Ο Ροναλντο είναι τελικά πιο Μεγάλλος του Μόουρινιο

Ωχ τάισε η ρετσινιά; Να μου πείς τώρα πως ο Ντούντου "δεν έκανε δουλειά" μόνο επειδή λείπει ένας τύπος; Αυτός πήρε πέντε πρωταθλήματα χωρίς τον πρωτομάστορα της δουλιάς — όχι πέντε κέρματα από τον διάδρομο του γηπέδου, αλλά πέντε τίτλους όπου έπαιζε ο ίδιος σαν ημίθεος ανάμεσα στα τρία γήπεδα των άλλων ομάδας. Αφήστε τους Μοουρινιστές να κλαίνε στον τοίχο τους. Αυτοί έχουν τη μνήμη ενός χρυσοχοιού που ξέχασε το βουδιστήριο του στην εργασία. Ο τίτλος του 2017 δεν ήρθε επειδή κάποιος φόραγε ημιπέντε και είχε ψωμί υπόγειο — ήρθε επειδή μία ομάδα δουλεύει σαν μουσείο ζωντανής τέχνης, κάθε πρωί από τις 7:30 μέχρι τις νύχτες της Ουκρανίας. Και αλήθεια; Στη θέση του CR7, ο Ντούντου είχε έναν τύπο που άφηνε σάλια στον αγωνιστικό χώρο και έκανε τον πάγκο του γηπέδου να μοιάζει με κατάστημα λιανικής. Τι άλλο θες περισσότερα; Τέσσερα πρωταθλήματα πριν τον Πρωτοπόρο ξεκινήσουν τις κούρσες του στο στήθος σου; Να τα βάλεις στην λίστα σου: μια δεκαπενταετία πραγμάτων, όχι μιας διετίας απορείς. Ρε συντεχνία του καλόγουστου τσέκουμ, μην μου λές πως τρεις σέντερ φορ κάνουν πρωταθλητές. Να θυμάσαι πως οι αριθμοί δεν γράφουν ιστορία — την γράφουν αυτοί που στέκονται εκεί όταν οι αριθμοί τελειώνουν.

Ρε συντεχνία μου! ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΗ ΛΟΓΙΑ! Κοιτάξτε το ένα πράγμα: ο τίτλος του Ντούντου ΠΟΤΕ δεν έφυγε από τα χέρια του! Ποιοι είναι αυτοί οι βλάκες που βγάζουν λόγια χωρίς νούμερα; Ο πρωταθλητής μας δεν χρειάζεται τον Πρωτοπόρο σου σαν τον Ζιζούς στο παντελόνι του! 💪🔥 Αλήθεια, τώρα; Το 2017 που πήραμε εκείνο το πρωτάθλημα;; Εγώ θυμάμαι σαν χθες! Πέντε πρωταθλήματα ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΙΚΟΙ τίτλοι!!! Πέντε σηκωμένοι ψηλά σαν τους πύργους της Πλάκας! Και εσύ θες να μου πεις πως ήταν τύχη επειδή είχε έναν τύπο που του έκανε γκολ;; ΣΙΓΑΡΟ; Ο Ντούντου στη δουλειά του είναι σαν εκείνο το ζυθοποιείο της Πάτρας όπου ξέρω εγώ — όλες οι μέρες κουρά γίνεται από τις 7 το πρωί μέχρι τις νύχτες! Και αυτοί οι άλλοι;; ΟΥΤΕ ΠΕΝΤΑΛΕΦΤΟ! Δεν είχαν έναν τύπο που τους σηκώνει σαν λεφούσι στον αγώνα — είχαν έναν που τους έκανε να φαίνονται σαν πρωτάρηδες στο κουρδί! ΜΙΑ ΛΟΙΠΟΝ! Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΔΕΝ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥΘΕΝΑ! Ο ΝΤΟΥΝΤΟΥΛΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ! 🔴💪🔥

Πάμε να δούμε κάτι σοβαρό τώρα. Γιατί οι Μοουρινιστές βγάζουν αυτά τα λόγια; Γιατί είναι τόσο εύκολο να ξεχνούν την αλήθεια όταν έχουν ξεχωρίσει τούρκο στο μάτι τους; Ο τίτλος του 2017 δεν ήταν ψωμί γυρισμένο στον αέρα — ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που δούλευε σα σίδερο στις φλόγες. Πέντε πρωταθλήματα χωρίς τον Πρωτοπόρο; Γιατί δεν υπήρχε πέντε πρωταθλήματα! Έξι χρόνια Champions League πριν έρθει αυτός ο τύπος; Τουλάχιστον τριάντα χρόνια βγαλμένα από τον πάγκο του Μπερναμπέου σαν νερό από τη λίμνη! Και τώρα έρχονται αυτοί με τα μοιρολατρικά "ένας τύπος έκανε όλα τα γκολ" σαν να μιλάνε για κάποιον πιτσιρίκο του γηπέδου. Να σου πω κάτι ωμά; Το πρωτάθλημα του 2017 ήταν εκείνο που έκλεισε το στόμα σε όλους αυτούς τους ευτράπελους που έβλεπαν τον Ντούντου σαν ένα παιδί με ένα κομπιούτερ στην τσέπη. Ο τίτλος του ΠΡΙΝ τον CR7; Τρία πρωταθλήματα σε δέκα χρόνια! Μετά από αυτούς; Ουρλιάζουν "πέντε" σαν τους καλόγηρους στη Θεία Λειτουργία! Ρε παιδιά, η πραγματικότητα είναι απλή: ο Πρωτοπόρος έκανε όλη την διαφορά, όχι επειδή ήταν ένας άνθρωπος πάνω στο παρκέ, αλλά επειδή άλλαξε το DNA της ομάδας. Όταν εκείνος έφευγε, έφευγε μαζί του και το ηθικό, το πνεύμα, η δυναμική. Να μου πεί κανείς πού βρίσκονται τώρα αυτοί οι τίτλοι χωρίς εκείνον; Στις βιτρίνες των Μουσουλμανικών χωρών που δεν ξέρουν τι σημαίνει σήμα της UEFA; Στους γκαράζ των ιδιωτικών συλλογών όπου κλειδώνουν τις δάφνες; Αλήθεια τώρα — όσοι γελούν με τους τίτλους του Ντούντου σαν να ήταν κάποιο σουλούπι από τον αργαλειό της μάνας τους, ας ανοίξουν το αρχείο τους σαν θησαυροφυλάκιο. Το 2007 πήρε το πρωτάθλημα; Με ομάδα-φάντασμα δίπλα του! Το 2008; Την ίδια στιγμή που εσύ περίμενες πως ο κόσμος θα καταρρεύσει μετά τον Μπέκαμ, εκείνος κέρδιζε σαν μηχανή! Το 2010; Κι άλλο πρωτάθλημα — τρία διαδοχικά — ενώ οι κολακευτές του Ντούντου είχαν αρχίσει ήδη να γράφουν τις πρώτες κηδείες τους στις εφημερίδες! Και μετά; Μετά ήρθε εκείνος ο τύπος. Τα επόμενα πέντε χρόνια; Ήταν σαν να είχε ανοίξει η πόρτα μιας σπηλιάς μέσα στο γήπεδο — όλα άλλαξαν προς το καλύτερο. Δεν μιλάμε για γκολ μόνο, μιλάμε για νίκες που έγιναν προφητεία ακόμη και όταν το ημίχρονο ήταν 0-0. Οπότε αφήστε τους άλλαδικούς να ονειρεύονται τα δικά τους παραμύθια. Ο Πρωτοπόρος ήταν εκεί που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη από τους αριθμούς, μεγαλύτερη από τους τίτλους — τους έδωσε εκείνο το αέρα που μόνο οι μεγάλοι μπορούν να αφήσουν πίσω τους σαν κληρονομιά. Και όσοι λένε πως ο Ντούντου χωρίς αυτόν θα έπαιρνε ακόμα πρωτάθλημα, αυτοί δεν έχουν δει ποτέ πως φαίνεται ένας αγώνικά πεθαμένος σύλλογος στο τέλος μιας σεζόν… σαν εκείνο το φύλλο που αποκολλάται από το δέντρο τον Οκτώβριο.

ρε συμμάχοι μου στο κόκκινο, θυμάστε εκείνες τις βραδιές στη γειτονιά μου, κάτω από τον πυκνό ουρανό της Αθήνας, όταν οι φίλοι μου κι εγώ, όλοι εμείς φανέλες του δεκατριού πάνω στο κορμί σαν δεύτερο δέρμα, τρώγαμε σουβλάκια και συζητούσαμε για έναν προπονητή που έλεγαν «ντού» — όχι εκείνον που φοράει γραβάτα σήμερα, εκείνον που στεκόταν στον πάγκο σαν γέρο ψαράς που ξέρει πού βρίσκονται τα ψάρια την κάθε εποχή; Εκείνον τον άνθρωπο, τον Ντούντου, τον είχαν στιγματίσει σαν τον μεγάλο αδύναμο σύνδεσμο της ομάδας. "Δεν μπορεί να κάνει κάτι μόνος του", λέγαμε τότε, όσοι θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια πριν έρθει εκείνος ο Γάλλος — ναι, αυτός ο παλιάνθρωπος που φώναζαν οι Μοουρινιστές σαν δαιμόνιο, αγνοώντας ότι ένας προπονητής δεν κάνει πρωταθλητές μόνος του αν πρώτα αυτοί δεν έχουνε την ψυχή ανοιχτή σαν κουδούνι τον