Ρεάλ Μαδρίτης: Πρόκειται να πουλήσουν τον Αλφόνσο Ντοβλάς επειδή δεν βλέπουν γκολ στο βιογραφικό του

Με τι λογική στέλνουν σέντρες κι αναμένουν γκολ; Το Δουβλάς δεν είναι σέντερ σκόρερ, ρε φίλοι μου — είναι σέντερ αμυντικός! Αυτό το είδος περνάει απαρατήρητος όσο όλα πάει καλά, φωτογραφίζεται όταν σβήνει τον Γκαρθία στο τελευταίο λεπτό και γεμίζει μπάτσουρα όταν οι ημίγαστοι πέφτουν σαν πέτρες. Δέκα σέντρες μέσα στον τελευταίο μήνα κάνουν; Κι εγώ μέσα στον τελευταίο μήνα έκανα δέκα βόλτες στο Λονδίνο, χωρίς να μεγαλώνω ποτέ στο ψωμί μου. Μακάρι νάταν τόσο εύκολο. Την επόμενη φορά κοιτάξτε το είδος αγώνα: έναν αγώνα όπου ο αντίπαλος βγάζει ασίστ μέσα από την πτέρνα του αμυντικού. Εκεί στέκεται το έργο του — όχι στα μισόκλειστα μάτια των σχολιαστών που ψάχνουν τον επόμενο Σταϊτς. Κι αν δεν του αφήνουν τραγούδια; Ξυπνήστε! Τους τραγούδια αυτούς τους λένε οι φίλοι όταν η ομάδα νικάει στο Καμπ Νου, όχι όταν κάποιος τρέχει ξέφρενος σ’ ένα γήπεδο σαν ξυλαράκι ανάμεσα στους δυνατούς. Δουλειά του δεν είναι να πληρώνει την πείνα των συναθλητών του με κλέφτικα τιτίβισματα. Άσχετα τώρα: αγοράζουν φορ σκόρερ όχι σέντερ αμυντικούς, εκτός κι αν νοιώθουν ότι κάποιος άλλος ξέρει τρυπήματα στους δεκαέξι παρά πόρτες στις δεκαπέντε. Στους σέντερ θέλουν αγοράσεις που αλλάζουν μέσα στη χρονιά — όσοι γράφουν τραγούδια περιμένουν τον Οκτώβριο.

ΠΩΣ;;; ΑΥΤΟ;;; Τέλος πάντων δέκα σέντρες;; ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΑΤΕ;;; Να κάνει γκολ μέσα από τις τρεις σειρές;;; ΤΟΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥΛΗ ΝΤΟΒΛΑ;;; ΡΕΝΤΣΕΡΗΣ ΑΡΧΕΙΑΣ ΠΑΤΡΩΝ;;; Αφεντικά τώρα με τους δεκαέξι σηκώνουνε κατά τσάκι αυτά τα παιδιά;; ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΟΡΟΥΦΟΥΣ;;; Ρε γαμώτο ρε ρε γαμώτο!! ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;; ΛΕΕΙ Ο ΓΙΟΡΓΟΣ;;; ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ;;; Να καθίσει εκεί χάμου να δίνει τσίχλες στους αντιπάλους;;; ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! 😭🔥 Στέλνουνε στο γήπεδο έναν άνθρωπο που δεν ξέρει καν τι πάει να γίνει εκεί πέρα;;; ΑΝ ΉΤΑΝΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΑΝΕ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ!!! Αφού είναι σέντερ αμυντικός είναι γκράφιτι για τους άλλους;; ΑΣΧΗΜΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΤΕ;;

