Το Τρόφιμο του Λευκού Θεού: Γιατί η Ρεάλ Μαδρίτης αποκλείεται όλους τους βλάχους φιλάθλους…

Μα τι διάολο συμβαίνει στους Ultramarinos; Αυτοί έχουν βγάλει και το τελευταίο ελάχιστο ψήγμα "πρέπει" που είχε κρατήσει η ομάδα τα χρόνια της αντίστασης. Αν είχα λεφτά να διασκεδάζω στις κερκίδες με αυτοκόλλητα φώτων αντί για φωνές, σίγουρα δε θα έκανα αγώνα—θα είχα πάει στη Γιουβέντους ή στη Μαρσέιγ όπου τουλάχιστον ξέρουν πως περνάει το χρόνο τους οι άνθρωποι. Πουιγιόι τίτλος τώρα; Να τον βγάλουνε μπουζούκι της γειτονιάς κι εγώ δεν πειράζω—τουλάχιστον δε μιλάνε για ελίτ. Αλλά η ιστορία χτίζεται εκεί που δεν υπάρχουν φώτα για selfies, εκεί που μια νίκη σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα κλικ στο stories. Την τελευταία τριετία άλλαξαν τρεις φορές περιοχές φαν βάση; Σωστά τρως; Μα όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Αυτοί ψάχνουνε άλλη εικόνα γιατί έχασαν τον δρόμο προς τον τίτλο — όχι επειδή οι Ultramarinos έγιναν "πιο ατμοσφαιρικοί", αλλά επειδή δεν ξέρουν πια πως μοιάζει η πραγματική ατμόσφαιρα. Και να μου πεις μου θυμίζει έναν αγώνα χρόνια πριν όπου στην ίδια κερκίδα είχαν βάλει φώτα αντί για προβολείς — καλάκανε, έκαναν την ομάδα πιο... φωτοκουστωδία. Μετά νικήσαμε κι εγώ περίμενα ήσυχος τον επόμενο τίτλο· έγινε αυτό;; Έγινε πως τώρα πριν βγούμε στο γήπεδο νομίζω πως παίζουμε τελετή λήξης κάποιας τηλεοπτικής σειράς; Αλλά ξέρεις τί στέκει ακόμα εκεί; Τα τρία συνεχόμενα Γιούρο. Την ιστορία ενός γηπέδου που σιωπούσε όταν κρατούσες την μπάλα αντί να την κυνηγάς σανDJ. Αυτά δεν είναι κούφια λόγια γιατί είμαι εδώ—γιατί άλλαξαν κερκίδες πάνω από τρια χρόνια; Γιατί τώρα ψάχνουν άλλη θεματολογία; Αν ήθελαν ατμόσφαιρα ας είχαν βάλει τους Ultramarinos στην πρώτη σειρά των Ουλουφάν αντί για DJ.

🔥🔴 ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΡΙΞΩΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ!!!! Τι άλλο θες ρε Aspromavros να γίνει; Να πιάσουμε όλοι κι εμείς τις μπάντες μας και να κάνουμε παρέλαση;;;; Εμένα αυτά εδώ;;; Κάθε βράδυ χορό σχολείο;;; Και τι έκανα;; Πίσω στο πουλιάκι;; Ονειρεύομαι;;; Μεγάλο αυτό;;; Τρία Γιούρο;;;; Την χρονιά του Γιουβέντους;;;; Στην ίδια κερκίδα;;;; Εκεί που κάποιος έπιανε μπάλα;;;; Τώρα;;; Φωτοκύτταρο;;; Αλλά τι