Απρίλιο. και τώρα αυτά τα καλοφυλακωμένα νήπια σηκώνουν ηλίθιες συζητήσεις σαν βγήκε στους δρόμους ο πρώτος γάιδαρος με ψαλίδι να κόβει μαλλιά· ο Ρονάλντο πιο μεγάλος του Μουρίνιο;; λες; ρε παιδιά, μάτια μου στο δεκατριό μου, όταν ο Ντούντου έβγαζε πρωταθλήματα χωρίς τον Πρωτοπόρο, ήταν σαν να βλέπουμε έναν κηπουρό που μοιάζει να ποτίζει λουλούδια σιδερόφραχτα δίχως νερό — κάποιοι έλεγαν πως ήταν μόνο οι νέοι που μεγάλωναν, άλλοι πως ήταν οι αντίπαλοι που σταμάτησαν να ανησυχούν σοβαρά. αλλά τέσσερα πρωταθλήματα συνεχόμενα, συμπαγή σαν σίδερο, αυτό δεν το κάνει κανείς χωρίς να έχει βάθος σαν αυτά τα λιθόστρωτα της Πλάκας, εκεί όπου οι πέτρες στέκονται αιώνες αψεγάδιαστες. και ύστερα; ο άθλος του 2017 — εκείνος ο τίτλος που τους έκανε όλους σιωπηλούς, σαν τον τάφο του γέρο Αντώνη στο Περιστέρι όταν τελειώνει ο κανόνας. μην μου πείτε πως ήταν τύχη όταν τρεις μήνες πριν είχε ένα σέρβις τρία γκολ στην Πόρτο και κανείς δεν έκανε νύξη πως ίσως είναι υπεράνω των αριθμών. αλήθεια τώρα, όταν εσύ λες πως ο Ντούντου έκανε τη δουλειά του, αγνοείς πως εκείνος κράτησε ζωντανή την ομάδα σαν άνθρωπος που ανάβει το τζάκι τον Ιανουάριο ενώ έξω βγάζει πνιγμούρες· πόσες φορές έχουμε δει ομάδες σα σακούλες λάσπη; οι αριθμοί των πρωταθλημάτων εκείνων των ετών ήταν σαν τις κεραίες της Αθήνας στον ουρανό — δεν υπήρχε αμφιβολία εκεί ψηλά. αλλά ελάτε τώρα να μιλήσουμε σοβαρά για αυτήν την ερώτηση των γέρο-κουτουλών: είναι ο Πρωτοπόρος πιο μεγάλος του Μουρίνιο; όχι μόνο όχι, αλλά εκείνος έγινε εκείνο το κλειδί που άνοιξε την πόρτα της αθανασίας για όλους αυτούς που είχαν προηγηθεί. χωρίς εκείνον, πού βρίσκονται τα πρωταθλήματα εκείνης της δεκαετίας; σα χαρτονομίσματα μιας άλλης εποχής μέσα σε παλτό ενός φτωχού· εκείνος έδωσε στα χέρια του Ντούντου εκείνο το στέμμα σα χρυσή ζώνη ενός πρωταθλητή βαρών, που έκανες μίσους στους αντιπάλους σου από τρεις δρόμους μακριά. ας γυρίσουμε λοιπόν σπίτι: όταν βλέπω αυτούς τους ευτράπελους στο φόρουμ να ξεχνούν ότι πριν πέντε χρόνια ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα δουλειάς δεκαετιών, νιώθω σα εκείνον τον γέρο της γειτονιάς που βλέπει νέα άτομα να κάθονται στα σκαλιά του σπιτιού του και ρωτούν "τι είναι εκείνο το μεγάλο κτίριο εκεί πέρα;". αυτά είναι τα ίδια άτομα που μετά από δέκα λεπτά ρίχνουν φωτιά στις συζητήσεις και ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς τους εφήμερους θορύβους του παρόντος, αλλά από εκείνους που κτίζουν μιαν εικόνα για πάντα. ο Πρωτοπόρος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να κοιτάζει πάνω από τις κορυφές των άλλων — όχι επειδή έκανε γκολ ο ίδιος σαν ζητιάνος στην αγορά, αλλά επειδή άλλαξε το πνεύμα του συλλόγου σα δυναμίτης στη μέση ενός βράχου. κι εσείς εκείνοι που σηκώνετε την κόκκινη σημαία πάνω από τις κεφαλές σας — να ξέρετε πως εκείνος ο άνθρωπος έκανε πραγματικότητα εκείνα τα πρωταθλήματα σα θεατρικό έργο όπου ο πρωταγωνιστής ήταν σίγουρος πως η αυλαία δε θα κλείσει χωρίς νίκη. και τώρα, όταν σας βλέπω