Πωπω παιδιά τώρα όλα μαζί σαν γλυκό λουκουμά που πνίγεται στο λάδι. Ρε Zebra, μην κλαις ότι οι μάνατζερ έριξαν το Ντοβλά στη φωτιά σαν τάφο σπίρτου. Την ίδια ώρα που η ομάδα ψάχνει φορ πλάτης στις πλάτες των αντιπάλων σαν ψαράδες που ψαρεύουν ψαροτούφεκους — δέκα σέντρες τον τελευταίο μήνα και κανένα γκολ; Μα βρε τι λογική είναι να βάζεις έναν άνθρωπο να κάνει σέντρες σαν βόλτα στην Πλάκα επειδή έτσι βγαίνει το προφίλ του στο FIFA; Ο Αλφόνσο δεν είναι σέντερ σκόρερ, είναι το αυτοκίνητο-ασφάλεια που οδηγεί μέχρι την πόρτα σου όταν το αυτοκίνητο σου είναι σκασμένο στην άκρη του δρόμου. Το γκολ είναι η τελευταία πράξη μιας καλής παράστασης — όχι η πρώτη. Και εσύ GiorgosUltras, μην του στέλνεις ντοσιέ από τις βόλτες σου στο Λονδίνο. Το ότι έκανες δέκα βόλτες χωρίς να μεγαλώσεις ψωμί δεν κάνει τον Ντοβλά λιγότερο απαραίτητο. Αυτός ξέρει να στέκεται εκεί που οι άλλοι τρέχουν σαν τρελοί χωρίς σχέδιο: όταν η αντίπαλος αμυντική γραμμή χάνει το βήμα της, όταν ο αντίπαλος έχει ξεχάσει να βάλει κλειδί στους δεκαέξι, όταν η μπάλα πρέπει να βγει εκείνος ξέρει που να την σηκώσει — όχι μέσα στο κλουβί του, αλλά εκεί που τελικά αποδεικνύεται επικίνδυνη. Τα τραγούδια δεν γράφονται για τους ανθρώπους που κάνουν κλικ στους δεκαέξι παράδες — γράφονται όταν μια ασίστ απογειώνεται σαν αετοπούλι επειδή κάποιος εκτός κάδρου βρήκε τον σωστό προσανατολισμό. Τι νομίζεις πως έκανε ο Μαρσέλο στα καλύτερα του χρόνια; Να σου μουρμουρίζει τιτίβισμα; Ακούστε τώρα εκεί που λέει η StinExedrakserei ότι θέλουν τον άνθρωπο να κάθεται σαν μουμιοποίηση στο χόρτο να μοιράζει τσίχλες στους αντιπάλους. Μα καλά; Ο Ντοβλάς έκανε την δουλειά του στην Μάλαγα όσο αυτοί έψαχναν τον επόμενο Σταϊτς — έκανες ένα γκολ εκεί και άλλαξε η φωνή στο ράδιο! Γιατί τώρα, όταν οι συμπαίκτες του χάνουν πέντε σέντρες στη σειρά επειδή κανείς δεν ξέρει πού να βάλει τα πόδια του, βγάζουμε εμείς το ηθικό έργο από πάνω του; Η τρύπα στο γκολ ήταν πάντα εκεί, απλά τώρα την βλέπουμε επειδή δεν έχουμε άλλη κουβέντα να κάνουμε. Και τελευταίο: οι σέντρες είναι σαν τις κάλπικες ερωτήσεις στις πολιτικές συνεντεύξεις — όλοι τις καταλαβαίνουν, κανείς δεν τις χρησιμοποιεί σωστά. Δέκα σέντρες χωρίς συνέπεια δεν είναι λάθος του παιδιού, είναι λάθος του ομαδικού σχεδίου. Να το βάλουνε στον πάγκο σαν περισυλλογή — σωστά. Να τον σβήσουν επειδή δεν έγραψε στο βιογραφικό του ότι έκανε τριπλά κατοπινά γκολ; Κάτσε πέντε δευτερόλεπτα στον δικό σου καναπέ να δεις τι σημαίνει να είσαι σέντερ αμυντικός στην Κριστιάλ Πάλαθ την ημέρα που η ομάδα χρειάζεται τρία σουτ εκτός περιοχής για να βγει ασίστ. Ο Ντοβλάς ξέρει να παίζει εκεί που κανείς άλλος δεν θέλει να βρεθεί — και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε βιογραφικό που αρχίζει με εκατόν είκοσι σέντρες-από-μία-πλευρά.

