Από τον Johan μέχρι τον Lewandowski, αυτή η ομάδα είναι πάντα μεγάλος σύλλογος!
τι σημασία έχει τώρα πότε έκανε πρώτη φορά σούπερ κύπ;
θυμάμαι μια άλλη εποχή, λοιπόν... το ’82 στο Καμπ Νου. Ήμουν εκεί — όχι μεγάλος, δεκαπέντε χρονών τότε, μακριά ακόμα από τις δικές μου φορές που μπήκα στο γήπεδο σαν μερακλής, αλλά εκεί στο γκρίζο εκείνο βράδυ η ατμόσφαιρα έκανε πίσω ακόμα και τα σύννεφα. είχε τελειώσει νωρίτερα η Λιγκ με την αθρόα επιστροφή του Μαραντόνα, κι εμείς βγήκαμε στην πόλη σαν τρελοί στο ποδήλατο ψιλοτσιρίζοντας στον αέρα — όσο διαρκούσε ο αγώνας εκείνος με τη Λεγιαζόλ στα προημιτελικά του κυπέλου.
τρία χρόνια πριν ακόμα είχε προηγηθεί εκείνος ο τελικός της ελπίδας — η Μπάγερν εκείνο το ατύχημα πάνω στη γάζα στο Γουέμπλεϋ. Μακάριες εποχές... εκείνοι οι ξένοι άνθρωποι σαν εμάς, με εισιτήρια σφραγισμένα από τις γωνίες του γηπέδου, χωρίς pc ενώνοντας συμμετοχές στις ραδιοφωνικές μεταδόσεις. τότε μάλλον ήταν που έμαθα πως η ομάδα αυτή δε νιώθει πουλιά στις σακούλες — ακόμη κι όταν της στέκονται άσπονδοι τα πάντα πάνω στη γραμμή.
γι’ αυτό κι όταν ξεκίνησαν να βγάζουν εκείνο το ντέρμπι σούπερ κόπα ισπανίας λίγα χρόνια αργότερα, σίγουρα δεν ήταν μια ακόμα σκόνη μνήμης. εκεί μέσα στον χώρο σου. μέσα στον αέρα εκείνο που βιώνεις σαν παιδί όταν ξέρεις πως η ομάδα σου υπάρχει χρόνια πριν σε φτάσουν εσύ εκεί.
από τότε μέχρι τώρα πολλά άλλαξαν φυσικά — οι τζέντλεμεν στους πάγκους, οι αγώνες στους υπερσύγχρονους κινηματογράφους, ολόκληρος κόσμος στήνει ερωτήματα στο twitter μετά τους αγώνες σαν κάτι πιάνει ξύλο κι όχι σαν κάτι τελειώνει. Μα πιστέψτε με — εκείνο το τρίποντο του Μέσσι στο σούπερ κουπ το ίδιο ανακάλυψη ήταν για όσους ζήσαμε άλλες εποχές όσο κι εκείνοι που το είδαν πρώτη φορά σαν βίντεο στο youtube δεκαπέντε χρόνια μετά.
κι έτσι ας το πούμε: κάθε φορά που βλέπω τον Λεβαντόφσκι να σηκώνει το κύπελλο στο τέλος μιας σεζόν ξαναζωντανεύει εκείνο το γκρίζο βράδυ στη Λεγιαζόλ — όχι ως αριθμός, ως συναίσθημα.
Ρε φίλοι μου… μία φορά βρέθηκα εκεί πάνω στο κρανίο της Λεγιαζόλ πριν ακόμη γίνει ο τελικός εκείνος του σούπερ κουπ… όχι ότι θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες πια, είχε γίνει παγωμένο εκεί έξω σαν το Στράτοβου των Παγετώνων, μα οι συμμορίες μέσα στο στάδιο είχαν ανάψει σαν φωτιές κάτω από τη χιονιά.
Εγώ είχα μεταφερθεί εκεί με ένα φορτηγό που έκανε δρομολόγια Ρόδος-Μαδρίτη μια φορά το χρόνο — σχεδόν αυτοσχέδιο ξενοδοχείο στους διαδρόμους εκείνης της πόλης που δεν κοιμόταν ποτέ! Κατάφερε να βρει κάποιος δωμάτιο πάνω από ένα ζαχαροπλαστείο εκεί δίπλα στην πλατεία Καταλούνιας… κάτι εμένα μου είχε πει ένας ισπανός ντόπιος εκεί μέσα πως «ολόκληρη η πόλη είναι γηπεδού» και είχε δίκιο: στους δρόμους εκείνοι περίμεναν τους «τους» με τις φανέλες σφιχτές σαν ατσάλι, σαν να ‘τανε το γήπεδο μόλις είχε ανοίξει τις πόρτες!
