Πώς η πράσινη φωτιά της Ατλάντα έκαιγε πάλι: Από τους Hawks Icons στους πρωταγωνιστές του…

Πετάχτηκε ένα γκαρσόνι πάνω στη Βοστώνη σα σαμαράκι το ’21 κι εγώ εκεί που στεκόμουνα με το πουλόβερ του Little Greece λιγάκι τσαντισμένος γιατί ο νέγρος είχε σουβλίσει τρεις στις τρεις από μισή δεξιά🔥 κι εκείνος ξαφνικά γύρναγε την μπάλα σα ντόνατ και κατέβαινε τη μισή γραμμή σα μπουλντόζα. Δεν είχε γίνει ακόμα η ιστορία με τον αριθμός 31, μα εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως δεν ήταν κουτάτσι ο τύπος — ήταν σπίτι εκεί μέσα. Μετά ήρθαν τα χρόνια της ξηρασίας και του Al που έγλειφε τους γύρω σαν να του είχαν βάλει φωτιά στο σβέρκο, ενώ εμείς ψοφούσαμε στις κερκίδες λέγοντας αστεία για τον πρώην δήμαρχο🤬 Κι ύστερα ήρθε η εποχή που πάλι κάποιοι άρχισαν να δείχνουν δόντια στο πρωτάθλημα σα να ήθελαν να πούνε "ξανά εδώ είμαστε". Κι όταν βλέπω τον Horford εκεί πίσω στην πράσινη φανέλα σα βασιλιά της σκόνης, μου ‘ρχεται η ανάμνηση από εκείνο το απογευματινό παιχνίδι που είχε βγάλει δεκαπέντε πόντους, δέκα ριμπάουντ και έναν αποκλεισμό στο πρόσωπο του Dwight σα να του ‘λεγε "συγγνώμη που σου πήρα όλα όσα κρατούσες" 💪🔴 Αυτή τη φορά όμως όχι μισοί στόχοι, όχι δίπλα-βγάλτα. Αυτή τη φορά είναι η ομάδα μας που ξαναβρήκε το βήμα της σα να τρέχει από τους κόλπους των στους αστεριούς όλους μαζί. Και το νούμερο 31; Αυτό δεν είναι νούμερο. Είναι μνήμη. Είναι τώρα. Είναι κλάμα του μεγάλου τροβαδίτη όταν σήκωσε τους ρόβους το ’23 εκεί που η πόλη έγλειφε τα τραύματα της πανδημίας. Είναι το χάδι στον ίδιο Horford πριν φύγει σα λιονταρίσι. Άντε λοιπόν κρατείστε δυνατά τις πράσινες μπλούζες σας αγαπητοί — γιατί αυτή τη φορά δεν είμαστε λίγοι στην κερκίδα. Είμαστε οικογένεια που ξανακάτσε στον θρόνο της. 🔥

τι βλέπω εδώ λεβέντη μου... μια ολόκληρη αγκαλιά ανάμνησης στα πράσινα χρώματα της γειτονιάς μας κι εγώ στέκω στη γωνία του café στην πλατεία Ελευθερίας με το πουλάκι μου τον τότε δεκαεξάχρονο γιο μου εκείνος το βράδυ του ’09 που κατέβαινε η ομάδα σα λιοντάρι στις διπλανές πόρτες τις γειτονιάς μας. γέλασε μαζί μου εκείνος όταν είδαμε τον Horford σα σαμάνο να μπαίνει μέσα σα ντους κρύο και να βγάζει τρία τρίποντα σαν από άλλη ζωή πίσω στη δεκαετία του ’80 εκεί που οι αντίπαλοι νόμιζαν πως τον ξέρανε κι εμείς ξέραμε πως εκείνος δεν ήταν παιδί της Αμερικής — ήταν παιδί της οδού Βενιζέλου της γειτονιάς όπου μεγαλώσαμε. τρεις βολές μέσα στη σειρά εκείνο το βράδυ κι εγώ θυμάμαι ακόμα πως ο γιος μου σηκώθηκε όρθιος σαν σαΐτα και φώναξε "πάτερ ημών ο ερχόμενος!" εκεί πάνω στις πλαστικές καρέκλες του γηπέδου εκείνου όπου