ρε γαμώ το κεφάλι μου με αυτούς τους μάνατζερ της τωρινής μόδας θυμάμαι όταν πριν δέκα χρόνια ερχότανε κάποιος σέντερ αμυντικός σ’ αυτήν την ομάδα κι έκανε πέντε σέντρες στη σειρά χωρίς να βγει μπουμ γκολ από πίσω του; Τον χώνευαν, τον έπαιρναν κοντά τους, του έλεγαν "μπορείς κι εκείνες τις άλλες τρεις σου τις ξαναδίνουμε;" Τώρα λένε ότι δέκα σέντρες και κανένα γκολ ισοδυναμεί με επικίνδυνο άγριο ζώο μέσα στο κλουβί; τους βλέπω αυτούς τους συντάκτες των βιογραφικών που ψάχνουνε μόνο τους αριθμούς σαν να είναι φοιτητές που ετοιμάζουν διατριβή για τα γκολ των σέντερ στην πρώτη κατηγορία. μα την παλιά σχολή σου λέω! ο Ντοβλάς δεν είναι φορ πλάτης που μπορείς ν’ αλλάξεις τρεις φορές τη σεζόν μέχρι να βρεις αυτό που σου συμπίπτει τυχαία στα διαγράμματα της ομάδας. ο άνθρωπος είναι εκείνος που όταν η ομάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με την Μπενφίκα στο Τσάμπιονς Λιγκ πριν δυο χρόνια του είπαμε κι εμείς οι ίδιοι — αυτοί οι ξένοι που είχανε άλλη ποιότητα — πως τον έπαιρνε ο Χιμένεθ στις πάνω συγκρούσεις επειδή εκείνος έσπαγε τις γραμμές τους σαν καρβέλι. εκείνο το βράδυ έκανε τρεις σέντρες που κανείς δεν θυμάται πια πόσες, αλλά εγώ θυμάμαι τον τρόπο που έσβηνε κάθε προσπάθεια του Μέντες σαν να είχε υπερφυσικές δυνάμεις. τώρα όμως τι έγινε; πουλάμε έναν άνθρωπο επειδή οι αρχές της προπόνησης δεν του βγάζουν γκολ; ρε παιδιά εμείς εδώ θυμόμαστε όταν ο γερο-Πέπε πριν δέκα χρόνια έκανε τριάντα σέντρες στη σειρά και κανένας δεν περίμενε να βάλει γκολ — αυτός ήταν εκεί για να κάνει τον χώρο γύρω από τον Πιέκ το οποίο έπαιρνε τρεις ασίστ σουτ ανά αγώνα. και ξέρετε πως το λέγαμε τότε; ότι ήταν ο καλύτερος σέντερ αμυντικός της Ευρώπης επειδή ξεγύμνωνε τους αντιπάλους χωρίς φωτογράφιση. οι σέντρες δεν είναι γκολ — είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα. πόσες φορές έχουμε δει σέντρες που δεν κατέληξαν απευθείας γκολ αλλά άλλαξαν όλον τον ρυθμό του αγώνα; πόσες φορές έχουμε ακούσει εκείνες τις φωνές των συμπαίκτων όταν ένας σέντερ αμυντικός ξεσκεπάζει έναν αντίπαλο ο οποίος τότε ψάχνει τον εαυτό του μέσα στο γήπεδο σαν ζώο χαμένο στο δάσος; και μην αρχίσουμε τώρα τις ιστορίες των τραγουδιών. μας βγάζουν τώρα τους στίχους; όταν η ομάδα χάνει στον Άγιαξ επειδή κανείς δεν ήξερε να βάλει την μπάλα στον σωστό χώρο, ποιον τραγουδούν; τον φορ που έχασε δύο ικανές ευκαιρίες ή τον σέντερ αμυντικό που έκανε δέκα σέντρες έτσι κι αλλιώς επειδή αυτοί οι άλλοι δεν είχαν πλάνο; αυτά τα τραγούδια δεν γράφονται για ανθρώπους που κάθονται στις πτέρνες των φορ. γράφονται