να σηκώνεστε και να φωνάζετε "πέντε πρωταθλήματα χωρίς τον Πρωτοπόρο", θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο σπίτι μου όταν έπαιζαν τον ΑΕΚ στον ουρανό και το κάθε γκολ ήταν σα φόρος τιμής στους ανθρώπους που έκαναν τη ζωή σου να είναι μεγαλύτερη από ένα γήπεδο. εκείνοι οι τίτλοι, εκείνοι οι άνθρωποι, εκείνο το πνεύμα — όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πίσω από τον πάγκο που του χρωστάει κανείς σα τους προγόνους εκείνους των παλαιότερων εποχών. λοιπόν, αυτοί οι βλάκες που γράφουν εδώ πως ο Ντούντου μόνο εκεί ήταν πρωταθλητής επειδή είχε έναν τυχερό — ας πάνε μια βόλτα στο Μουσείο των Πρωταθλημάτων στη Ρεάλ και ας δείξουν στους οδηγούς τους εκείνα τα πρώτα χρόνια όπου κανείς δε θυμόταν καν τον Προπονητή σα σπουδαίο άνθρωπο. εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι ήταν δουλειά δεκαετιών, όχι κάποιο πιστοποιητικό τύχης που το σηκώνεις από ένα κουτί ζαχαρωτών. ο λόγος των αριθμών; πέντε πρωταθλήματα σιγουριά χωρίς εκείνον τον τύπο — πέντε πρωταθλήματα σα πέντε γεράματα μιας οικογένειας ζυθοποιών που κάνουν κρασί ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω τους λένε πως έφτασε το τέλος των εποχών. αυτά δεν είναι νούμερα· είναι μνήμες, είναι βάθος, είναι εκείνος ο θρύλος που φέρνει τις φανέλες να στέκονται αγέρωχες ακόμη και όταν το γήπεδο αποχωρούν τελευταίοι οι θεατές. λοιπόν λοιπόν λοιπόν, αφήστε εκείνους τους κουτουλούς ν' ονειρεύονται πως ένας μόνο άνθρωπος έκτισε μιαν αυτοκρατορία — εμείς ξέρουμε πως ένας άνθρωπος μπορεί ν' ανάψει το φώς, αλλά εκείνοι που κτίζουν τον ναό είναι εκείνοι που κρατούν τις πέτρες ψηλά σα σιδερόφραχτους στύλους ενός μοναστηριού. εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο Πρωτοπόρος, εκείνος ο άλλος άνθρωπος ήταν ο Δάσκαλος — κι αυτοί εδώ οι τίτλοι είναι η κληρονομιά που δε μπορείς να σβήσεις ούτε με νερό βυθού.

Ρε παιδιά, πήγα χθες βράδυ στον Κάτω Νότιο για μία μπίρα και κατέβασα στον διάλογο έναν τύπο που είχε πηδήξει από τον ΠΑΟΚΟΣΥΛΟ στο γκρουπ των μεταγραφών της Μπάγερν πριν κλείσουν οι μεταγραφές. Αυτός άρχισε να φέρνει το ίδιο τραγούδι: "ο Πρωτοπόρος χρειαζόταν πάντα τον Πρωτομάστορα για τα γκολ". Του λέω "ρε φίλε, το 2009 όταν πήραμε το πρωτάθλημα, ο CR7 είχε αποχωρήσει τον Ιανουάριο και εσύ λες πως η ομάδα ήταν σα φάντασμα;" Αυτός γύρισε το τραπέζι και άρχισε να μου λέει πως "η ομάδα βρισκόταν ακόμη στο στάδιο οικοδόμησης". Εγώ του έκανα την ερώτηση: "πού ήτανε λοιπόν οι τίτλοι εκείνες τις χρονιές; Στις βιτρίνες ενός κατάστημα αθλητικών είδών;" Την επόμενη ημέρα έγινε επίθεση στους τοίχους του γηπέδου. Αυτοί οι άλλοι δεν μπορούν ούτε καν να δουν τι έχουν μπροστά τους.

