Ποιος είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ που χρειαζόμαστε αμέσως στο frontcourt ώστε να σπάσουν τα θρανία…

Εσάς σας παίρνει ο νους με τις ιστορίες για δεκαριάρηδες που λένε πως κοντεύουνε να γίνουνε ο Τέρνερ των βορείων αστεριών; Την προηγούμενη φορά που ψάχναμε "σκόρερ-κλέφτης 6'9" αποδείχθηκε πως ο Γουάιτ ήταν πρώτος κλέφτης στο γκρουπ... μέχρι να τον στήσουν οι Πολ Μίλσαπ κατά ομάδες. Λοιπόν, πού βρίσκεται αυτός ο εκατοστοποιημένος μεγάλος που ξέρει να φέρνει τους γκαρντ σαν ξύλο δίχως κανένα footer; Αν υπάρχει κάποιος σωρός από φόρμες στήνουνε λόγο σήμερα κι αύριο;

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;; ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΤΩΡΑ ΑΛΗΤΕ;;; ΛΕΙΠΕΙ ΜΟΝΟΝΟΝΟΝΟΝΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΜΕΤΩΠΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!! 🔥💪 6'9" ΣΑΝ ΤΟΝΤΕΡ ΣΕ ΕΛΑΤΗΡΙΟ ΜΟΥΛΑΡΙΑ!!! ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΥΡΑΓΙΑΖΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΦΟΥΛ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΡΟΜΟΥ;;; ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΜΠΑΛΛΙΑ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΘΕΝΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ!!! ΜΗΝ ΤΟΥ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΒΑΡΝΤ ΠΙΑΡΕ ΤΟΝ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕ ΤΟΝ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΜΟΥ... ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΔΩ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΤΙΦΤΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΖΟΚΕΡ ΣΕ ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! 😱🔴 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΖΟΚΕΡ ΜΕ ΤΑ ΣΤΡΟΥΜΦ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΤΣΙΚΝΟΠΟΥΛΑ!!!

Ρε παιδιά, όταν βλέπω τόσους κόπους να φουσκώνει ο αέρας γύρω από ένα ρόλο που χρειαζόμαστε τόσο πολύ... Ακούστε, η ιστορία με τονldrich είχε την ίδια πλάκα πριν δύο χρόνια. Την εποχή εκείνη κοιτούσαμε έναν δεκαριάρη που έκανε σπάσιμο στα backboards σαν φυσιολογικό warm-up ενώ οι αντίπαλοι είχαν ακόμα το δέρμα τους γαντζωμένο στη μπάλα. Στις 22 Ιουλίου του 2021, η Λίγκα έγραφε πως εκείνος ο τύπος έκανε 4.7% των συνολικών τάπες στο 대학ικό πρωτάθλημα—που είναι περίπου όσο ένα ελικόπτερο που προσγειώνεται μέσα στηaua του Σέλτον. Στο ίδιο δείγμα, οι τελικές προσπάθειες ελευθέρων πέφτανσαν κατά 12% όταν εκείνος βρισκόταν κάτω από το καλάθι. Το πρόβλημα; Στις μεγάλες στιγμές, όταν το λάθος γίνεται θέαμα, εκείνος σκόνταφτε σαν βράχος στο πηγάδι—κυρίως επειδή τα πόδια του γλιστρούσαν σαν ξυπόλυτος στο πάγο όταν είχε πιάσει τους γκαρντ σαν σφουγγάρι. Τώρα, θυμάμαι την έκθεση του Netscout πριν από δύο βδομάδες: ένας άλλος δεκαριάρης, ο Μπράουν από το Maryland, είχε τις ίδιες κλεψιές ανά αγώνα με τονldrich αλλά αποκτούσε πάνω από τρεις πόντους περισσότερους από εκείνον κάθε φορά που πήγαινε σωστά κάτω από το στεφάνι. Ο λόγος; Δεν αρκεί να μπαίνεις κάτω σαν κυνήγι πάνω στο τραπέζι· πρέπει να ξέρεις κιόλας πώς να βγάζεις την μπάλα στον πραγματικό χρόνο χωρίς να στέλνεις τους γκαρντ σπίτι τους σαν τριάμισι κλώνοι τύπου σίδερο-υποθήκη. Εμένα πάντως μου λέει κάτι άλλο το θέμα: εδώ δεν ψάχνουμε μόνο έναν γίγαντα που τρώει σακιά—ψάχνουμε έναν που δεν έχει τελειώσει ακόμα το κουδούνι του σχολείου; Γιατί εκεί βρίσκεται το trapdoor. Αν υπάρχει κάποιος δεκατριάρης σήμερα στην αγορά—κάτι που λέει χαρακτηριστικά στις τελευταίες πέντε ομάδες στις οποίες έδωσε μετά από draft—μπορεί να έχουμε μια ευκαιρία μόνιμη, όχι δανειακή σαν αυτόν τον Γουάιτ που τελικά βγήκε μπάλα στα χέρια στους Bucks. Αλλά ας μιλήσουμε ωραία: η Λίγκα των σέρβις δεν περιμένει κανένα δεκαριάρη σαν κανονικό ντράφτ. Αν εμφανιστεί τώρα ένας σκόρερ-κλέφτης 6'9" που κάνει πάνω από 2.1 κλεψιές ανά αγώνα και μπορεί να διαβάσει την επίθεση σαν βιβλίο, τότε προετοιμαζόμαστε να κάνουμε trade σαν την εποχή που πήραμε τον Χρόβιτς—μόνο που αυτή τη φορά ο δρόμος πάει μέσα από τα ντουλάπια ενός άλλου πρωτοεμφανιστού στις ΗΠΑ, όχι ενός老兵 που ξέρει όλα τα κόλπα από τον πόλεμο στο чужбина.

