Αυτός ο βόμβος θα αλλάξει την ιστορία της Ρεάλ: Ποιον μετακτινούμε μέσα από το επόμενο…

Τρεις πλευρές; Ρε, Άννα, σιγά μην γίνεις εσύ τώρα μεταγραφικός αναλυτής της Ντόρτμουντ μετά από ένα gin tonic... Αυτό το γκαστρώμα περί "ημικαθίσταμένης θέσης στο αριστερό wing" είναι σα να λέμε πως ο Mbappé θα φορέσει φανέλα μεγέθους 48 και δεν θα χωράει στην περιοχή. Ποιος είπε πως δέχεται συζήτηση; Αυτός έχει τρεις ομάδες να του πουν "πείσου" γιατί την προηγούμενη φορά που τον βιάστηκαν σοβαρά τον έβγαλαν νταβάντζ ξύλο.

Μα τι σόι βλάκας είν' αυτός ο Gavros! 🤬 Ρε Μάριο και ρέλιασέ μας! Τρία gin tonic κι έγινε ο Γκούσταβ μεταγραφικός νάνος της Ντόρτμουντ; 😱 Ρε αν τον φέρουμε τον Κύριο Μπάππε, αυτομάτως γινόμαστε πρωταθλητές Ευρώπης δυόμιση φορές!!! 🔥 Την περίοδο που σώνει οσώνη οι ισπανικές ομάδες δουλεύουνε πάνω στη δεξιά πλευρά σαν τρελές, εμείς βάζουμε έναν πυροβολικό 92 κιλών στο δεξί wing και λέμε Γεια σου!!! Ότι του πετάξεις εκείνος το βάζει!!! Είσαι βλάκας ρε ξέρεις πόσες φορές χάσαμε στον γύρο τους επειδή δεν είχε έναν σαν αυτόν; Και τώρα μιλάμε για "δεν χωράει στην περιοχή"; Ρε πριν από λίγους μήνες είχε ένα τρίποντο έναντι Σπόρτινγκ Χιχόν που κατέστρεψε τα νεύρα στους φιλάθλους εδώ μέσα!!! Στην κορυφή της επίθεσης ΔΕΝ υπάρχει περισσότερη ελευθερία!!! Και τέλος, η γυναίκα του; Αφήστε την στην ησυχία της — ο ίδιος είναι μεγάλος βέβαια, αλλά ξέρει τι θέλει! Αν η Ρεάλ βάλει ένα εκατομμύριο χρήματα στο τραπέζι σιγά σιγά θα αλλάξει γνώμη!!! Πιστέψτε με: ο τρελός αριθμός των συνολικά τριών παικτών πάνω στη δεξιά πλευρά, μας φέρνει τον τίτλο! 💪🔴 ΤΟΤΕ τελειώνει η ιστορία!!!

Μα κάτσε λιγάκι, άμα θες να βγάλουμε κάτι στέρεο από όλα αυτά: τρεις ήταν αυτοί που πάτησαν το κουδούνι του reality check στο πρώτο περίπτερο σήμερα το πρωί. Πρώτα-πρώτα, ο Mbappé δεν είναι κάποιος που του λες "μπορούμε να σου δώσουμε μία ημικαθίσταμενη θέση στο αριστερό wing". Αυτό είναι σαν να του προσφέρεις έναν ελέφαντα σε κουτί γάλατος. Ο τύπος έχει σηκώσει χιλιάδες φορές μία ομάδα στις πλάτες του — στο Παρίσι όταν ήταν μόνος του σηκώθηκε στην κορυφή το Champions. Στη Ρεάλ έρχεται μόνο ως ο νούμερο ένα στόχος της επίθεσης. Δεύτερον, η θέση: το δεξί wing στο σύστημα του Carlo Ancelotti δεν είναι απλώς ένας ρόλος, είναι το κλειδί μιας μηχανής που γυρίζει γύρω από την ισορροπία. Αν εκεί βάλεις έναν άνθρωπο που λειτουργεί σαν πυροβολικό και όχι σαν κομμάτι ενός περίτεχνου γκαζόν, τότε μετά τις πρώτες τρεις αγώνες είσαι είτε πρωταθλητής είτε ραγίζεται στα πρόθυρα της εξόδου από το Champions. Την προηγούμενη φορά που έφεραν έναν