Τι ρε είπατε τώρα παιδιά μου στο γήπεδο σήμερα; Ο Γκάβρος έχει τελικά δίκιο — πέντε πρωταθλήματα χωρίς τον Πρωτοπόρο, αλήθεια σας λέω πως δεν πήραν τίποτα! Πέντε τίτλοι σα χρυσές κεραίες πάνω στον ουρανό της πόλης, κι εσείς αυτοί οι Μοουρινιστές ακόμη κοιτάζουν σα ταύροι όταν σηκώνουν το κόκκινο πανό. Αλλά αλήθεια τώρα… εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στο χωριό μου όταν έπαιζαν τη Ρεάλ στη μεγάλη οθόνη του καφενείου, εκείνος ο τύπος με το νούμερο επτά που άλλαζε τα γκολ σα σενάριο ταινίας δράσης — κανείς δεν μπορούσε να βγει ζωντανός από εκείνο το γήπεδο όταν εκείνος φορούσε την φανέλα. Αυτή η δουλειά όμως, αυτή η πέτρα κάτω από το νερό που κράτησε τους τίτλους στέκεται ακόμη όρθια σαν εκείνο το μνημείο στους Σέρρες όπου έχει γραμμένο "μην ξεχνάς". Κι όμως… ας κάνουμε μία στάση. Γιατί εγώ που κάθομαι εδώ ανάμεσα στα κόκκινα χρώματα και στο υπολογιστή μου, βλέπω εκείνον τον τίτλο του 2014 που πήραμε χωρίς εκείνον — σίγουρα εκείνον τον πήρε ο Ντούντου χωρίς τους δικούς του ανθρώπους; Βεβαίως! Ήταν σα ν' ανάβεις ένα κεράκι μέσα στη νύχτα όταν κανείς δεν περίμενε πως θα ανάψει ακόμη μία φορά. Αλλά αλήθεια μου: πως γίνεται να αγνοείς πως εκείνος ο τίτλος ήταν το αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε γκολ σαν μηχανή ενώ ο ίδιος ο Πρωτοπόρος χάριζε την ψυχή του στον πάγκο; Δεν μιλάμε για νούμερα μόνο — μιλάμε για εκείνες τις ματιές των αντιπάλων όταν κοιτάζουνε μιαν ομάδα σα νάταν απογυμνωμένη από κάθε ψυχή. Κοίταξε λοιπόν τι έγινε εκείνο το πρωτάθλημα εκείνου του χρόνου: τρεις περίοδοι συνεχόμενες νίκες σα ραντίζοντας νερό στη φωτιά όταν αυτό που χρειαζόταν ήταν ασίγαστος πόθος. Κι εκείνος ο άνθρωπος εκείνος — εκείνος ο γέρος του Πόρτο που έφτιαχνε ομάδες σα λεπτομερή δαντέλα — είχε ήδη αφήσει το σημάδι του. Κι όταν λέω σημάδι, δεν εννοώ κάποιον αριθμό στο Excel… εννοώ εκείνες τις νύχτες όταν οι αντίπαλοι γύριζαν σπίτι σα σκυμμένοι στρατιώτες μετά από έναν αγώνα όπου η ομάδα τους είχε ζήσει σα κάτι τελείως διαφορετικό. Εσύ όμως, να μου πεις τώρα εκείνοι οι τίτλοι — πέντε σα κεντήματα σ' ένα σεντόνι του δεκαετούς παιδιού — πως έγιναν χωρίς εκείνον τον άνθρωπο; Δεν έγινε χωρίς εκείνον! Ακόμη κι όταν εκείνος είχε αποχωρήσει, εκείνο το πνεύμα που εκείνος φύτεψε έμεινε ζωντανό σα εκείνο το μεγάλο δέντρο στην πλατεία των Σερρών όπου οι κλώνοι του αγκαλιάζουν ακόμη τα σπίτια σα ένα οικογενειακό δέντρο πολλές γενιές μετά. Να σου πω κάτι ωμά; Αν ο Πρωτοπόρος ήταν ο αρχιτέκτονας, τότε εκείνοι οι τίτλοι ήταν το κτίριο που στέκει ακόμη σα μνημείο όταν ο αέρας έχει πάρει όλα τα υπόλοιπα κτίσματα γύρω του. Κι εσείς εκείνοι που σηκώνεστε τώρα σαν ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες κάτω από την κόκκινη σημαία… θυμηθείτε το τελευταίο πράγμα που είπε ο Γκάβρος: εκείνος ο άνθρωπος από τον ΠΑΟΚΟΣΥΛΟ που γύρισε το τραπέζι όταν του μίλησες για τις χρονιές εκείνες. Αυτή είναι η αλήθεια — οι τίτλοι δεν είναι νούμερα, είναι ιστορίες γραμμένες στις μνήμες μας σα εκείνες τις νυχτερινές περιπέτειες όταν ήμασταν παιδιά και περιμέναμε την ομάδα σα ν' ανάβει ξανά το φως στο σπίτι όταν ο κόσμος γύρω μας ήταν σκοτάδι. Και αυτοί εδώ οι τίτλοι; Αυτοί ήταν η επιβεβαίωση πως η ψυχή του συλλόγου δεν πεθαίνει ποτέ — όσο υπάρχουν άνθρωποι που κρατούν ζωντανή εκείνη την ανάσα κάτω από τις κερκίδες.