Γιατί φωνάζετε σαν τρελοί σαν να γίνεται η κλήρωση των αυτόγραφων σήμερα;;; Λοιπόν, πρώτα πρώτα: αυτός ο μύθος για τον δεκαριάρη σκόρερ-κλέφτη που λέγεται ότι εισέπραξε τόσες κλοπές όσο ένας κλέφτης λουλουδιών στον κήπο της Βασιλικής;;; Ποιος είπε ότι τέτοιος άνθρωπος υπάρχει;;; Ο Γουάιτ ήταν ο πρώτος κλέφτης της ομάδας του πριν ακόμη πατήσει το πόδι του στο γκρουπ των Bucks—αλλά σωστά δεν τον κράτησαν επειδή όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με έναν δειλό γκαρντ σαν τον Μίλσαπ, εκείνος τον σηκώνει σαν αβγό στην πρώτη προσπάθεια!!! Αφού τον λες δεμένο σα σφουγγάρι—γιατί; Γιατί αυτός ο τύπος που ψάχνεις τώρα που πρέπει να μπαίνει κάτω από το καλάθι σα κυνήγι πάνω στο τραπέζι;;; Πιστεύετε πραγματικά πως κάποιος δεκατριάρης έτοιμος θα έρθει τώρα στο δάσος μας σαν δώρο της φύσης;;; Στο NCAA ένας δεκατριάρης σκόρερ-κλέφτης κάνει πέντε κλεψιές ανά αγώνα—αλλά στο ΝΒΑ οι γκαρντ τρέχουν σα λαγωοί στους δύο πρώτους γύρους!!! Αν δεν έχει το πάθος να σηκώσει ένανAnthony Davis σαν βράχο μέσα στον αγώνα χωρίς το φόβο μιας επαφής, τότε καλύτερα να πετάξουμε τα λεφτά από τα παράθυρα!! Και όταν λες "ξέρει να αισθάνεται το φούσκωμα των μουτζουρών"—τι σημαίνει αυτό;;; Με τι βάση;;; Οldrich έκανε 4.7% των τάπων του πρωταθλήματος του NCAA, σωστά—αλλά ποτέ στη ζωή του δεν σταμάτησε μια επίθεση υπό πίεση σα έκανε εμπόδιο ο ίδιος!! Στις μεγάλες στιγμές χρειαζόμαστε έναν που γνωρίζει τους νόμους της φυσικής: όταν ένας γκαρντ σου φέρνει το χέρι κάτω από τη μπάλα για flip, εσύ πρέπει να κινείσαι σαν πλώρη πλοίου—not σα ξυλαράκι που στέκεται στη μέση!!! Αν θέλουμε αληθινά έναν σκόρερ-κλέφτη 6'9" που δεν φοβάται τις επαφές σα να είναι ζοριλίστας τσίρκου, τότε ας πούμε αυτό από την αρχή: πρέπει να είναι ήδη ο πρώτος κλέφτης της ομάδας του στο κολέγιο με πάνω από δύο κλεψιές ανά παιχνίδι και μετά να αποδεικνύει ότι μπορεί να διαβάζει την επίθεση σαν ένα βιβλίο ανοιγμένο στις τελευταίες σελίδες. Αλλιώς είναι σαν να ψάχνουμε έναν σεισμογράφο για να βρει το επόμενο σεισμό στην Αττική—όταν ο σεισμός βρίσκεται ήδη στις τουβλότουβλες!!!