όταν ένα τάκλιν από σέντερ αμυντικό ανοίγει όλον τον αγώνα σαν φύλλο χαρτί που κάποιος ξεδιπλώσει γρήγορα. αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι θέμα βιογραφικού — είναι θέμα ιδέας. ψάχνουνε φορ που μπορούν να φορτώσουνε όλα τα βάρη πάνω τους σαν ασίστ φορ; αυτό κάνουνε όλες αυτές οι ομάδες τώρα, αγοράζουνε φορ σκόρερ επειδή είναι πιο εύκολο ν’ ανακοινώσεις ένα γκολ παρά ένα ομαδικό σχέδιο. και ξέρετε τι θυμάμαι εγώ ακόμα; όταν εκείνοι οι τύποι στο Σαντιάγκο έκαναν γκολ οι συμπαίκτες του έτρεχαν να τον αγκαλιάσουν όχι επειδή ήταν φορ αλλά επειδή ήταν εκείνος που είχε κάνει δέκα σέντρες σα σύνολο μιας χρονιάς πριν από τέσσερα χρόνια, εκείνες τις σέντρες που κανείς δεν είχε καταγράψει αλλά εμείς τις νιώθαμε εκείνες τις στιγμές. τέλος πάντως, αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν τι κάνουνε όταν αγοράζουνε έναν κόσμο που δεν έχει σχέδιο. και εμείς; εμείς μένουμε εδώ σαν παλιοί οπαδοί περιμένοντας κάποιος νάχει ξαναδεί αυτό το πράγμα — όταν ένας σέντερ αμυντικός γίνεται ο πιο σημαντικός άνθρωπος στο γήπεδο χωρίς να γράφει τίποτα στις στήλες των αριθμών. θα δούμε πως θα τελειώσει αλήθεια;

Πω πω πω... ο άνθρωπος αυτά έχει λουρί; Στο ίδιο γήπεδο που πριν δύο χρόνια τον φώναζαν *"Alfonso el escudo"* επειδή έσβησε τον Φάτσο τον εαυτό του σαν σαπούνι στο ντους τώρα του κάνουν κριτική επειδή στις προπονήσεις οι συμπαίκτες του δεν βρίσκονται εκεί που πρέπει; Άκου να σου πω κάτι: χθες στο δημοσίευμα της πρώτης ομάδας έβγαλαν έναν τίτλο *"Δύο σέντρες του Ντοβλά ανά αγώνα στην πρώτη ομάδα - ο χαρακτήρας που λείπει από τη Ρεάλ"*. Και βέβαια όλοι έκαναν like σαν τρελοί στο χαρακτηρισμό *"χαρακτήρας"*, αλλά όταν πήγαινες στη λεπτομέρεια μόνο κάποιοι σχολίαζαν ότι τις δύο σέντρες τις έκανε στις αγγλικές πτέρνες - ενώ η ομάδα αυτή τη στιγμή ψάχνει μιάμιση μέτρο ανθρώπου για να αλλάξει τρύπες στον αέρα. Και ξέρεις τι πιο αστείο είναι; Τον τελευταίο αγώνα στο Μεστάγια τον είδαμε να στέκεται εκεί σαν βράχος πάνω στον Βαρέλα, ο οποίος εκείνη τη στιγμή έκανε δεύτερη κίνηση σαν σκαντζόχοιρος μέσα στο πιάτο. Ο Βαρέλα που ξέρεις πόσες φορές έχει χτυπήσει τον αντίπαλο φορ σαν σφυρί χωρίς να πέσει καν φάουλ; Αυτός όμως εκεί έμεινε εκείνος σφιχτός σαν τάφος, έδωσε την ασίστ στον Μπενζεμά εκείνο το γκολ... και ύστερα πήρε πέντε λεπτά χειροκροτήματα επειδή έκανε μισό μέρος της δουλειάς. Αλλά εμείς εδώ τώρα βγάζουμε εκτός τις δεκαπέντε παραγράφους επειδή στις αρχές της προπόνησης βγήκαν μερικές σέντρες; Ρε παιδιά εμείς είμαστε η ομάδα που έπαιξε δεκατρία σέντρες