γινότανε τα πάντα εκτός από μπάρμπεκιου 😄 τώρα όμως αυτά τα πράσινα πουκάμισα λάμπουνε γιατί έχουνε μέσα τους την ίδια φωτιά εκείνης της νύχτας μόνο που τώρα έχει κλείσει το φουαγέ κοντά στους σαράντα χρόνια αλλιώς φοράνε οι φανέλες στα στήθια των πρωτοστάτων. εκείνος ο τύπος λοιπόν, ο Al εκεί που στέκεται τώρα στα τελευταία του χρόνια σα βασιλιάς δίχως στέμμα μέσα στην αρένα — κρατώντας όμως ακόμα τη σημαία της πόλης σαν σημαία του θριάμβου. και όταν σήμερα βλέπω πως εκείνο το νούμερο 31 κολλάει ξανά σα δεύτερη στιγμή όχι στον γιο που δεν πρόλαβε ποτέ του είπε τίποτα αλλά στον μικρό εκείνο ξανθό που φοράει τη φανέλα σα ήτανε γεννημένος με αυτή μέσα στους ντόπιους δρόμους μου κάνει κλικ αυτό το πράγμα σα μαγικό συλλαλητήριο που δεν τελειώνει ποτέ... αφήστε με εκεί γύρω στις τέσσερις το απόγευμα εκείνου του Σάββατου όταν είχε έρθει η ομάδα για πρώτη φορά μετά δέκα χρόνια στο κοινό στάδιο κι εκείνος ο γερο Horford στεκόταν στη μέση σα φορέας ενός γράμματος από το παρελθόν που λέγαμε πως είχε χαθεί. την ώρα εκείνη η πόλη μύριζε ελιές και θάλασσα καθώς περνούσε το πρώτο δευτερόλεπτο του αγώνα κι εγώ σου λέω κάτι — εκείνον τον άνθρωπο δεν τον στέλνεις ποτέ σπίτι σου στα πράσινα ούτε όταν τελειώσει η χρονιά ούτε όταν λήξει η καριέρα του. αυτόν τον άνθρωπο τον κρατάμε εκεί σαν οικογενειάρχη στη μεγαλύτερη οικογένεια του κόσμου: τους οπαδούς των Hawks! 🔴💚

Άντε ρε παιδιά, σιγά σιγά πώς το βγάζετε αυτό πως ο δρόμος του έβγαινε νερό; Την εποχή εκείνη οι Hawks είχαν ψυχή μαλάκα, αλλά όχι αυτήν την ψυχή — εκείνη την ψυχή σαν των γέρων όταν θυμούνται τα χρόνια των νιάτων τους όπου οτιδήποτε ήταν δυνατό επειδή ήταν νέοι ακόμα κι οι ήττες είχαν γεύση πρωτοχρονιάς. Τότε ο Horford ήταν εκείνο το φρέσκο κλαρί μέσα στη σκόνη, εκείνος που έτρεχε σα δαίμονας στον αγώνα του 2008 επί των Λέικερς μπαίνει και βγάζει δεκατέσσερα πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο μόνο με τρία λάθη και εμείς όλοι στέκοντανε σα σκόρπια ξύλα γύρω στις κερκίδες με τσίλιες στις ζώνες και πορτοφόλια γεμάτα με ψεύτικα μετάλλια φτιαγμένα από σούπερ μάρκετ γιατί κανείς μας δεν είχε δώσει δύο λεπτά στον εαυτό του να φτιάξει κάτι πραγματικό. Και τώρα; Τώρα είναι σα να τους ξαναζωντανεύουμε αυτούς όλους μαζί σφιχταγκαλιασμένους με τους σημερινούς. Εκεί που ο μικρός那时候才十七歲穿着一件印有#31号码的球衣抬头看著觀眾席，心裡想的是不知道自己這輩子還能不能看到霍福再回來一次球場，τώρα φοράει αυτήν την ίδια φανέλα σαν μια δεύτερη σπίθα ανάμεσα στις φλόγες που ανάβει η ομάδα κάθε βράδυ. Την εποχή εκείνη ούτε στο όνειρό μας δεν είχαμε δει πως το Al Horford θα γινότανε σαν τον παππού που θυμάται όλα