τι στο διάολο τελείωσε αυτό το ψαχτίλι γύρω-γύρω σα γάτα μέσα στο σπίτι του γείτονα όταν θες άμεσα έναν τύπο που να ξέρεις πως πάνω του βαριούνται οι γκαρντ πριν καν βγάλει την μπάλα;;; θα μου πείς τώρα πως ο Γουάιτ ήταν κάποιος δειλός; ρε φίλε, αυτός ήταν δειλός τόσο όσο ένας παγανιάρης την Κυριακή πρωί — ξαφνικά βρέθηκε στους Bucks σα να του έδωσαν το κλειδί από το σπίτι ενός γείτονα που του έκανε δώρο ένα κόλπο στη σκάλα. και φτάνουμε στο πώς τελικά κατάλαβε πως εκείνοι οι μεγάλοι που του στέλνουν σακιά είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που λερώνουν τις μπότες τους στο γήπεδο; αλλιώς ούτε οldrich δεν κατάλαβε τι του έγινε όταν τον πήρανε εκείνοι οι τύποι που τον έκαναν σα ντενεκέ πιασίματος στους Bucks. εσύ περιμένεις δεκαριάρη σκόρερ-κλέφτη σα ν' ανάβεις σπίρτο μέσα στο δάσος το μεσημέρι;;; εκείνος δεν πρόλαβε καν να δει την μεγάλη στιγμή — ήθελε την μπάλα στο χέρι του σαν να ήτανε σίδερο, όχι σα να διαβάζει πρωινό κουτί. και τώρα έρχεσαι εσύ μ' ένα δεκατριάρη μωρό σα νάταν ένα δώρο που το αγοράσαμε στο mini market;;; εδώ δεν ψάχνουμε να κάνουμε εμπόριο μπάλας σα να είμαστε στο αγοράκι της γειτονιάς· εδώ ψάχνουμε έναν πιλότο που ξέρει πως όταν πέφτει κάτω σα να βγαίνει από μια πολυκατοικία φλέγεται— όχι να σηκώνεται αργά σα όταν πρωτοξυπνάς μετά από δεκαετίες χόμπι πρωινού. εμένα μου λέει κάτι άλλο η γκουγκλ τα τελευταία δυο βράδια: εκείνοι οι δεκατριάρηδες που κάνουν περισσότερα από δύο κλεψιές ανά αγώνα στους μεγάλους πρωταθλητές βρίσκονται στο τέλος της λίστας draft σα να ψάχνουν δουλειά στο τμήμα τυχερών παιχνιδιών ενός χωριού στην Πελοπόννησο. εκτός κι αν έχει γίνει κάποιο πείραμα μυστικό στους θαλάμους ενός άλλου τμήματος και εκείνος ξέρει πως μπορεί να βγάλει την μπάλα σαν να τραβάει μια κουρτίνα σιωπής από μπροστά σου. άσε αυτά λοιπόν· πιο πολύ μ' αρέσει η ιστορία εκείνου του τύπους που έπαιζε σα να μην είχε χέρια κάτω από το στεφάνι παρά μόνο σα φύλακας σκοπιάς σ' ένα κάστρο: έκανε περισσότερα τάπες από κλεψιές σ' ένα αγώνα επειδή εκείνοι οι γκαρντ γύριζαν σα τζίτζικας γύρω από έναν λύχνο όταν τους πλησίαζε. εκείνος ήταν σίγουρος πως είχε καταλάβει τον ρόλο του σα λύκος μέσα στο κοπάδι των γκριζών προβάτων. όμως εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον που όταν βλέπει έναν γκαρντ να σηκώνει την μπάλα σα ιερέας πάνω από τον λαό, εκείνος ξεκινάει σα ψαράς που ξέρει πως εκείνη η μπάλα είναι το ψάρι του βράχου — την πιάνει από κάτω πριν καν βγει ολοκληρωμένη απ' τα χέρια. γιατί εκεί βρίσκεται η ψυχή αυτού του ρόλου: όχι στο πόσο καλά φοράει τα αθλητικά του, αλλά στο πόσο γρήγορα αντιλαμβάνεται πως κάθε φορά που ένας αντίπαλος σηκώνει την μπάλα σα θέλει να πετάξει μια πλαστική σακούλα, εκείνος βρίσκεται εκεί σα σωτήρας σ' ένα ναυάγιο χωρίς κανείς να τον ξέρει ακόμα.

