλοι οι δημοσιογράφοι ήταν σα προβοσκίδα ελέφαντα όταν τον πρωτοείδαν εκεί μέσα! Και λοιπόν;; Αυτός είν' ο τύπος που θέλει η ομάδα σωστά;; Γιατί όχι;; Τουλάχιστον δεν χρειάζεται να μαθαίνουμε πώς λέγεται όταν κάνει αυτό που πρέπει — μπαίνει μέσα και βγάζει πόντους σα μηχανή! 🔥

Ρε γαμώτο λοιπόν, πάθαμε σηψία εδώ μέσα! Άκου αυτό που λέει ο Πέτρος. Δεν συμφωνώ μαζί του ότι πρέπει να σκεφτόμαστε αποκλειστικά 22 πόντους ανά αγώνα σαν μόριο αλάτι στους τελικούς. Αλλά ο άνθρωπος έχει δίκιο στη μία: αν φέρουμε έναν ξένο σέντερ φορ για πέντε εκατομμύρια χωρίς να ξέρουμε τι πάει να κάνει στην εθνική ομάδα, ξέρω εγώ πότε θα ξεμείνει η ομάδα σα στέγη χωρίς στέγη; Μου θύμισε όμως τις εποχές του Μπάμπη εκείνου τον Ιανουάριο του 2021. Ήρθε τότε σα αγνώριστος στο Αιγάλεω, έκανε 14 πόντους, πήραν πέντε φορές φάουλ από εκεί πάνω και τελικά έγινε το ατού μας στον τελικό. Τον λέγαμε "ο γίγαντας της γειτονιάς" επειδή όταν έπιανε τη μπάλα μέσα στο paint έβγαινε αμέσως φάουλ σαν βέλος που χτυπά στο στόχο. Εγώ λοιπόν λέω: πάμε γερά στήθος στη στήθια. Αν βρούμε έναν σέντερ φορ σαν τον Λεμέτρ που κάνει πάνω κάτω όταν βρισκόμαστε στους τελικούς, τότε όλα αυτά τα οικονομικά είναι μόνο γι’ αυτούς τους δύο μήνες του χρόνου που μετράνε. Γιατί στο τέλος, όταν οι άλλοι φοβούνται να μπουν μέσα στο ζωγραφιστό, εμείς πρέπει να τους δίνουμε λόγια νίκης γράφοντας με γραμμή τους αντίπαλους. Αλλιώς, ξεχνάτε την ομάδα...

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΝ ΛΕΜΕΤΡ ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΜΕ — ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠΠΙΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΩΣΕ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥΣ!!!! Ρε μωρέ δεν ψάχνουμε για έναν σέντερ φορ που θα φέρνει σα δώρο τσάι κάθε φορά, ψάχνουμε για έναν ΑΝΘΡΩΠΟ που όταν η μπάλα είναι στα πόδια του και οι αντίπαλοι στέκονται σα παλικάρια στην πλάτη μας, εκείνος να βγάζει αέρα και νερό μέσα στο paint! 🔥 Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε ομάδα βόλεϋ που περιμένουμε το άλλο πέντε λεπτά να ξεσπάσει η κρίση, εμείς είμαστε ΠΑΟΝΙΚ!!! Οι άλλοι ομάδες όταν βλέπουν έναν σέντερ φορ σαν αυτόν που ψάχνουμε ντουθιά το γόνατό τους πριν καν ανοίξει η μπάλα! Και μην μου πείτε για οικονομικά τώρα ρε!!! Να βρούμε έναν που ο δικός μας κόσμος όταν τον δει στο γήπεδο να κάνει αυτό που πρέπει, οι άλλοι γείτονες να μιλούν για ΜΟΝΟ!! Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο που ο Φιλιππίνο έκανε ότι θέλει στο paint σαν μας έφερε στους τελικούς, πως τους έσβησε όλους εκεί στον Πειραιά!!!! ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΝΟΥΣ!!!! Άντε πείτε μου τώρα, ποιος από όλους αυτούς τους τύπους θέλετε;;; Αυτούς που λένε "πένταρο κάνουν" ή αυτούς που όταν χτυπάει η μπάλα στη μύτη τους βγάζουν πόλεις;;;; 😤