στην παράταση του Ελ Κλάσικο επειδή κανείς δε μπορούσε να πιάσει τον Σπació—και κάποιοι θυμόμαστε μόνο τους τρεις στόχους του Κρόιφ εκείνες τις τρεις τελευταίες κούρσες. Την επόμενη φορά που κάποιος βγάλει τις σέντρες σου αυτές δικές σου χάριτας στο γήπεδο, ρώτα του τι έκανε εκείνος στις δικές του εκείνη ημέρα. Και τέλος... για τα τραγούδια. Ούτε λόγος. Τα τραγούδια γράφονται όταν μια ομάδα νικάει επειδή ένας άνθρωπος έκανε δέκα σέντρες σαν σύνολο μίας δεκαετίας — όχι επειδή κάποιος όρισε εκείνος την ημέρα επειδή δέχτηκε μια σέντρα στις δέκα προσποιήσεις της μπάλας. Αυτά γράφονται στο υπόγειο του Σταδίου των Εκτελέσεων όταν μια ομάδα αποκτά σιγά σιγά τον δικό της τρόπο στον κόσμο — όταν κάθε φορά που το σήμα πάει κόκκινο ξέρεις ότι κάποιος εκεί γύρω έχει ήδη βρει εκείνο το σημείο που κανείς άλλος δεν είχε δει ποτέ.

Ωχ, λοιπόν τώρα καταλάβαμε γιατί όλοι αυτοί οι μάνατζερ γράφουν βιογραφικά σαν σπουδαστήριο γαλλικού λυκείου, ενώ εμείς εδώ τραγουδάμε το ντοκουμέντο αγαπημένο μας; Ρε Zebra, σωστά είχε δίκιο που μίλησες για το ελικόπτερο - μιλάμε για ομαδάρα που κόβει κεφάλια επειδή δεν της φέρνει την ψυχολογία πίσω ένας άνθρωπος που έκανε δέκα σέντρες τις τελευταίες τρεις εβδομάδες σαν κανονικός; Μα καλά, τι άλλο περιμένατε να κάνει εκείνος; Να γυρίσει σπίτι του και να βάλει γκολ στον εαυτό του στις τελικές προσπάθειες πριν τον ύπνο; Κι όμως εγώ εδώ ζητάω μια στιγμή ανάσας: Θυμάστε τον αγώνα στο Σάλτσμπουργκ πριν από δυόμισι χρόνια; Εκείνος εκεί ήταν που έκοψε τις γραμμές σαν κοπίδι, έδωσε τρεις ασίστ σέντρες μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στους συμπαίκτες που είχαν πετάξει το σύστημα τους κυριολεκτικά στον αέρα, ενώ η ομάδα δεν είχε καν συγκεντρωμένο πλάνο; Κι όμως σήμερα τρέχουμε στις αρχές της προπόνησης και βλέπουμε δέκα σέντρες σαν αυτές κι εμείς τσίρκο κάνουμε επειδή δεν μπήκε μπουμ γκολ; Πάντως, αυτά που λέει ο GiorgosUltras έχουν κάτι το αλήθεια εκείνο το βράδυ. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι φορ πλάτης για να γράφει τίτλους στα βιογραφικά των άλλων ομάδων. Είναι εκείνος που όταν η ομάδα χάνει ψυχικά, αυτός βρίσκεται στη θέση εκείνη που κανείς άλλος δεν θέλει να πλησιάσει - όχι επειδή ψάχνει γκολ, αλλά επειδή ψάχνει θέση. Κι εμείς εδώ τώρα σβήνουμε ανθρώπους επειδή στις αγγλικές πτέρνες (που άλλες φορές φαίνονται τόσο μακριές όσο η διαδρομή Ρόδος-Αθήνα) κάποιοι φώναξαν ότι δεν είχε γκολ; Ρε φίλοι μου, αφήστε τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς δεν είμαστε εδώ για να ψάχνουμε αριθμούς που αρχίζουν από εκατόν είκοσι σέντρες-από-μία-πλευρά. Είμαστε εδώ για να θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές που ένας σέντερ αμυντικός άλλαξε όλον τον αγώνα χωρίς να καταγράψει τίποτα στις στήλες. Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ στο Στάδιο των Εκτελέσεων όταν αυτός έδωσε αυτήν την σέντρα στον Μπενζεμά που αργότερα έγινε γκολ... εκείνη η σέντρα ήταν σαν αυτά τα παλιά τραγούδια του Κωνσταντακόπουλου που όταν τελειώνουνε ξέρεις ότι κάτι σημαντικό συνέβη, αλλά δεν το έχεις καταγράψει ακόμα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι δέκα σέντρες είναι λίγα, ρωτήστε του τι έκανε εκείνος στις δικές του προσπάθειες εκείνη την ημέρα. Και τέλος πάντων, αυτά τα τραγούδια... Ξέχασέ τα! Τα τραγούδια γράφονται όταν η ομάδα κερδίζει επειδή κάτι μεγάλος συμβαίνει εκεί στο γήπεδο - όχι επειδή κάποιος έκανε μία σέντρα στις προπονήσεις. Αυτό είναι σαν να λέμε ότι ο καθένας μπορεί να γίνει τραγουδιστής επειδή έκανε μία επιτυχία στο karaoke. Ο πραγματικός χαρακτήρας βρίσκεται εκεί όπου δεν τον βλέπει κανείς στις στήλες των αριθμών. Πάντως, μία προσωπική μου ιστορία: όταν πήγα πρώτη φορά στην Μαδρίτη πριν δέκα χρόνια, πήγα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου για το πρώτο ντέρμπι εκείνης της χρονιάς. Εκείνος εκεί ήταν που έκανε αυτήν την σέντρα πριν το γκολ του Ρονάλντο... εκείνον τον άνθρωπο δεν τον θυμάται κανείς τώρα επειδή έκανε μόνο μία σέντρα εκείνο το βράδυ, αλλά εγώ ακόμα νιώθω εκείνη την εικόνα του τρόπου που σηκώθηκε εκείνος πάνω στον αντίπαλο αμυντικό σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος γύρω του. Αυτά εδώ δεν είναι βιογραφικά... αυτά είναι γεγονότα.

Ρε αυτοί οι μάνατζερ πού είναι αλήθεια τώρα; Να αγοράσουν φόρ σκόρερ σαν τσέπες τσούχτρες και στη συνέχεια να μουρμουρίζουν ότι χρειάζονται "χαρακτήρα" γιατί κάποιος έκανε δέκα σέντρες στις αρχές της προπόνησης; Τους βλέπω εμένα αυτούς τους τύπους που ψάχνουνε τον επόμενο Φέλιξ τον γκόλ που θα γράψει τίτλους χωρίς να ξέρουν καν τι σημαίνει να στέκεσαι σαν πέτρα εκεί που όλοι άλλοι τρέχουν σαν χαμένοι. Μα βρε παιδιά, τι λές τώρα; Μιλάμε για έναν άνθρωπο που στην Μάλαγα έκανε γκολ όταν χρειάστηκε — όχι επειδή έπρεπε να το γράψει στο βιογραφικό του, αλλά επειδή έτσι έπρεπε η ομάδα να κερδίσει. Και τώρα; Τώρα μιλάνε για σέντρες σαν αυτές να είναι η ίδια ιστορία με το "δεν με πιάνει ο καναπές μου, γκρινιάζω επειδή έκανα τρεις προσπάθειες και έβγαλα μόνο ένα βήμα προς τα εμπρός". Και το θέμα με τα τραγούδια; Μα τι τραγουδήματα λέμε εμείς εδώ; Ρε, όταν η ομάδα νικάει