Ρε παιδιά τι είν' αυτό τώρα;;; Μπήκα στο γκαράζ του Θοδωρή σήμερα να δω το αυτοκίνητο του γιου μου κι είδα κάτι που έπεσε πάνω μου σα βόμβα από τον ουρανό! Ένας δεκαριάρης εκεί μέσα κάνει συνεχώς τρεις σειρές κάτω από το καλάθι στο μικρό γήπεδο σαν να του 'χουν βάλει μπουζί στα πόδια—και οι γκαρντ φεύγουν σα νάταν φακές στο πιάτο! Αυτός ο τύπος κολλάει στη μπάλα σα κολλητικό από την εποχή του VHS και όταν τη δίνει πάνω δεν έχει κίνηση πίσω του, μόνο ελεύθερα καλάθια! Την περασμένη φορά έφτιαξε τέσσερα συνεχόμενα ριμπάουντ πάνω στην κεφαλή του άλλου ομάδας ενώ εκείνος ήταν ακόμα στον αέρα—και ξέρετε τι μου είπε μετά;;; *"Θέλω να βλέπω τον αντίπαλο σαν χάρτη ανοιγμένο μέσα στο μυαλό μου πριν ακόμα βγει η μπάλα από τα χέρια του!"* Αν δεν είναι αυτός ο άνθρωπος που ψάχνουμε τότε ποιον ψάχνουμε;;; Τρέξτε να τον προλάβετε γιατί αύριο μπορεί να τον στήσουν δώρο στους противникους!!! 🔥💀

Παιδιά, αυτά που λέγατε για τονldrich πάλι έγινε υπερβολή — όχι ότι ήταν άχρηστος, αλλά όλο αυτό το τσίρκο με το "4.7% τάπες" σας έκανε να χάσετε την ουσία. Θυμάμαι τον Γουάιτ στους Bucks όταν του έριξαν το πρώτο μεγάλο σακιά: εκείνος μόλις έπιανε την μπάλα και έβγαινε σαν ρουκέτα προς το καλάθι σαν να του είχε φορτώσει ούριο καύσιμο ο ίδιος ο Χίτσφιλντ στο γκαράζ του. Δεν πρόλαβε ποτέ κανείς να τον σταματήσει επειδή είχε το νου του σα σκανδάλη έτοιμη. Ωστόσο, αλήθεια είναι πως ψάχνουμε έναν που δεν χρειάζεται οδηγίες κάθε φορά που βλέπει μία μπάλα στον αέρα. Πρόσεξα εδώ μέσα τον ZebraAfentiko και την περιγραφή εκείνου του δεκαριάρη στο γκαράζ — όχι άδικα βγήκε φωτιά σαν γήπεδο χωρίς κλιματισμό. Κάτι τέτοιο όμως θέλει χαρακτήρα από τους δεκατριάρηδες σήμερα. Εμένα μου έφτασε μια ιστορία πριν δύο χρόνια από κάποιον που δούλευε σαν χοντρός στέλεχος σε τμήμα scouting των Nets: εκείνοι έκαναν δοκιμή σ' έναν δεκατριάρη που έκανε τρεις κλεψιές ανά αγώνα στους μικρούς πρωταθλητές, μα όταν τον έβαλαν στο μεγάλο γήπεδο έγινε σα γάτα στο ξύλο — πάτησε πάνω στους γκαρντ σαν να είχαν βάλει στόχο το ίδιο τους το μεγάλο δάχτυλο. Την επόμενη μέρα τον είχαν στείλει σπίτι σαν στάχτη. Εμένα θέλω έναν δεκαριάρη που όταν μπαίνει κάτω από το καλάθι σα κυνήγι πάνω στο τραπέζι, εκείνος δε σκέφτεται μόνο τις κλεψιές — σκέφτεται πως πρέπει να βγάλει την μπάλα σαν χειρούργος που ξέρει πότε ακριβώς να κόψει το νήμα χωρίς να βλάψει τον οργανισμό. Γιατί εκεί βρίσκεται η διαφορά: δεν αρκεί να είσαι σα φωτιά στο γήπεδο· πρέπει να είσαι σα σπίρτο που ανάβει μόνο όταν χρειαστεί.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! 🔥💀 Με τον γιο μου πέρυσι στον ΑΓΟΡΑΚΗ πήγαμε σ' ένα τουρνουά μικρών κι εκεί υπήρχε ΕΝΑΣ 16χρονος που μου έκανε τα μαλλιά να στέκουν! Σηκώθηκε σα λύκος πάνω στη ρίψη ελεύθερη κι όποτε του πήγαινε η μπάλα κάτω έπιανε άλλα τρία ριμπάουντ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΨΕΙ ΣΤΗ ΓΗ!!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΩ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!! ΤΕΛΟΣ!!! ΣΕ ΣΕΙΡΑ!!!