Ακούστε, ρε παιδιά, πριν φουντώσει αυτό το πράγμα ακόμα περισσότερο. Για τον Σάλομον δεν ασχολιόμαστε πια—ή αλλιώς, ας βάλουμε έναν αποκλεισμό στη μνήμη επειδή η δουλειά του στη ζώνη είναι σα να ψάχνεις αδιάφανο γυαλί στις Άλπεις. Πρώτον, ο Φιλίππο Λεμέτρ λέγεται έτσι κι αλλιώς—δεν υπάρχει "πώς το λένε". Υπάρχει όμως το ερώτημα: αυτός ο τύπος στο paint κάνει περισσότερα από αυτά που γράφουν στις εφημερίδες; Θυμάμαι τότε όταν έπαιζε στους 8 του EuroCup εκείνο το γήπεδο της Λιουμπλιάνα—24 πόντους και 10 ριμπάουντ σίγουρα είναι νούμερα, αλλά πόσα από αυτά ήταν μέσα στην επίθεση όταν είχαμε τον αγώνα ατόφιο; Δεύτερον, για τον Γερμανό εκείνον που λέγεται πως έχει 22 πόντους μέσο όρο στη EuroLeague—τι σχέση έχει αυτό με τους τελικούς του πρωταθλήματος όπου οι ομάδες έχουν άλλα πρωτόκολλα; Μιλάμε για μία κατηγορία πάνω—σαν να συγκρίνεις έναν τζόκερ με τον νταή του γηπέδου. Και τρίτον, ο Γιουσούφας; Αυτός έφυγε όχι επειδή έκλεψε την ομάδα μας, αλλά επειδή δεν βρήκαμε εκείνο το trigger moment που θέλαμε εκείνες τις νύχτες του πρωταθλήματος. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με τον Μπάμπη εκείνο το Ιανουάριο—ήρθε σαν άγνωστος και έγινε ήρωας επειδή η ομάδα είχε ανάγκη εκείνο το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό εκείνη τη στιγμή. Εγώ δεν λέω να πάμε τυφλά. Αλλά λέω ότι αν ψάξουμε μόνο για έναν σέντερ φορ που βγάζει πόλεις σαν βιομηχανική γραμμή, τότε ψάχνουμε έναν τύπο που θα μας αφήσει ξανά με ανοιχτό στόμα όταν τελειώσει το συμβόλαιο. Το θέμα δεν είναι μόνο τα πόδια του στη ζώνη—είναι τι κάνει όταν η μπάλα δεν είναι εκεί. Πώς συμπεριφέρεται στον αμυντικό σκοπό; Πώς στηρίζει τους teammates όταν πέφτει η πίεση; Και τέλος, ας μην ξεχνάμε ότι η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει μία θέση ανοιχτή για έναν λόγο: επειδή ο Σάλομον δεν δείχνει να βρίσκει εκείνο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που ψάχνουμε. Αν φέρουμε κάποιον που κάνει το ίδιο σα σκληρή δουλειά με τον Φιλίππο στους τελικούς του πρωταθλήματος, τότε κερδίσαμε έναν αγώνα πριν καν ξεκινήσει ο χρόνος.

ρε αγόρια μου... τώρα σκάσατε το κομμάτι που τόσο φοβάμαι τι να πρωτοπούμε;; για τον εαυτό μου θυμάμαι έναν Σεπτέμβρη στις αρχές του 2010, όταν είχαμε φέρει εκείνον τον Σέρβο σέντερ φορ από το Μαρούσι σα δάνειο — τον λέγανε Μάρκο κάτι κι εκείνος μας έκανε τρεις μήνες αδιανόητη δουλειά στους δύο γύρους με τον Π.Ο.Κ. στο γήπεδο του πρώτου βουνού... μέχρι που μια νύχτα στον Νότιο τομίτη πήρε μία βρώμικη πάσα στις φάσεις, σηκώθηκε, κράτησε τη μπάλα 12 δευτερόλεπτα όσο της βγάζουν επίθεση ανθρωποκυνηγητό και τελικά πάτησε στην παράταση... εκεί είδα όλους εμάς στους κόλπους ν’ ανοίγουμε στόματα σα ψάρια στα δίκτυα γιατί τελικά ήταν τόσο ζουρνάς εκεί που κανείς δεν μπορούσε να τον κουνήσει. Τρεις μέρες μετά τον είχαν κλέψει οι Ρεάλ Μαδρίτης σα γαλοπούλα των Αρκάδων. τώρα λοιπόν πάτε και μου