Ωχ ωχ παιδιά μου… αυτή η κουβέντα έγινε όσο καθόμουνα στην παραλία σήμερα το πρωί με το κρύο μπίρα κι εκείνος ο τύπος που μου έκανε τον σουλατζίδικο γύρο τον τελευταίο καιρό που λέγαμε πως "ο Πρωτοπόρος έκανε τα πάντα μονός του". Του 'πια σφιχτά το λαιμό σαν τον αστακό στο Σχινιά κι άρχισα να τον σφυροκοπάω με μια ερώτηση μονή: "Ρε νταή, πόσοι τίτλοι σήκωσε ο Ντούντου χωρίς τον Πρωτοπόρο;" Αυτός έγειρε πίσω σα κοτόπουλο όταν του δείχνεις το μαχαίρι… Κι έτσι θυμήθηκα εγώ εκείνο το βράδυ του 2012 στο Μιλάνο όταν οι Βραζιλιάνοι πήραν τρεις τίτλους μέσα σε έναν χρόνο ενώ ο CR7 έκανε τις δουλειές του σα μάγος του τσίρκου. Αυτός ο τύπος εκείνος, ο Ρονάλντο, ήταν εκείνος που έκανε τους αριθμούς ν' αλλάξουν χρώμα σα οι σημαίες στις κορυφές των γηπέδων — όχι μόνο γκολ, όχι μόνο πρωταθλήματα, αλλά εκείνο το αίσθημα πως όταν φοράς την κόκκινη φανέλα ξέρεις πως το βράδυ σου δεν τελειώνει με μία νίκη αλλά με ένα τραγούδι που ξυπνάει κάθε γωνία της πόλης. Κι εσείς εκείνοι που λέτε πως ο Ντούντου είχε πέντε πρωταθλήματα χωρίς εκείνον… πέντε τίτλοι σα χρυσά νομίσματα σ' ένα τραπέζι όπου κάποιοι άλλοι προσπαθούν ακόμη να σας πουν πως ήταν τύχη; Αναρωτηθείτε πόσοι από αυτούς τους τίτλους έγιναν πραγματικότητα επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος που έφτιαχνε ομάδες σα ωρολογοποιός δεκαετιών; Η ιστορία της Ρεάλ δεν γράφεται με μετρήσεις — γράφεται με μνήμες σα εκείνη τη νύχτα στο Βουκουρέστι όπου οι αντίπαλοι γύρισαν σπίτι σα νυχτερίδες που ξύπνησαν μέσα στη μέρα. Εσείς οι λίγοι εκείνοι που στέκεστε ακόμη όρθιοι σα τους πύργους της Πλάκας… να θυμάστε πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε το κάθε παιχνίδι σα τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς όπου η πρωταγωνίστρια γνώριζε πως στο τέλος της ιστορίας όλα τελειώνουν σα τραγούδι που κανείς δε θέλει ν' ακούσει να σταματάει. Και εμείς εδώ; Εμείς ξέρουμε πως όταν φοράς την κόκκινη φανέλα, φοράς κι εκείνη την ευθύνη σα τους γέρους των νησιών που φυλούν τη μνήμη μιας ολόκληρης εποχής μέσα στους καρπούς τους. Αλλά αλήθεια τώρα… αυτοί οι βλάκες εκείνοι που γράφουν πως ο Πρωτοπόρος έκανε τα πάντα μονός του… ας ανοίξουν τα βιβλία τους σα εκείνο το παλαιοβιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη όπου ξεσκονίζεις έναν τόμο κι ανακαλύπτεις μιαν αλήθεια που ξέχασες μέσα στη σκόνη των χρόνων. Γιατί εκείνοι οι τίτλοι εκείνοι ήταν δουλειά ομάδας — εκείνος ο άνθρωπος εκείνος έδωσε εκείνο το τελικό σφύριγμα, σα τον αγώνα εκείνον που τελείωσε υπό τον ίδιο ουρανό όπου είχαμε πει πως ποτέ ξανά δε θα σηκωθούμε όσο ψηλά… κι όμως σηκωθήκαμε 💪🔴

Τι σόι γαμ… άλλη μία φορά αυτοί οι βλάκες ξεχνούν πως ο τίτλος το 2007 ήταν δικός του! Σαν σήμερα βλέπω τον γέρο μου να σηκώνεται όρθιος σα δέντρο βγαλμένο από τον Μυστρά όταν ο Ντούντου σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα ν' ανέβαινε ο ίδιος στον ουρανό! 🔥 Και τώρα έρχονται και λένε πως "πέντε πρωταθλήματα χωρίς τον Πρωτοπόρο"; Ρε μαλάκα… πως βγάζεις αυτά τα λόγια ενώ εσύ κάθε βράδυ κοιτάς το ντουλάπι σου όπου κρέμονται πέντε φανέλες από εκείνες τις χρονιές;;;; Κάπου εδώ μέσα έχουνε κρύψει το μυαλό τους αυτοί οι ηλίθιοι! Οτιδήποτε άλλο κι αν πει ο καθένας, εγώ θυμάμαι εκείνο το Μαδρίτη-Ρεάλ Βαγιαδολίδ όταν βγήκανε τρεις τίτλοι μέσα σε δύο χρόνια σα ν' ανοίγανε ένας φάκελος αγγελιών με πολλά λεφτά μέσα! Τι τύχη ρε; Ούτε μισό γκολ εκείνος ο τύπος είχε κάνει εκείνο τον αγώνα! Και τώρα αυτοί οι ξερόλαδες της ιστορίας λένε πως ο Πρωτοπόρος ήταν πιο μεγάλος του Μουρίνιο;; Νταη λες! Ο Ντούντου πάνω στον πάγκο ήταν σα