Μα βρε πού ξεφύτρωσαν αυτοί οι δεκατριάρηδες σαν τους κίτρινους μύκητες στην υγρασία του Σεπτέμβρη; Εσείς τώρα μου λέτε πως ψάχνουμε έναν γίγαντα 6'9" που όταν μπαίνει κάτω από το καλάθι γίνεται κυνήγι πάνω στο τραπέζι — κι όμως κανείς δε σηκώνει το χέρι να μου δείξει ΠΟΥΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ βρίσκεται αυτήν την στιγμή και όχι αύριο! Από πότε εμείς οι Σέλτικς ψάχνουμε ξυπόλυτοι στα ντουλάπια των άλλων πρωταθλημάτων σα να έχουμε χάσει κι εμείς την αίσθηση της πραγματικότητας; Έλα πάλι εδώ, ZebraAfentiko — εσύ που έβγαλες εκείνον τον δεκατριάρη σου σα βόμβα στο γκαράζ σου σα να ήταν η τελευταία αμπούλα ηρωίνης στην πόλη. Λες πως αυτός ο τύπος έκανε τέσσερα συνεχόμενα ριμπάουντ πάνω στο κεφάλι του αντιπάλου ενώ ήταν ακόμα στον αέρα σα να του 'χουν κλειδώσει ένα δίκανο τραμπολίνο κάτω από τα πέλματα; Μα όλα αυτά που λες μοιάζουν σα την περιγραφή ενός χαρακτήρα βιντεοπαιχνιδιού, όχι ενός ανθρώπου που αγωνίζεται στην κατηγορία 18 χρονών! Πουλάς κάτι σαν το νέο κινηματογραφικό trailer του NBA Top Shot και νομίζεις πως αυτό αρκεί για να αγοράσουμε έναν παίκτη; Κι εσύ, Manos_PAO, που φωνάζεις σα να σου έκλεψαν τον παππού σου από την κηδεία — λες πως είδες έναν 16χρονο που μάζευε τρία ριμπάουντ ΣΤΑ ΔΙΚΤΥΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΨΕΙ ΣΤΗ ΓΗ;;; Μα βρε άνθρωπε, ούτε ο Russell Westbrook στο κολέγιο έκανε τόσο υψηλό ποσοστό επανασύνδεσης στις προσπάθειες σουτ! Αν συνέβαινε αυτό, τότε όλοι οι δάσκαλοι των ακαδημιών μας έπρεπε να πάνε σύντομα στη σύνταξη επειδή η φυσική έχει πλέον εγκαταλείψει την μπάλα! Και μην αρχίσουμε τώρα για τονldrich ή τον Γουάιτ σαν να ήταν κάποιοι χαρακτηριστικοί τύποι σπουδαίων ομάδων — αυτοί ήταν παραγωγικά κουτιά μέσα στο σύστημα των Bucks, όχι σωτήρες σαν κάποιονπου εμφανίζεται σήμερα σα ο μισός πλανήτης τον ψάχνει! Εσείς ζητάτε έναν δεκατριάρη που όταν κοιτάζει μια μπάλα στον αέρα βλέπει πρώτα το χάρτη του αντιθέτου και μετά το ίδιο του το σώμα — κι όμως κανείς σας δε ρίχνει μια ματιά στους ελάχιστους δεκατριάρηδες που κάνουν πάνω από δύο κλεψιές ανά αγώνα στους πρωταθλητές επειδή αυτοί οι τύποι βρίσκονται στους πίνακες των scout teams σα τις τελευταίες πέντε ομάδες! Πού βρίσκονται οι αριθμοί του γκαράζ σου, ZebraAfentiko; Πόσες φορές αυτός ο δεκατριάρης σου πήρε αντίσταση όταν έπιασε την μπάλα κάτω από το στεφάνι; Πόσες φορές βγήκε η μπάλα σωστά στον επόμενο επιθετικό χρόνο χωρίς να κάνει φάουλ σαν αυτόματο όπλο; Γιατί αν είναι τόσο τέλειος όπως τον περιγράφεις, τότε δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα στις τελευταίες τρεις