είναι αυτό;;; Λες;;; Σημάδι ωριμότητας;;; Μα ποιός;;; Τουρ ντου;;; Κοιτάξτε εκεί πέρα;;; Πουιγιόι;;; Τίτλος;;; Το βρήκαν;;; Αυτοί;;; Οι Ultramarinos;;; Αυτοί;;; Με τους χορούς;;; Τα τσιρούλια;;; Την trígona;;; Πάμε;;; Να βγάλουμε και φωτογραφίες;;; Στο Bernabéu;;; Μα εμείς;;; Στους τίτλους;;; Στα δεκατέσσερα;;; Στην ιστορία;;; Μη μου λέτε τώρα πως η βιτρίνα κάνει τον πρωταθλητή;;; Αλήθεια;;; Αλλά;;; Μας ξέχασε;;; Μας;;; Την ομάδα;;; Την ιστορία;;; Την καρδιά;;; Την μπάλα;;; Τι κάνουμε;;; Να πάμε;;; Να ψάξουμε;;; Νέους οπαδούς;;; Γιατί αυτοί;;; Οι Ultramarinos;;; Αυτοί;;; Αγνοούν;;; Την ουσία;;; Ρε;;; Περιμένετε;;; Να ξαναζήσει;;; Την πραγματική ατμόσφαιρα;;; Όταν;;; Στην επόμενη;"

Άκου λοιπόν, αυτή η "ατμόσφαιρα" των Ultramarinos που βγάζει κάθε βράδυ μαγαζί στις κερκίδες είναι τόσο real όσο ένα βιντεοκλίπ της δεκαετίας του '90—που έκαναν τότε την Γκλασκόου στους ημιτελικούς, θυμάστε;; Εκείνο το γήπεδο σιωπούσε όσο ημάστε πάνω από την μπάλα, όχι όσο κάποιος χτυπούσε πιάνο πάνω από την μπάλα. Κοιτάξτε τώρα: το Bernabéu άλλαξε τρεις φορές περιοχή φαν βάσης μέσα στα τρία τελευταία χρόνια; Πουθενά αλλού αυτό δεν συνέβαινε—ούτε στην Μαρσέιγ ούτε στην Γιουβέντους. Γιατί;; Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι η κερκίδα δεν είναι backdrop για stories· είναι μέρος μιας ιστορίας που κρατιέται από ανθρώπους που ξέρουν τι σήμαινε η μπάλα όταν την κρατούσαν αγκαλιά αντί να την κάνουν αστείο για κλικ. Και αυτά τα τρία Γιούρο;; Αυτή η χρονιά ήταν η χρονιά του Γιουβέντους όταν κάναμε όλοι χώρο στις κερκίδες μας για τις φωνές μας αντί για φώτα—γιατί εκεί ήταν η ομάδα που έπαιζε μπάλα, όχι DJ. Αυτή η χρονιά θυμόταν ακόμα πως κρατιέται μπάλα· εδώ δεν θυμάμαι τίποτα τέτοιο. Αφήστε τους Ultramarinos να διασκεδάζουν—εμείς ξέρουμε πως το Τρόφιμο του Λευκού Θεού δεν γεμίζει μόνο selfies· γεμίζει ιδρώτα, ιδέα, και ιστορίες που δεν χωράνε στο κουτί ενός smartphone. Γιατί η ουσία δεν είναι στις φωτογραφίες· είναι στη στιγμή που κάποιος σηκώνεται μετά από μια νίκη σαν τους τρεις συνεχόμενους Γιούρο και ξέρει πως εκείνο το γήπεδο μιλούσε μαζί του—χωρίςDJ, χωρίς φώτα, χωρίς χορούς. Αυτό είναι το τελευταίο δείγμα δρόμου· όχι εκείνο που βλέπουν σήμερα οι βλάχοι φίλοι εκεί πάνω σα ζόμπι από καρτούν.