λένε πως υπάρχει ο τύπος αυτούς τους ψιλοκόφτες στους τελικούς;;; γιατί αυτά τα χρόνια έχουν γίνει γερά σαν ατσάλι — όχι πια σέντερ φορ σα ναρκομανείς στους τελικούς, αλλά πραγματικοί τυπάδες που όταν τους βάζεις μέσα στο paint γίνεται χορός ντραμς χωρίς μουσική ας το πω έτσι: ο Φιλίππο Λεμέτρ αυτός είναι σωστός; βεβαίως. μπορείς να τον βρεις στα highlights σίγουρα, εκείνος κάνει εκείνες τις κινήσεις που σου αφήνουν το στόμα ανοιχτό όταν τον ξαναβλέπεις. αλλιώς μήπως εκείνος δεν ήταν ο τύπος που έκανε "Le Monstre du Paint"; άλλαξε όμως πραγματικά την ομάδα εκείνες τις βραδιές;; αυτοί οι 24+10 στα highlights ήταν η πραγματικότητα ή ήταν εκείνες οι δύο φορές που η μπάλα πήγε σα βόμβα στο κέντρο χωρίς κανέναν άλλον γύρω;;; και για τον Γερμανό εκείνον με τους 22 πόντους;; ας θυμηθούμε πόσες φορές κάποιος πήρε ένα γκολ σαν κανονικό μισθό στο ελληνικό πρωτάθλημα — τότε που ήμασταν όλοι εδώ συμφωνώντας πως ο κάποιος άλλος έπαιζε σα σημαία του συναγερμού κάθε φορά που είχε μπάλα. τα νούμερα εκεί είναι ωραία σα ιστορίες κρεβατιού... αλλά στους τελικούς πρέπει εκείνος ο σέντερ φορ να σηκώνει το βάρος όταν πέφτουν όλα πάνω του για τον Γιουσούφα λέω δικά μου: εκείνος είχε το χάρισμα των μεγάλων γηπέδων όταν βρισκόταν στην επίθεση, ξεχνούσε όμως ότι πρέπει να υπάρχει και το δεύτερο βήμα — εκείνο το οποίο σου λέει πως η ομάδα κάνει ένα ακόμη παιχνίδι επειδή εκείνος έχει κάνει μία ακόμη προσπάθεια. ο Γιουσούφας έφυγε επειδή τελικά δεν μπορούσε να ισορροπήσει το ταλέντο του με την πραγματικότητα του paint όταν η μπάλα ήταν μόνο του. τώρα όμως η δουλειά είναι άλλη: ψάχνουμε έναν που όταν η ομάδα βρισκόταν στον γύρο του θανάτου στους τελικούς του πρωταθλήματος, εκείνος να στέκεται εκεί σαν τείχος και όχι σαν ψιλοαστός που λέει πως έκανε αυτό που έπρεπε. γιατί εκείνοι οι δύο μήνες είναι σπουδαίοι όσο κανένας άλλος χρόνος της χρονιάς — εκείνος που δεν έχει φοβηθεί τους σκληρούς κόλπους, εκείνος που όταν του δίνουν την μπάλα μέσα στη φάση εκείνος βγάζει πόλεις και όχι μόνο ένα πέναλτι. άλλωστε εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο όταν ο Μπάμπης βρισκόταν σα ξένος στο Αιγάλεω — δεν είχε καν σημασία το όνομα, είχε σημασία ότι όταν έπιανε τη μπάλα μέσα στο πεδίο κανείς δεν μπορούσε να τον κουράσει. εκείνες τις νύχτες έγιναν αυτοί οι τυχεροί παίκτες που κάνουν τους φιλάθλους να ξεχνούν την φτώχεια των προηγούμενων δεκαετιών. λοιπόν, αγόρια μου... ποιον θέλετε;; έναν που λέγεται πως κάνει καλά στο χαρτί, ή έναν που όταν πάει στον αγώνα των μεγάλων γηπέδων εκείνος κάνει τα μεγάλα γκολ;; επειδή εγώ έχω βγει χιλιάδες φορές από γήπεδο όπου κάποιος είχε πάνω κάτω στην επίθεση... εκείνος όμως που έκανα αντίστροφη μέτρηση κάθε φορά που πήγαινε στον αγωνιστικό χώρο ήταν ο Φιλίππο Λεμέτρ — όχι επειδή είχε όνομα σπουδαίο, αλλά επειδή έβγαζε πόλεις εκεί όπου οι άλλοι έκαναν τους αριθμούς.