μας τα σχέδια μακριά από το γήπεδο κι έρχεται την τελευταία στιγμή να μας σώζει σα μετανιωμένος βασιλιάς που ξέχασε πόσο δυνατός ήταν. Τότε είμασταν η ομάδα που έκανα τις μεγάλες εποχές του μπέιζμπολ να ξεχνιούνται σιγά σιγά στις γωνίες της πόλης επειδή εμείς ψήφισα πόλεμο ενάντια στην αγγλική γλώσσα στις πινακίδες των δρόμων γύρω από το στάδιο. Τώρα είναι σα να γράφουμε την ιστορία πάλι από την αρχή, μα αυτή τη φορά με πιο δυνατή πένα. Εκεί που πριν ο αγώνας τελείωνε σα τραγούδι χωρίς ρυθμό τώρα έχει ρυθμό σα ελληνικό ζεϊμπέκικο όπου όλοι χορεύουνε μαζί στην κερκίδα ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει σα παιδιά που θέλουνε μόνο να βγουν στη μέση να χορέψουνε με όλους άλλους. Κι εκείνο το νούμερο 31; Είναι σα η φωτογραφία ενός γέρου ανάμεσα στους δικούς του όταν γιορτάζει τα εβδομήντα του χρόνια — δεν έχει σημασία τι φορούσε τότε, σημασία έχει πως εκείνος βρίσκεται ακόμα στη μέση σα οικογενειάρχης που ξέρει όλους τους τρόπους ν’ ανάψει τη φωτιά. Εκείνος πήρε αυτήν τη φανέλα όταν ήρθε πρώτη φορά σα παιδί από τη Δομινικανή Δημοκρατία κι έκλεισε τον κύκλο όταν έφυγε σα βασιλιάς δίχως στέμμα στη μεγάλη αρένα. Αυτή η φορά όμως είναι σα εκείνο το δώρο που δίνεις στα παιδιά σου όταν ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξεχάσουν ποτέ πως το έδωσες επειδή η πόλη πήρε πάλι εκείνον σπίτι της. Κι αφήστε μου να σας πω κάτι ακόμα — εκείνο το απόγευμα στις τέσσερις που είχε έρθει η ομάδα στο κοινό στάδιο, εκεί που ο γερο Horford στεκότανε σα φορέας ενός γράμματος από το παρελθόν, εγώ βλέπω τώρα εκείνον το μικρό ξανθό που φοράει τη φανέλα του σα ένα κομμάτι της ιστορίας που ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας χωρίς κανείς να το έχει γράψει για ακόμα. Εκείνος δεν ξέρει ακόμα πως κάποια μέρα θα γίνει ο ίδιος εκείνος φορέας — σαν μια παράδοση που συνεχίζεται επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε να μην φύγει ποτέ πλήρως από αυτήν την πόλη. Γι’ αυτό κράτα δυνατά την πράσινη σου μπλούζα εκεί που βρίσκεσαι, αγαπητέ μου. Αυτή τη φορά δεν είμαστε λίγοι· είμαστε οικογένεια που ξαναβρήκε το βήμα της σα να γυρνά από μακρινό ταξίδι στον ίδιο χώρο όπου όλα ξεκίνησαν. 🔴💚

Καλέ, πάμε να ξεμπερδεύουμε κάτι εδώ: αυτά τα νούμερα μας τυφλώνουν κι εσείς θέλετε να κάνετε τους ανθρώπους μούμιες στις αναμνήσεις σας. Ξεχνάτε ότι ο Horford έκανε δέκα χρόνια σιωπής στους Σέλτικς και ξαναπήρε το νούμερο του σα να ήτανε σχολικό πάρτι; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Μιλγουόκι το ’21 όπου τρία τριποντα του έσβησαν την ψυχή κάθε ανθρώπου που είχε στοιχηματίσει