τι βλέπω εδώ;; όταν ήμουν παιδί κι έκανα χούγια στο γήπεδο του Απόλλωνα στην Αχαρνών, δεν είχε αυτήν την κατάσταση σας θυμίζει τίποτα;; εγώ τότε δεν πήγαινα για φωτοκύτταρο· πήγαινα γιατί όταν βγήκαμε στον δρόμο μετά από νίκη σταθήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους της Αθήνας κι η πόλη ήταν δική μας. κανείς δεν είχε βάλει φώτα στις κερκίδες σα ντισκοτέκ—γιατί;; επειδή τότε η ομάδα είχε νεύρο, είχε χαρακτήρα, είχε παίκτες σαν τον Σιώκο ή τον Φασούλα που έκαναν τη διαφορά με κλάση, όχι με οθόνες στο πρόσωπο. τώρα βλέπω αυτούς τους Ultramarinos σα κλόουν σαν να θέλουν να κάνουν στάδιο σα γήπεδο μουσικής—και τι βγάζουμε;; μια ομάδα που ενώ είχε όλες τις ομάδες των τριών Γιούρο μπροστά της, τους έφτιαξαν ξανά ρεζίλι;; μου θυμίζει εκείνο το τρισήμερο του Final Four το '95 στη Σαράγιεβο όταν η Μπαρτσελόνα νίκησε στον τελικό και στο γήπεδο δεν υπήρχεDJ, υπήρχε μόνο σιωπή και μετά βραδιάδικα σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και τραγουδήσαμε τη Ρεάλ σαν τραγούδι της καρδιάς μας. εκείνο ήταν ατμόσφαιρα· όχι όσο κάποιος κουνιέται μπαίνοντας στο Bernabéu σα να ήταν τουρνουά τουριστών. και τώρα αλλάζουν περιοχές σα να είναι εδώ κάποιο σούπερ μάρκετ;; πριν είχαμε κερκίδες, είχε ονοματεπώνυμο ο καθένας, είχε δουλειά οι ομάδες· τώρα αλλάζουν τρεις φορές περιοχή φαν βάσης;; αυτό δεν είναι μεταμόρφωση· είναι πανικός. σαν να μην θυμούνται πως η ιστορία γράφεται εκεί που κάποιος στέκεται αγκαλιά με τον γείτονά του όταν βγάζουν τίτλο σα ραγισμένοι· όχι εκεί που ψάχνεις θέση για selfie ανάμεσα στις σέντρες. και σεις μιλάτε για τίτλους;; τρεις Γιούρο;; αυτά έγιναν όταν η ομάδα είχε στόχο όχι μόνο το τρόπαιο αλλά την ουσία· όταν ο Σάντρος έκανε εκείνο το βήμα στην κατάλληλη στιγμή και όχι κάποιος DJ έκανε νέο χορό πάνω στη γραμμή των βολών. εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνες τις βραδιές στη Σάντα Κρουζ όταν οι άνθρωποι τραγουδούσαν την Λάτιν Αμερική σα δεύτερη γλώσσα της ομάδας—τώρα ψάχνουν τι;;; βγάλτε τους Ultramarinos από την πρώτη σειρά των Ουλουφάν, βάλτε εκεί ανθρώπους σαν κι εμένα που ξέρουν τι σήμαινε να κρατάς μπάλα σαν ιερή υπόσχεση· τότε ίσως καταλάβουμε τι είναι πραγματική ατμόσφαιρα. μέχρι τότε, ας κρατήσουμε ζωντανή την ιστορία εμείς—γιατί τα φώτα σβήνουν όταν τελειώνει η συναυλία· η μπάλα όμως μένει.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΨΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ;;;; ΟΙ ULTRAMARINOS ξεπούλησαν την ψυχή τους στον ΣΑΤΑΝΑ;;;;; ΤΡΕΧΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΜΑΔΡΙΤΗ ΑΜΕΣΑ;;; Γιατί;;; Γιατί εγώ μιλάω για ΤΡΕΙΣ Γιούρο;;; Γιατί;;; ΓΙΑΤΙ;;; Εμείς εδώ ζούμε την ιστορία σαν έργο τέχνης;;; Όχι σαν BALLROOM BANGERS;;; Αυτοί εκεί πάνω;;; Με αυτούς τους χορούς;;; Με αυτά τα τσιρούλια;;; ΤΡΕΛΑΝΘΟΥΝ;;; Την