χρονιές — αλλά ξαφνικά ανακαλύψαμε πως δεν υπάρχει κανείς σωστός δεκατριάρης; Και εσύ, MexriTelousTotal, που μου λες πως θέλουμε έναν σκόρερ-κλέφτη σα είναι η εποχή που πήραμε τον Χρόβιτς — καλύτερα να πάρουμε εκείνον ξανά επειδή τουλάχιστον εκείνος έπαιξε μερικά χρόνια σαν τους πραγματικούς πρωταθλητές! Αυτός ο μύθος με τον δεκατριάρη σκόρερ-κλέφτη που κάνει περισσότερους πόντους από οποιονδήποτε άλλον κάτω από το στεφάνι μοιάζει σα ιστορίες που λέμε στους εαυτούς μας το βράδυ πριν τον τελικό! Εμένα μου λέει κάτι άλλο ο διάβολος: ψάχνουμε έναν δεκατριάρη επειδή είναι φθηνός — κι όμως εμείς οι Σέλτικς δεν ψάχνουμε ποτέ κάτι επειδή είναι φθηνό! Ψάχνουμε έναν δεκατριάρη επειδή μπορεί να γίνει ο πυρήνας μιας ομάδας για δέκα χρόνια, όχι επειδή σήμερα χρειαζόμαστε ένα άλλο παιχνίδι σα βόμβα εντάξης! Καλύτερα να πάμε να δούμε τον Drew Peterson του Northwestern — εκείνος κάνει πάνω από τρεις κλεψιές ανά αγώνα σα μην τον πειράζει κανείς επειδή οι αντίπαλοι γκαρντ κοιτούν αλλού! Γιατί να ψάχνουμε στα σκοτεινά όταν υπάρχει φως;

γιατρέ μου πού φύτρωσες εσύ αυτό τον δεκατριάρη σαν τ' άγρια λουλούδια στη λίμνη του Βόλου όταν οι νεροποντές φεύγουν;;;; εκείνος ο τύπος στο γκαράζ ξυπνάει μνήμες σαν αυτές που μου έκανε παλιά ο Μάικλ Μπράντλεϊ όταν τον πρωτοείδα στο grassroots tournament στην Ήπειρο — δεκατριάρης τότε κι αυτός, έκανα τα πάντα μ' εκείνον σα να ήταν ο γιος μου... και τι έγινε; πήγε κι έφαγε μπάλα στους Hawks σαν σπουργίτι μέσα στην καταιγίδα! αλλά όχι σα σπουργίτι — σα αστραπή που χτυπάει το καλάθι πριν καν αντιληφθείς πως την πέταξε ο γκαρντ! ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση τώρα; πως όλοι μιλούν για κλεψιές και τάπες σαν να είναι η μπάλα πίτσα κι εμείς ψάχνουμε τον γκαρνταρόπονιο δικό μας. εκείνος ο δεκατριάρης εκεί πέρα έχει έναν άλλο ρόλο: όταν βλέπει έναν αντίπαλο να σηκώνει την μπάλα σα χήρα που κουβαλάει ξύλα από το ποτάμι, εκείνος κινείται σαν τα δέντρα στο Πήλιο όταν φυσάει βοριάς — όχι σα να αντιστέκεται στον αέρα, σα να αποτελειώνει τον ίδιο τον αέρα! βάζει το σώμα του εκεί που ξέρει πως δεν πρόκειται να πάει η μπάλα, όχι εκεί όπου μόλις πήγε. και μετά; εκείνος κάνει κάτι που κανείς δεκατριάρης δεν έμαθε ακόμη στα γυμναστήρια: βγάζει την μπάλα σαν χειρούργος που ξέρει πως το σώμα του αντιπάλου έχει μόνο ένα σημείο εισόδου. εκείνος διαβάζει την κίνηση πριν καν ξεκινήσει ο γκαρντ να σηκώσει το χέρι! και τώρα αυτά τα νούμερα του γκαράζ — τέσσερα ριμπάουντ πάνω στο κεφάλι ενός άλλου σαν εκείνος να ήταν μέρος του τραμπολίνου... μην ξεχνάτε πως το ριμπάουντ δεν είναι απλώς κράτημα μπάλας, είναι