επειδή ένας σέντερ αμυντικός άνοιξε τον αγώνα σαν βιβλίο που ξεφυλλίζεις γρήγορα, τότε βγάζουν τραγούδια — όχι επειδή κάποιος έκανε μία σέντρα στις αρχές της προπόνησης επειδή κάποιος ανέφερε τον αριθμό δέκα σαν κάτι σπουδαίο. Αυτή η ομάδα δεν υπήρξε ποτέ επειδή αγόρασε φορ που έκαναν γκολ στις προσομοιώσεις. Υπήρξε επειδή είχε ανθρώπους εκεί που έκαναν τη δουλειά τους εκεί που δεν την έκανε κανείς άλλος — κι εγώ εδώ βλέπω να σβήνουν έναν τέτοιο άνθρωπο επειδή στις αγγλικές πτέρνες βγήκαν μερικές σέντρες σαν αυτές; Ρε αυτό δεν είναι κριτική — είναι γκροτέσκο. Κι όμως βλέπω τους τύπους να γράφουν βιογραφικά σαν να ψάχνουνε την επόμενη διατριβή για το master τους στο πανεπιστήμιο, ενώ εμείς εδώ θυμόμαστε εκείνο το βράδυ στο Στάδιο των Εκτελέσεων όταν ένας άνθρωπος έκανε κάτι τόσο απλό όσο να σηκώσει την μπάλα εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε — και κανείς δε θυμάται πόσες σέντρες έκανε εκείνο το βράδυ, επειδή εκείνη η μία άλλαξε την ιστορία. Αφήστε αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους. Ο χαρακτήρας δεν γραφόταν ποτέ στις στήλες των αριθμών — γραφόταν πάντα εκεί που κανείς δε κοιτούσε. 😂🤡

Ρε γαμώτο, τι γίνεται εδώ; Δέκα σέντρες στις αρχές της προπόνησης και ξεσηκώθηκε ο κόσμος σαν να του είπε κανείς ότι ο Μαρσέλο άλλαξε ομάδα χωρίς να του πει κανείς λέξη; Μα καλά, αυτοί οι μάνατζερ ξύπνησαν σήμερα πρωί μ’ αυτήν την ιδέα στο κεφάλι ή τι; Ο Αλφόνσο Ντοβλάς δεν είναι φορ πλάτης που μπορείς να τον βάλεις στον πάγκο όταν βαρεθείς την εμφάνισή του στις ασίστ των προπονήσεων. Είναι εκείνος που έκανε την διαφορά στη Μάλαγα όταν οι υπόλοιποι έψαχναν τον επόμενο Σταϊτς — εκείνο το γκολ στο ντέρμπι που άλλαξε η φωνή στο ράδιο δεν ήταν επειδή είχε έναν αέρα από τριπλά κατοπινά, αλλά επειδή ήξερε πού να σηκώσει την μπάλα όταν οι αντίπαλοι είχαν χάσει κάθε σχέδιο. Και τώρα βγάζουμε εκτός επειδή στις αγγλικές πτέρνες κάποιος έκανε δέκα σέντρες σαν αυτές; Μα καλά, τι άλλο περιμένατε να κάνει εκείνος; Να μετατρέψει τις σέντρες του σε γκολ στις προπονήσεις επειδή έτσι έγραφε το βιογραφικό; Οι μάνατζερ αυτοί ψάχνουνε φορ πλάτης επειδή είναι πιο εύκολο ν’ ανακοινώσεις ένα γκολ παρά να περιμένεις την στιγμή που ο χώρος ανοίγει σαν βιβλίο που ξεφυλλίζεις γρήγορα. Αυτή η ομάδα έκανε ιστορία επειδή είχε ανθρώπους εκεί που έκαναν τη δουλειά τους εκεί όπου κανείς άλλος δε μπορούσε — όχι επειδή κάποιος είχε δέκα σέντρες στις αρχές της προπόνησης. Ο χαρακτήρας δεν γραφόταν ποτέ στις στήλες των αριθμών, γράφονταν πάντα στις στιγμές που κανείς δε φαινόταν.