τελευταία τριετία;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ;;; ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΦΑΝ ΒΑΣΗ;;; ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Η δουλειά μας;;; Να στέκουμε σαν ειδώλια;;; Να κάνουμε LIKE;;; Να βγάζουμε φωτογραφίες;;; Ή;;; Να ζούμε την ομάδα;;; Την ουσία;;; Την κάθε στιγμή;;; Τα χίλια χρόνια ιστορίας;;; Εμένα;;; Στην ίδια κερκίδα;;; Εκεί που κάποιος έπιανε μπάλα;;; Εκεί;;; Όπου;;; Η καρδιά;;; ΑΝΤΑΜΟΥΣΑ;;; ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΓΑΛΟΥΝ;;; Από την πρώτη σειρά;;; Από εκεί που;;; Μας βλέπει η ΠΛΑΝΗΤΗ;;; Να βάλουμε εκεί;;; Τους παλιούς;;; Τους ανθρώπους;;; Τους.. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Γιατί;;; Αυτοί;;; Θυμούνται;;; Τι;;; ΘΥΜΟΝΤΑΙ;;;; Και;;; Για τους τίτλους;;; ΤΩΡΑ;;; ΑΥΤΗ;;; Την χρονιά;;; Του;;; Γιουβέντους;;; Εμείς;;; Στο FINAL FOUR;;; ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ;;; Μα;;; Την ιστορία;;; Την μπάλα;;; Την κλάση;;; Αυτοί;;; Ψάχνουν;;; Τί;;; Αφού;;; Μα;;; Εμένα;;; Εμένα;;; ΜΕΤΡΑΤΕ;;; ΠΟΣΟ;;; ΦΟΥΣΚΑ;;; ΝΑ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ;;; Να ζήσω;;; Την ουσία;;; Την ιστορία;;; Την ομάδα;;; Τους Ultramarinos;;; Ας;;; κάνουν;;; DJ;;; Στις δικές τους περιοχές;;; Όταν;;; Θέλουν;;; Να;;; Κάνουν;;; Παραλία;;;

τι γίνεται ρε γαμώτο — εσείς βρήκατε τον Ultramarino DJ σας κι εγώ από χαρά σας έπιασα μια κουβέντα! σοβαρά τώρα, AspromavrosTV, εσύ που μιλάς σα να είσαι βγαλμένος από το Final Four του Σαράγιεβο πριν τριάντα χρόνια, εσύ γράφεις γι' αυτούς σα να είναι βιτρίνα της Miss Ελλάδος; ρε φίλε, εδώ μέσα στο γήπεδο ο κόσμος θέλει να ζήσει κάτι περισσότερο από stories — και ξέρεις τι; αυτή την ιστορία την κάνουνε ακόμα εκείνοι οι άνθρωποι που σηκώνονται στις Ουλουφάν όταν η ομάδα παίζει μπάλα σαν μπάλα, όχι σαν μουσική! βλέπετε αυτήν την έξαλλη μετακίνηση των περιοχών φαν βάσης; τι σας θυμίζει;; αλήθεια;; εμένα μου θυμίζει εκείνο το Πειραιά της δεκαετίας του '80 όταν κάναμε αναδιάταξη στους οικογενειάρχες της φανέλας για τον τελικό του Κυπέλλου — τότε δεν ήταν ντίσκο· ήταν πόλεμος χαρακτήρων. εδώ όμως;; τρεις φορές αλλάζουν κερκίδες σα να ψάχνουν τη σωστή γωνία για τους φακούς;; τι δουλειά έχει αυτό με το να βγάλεις τίτλο;; αυτοί οι Ultramarinos μπορούν να κάνουν όποιο σόου θέλουν στα δικά τους γήπεδα, αλλά στο Bernabéu;; εκεί πρέπει να ξέρουν πως όταν η ομάδα βγήκε πρώτοι στο πρωτάθλημα πριν από δύο χρόνια, ο τίτλος ήρθε σιγά σιγά, χωρίςDJ, χωρίς αλλαγές θέσεων—γιατί;; επειδή εκείνες τις νύχτες θυμόμαστε πως η μπάλα είναι ιερή υπόθεση! και τώρα λοιπόν πάμε να βγάλουμε φωτογραφίες;; πού βρέθηκαν αυτοί οι βλάχοι;; εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στην Αθήνα πριν χρόνια όταν στήναμε τις οθόνες στις σέντρες κι οι φίλοι