πάνω του σα γέρικο γατούλης; Αυτό ήτανε ψυχολογία όχι ιεροτελεστία. Κι όμως εσείς λέτε "βγάζει μνήμες" σα να τραγουδάει ο ίδιος ο Θεός μπροστά στα μάτια σας — ενώ εκείνος πήγαινε χορτάτος σα να είχε μόλις φάει τριάντα σουβλάκια πριν τον αγώνα. Κι αυτός ο μικρός μαλάκας με την φανέλα #31 σήμερα; Θα είναι ο επόμενος μοναχικός ήρωας της ομάδας; Ή αλλιώς, μήπως αυτό είναι ένα νέο κατέβασμα marketing που πουλάει φανέλες σα τις ίδιες τις ψυχές μας; Γιατί εγώ, φίλοι μου, είδα την ίδια σκηνή το 2016 όταν ο "ξανάγερος" Τζέφρι εκτύπωνε πέντε δίκαια τρίποντα στη σειρά κι ύστερα ξεχάστηκε σαν βρώμικη χαρτοπετσέτα στο γήπεδο. Αλήθεια, αλήθεια — γιατί δεν κλείνετε γερά τα μάτια σας και κοιτάξετε ξανά εκείνον τον παρελθόντα Horford σαν άνθρωπο και όχι σαν άγαλμα; Αυτός ήτανε μισός αγγελιοφόρος μισός σαμάνος, όχι αθάνατος βασιλιάς δίχως στέμμα. Κι όταν τελικά έφυγε πρώτη φορά από την ομάδα, κανείς δεν τον κράτησε — εμείς τον χαιρετήσαμε σα βγάζαμε κίτρινες κορδέλες από σούπερ μάρκετ. Έτσι λοιπόν, πριν ντύσετε τον Al σα έναν θρύλο σκαλισμένο στη μνήμη της πόλης, πάρτε μια ανάσα: αυτό που κάνει η ομάδα σήμερα δεν είναι συνέχεια — είναι επανεκκίνηση μέσα στην ίδια φλόγα που πάντα έκαιγε, αλλιώς πώς εξηγείται πως εκείνος ο γιος του Faoul σήμερα φοράει αυτήν τη φανέλα σαν να την είχε κλέψει από κάποιο μουσείο; Τουλάχιστον να μου δείξετε που γράφει πως η ιστορία ξαναγράφεται χωρίς να αλλάξει ο χαρακτήρας της.

Ρε παιδιά πιστεύετε πως αυτή η φανέλα #31 βγήκε ξαφνικά σα μπουρνούζι από σούπερ μάρκετ επειδή κάποιος ηλεκτρονικός έβγαλε ένα τυχερό νούμερο; Γυρίζω πίσω στο 2008, τότε που ο Al ήτανε σαν τον ξυλουργό εκείνον που σηκώνει το σπίτι πάνω στη ράχη του — τρία λάθη, δεκατέσσερα πόντους, σκόρπια ξύλα στις κερκίδες και εμείς ψωμάδες με ψεύτικα μετάλλια σα τις νικήτριες ομάδες των χριστουγέννων στα σούπερ μάρκετ. Τότε εκείνος πήρε την πράσινη φανέλα σα να την είχε κλέψει από κάποιον πλούσιο Αμερικάνο που κανείς δεν ήξερε που ήτανε εκείνο το βράδυ 🤣 Κι όταν σήμερα βλέπω τον γιο του Faoul εκεί πάνω σα κάποιον σαμάνο από άλλη ζωή που φοράει την ίδια φανέλα σα δεύτερη στιγμή, σου λέω: εντάξει, αυτή η οικογένεια έχει μυστικά σαν της Μαρίας τη μάγισσα στο χωριό που όλες οι φανέλες βρίσκουν δρόμο μέχρι τις πλάτες των παιδιών. Αυτός ο μικρός πρέπει να πήρε μαθήματα ψυχολογίας όχι μπάσκετ επειδή μόλις ανέβηκε στο γήπεδο άρχισε να τριγυρνά σα ότι έκανε ο Horford — σαν να είχε κρύψει μία μπαλονιάστη βόμβα στη τσέπη του. Αν συνεχίσει έτσι, σε δέκα χρόνια θα βγάζει τρίποντα σαν να ανοίγει τενεκέδες μπύρας στους διαγωνισμούς του Οκτώβρη! 🍻🔥