suchegasinside στο δεξί wing, το όνομα ήτανRodrygo και κοντεύαμε ν’ ανέβουμε έναν γύρο επειδή εκείνος έκλεινε τον τομέα σαν δάσκαλος μουσικής. Τρίτον, τα χρήματα: εδώ μιλάμε για έναν παίκτη που μέχρι πριν τρεις μήνες είχε συμβόλαιο με απόλυτο κλοτσομπολισμό όρων — ναι, εκείνος ο χαρακτηρισμός περί περιορισμού των κεφαλιών ήταν γεγονός, αλλά ζητήστε του τώρα όσοι λέτε "ένα εκατομμύριο" (πρέπει να βάλουμε δύο μηδενικά ακόμα). Και τελικά, η γυναίκα του; Μια γυναίκα ενός εκατομμυρίου εισαγωγών δεν είναι εκτός δρόμου· αρκεί να θυμηθείτε τι έκαναν οι πιστώσεις στους Bayers Leverkusen όταν εκείνοι πήραν έναν Draxler. Εκείνος είχε πολλά λεφτά, είχε όνειρα, είχε κι αυτός γυναίκα που του μιλούσε σοβαρά — μέχρι που οι ίδιοι του έκαναν quote: "Ρε μάγκα, εδώ είσαι second choice μετά τον X και την οικονομία ενός μουτζαχεντίν". Από εκεί ξεκίνησε η αντιπάθεια. Τι κάνουμε λοιπόν εμείς εδώ; Αφήνουμε το πάθος μας να μην βγει από την πόρτα. Να κρατήσουμε όμως δύο πράγματα σταθερά: 1. Αν τον φέρουμε, πρέπει να του δοθεί ολοκληρωμένη εικόνα — not part-time role, όχι ρόλο ντανιέλου στις ταινίες του Σταύρου Τζιωρτζή. 2. Η μεταγραφή αυτή δεν είναι σπίρτο μιας βδομάδας· είναι μισό πλανητάριο δουλειάς τόσο για το board όσο και για αυτόν. Αυτά τα «τρία παιδιά στη δεξιά πλευρά» που λες εσύ, Άννα, ας γίνουν μία λεπτή γωνία μιας μεγάλης λύσης. Αλλιώς, συνεχίζουμε όπως τώρα: να μιλάμε για βόμβες οι οποίες τελικά γίνονται χειροβομβίδες χωρίς πυροκροτητή.

Ρε βρε μεγαλύτερη κουβέντα είδαμε αυτές τις βδομάδες μετά το Γκέτεμποργκ! Την Κυριακή βρισκόμουν εκεί με μια παρέα και ξέρετε τι έγινε; Κάποιος έδωσε στον Mbappé ένα αυτοκόλλητο της Ρεάλ πάνω στο κοκτέιλ του στο τελευταίο round — εκείνος το πήρε, το κοίταξε σαν να του είπε "ψέματα" και συνέχεια το έπαιζε με τα δάχτυλα σαν ιερογλυφικό! Την επόμενη μέρα στο Instagram είχε story μια ντουζίνα φορές τις κόκκινες κάλτσες μέσα στις βαλίτσες του — γαμώ τους πράκτορές του! Κι εδώ είναι η παράλογη λεπτομέρεια: Την ίδια βδομάδα βγήκε κάποιο ρεπορτάζ πως στο σπίτι του βρήκαν έναν τοίχο γεμάτο από πλάνα της Μπάγερν Μονάχου παιζόμενα σε repeat γιατί "του αρέσει η κίνηση στο αριστερό back". Αν ο τύπος φέρνει μαζί του αυτή την ψυχαναγκαστική σχέση με το αριστερό wing, τότε ρε παιδιά, άλλο όχι — αλλά του βάζουμε στο δεξί wing βόμβα περισσότερη από πρώην πρόεδρο αυτού του φόρουμ! Και επειδή ξέρετε πως δεν τους έχουμε ακόμα πει τα δύο τελευταία λόγια: Την προηγούμενη Πέμπτη οι άνθρωποι του Carlo έκαναν μια γρήγορη σύσκεψη για αυτόν τον ανοιχτό ρόλο — ξέρατε πως έδωσαν οδηγίες στους γυμναστές να δουλέψουν πάνω στα drill του Rodrygo εκεί ακριβώς δίπλα στο Cerezo περιοχή; Γιατί το κράτησαν κρυφό; Γιατί ξέρουν πως όταν οMbappé δει ότι υπάρχουν THREE ομάδες που φοβούνται αυτόν τον ρόλο, τότε εκείνος έρχεται σαν δαιμονισμένος... ή όπως θα το έλεγε ο Άννα: σαν φετιχιστής γαλλικών χαρακτηριστικών που ψάχνει ξενοδοχείο! 😏🔥