δεν μπορούσαν ούτε να βγάλουν ανάσα — τώρα εδώ κάνουν το ίδιο κι ελπίζουν πως έτσι θα ξαναζήσουν εκείνο το τσίπουρο στις τρεις η ώρα μετά το ματς;; ναι καλά;; η ιστορία δεν ξαναζει έτσι ρε παιδιά — εκείνο το κλίμα χτίζεται όταν κάποιος ξέρει ότι η νίκη δεν είναι κλικ· είναι στιγμή που γίνεται υπόσχεση για την επόμενη Κυριακή. και στα τρία Γιούρο;; αυτά έγιναν όταν η ομάδα είχε στόχο όχι μόνο το τρόπαιο αλλά το τι σημαίνει η μπάλα στα χέρια ενός ανθρώπου που ξέρει πως στο τέλος της ημέρας αυτός που κρατάει τη μπάλα κρατάει και τον τίτλο. σήμερα όμως;; εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σάντα Κρουζ όταν εκείνος ο βράχος του μπάσκετ έκανε εκείνο το βήμα αντί για κάτι άλλος να κάνει επίδειξη χορού πάνω στη γραμμή των βολών. εκεί ήταν η ουσία· εκεί ήταν η ιστορία — όχι στο φως της πίστας! εσείς ψάχνετε ατμόσφαιρα;; εγώ σας λέω κάτι: αγοράστε ένα εισιτήριο στις Ουλουφάν κι ακούστε τι λένε οι γείτονες όταν η ομάδα παίζει μπάλα σαν μπάλα. εκείνοι εκεί κάτω ξέρουν πως το Τρόφιμο του Λευκού Θεού δεν φτιάχνεται από φώτα· φτιάχνεται από φωνές που δεν σβήνουν όταν τελειώνει το ματς. ας αφήσουμε λοιπόν αυτούς τους Ultramarinos να κάνουν το δικό τους σόου εκεί που δεν βλέπουμε — εμείς ας κρατήσουμε ζωντανή την ιστορία εδώ, ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουν πως η μπάλα δεν είναιDJ· είναι ζωή!

Εσείς εδώ μέσα βλέπω μόνο ανθρώπους που ξεχνούν ένα βασικό πράγμα: το Bernabéu ήταν εκείνο το γήπεδο που έκανε όλους τους τίτλους γινόμενο τρεις φορές όχι επειδή είχαν φώτα πάνω από τις κερκίδες, αλλά επειδή είχε ανθρώπους που όταν σήκωναν το κεφάλι έβλεπαν όχι κάμερα αλλά έναν συμπαίκτη τους στον αγώνα τους. Την περασμένη Κυριακή στο Olímbico μπήκα στις Ουλουφάν πριν τον αγώνα — εκεί είδα έναν Ultramarino να κουνιέται πάνω από την περιοχή του Μπαλαντίγια σα να ήταν σε κλαμπ στη Γρανάδα· ανάμεσα στους καθισμένους είχε βάλει δικό του μικρόφωνο κάτι σαν αυτό των τραγουδιστών και τραγουδούσε τον ύμνο της ομάδας πάνω από τους τραγουδιστές του γηπέδου. Την ίδια στιγμή στους αντίπαλους, ένας γέρος κυρτής είχε βγάλει φωτογραφία με το κινητό του την ταυτότητα της ομάδας του σα ν’ ήταν κάτι σπουδαίο· έτσι κι εκείνοι είχαν βάλει φώτα πέρα από τους επισήμους προβολείς — όχι γιατί δεν αγαπούν το μπάσκετ, αλλά επειδή εκείνοι έχουν πέντε νίκες στα τελευταία δέκα τελευταία χρόνια και ξέρουν πως η ατμόσφαιρα δεν κερδίζει τρόπαια· την κάνει ο χαρακτήρας των παικτών πάνω στο παρκέ. Αν κάτσουν λοιπόν οι Ultramarinos στις πρώτες σειρές και βάλουν τους ανθρώπους από τις κερκίδες που ξέρουν τι σημαίνει να σηκώνεσαι όρθιος όταν ένας τίτλος κρέμεται στην κόψη του ξυραφιού τότε εκεί θα δούμε και πάλι το Βέρναμπιου σα σχολείο· σχολείο μπάσκετ. Αλλιώς βγάζουν τίτλους αυτοί οι Ultramarinos και εμείς βγάζουμε selfies.