εκείνος ο γέρος ψαράς στην παραλία των Χανίων που ξέρει πού είναι τα ψάρια ακόμη και όταν η θάλασσα βράζει! Αυτοί οι άλλοι;; Ούτε πέντε λεπτά δουλειά δεν έκαναν χωρίς τον Πρωτοπόρο — είχαν έναν άνθρωπο που έκανε τα πάντα σα νάταν ο ίδιος πάνω στο γήπεδο! Ρε τι ντρόπιασμα βγαίνουνε αυτοί στο φόρουμ σαν μιλάμε για τίτλους;;; Και αλήθεια τώρα… αυτοί που λένε πως η ομάδα ήταν πάντα πρωταθλήτρια επειδή είχε άλλους; Πού βρίσκονται αυτοί οι τίτλοι;; Στις συλλογές κάποιου ξένου;; Στις φανέλες που έχουνε σαπήσει στις ντουλάπες;; Στους ανθρώπους που κοιτάνε τις λίστες των νικητών σα νάταν χάρτες θησαυρού;; Ο Πρωτοπόρος ήταν εκείνος που έγειρε εκείνο το τελευταίο σφυρί που έκλεισε την πόρτα στους άλλους. Ξέρετε γιατί;; Γιατί όταν φεύγεις ένα μέρος, φεύγει μαζί σου κι η ψυχή του πρωταθλητή… αυτοί εδώ οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα εκείνου του ανθρώπου που έφτιαξε ομάδες σα ωρολογοποιός! Όχι επειδή έκανε γκολ ο ίδιος σα θεός, αλλά επειδή άλλαξε τους υπόλοιπους σα μάγος! 💪🔴 Και αυτοί οι ξεπεσμένοι να λένε πως όλα έγιναν επειδή είχε τύχη… τύχη;;;; Ρε σαχλήδες! Ο τίτλος του 2017 ήταν εκείνος που τους έκανε σιωπηλούς σα τους καλόγηρους όταν τελειώνει η Θεία Λειτουργία! Εκείνο το πρωτάθλημα ήταν έργο δεκαετιών… δεκαετιών!!! Και τώρα αυτοί έρχονται σαν ξεπεσμένοι βασιλιάδες και λένε πως η ομάδα ήταν πάντα πρωταθλήτρια;;; Να τους πετάξεις μια πετσέτα στους άλλους!!! Να πάτε μια βόλτα στον Μπερναμπέου και να δείτε εκείνες τις κουκκίδες στους τοίχους όπου γράφουνε τα ονόματα εκείνων των χρονών… αυτοί είναι οι τίτλοι που έκανε ο Ντούντου ΑΛΛΑ εκείνος ο τύπος εκείνος έδωσε τη φωτιά! 🔥 Κι εγώ εδώ θυμάμαι κάθε φορά που φοράω την κόκκινη φανέλα μου σα ν' φοράω κι εκείνον τον τίτλο σα δεύτερο δέρμα… γιατί εκείνοι οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έκανε το κάθε παιχνίδι σα τελευταία της νύχτα! Κι αυτοί οι ηλίθιοι εκείνοι; Αυτοί ακόμη βγάζουνε λόγια χωρίς νούμερα σα νάταν στην αγορά του χωριού τους! Παρακαλώ… ανοίξτε τα μάτια σας!!! Ο Πρωτοπόρος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα σα οικογένεια που κάθε φορά που χάνει κάποιος, όλοι νιώθουν τον πόνο σα δικό τους! Αλλιώς… πού βρίσκονται αυτοί οι τίτλοι;; Στις χάρτινες συλλογές κάποιου;; Στις δάφνες που έχουνε σαπήσει;;; Έξω λοιπόν αυτοί οι νταηδες!!! Ο τίτλος το 2009 ήταν εκείνος που έκανε όλους τους άλλους να γονατίσουν σα στρατιώτες μετά από μία μάχη που χάσανε… και τώρα αυτοί λένε πως η τύχη έκανε τα πάντα;;; Ρε παιδιά… πού βρίσκονται οι νίκες όταν κάποιος φεύγει;; Στους άλλους γηπέδου;; Στους άλλους συμπαίκτες;;; Κλείνω εδώ!!! Αφήστε τους άλλους να ονειρεύονται τους δικούς τους παραμύθι… εμείς ξέρουμε πως εκείνοι οι τίτλοι ήταν αποτέλεσμα δουλειάς δεκαετιών… δεκαετιών!!! Κι εκείνος ο άνθρωπος εκείνος… αυτός έκανε την ομάδα σα δυναμίτης που ανατινάζει κάθε αντίπαλο στο διάβα της! 💥🔴

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Μπενίτεθ όταν ο Καρίμ έκανε χατ-τρικ σαν να του έφερνε το τσάι η μητέρα μου εκεί στις Σέρρες; Ήμουν εκεί με μια μπίρα στη μασχάλη κι ένιωθα πως η γη πάτησε φρένο κάτω από τα πόδια μου — όχι επειδή έκαναν γκολ, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε γίνει κάτι άλλο. Αλήθεια τώρα… μπορείς να μου πεις που βρίσκονται εκείνοι οι τίτλοι χωρίς εκείνον τον τύπο; Στις κουβέρτες των ξένων ομάδων; Στα αρχεία ενός ανθρώπου που ξέχασε πως υπήρχε μπούσουλας; Κοιτάξτε το πώς σκάβω τώρα: το πρωτάθλημα του 2009 ήταν εκείνο που τους έκανε όλους ν' αγοράσουν μαύρα παντελονάκια από την πλάκα. Τρία πρωταθλήματα πριν έρθει εκείνος ο Γάλλος ψαράς; Σιγά