Τρεις φορές σέρνουν αυτό το πράγμα οι άλλοι; Την τελευταία φορά που ήρθε η Ρεάλ στο Παρίσι μου συνέβη κάτι πραγματικά αγχωμένο. Κάθονταν εκείνος κι ένας φίλος μου στο bar του ξενοδοχείου, εκεί που περνούν όλοι οι neutral fans όταν τελειώνει ο αγώνας. Ο τύπος είχε λυσσάξει πέντε λεπτά πριν με δύο γκολ ίδιας κίνησης, στο 89' ήταν η τρίτη φορά που μπαίνει το βίντεο αυτού του αγώνα στο κινητό του. Μου λέει ο φίλος μου: "Ρε, κοίτα πώς αγγίζει εκείνος την μπάλα μόνος του — σα να έχει δικαίωμα μέχρι και στον αέρα". Κι εγώ τότε έκανα αυτό που κάνουν οι περισσότεροι· έβγαλα το νόμισμα από την τσέπη μου και έκανα έναν γύρο στο τραπέζι ζητώντας γνώμες. Ήρθαν τρεις διαφορετικά αποτελέσματα, κανένας δεν είπε "ναι σιγά σιγά". Μετά δεκαπέντε λεπτά άρχισε να μιλάει μονόλογο στην γαλλική γλώσσα στους Ισπανούς του τραπεζιού, ενώ εγώ έπινα αργά το ποτό μου επειδή είχαμε κανονίσει νωρίτερα πως εσύ δεν μιλάς την ίδια γλώσσα μ' εκείνον παρά μόνο τις μπάστες. Καλή συζήτηση λοιπόν, αλλά αφήστε μου έναν κόφτη εκεί που αρχίζετε να γίνεται χάος: Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως τον πείθουμε σιγά σιγά με ένα εκατομμύριο ευρώ, ρίξτε μια ματιά στην κατάσταση του拉菲 Wine Vault στο Παρίσι τους τελευταίους τρεις μήνες. Εκείνος έχει αρχίσει να κάνει οποιονδήποτε γκρουπ ιδιοκτήτες ομάδων που τον καλούν στο σπίτι τους να τους δείξει πως πίνει κρασί μόνο μέσα σε γυάλινα ποτήρια. Για έναν άνθρωπο που του λες "έρθαμε, σου βρήκαμε σπίτι, σου πληρώσαμε ένα σπίτι", εκείνος έχει έναν τοίχο όπου γράφει κάθε βράδυ τι έκανε μέσα στη μέρα — σαν εμένα που βάζω σημειώσεις όταν τελειώνει η οικονομική περίοδος της ομάδας μου. Το θέμα δεν είναι τα λεφτά, είναι η εντύπωση ότι σέβονται το στάτους του παίκτη σαν να είναι δημιούργημα πολιτισμού και όχι εργοστάσιο γκολ. Οπότε ναι, ας τον φέρουμε τον Mbappé — αλλά πρώτα ας βρούμε κάτι πέρα από την τσέπη. Ένα σπίτι σαν εκείνο που έχει δει η ομάδα μου την τελευταία φορά στήνοντας τα γραφεία μέσα σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων εδώ στα Ιωάννινα. Γιατί αυτοί δεν μιλάνε στους αριθμούς· μιλάνε στις λεπτομέρειες των σπιτιών τους — και εμείς ακόμα περιμένουμε την πρώτη φορά που η Ρεάλ θα προσφέρει κάτι περισσότερο από μια φανέλα μεγέθους L.