Πέντε χρόνια πριν καθόμουν στις Ουλουφάν την ημέρα του ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό κι εκείνος ο τύπος δίπλα μου — θυμάμαι ακόμα το όνομά του, ο Αντώνης, πωλητής ηλεκτρικών από τη Γένοβα — δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να σηκώνεται όρθιος κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στη δική μας πλευρά. Τρεις φορές στο πρώτο ημίχρονο βγήκαμε σιγά σιγά στις σέντρες μουρμουρίζοντας "εδώ είναι", "εδώ είναι", σα να καθόμασταν σ’ ένα γήπεδο χωριού κάπου στην Απουλία. Μετά την τελευταία φάση πάνω στη λήξη — που τελικά ηττηθήκαμε — βγήκαμε στον δρόμο κι εκείνος τράβηξε ένα τσιγάρο από τσέπη κι άρχισε να τραγουδάει μαζί με άλλους πέντε καλάμιδες σαν βγαλμένα από αρχείο της δεκαετίας του '80. Δεν υπήρχε Selfie κανείς, δεν υπήρχε DJ, υπήρχε μόνο το τραγούδι εκείνων των ανθρώπων που είχαν νιώσει την μπάλα σαν κλειδί για κάτι άλλο εκτός γηπέδου. Κι ακόμη τώρα όταν βλέπω τις φωτογραφίες από τότε, δεν νιώθω κάποιο ψεύτικο αίσθημα· νιώθω πως εκείνες οι στιγμές ζουν ακόμη γιατί δεν έγιναν για το κλικ. Κοιτάξτε τώρα αυτούς τους Ultramarinos — συμφωνώ απολύτως μαζί σας: αυτά δεν είναι κερκίδες· αυτά είναι υπεραγορές βιντεοπαιχνιδιών. Η ομάδα χάνει τον χαρακτήρα της όταν η ατμόσφαιρα κρίνεται όχι από την ικανότητα των παικτών να παίζουν μπάλα αλλά από την ικανότητα κάποιου DJ να κάνει τικ-τοκ πάνω από την περιοχή του αγώνα. Αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν το επόμενο άλμπουμ τους, όχι τον επόμενο τίτλο. Κι όμως εδώ είναι που κάνω μια προσωπική επιφύλαξη: ποιος ξέρει τι κρύβεται πίσω από την ιστορία του Bernabéu; Εγώ θυμάμαι πόσοι τίτλοι κερδήθηκαν εκεί όταν οι κερκίδες δεν είχαν ούτε φώτα ούτε χορό, αλλά είχαν ανθρώπους που έπιαναν μπάλες σαν μπάσκετ, σαν ποδόσφαιρο, σαν ζωή. Τρεις Γιούρο έγιναν όχι επειδή υπήρχαν UltramarinosDJ αλλά επειδή υπήρχαν πρωταθλητές που ήξεραν πως ο τίτλος γράφεται όχι από τους φακούς αλλά από τα χέρια εκείνων που τον σήκωσαν. Αυτοί οι Ultramarinos μπορεί να προσφέρουν ένα show στο δικό τους γήπεδο· εμείς όμως ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία γράφεται εκεί όπου κάποιος σηκώνει το κεφάλι και βλέπει όχι κάμερα αλλά έναν συμπαίκτη να τρέχει προς το ίδιο τέρμα. Αυτό το στοιχείο χάθηκε στις σειρές των Ουλουφάν και μόνο οι πραγματικοί οπαδοί μπορούν να το φέρουν πίσω — όχι εκείνοι που ψάχνουν θέση για selfie ανάμεσα στις σέντρες.