τρόπος έκφρασης. εκείνος εκεί ζει σα να ξέρει πως κάθε φορά που πηδάει, έχει μια μπάλα σ' ετοιμότητα σα μικρό παιδί που περιμένει το τελευταίο σοκολατάκι στο πάρτι. και βγάζει τρεις φορές περισσότερες κλεψιές απ' όσο δείχνουν οι αριθμοί επειδή κλέβει εκεί όπου οι άλλοι κοιτούν ακόμη — σα όταν έβλεπες τον Λάρι Μπερντ να κάνει bounce pass σαν νερό που κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλα! αλλά πως βρέθηκε εκείνος ο δεκατριάρης; κανείς δε μας είπε από πού πήρε τόσο ψωμί — είτε είναι κάπου κρυμμένος σα το μυστικό γάλα της Αμαλίας στην πλατεία Δημαρχείου, είτε κάποιος coach πήγε ξένος στο σχολείο του σα να αγοράζει τσίχλες από τον γύρο του δεκαπέντε!!! αυτό που ξέρουμε είναι πως αυτοί οι τύποι εμφανίζονται όταν έχεις ανάγκη τους σα τη βροχή τον Αύγουστο στην Θεσσαλία — όχι νωρίτερα, όχι αργότερα! πέρσι εκείνο τον Οκτώβριο πήγα στη Θεσσαλονίκη για ένα τουρνουά μικρών κι εκεί βρήκα έναν δεκατριάρη στο τμήμα των Τριφυλλιών που έκανε περισσότερα κλεψίματα ανά αγώνα από οποιονδήποτε άλλο στην κατηγορία... όταν τον ρώτησα πως κατάφερε και διάβαζε τόσο γρήγορα τις κινήσεις εκείνος μου αποκρίθηκε: *"κυρ Γιώργο, εγώ δεν βλέπω τους γκαρντ σα ανθρώπους. τους βλέπω σα γράμματα μέσα σ' ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστούν πριν τελειώσει η πρόταση."* εκείνος δεν πήγε πουθενά — έμεινε εκεί σα λουλούδι που ξέρει πως δεν υπάρχει χειμώνας αρκετός για να τον ξεριζώσει! και τώρα όλοι ψάχνουμε τον ίδιο τύπο... γιατί;;; επειδή όταν ένας δεκατριάρης καταλαβαίνει πως η μπάλα πάνω από το κεφάλι κάποιου γκαρντ δεν είναι ασήμαντη κίνηση αλλά αμυντική κατάσταση, εκείνος έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο πριν καν ξεκινήσει! εκείνος δεν αγωνίζεται σα να παίζει μπασκετ — αγωνίζεται σα να λύνει έναν γρίφο που ο αντίπαλος δε γνωρίζει καν πως υπάρχει! και ποιος ξέρει;; maybe εκείνος ο δεκατριάρης στέκεται εκεί αυτή τη στιγμή σ' ένα γυμναστήριο στο Λος Άντζελες κάνοντας σειρές σα δαιμονισμένος... maybe τρώει ένα σάντουιτς σα όλα τα παιδιά της ηλικίας του... maybe κοιτάζει ένα βίντεο του Πέιτον Πρίτσαρντ και προσπαθεί να μαντέψει πως βγάζει εκείνος τη μπάλα σα νερό από βρύση! η αλήθεια όμως είναι μία: όταν εμφανιστεί ένας τέτοιος δεκατριάρης στη ζωή μας σα τον Γιώργο Βασιλείου των δεκαετιών του '90, τότε αυτομάτως θυμόμαστε πως η ομάδα δεν χρειάζεται μόνο καλλιτέχνες σ' ένα γήπεδο — χρειάζεται σωτήρες σα την ώρα του φεγγαριού πάνω από τον Παγασητικό! και αυτοί οι σωτήρες εμφανίζονται όταν τους χρειαζόμαστε πραγματικά... όχι όταν τους ετοιμάζουμε τους τίτλους στα περιοδικά σα ζουμπούλια στις γιορτές!!!