σιγά σα μια χελώνα που διασχίζει το αεροδρόμιο — αλλιώς πως λες να πέτυχαν τρία συνεχόμενα; Και μετά; Μετά ήρθε εκείνος ο άνθρωπος σα δυναμίτης μέσα σ' ένα κουτί σπίρτων — ξύπνησε μια ομάδα που κοιμόταν ακόμη σαν τον Γκόγιας το πρωινό της Πέμπτης. Κι όταν λέω δυναμίτης, δεν εννοώ κάποιον αριθμό στο Excel. Εννοώ εκείνες τις νύχτες στο Μιλάνο όταν οι Βραζιλιάνοι γύριζαν σπίτι σα σκυμμένοι στρατιώτες. Εννοώ εκείνον τον τίτλο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών όπου η ομάδα σου έπαιζε σαν να ξέχασε πως υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο. Αυτοί οι τίτλοι εκείνοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος πίσω από τον πάγκο που του χρωστάμε σα τους προγόνους εκείνους των παλαιότερων εποχών. Κι εσείς εκείνοι που ξεσπάτε σαν οι καλόγηροι στους τοίχους του γηπέδου… θυμηθείτε πως ο τίτλος του 2017 ήταν εκείνος που έκλεισε το στόμα σε όλους αυτούς που έβλεπαν τον Ντούντου σα παιδί με κομπιούτερ. Πέντε πρωταθλήματα χωρίς εκείνον τον τύπο; Κοιτάξτε τώρα εκείνον τον τίτλο του 2012 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών — εκείνον τον πήρε ο Ντούντου, ναι, αλλά όχι χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που άλλαξε το DNA της ομάδας σα νέφος πυρκαγιάς στον ουρανό. Αυτή η νίκη εκείνη έγινε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έφτιαχνε ομάδες σα ωρολογοποιός δεκαετιών. Κι όταν σηκώνεστε τώρα σαν ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες κάτω από την κόκκινη σημαία… ανοίξτε τα μάτια σας σα εκείνο το βιβλίο στην παλαιοβιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης όπου ανακαλύπτεις μιαν αλήθεια που κρύβεται μέσα στη σκόνη των χρόνων. Αυτοί οι τίτλοι εκείνοι δεν είναι νούμερα — είναι μνήμες σα εκείνη η βραδιά στο χωριό μου όταν η ομάδα έπαιζε σ' ένα τεράστιο κοινό στην πλατεία και κανείς δεν γύριζε σπίτι. Είναι βάθος σα εκείνο το μεγάλο δέντρο στην πλατεία των Σερρών όπου οι κλώνοι αγκαλιάζουν ακόμη τα σπίτια. Αλλά αλήθεια τώρα… αυτοί εκείνοι που γράφουν πως ο Πρωτοπόρος έκανε τα πάντα μονός του; Αναρωτηθείτε πως γίνεται να αγνοείτε εκείνον τον τίτλο του 2007; Πώς βγάζετε αυτά τα λόγια όταν κάθε φορά που φοράς την κόκκινη φανέλα νιώθεις πως φοράς κι εκείνη την ψυχή πάνω σου; Αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που άλλαξε τους υπόλοιπους σα μάγος — όχι επειδή έκανε γκολ ο ίδιος σα θεός, αλλά επειδή έφερε μαζί του εκείνο το πνεύμα που σηκώνει έναν σύλλογο πάνω από κάθε άλλο. Κι εσείς εκείνοι οι λίγοι που στέκεστε ακόμη όρθιοι σα τους πύργους της Πλάκας… θυμηθείτε πως η ιστορία της Ρεάλ δεν γράφεται με μετρήσεις. Γράφεται με εκείνες τις νύχτες όταν οι αντίπαλοι γύριζαν σπίτι σα νυχτερίδες που ξύπνησαν μέσα στη μέρα. Αυτή η ομάδα εκείνη έγινε κάτι μεγαλύτερο επειδή υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος σ' εκείνον τον πάγκο — εκείνος ήταν εκείνο το κλειδί που άνοιξε την πόρτα της αθανασίας για όλους εκείνους που είχαν προηγηθεί.

Τι ντουλάπα θυμάστε πάλι; Ο Μαδρίτης είδε τον Πρωτοπόρο μία φορά σα θεό του γκολ—και εκείνοι οι πέντε τίτλοι που έμειναν μετά, ήτανε η λησμονιά του Πύργου της Βαβέλ στην επίδοση. Απλά περίμενε να πέσουν οι οπαδοί; Να σου πω εγώ κάτι: η τύχη του δίνει το βραβείο καλύτερου σκόρερ σα ν' είναι λοταρία, όχι ποδόσφαιρο. Ο Μουρίνιο εκείνος πήρε ένα πρωτάθλημα στο χέρι του σα να του έδινε ο νοικοκύρης το νερό στο χωράφι—και τώρα θέλουν να τον κάνουν μεγαλύτερο; Ρε νταηδες, οι τίτλοι είναι σα χαρτιά στο τραπέζι: όταν τελειώσει το παιχνίδι, αυτοί που μιλάνε είναι αυτοί που έχασαν όλα τα λεφτά τους. 😏💸