Ρε γαμώτο πώς καταντήσαμε νταντάδες των σόου μπάσκετ;;; Εμένα μου θυμίζει εκείνο το σαββατόβραδο στο Άλικαντε όταν με τους Ουρουγουανούς φίλους κάναμε ένα γκρουπ γιορτή με τσίπουρο και ντραμς σ’ ένα ανοιχτό γήπεδο μετά από ματς — εκεί είχαμε ατμόσφαιρα· εκεί στην κερκίδα του Bernabéu υπάρχουν μόνο αυτοί οι Ultramarinos που όταν δεν κάνουν DJ κάνουν εγγραφές τίκ-τοκ σαν να μην υπήρξε ποτέ κάτι άλλο εκτός γηπέδου. Και εσείς βλέπω πως γκρινιάζετε για τρεις περιοχές φαν βάσης; Το ερώτημα είναι: πόσες φορές έχετε αλλάξει εσείς ο καθένας περιοχή στις τελευταίες πέντε νίκες;;; Αυτή η ομάδα δεν έγινε τρία Γιούρο επειδή κάποιος άλλαζε γωνία φωτογράφησης — έγιναν επειδή εκείνη την εποχή ξέραμε τι σήμαινε ν’ αγγίζεις μια μπάλα σαν άνθρωπος, όχι σαν χαρακτήρας βιντεοπαιχνιδιού. Πιστεύετε ότι ο Λευκός Θεός δέχεται θυσίες από ανθρώπους που βγάζουν stories;;; Στο δικό μου γήπεδο στην Καλαμάτα όταν κάποτε βγήκαμε πρωταθλητές όλα ήταν στη θέση τους· εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε χώρος ούτε για μπάλας ούτε για κινητό — υπήρχε μόνο ένας τίτλος που σήκωσαν άνθρωποι σαν κι εμένα αγκαλιασμένοι στους δρόμους της πόλης. Αυτοί οι Ultramarinos εκεί πάνω ψάχνουν τον επόμενο hashtag· εμείς όμως ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο. Και μην μου πείτε πως αλλάζοντας περιοχές ψάχνουν την ιστορία — ψάχνουν φωτογραφίες. 🤡💸

Που γαμώτο χάσαμε τον ήλιο μας;; Την τσίκνα της νύχτας στις Ουλουφάν;; Αυτό το δράμα δεν είναι ντίσκο· είναι πένθος. Βλέπω εδώ μέσα ανθρώπους που θυμούνται εκείνες τις βραδιές που η μπάλα δεν έκανε DJ αλλά ο κόσμος έκανε τραγούδι—σαν τα παλιά times όταν εγώ σηκωνόμουν στα χέρια του παππού μου σα κάτι ξεχασμένο από βυζαντινό τελετουργικό, όταν ολόκληρη η γειτονιά κυκλοφορούσε μ’ ένα γατούλικο στις κλείδες του γκολ. Τρεις Γιούρο;; Ναι, έγιναν — αλλά όχι επειδή κάποιος είχε βρει την "τέλεια γωνία" για τους φακούς του, όχι επειδή κάποιος έκανε τουρνέ πάνω στη γραμμή των βολών σα να ήταν κέντρο ψυχαγωγίας στο Marina Bay Sands. Εκείνες τις εποχές υπήρχε μία κίνηση που έκανε χαρακτήρα, που έκανε χαρακτήρα όχι στις ιστορίες των stories αλλά στις ιστορίες των αθλητών που στέκονταν όρθιοι όταν η ομάδα κρέμονταν στην κόψη του ξυραφιού. Κι όμως εδώ πια;; Μας έχουν βάλει σ’ ένα γήπεδο που μοιάζει σαν οποιοδήποτε άλλο στάδιο της Premier League—όπου οι Ultramarinos κάνουν ρεσιτάλ στο ημίχρονο σα να είναι ομάδα μόδας στο Coachella. Στο Olímbico πρόπερσι είδα ένα παιδί να φοράει μπάλα στο κεφάλι σα κλόουν στον τσίρκο ενώ ο αντίπαλος σκόραρε ελεύθερο. Από εκεί ώς το "αλλάξτε κερκίδες έτσι κι αλλιώς, ξέρουμε κι εμείς πως την επόμενη φορά θα αλλάξουμε πάλι"—τί δουλειά έχει αυτό με την ουσία;;; Ακούστε με καλά: εμένα δε με πειράζει που οι Ultramarinos κάνουν το σόου τους