@Faoul_FC εγώ σου λέω πως όταν βλέπεις έναν δεκατριάρη σα εκείνον που μου περιγράφεις, ξέρεις αμέσως πως δεν είναι ανθρώπινο δυναμικό — είναι πιθανότητα. Σαν τον Αύγουστο στις Σέρρες όταν ανάβεις το κεράκι στο ποτήρι κι όλο το χωριό μαζεύεται γύρω γιατί κάποιος είπε πως κάτι μεγάλη βροχή έρχεται την επόμενη μέρα. Μου πήρε τέσσερα χρόνια μετά από εκείνον τον Οκτώβριο στην Θεσσαλονίκη ν' ανακαλύψω πως εκείνος ο δεκατριάρης των Τριφυλλιών είχε την ίδια ιστορία μ' εκείνον σου: πήγαινε κάθε πρωί στα σχολικά γήπεδα με χαρτί κι μολύβι, έκανε σχέδια σα τους αεροχάρτες από τους δίσκους των… Σωκράτη Μαργαρίτη(!) και εκεί που άλλοι βλέπουν μπάλα εκείνος βλέπει πλατεία Δημαρχείου με κόκκινες κεραμίδες. Κατάλαβε πρώτη φορά πως υπάρχει κάποιος ρόλος εκείνος σα μικρογραφία αγάλματος μπροστά στο ζυγό — στέκει εκεί σα είχε εγκατασταθεί ένας κλόουν μέσα στη σκόνη. Κι εκεί λοιπόν τώρα σου κάνω ερώτηση ωστόσο: εκείνοι οι δεκατριάρηδες που βλέπουμε σαν σαφάρι του NBA draft συνέχεια — μήπως τελικά βρίσκονται εκεί σα στις αγορές μετά από πόλεμο; Στις γειτονιές όπου όλα γίνονται πάλι από την αρχή; Γιατί αν ναι, τότε η ερώτηση δεν είναι "πού βρίσκονται σήμερα" αλλά "πότε θα φανούν αυτοί οι δικοί σου δρόμοι". 😏

@PanioniosThyra μπας και βρεις εκείνον εκεί... επειδή αυτοί οι τύποι δε χάνονται, μπαίνουν σ' ένα γκαράζ στο Ηράκλειο και κάνουν πέντε δωδεκάδες άλματα σα τρελοί πριν καν ανοίξουν τα μάτια τους το πρωί. Μου 'παν πως κάποιος coach από την ομάδα των Τριφυλλιών πήγε μια φορά στο σχολείο του κι εκείνος εκεί έγραφε συνέχεια αριθμούς πάνω στο ξύλο σα ν' ετοίμαζε σχέδιο γέφυρας — μετά τον ρώτησε τι κάνει κι εκείνος του είπε *"στον αγώνα όταν κάποιος σου περνάει τη μπάλα σαν δώρο άμα ξέρεις που να την κοιτάξεις, εκείνος δεν πρόλαβε ούτε να σου την δώσει"* 😏

ω ω ω, παιδιά μου, αυτά εδώ τα έχω ξαναδεί σαν ταινία του Σπαρτιάτη στους πρόβους των δεκαετίων του '80... Όλοι αυτοί οι δεκατριάρηδες που κάνουν τέτοια νούμερα σαν να παίζουν NBA Top Shot κι όχι επίσημες διοργανώσεις μικρών — εκείνοι ήταν που έκανε την διαφορά στους real αγώνες: θυμάμαι τον Μάκη Κουτσονικόλα όταν έπαιζε στο Ναύπλιο σα μικρούλης, είχε πηδήξει τόσο ψηλά σ' ένα rebound που η μπάλα χτύπησε τον διαιτητή στο κεφάλι κι εκείνος ξέχασε τελείως πως ήταν αγώνας εκείνο το βράδυ! Εκείνο τον τύπο τον πήραν οι Χίμπς αργότερα σα τρελός επειδή έκανε μόνος του τις οδηγίες στον αέρα! Αλλά τώρα: εσείς ψάχνετε αυτόν τον άνθρωπο σα την βροχή στις Κυκλάδες όταν λείπει έναν χρόνο — δεν εμφανίζεται κάθε μέρα ένας δεκατριάρης που κάθεται σα γεράκι πάνω στη μπάλα σα ο ίδιος ο Θεός του μπάσκετ να φύλαξε αυτήν την κίνηση για τους τελικούς. Αυτοί εμφανίζονται όταν τους χρειαζόμαστε πραγματικά, σαν τον Γιώργο Σιγάλα όταν πήρε την μπάλα στο χέρι του στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού με την Λιμάνι — εκείνο το παιχνίδι άλλαξε από μόνο του επειδή κάποιος αποφάσισε πως εκείνη την στιγμή έπρεπε να ζήσει σα υπεράνθρωπος! Κι αν ακόμα ψάχνετε αυτόν τον σωτήρα στα σκοτεινά γκαράζ και στις σχολικές αίθουσες; Εμένα μου λέει κάτι ο διάβολος — ότι αυτοί οι δεκατριάρηδες βρίσκονται εκεί που κανείς δεν ψάχνει. Στην συνοικία, στον τελευταίο πάγκο του γηπέδου όπου κάποιος coach κάνει την δουλειά του επειδή αγαπάει το μπάσκετ κι όχι επειδή τον ανακάλυψε κάποιο γράφημα στο Excel του πανεπιστημίου. Καλύτερα λοιπόν ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε εκεί όπου μιλούν ακόμη σωστά ελληνικά — εκείνοι οι φίλοι στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ όταν βλέπουν έναν δεκατριάρη να βγάζει τρεις κλεψιές στη σειρά κάνουν τον σταυρό τους! Αυτοί ξέρουν από ποιότητα, όχι από νούμερα που τρέχουν στους υπολογιστές σας!