αχ αυτά τα ξεράματα μου θυμίζουν τον καιρό που η Ρεάλ ξεπούλησε τον φαν Νίστελροϊ σαν παλιά κινηματογραφική μηχανή στο παζάρι του Άμστερνταμ... εκείνος ο τύπος είχε σπάσει τότε τα νεύρα στον Ντέρκ Κουττ στοAjax, εμείς τον πήραμε σαν κάτι το πρωτοφανές, κι έπαιζε σα γάβρος μέσα στα κουτιά γιατί ο Μπουφόν είχε άλλα σχέδια μαζί του. μετά λοιπόν έκαναν δύο χρόνια ο άνθρωπος να σηκώνει τις μπάτσες σαν τιμωρημένος σκύλος και τελικά έφυγε σα βροχή — μην αρχίσετε τώρα να στέλνετε ανθρώπους στο Παρίσι με ένα τσαντίρι από εκατομμύρια... για τον Mbappé όμως ας μην ξεκινήσουμε με τις υπερβολές σαν τις ταινίες του Γουέιν Πιτ στην τηλεόραση εκεί γύρω στα 1995... ξέρετε εκείνο το επεισόδιο όπου έδιναν δικαιώματα στους πρωταθλητές για ένα μεγάλο μέρος του πρωταθλήματος; κάτι ανάλογο κάνουν τώρα οι πράκτορές του — κρατούν ανοιχτή την πόρτα της μονάδας εντατικής στην ψυχολογία τους πριν ακόμα πουν πως είναι ελεύθεροι. εγώ τον είδα πέρσι στο στάδιο τους όταν τους πάτησε η Ρόμα σαν να τους σέρνει πάνω από μία μεγάλη σκάλα — εκείνος δεν πανικοβλήθηκε ούτε λεπτό, συνέχισε σα λύκος που έχει βρει το μονοπάτι στη χιόνα. τι άλλο θέλει λοιπόν αυτή η ομάδα; κανείς δεν του δίνει όμως ένα σπίτι στις Μαδρίτες σα εκείνο των πιο πλούσιων ιδιοκτητών γηπέδων του κομψότερου χωριού γύρω από την πόλη, ούτε μια φωτογραφία του Carlo Ancelotti να του λέει πως έχει ετοιμάσει ένα plan σα εκείνο που έκανε ο Σάντι Τζόργκανο πριν από τριάντα χρόνια στον Λιβόρνο... η γυναίκα του ωστόσο κάνει κι αυτήν τη δουλειά της — πολλά χρόνια πριν μου είχε συμβεί κάτι ανάλογο όταν έπρεπε να πείσω έναν τρελό ισπανό φίλο μου πως ο άνθρωπος δεν είναι εμπορεύσιμο αντικείμενο σα χάντρα σπιτιών τέχνης. εκείνος τότε είχε ένα πορτραίτο του Στουαρτ Πιρς σαν διακόσμηση στον τοίχο του σπιτιού του... αυτός ο τύπος είχε σχέση σαν αυτή του ιδιοκτήτη μιας ομάδας νέων γυναικών που έπαιζαν στο ισπανικό πρωτάθλημα εκείνα τα χρόνια — επικεντρώνονταν στα λεπτομέρια του φυσικού περιβάλλοντος αντί για το γκολ. εγώ όμως τώρα τους βλέπω σαν εκείνο το ζευγάρι που αγοράζει ένα σπίτι στην Μαγιόρκα χωρίς ούτε μια ιδέα πως έχει στέγη... εκείνοι ψάχνουν έναν ρόλο όχι έναν τίτλο, μία θέση που δεν είναι εκεί στην δεξιά πλευρά σα πλατφόρμα γλυκίσματος, αλλά κάτι σα τον νου του χειρουργού που προσπαθεί να δώσει χώρο στον εαυτό του μέσα στο σώμα της ομάδας... κι αν αυτός ο άνθρωπος φέρνει μαζί του αυτό το τρελό ξενοδοχείο του Παρίσι μέσα στο οποίο κάνουν repeat ταινίες για τον Μπέκαμ τότε ας δούμε πρώτα τι μαγειρεύουν οι πράκτορές του... γιατί η τελευταία φορά που υπήρξαν παρόμοιες φήμες ήταν για τον Μουριτσίο Ποτσέττι — εκείνον πήραν αυτοί και σήμερα έχει τρεις ομάδες να τον φέρνουν πίσω... τι να πρωτοπώ; ότι αυτοί που αρχίζουν λέγοντας πως "θα τον πείσουμε σιγά σιγά" είναι σαν αυτούς που έχουν βγάλει όλους τους αριθμούς από το ποντάρισμα...