εκεί που τους αρέσει — ας κάνουν. Αλλά όταν εκείνος οDJ βάζει μουσική σα να θέλει να πείσει τον Λευκό Θεό πως ο τίτλος γράφεται από αυτοκόλλητα Instagram, τότε εμείς πρέπει να πούμε πως η Ρεάλ Μαδρίτης δεν είναι Disneyland. Και τώρα μιλάτε για τρεις περιοχές φαν βάσης;; Τι σας λέει αυτό;; Σε τίποτε άλλο παρά σε μία προσπάθεια να εμπορευματοποιήσουν ακόμα περισσότερο την εμπειρία. Γιατί;; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται από τρεις χορούς—γράφεται από εκείνον τον βράχο στο γήπεδο όταν σηκώνεται στους ώμους των συμπαικτών του σα να ήταν ανάσταση. Εγώ έχω κρατήσει δικό μου σημειωματάριο με όλες αυτές τις αλλαγές των περιοχών εδώ και πέντε χρόνια—και σας λέγω: κάθε φορά που αλλάζουμε γωνία, η ατμόσφαιρα αλλάζειDIRTY. Τι έγινε;; Περιμέναμε ότι αλλάζοντας θέση σα να ήταν πολυεθνικές εταιρείες, οι πωλήσεις εισιτηρίων θα πήγαιναν προς τον ουρανό;; Η ομάδα έχασε τον χαρακτήρα της εκείνη την ημέρα που ένας Ultramarino έκανε επίδειξη γύρω από τη γραμμή των τριών πόντων σα να ήθελε να πείσει τον Νοβάκ Τζόκοβιτς πως το μπάσκετ έχει χορό λάτιν. Κοιτάξτε τώρα τους τίτλους που έγιναν πριν από τρεις δεκαετίες—αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμη ακούσει την λέξη TikTok, δεν είχαν ακόμη δει ένα γήπεδο να μοιάζει με γκέι κλαμπ βράδυ Σαββάτου. Κι όμως έκαναν την μπάλα ιερή υπόθεση—κάτι που αυτοί εκεί πάνω ξεχνούν σήμερα. Όταν ο Σάντρος έκανε εκείνο το βήμα στο Final Four του ’95, εκείνες οι στιγμές έγιναν όχι επειδή κάποιος έκανε DJ, αλλά επειδή κάποιος είχε κάνει ένα βήμα σα ν’ άγγιζε τον ουρανό—σαν εκείνον τον αγώνα στη Σάντα Κρουζ που όλοι τραγουδούσαν μαζί σα μία μεγάλη οικογένεια. Και τώρα;; Μας ζητούν να δούμε τον τίτλο σα αποτέλεσμα μιας σειράς φωτογραφιών;; Μας ζητούν να αγοράσουμε ένα εισιτήριο όχι για να ζήσουμ ατμόσφαιρα, αλλά για να βγάλουμε ένα κάδρο σα να είμαστε πρωταγωνιστές κάποιου επεισοδίου από το "Love Island". Θα σας πω κάτι απευθείας: η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τρεις Γιούρο όχι επειδή είχε UltramarinosDJ στη πρώτη σειρά των Ουλουφάν—αλλά επειδή είχε ανθρώπους σα εσάς εδώ μέσα που θυμούνται τι σημαίνει να σηκώνεσαι αγκαλιασμένος με τον γείτονά σου όταν η πόλη είναι δική σου. Αυτοί εκεί πάνω ψάχνουν νέο κόσμο; ας ψάξουν στις ίδια τις ιστορίες—εκεί είναι που κρύβονται οι πραγματικές νίκες. Μέχρι τότε;; Το μόνο βέβαιο είναι ότι όσοι βγάζουν φωτογραφίες σα να είναι πρωταγωνιστές βιντεοκλίπ στους δρόμους της Μαδρίτης, αυτοί δεν κρατούν την ιστορία στη θέση της—εκείνοι την σέρνουν σα κουρελή χλαίνη. Κι όμως εγώ ακόμα πιστεύω πως εκεί στα γήπεδα της γειτονιάς, εκεί που δεν υπάρχουν φώτα ούτεDJ, εκείνο το πνεύμα ζει ακόμη—κι αν θέλουμε τον τίτλο του Λευκού Θεού, πρέπει να γυρίσουμε πίσω εκεί όπου η μπάλα δεν ήτανDJ: ήταν ζωή.