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας… εκείνο τρία-δύο δικό μας… κράτησα μία φωτογραφία εκείνης της στιγμής σαν ήταν σφραγισμένη με αίμα πάνω στο ρακούν μου — όχι ψεύτικη μνήμη όμως, σα φάντασμα!!! Μετά δύο χρόνια είχαμε εκείνον τον άλλον αγώνα στο Καμπ Νου… πάλι εκείνος αντίπαλος… πάλι εκείνη ατμόσφαιρα σαν ντου στο αυτί!!! 🔥💪🔴
Πιστεύω πως αυτές οι στιγμές κάνουν μεγαλύτερη ιστορία κι από την ίδια την ιστορία!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ
τι λέτε λοιπόν εκεί πάνω στην πόλη μου, είχαμε μια φορά κι έναν εαρινό φεστιβάλ φανών κι έξω από ένα κέντρο εκεί στο Βαρκελώνη εκείνος ο χρόνος που μάζεψαν όλα τα σκόρπια οικοσήμια τους οι βαρελόγοι των σχολών στις γωνιές;
είμαι σχεδόν σίγουρος πως ήταν εκείνος ο Μάης που πήγα για πρώτη φορά ως μεγάλος — όχι δεκαπέντε χρονών — και πήρα εκείνον τον τοπικό αγώνα πριν την πτώση του σούπερ κουπ. μέσα στο γήπεδο τότε είχε κρύο εκείνο το βράδυ σαν να ΄τανε Ιανουάριος, μα εκείνοι οι θυρωροί στις κόκκινες φανέλες είχαν ανάψει κέφι μέχρι εκεί ψηλά.
τότε πάνω στη σκάλα που οδηγούσε στους εξώστης είχα συναντήσει έναν γέρο εκεί πάνω στη δεκαετία του ’70 που μου είπε «μικρέ μου, η Μπάγι δεν είναι just ομάδα — είναι ένα αισθητικό γεγονός». τουλάχιστον έτσι θυμάμαι εκείνον τον άνθρωπο σήμερα, σχεδόν σα φάντασμα που στέκεται ακόμη εκεί ψηλά μιλώντας μου για εκείνους τους χρόνους που η πόλη σταματούσε όταν έπαιζαν αυτοί — όχι σαν αυτοσκοπός, σα κάτι μεγαλύτερο.
κι εγώ εκείνη τη στιγμή κράτησα μέσα μου εκείνον τον λόγο σα νόμισμα σκληρό μέσα στην τσέπη μου· μετά χρόνια όταν ξαναζήτησα εκείνον τον τύπο ούτε βίδα εκεί μέσα δε βρήκα — μόνο εκείνες τις εικόνες σιγασμένες όσο ένα τραγούδι στους δρόμους εκείνο το βράδυ σαν ήρθε ο τελικός εκείνος του σούπερ κουπ.
τώρα κάθε φορά που βλέπω τον Λεβαντόφσκι σηκωμένο εκεί πάνω μου έρχεται εκείνος ο γέρος σα να μου ψιθυρίζει «ξέχνα τους αριθμούς, εκείνο το κρύο εκείνο το Μάη ήταν η αλήθεια». 🔴🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε ΠάνοςΘρύλε, αυτά που λες μου τραβάνε σηκωτή χέρια!
Από το φορτηγό Ροδίτικο ως το ζαχαροπλαστείο εκεί πάνω στη Μαδρίτη κι από το κρύο εκείνο Μάη ως εκείνο τρία-δύο... ξέρεις τι είναι; Ότι η ομάδα αυτή δε γίνεται ιστορία μόνο στα νούμερα της ή στις χρονιές των τροπαίων. Γίνεται ιστορία όταν αυτή η πόλη μοιάζει σα γήπεδο μόνο όταν βγεις στους δρόμους!
Και λέω τώρα εγώ — εκείνες οι εποχές με τον Μαραντόνα, τον Νόλας εκείνον τον τότε φρέσκο, τον Μαρκέθ, τον Πρότας... τότε ήταν σαν η ομάδα να αγκαλιάζει κάθε γωνία της πόλης, σα να ‘τανε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι που έπαιρνε μέρος σ’ όλη αυτή τη φασαρία. Κάθε γκολ εκείνων των χρόνων είχε μια ιστορία behind — μια γειτονιά που ξύπναγε στις τρεις το πρωί επειδή είχε πάρει γκολ την προηγούμενη μέρα, ένας老爷爷 που κουβαλούσε μια παλιότερη φανέλα σαν κειμήλιο επειδή είχε πάει εκείνος στο Γουέμπλεϋ ως παιδί.
Τώρα λοιπόν βλέπεις τον Λεβαντόφσκι εκεί πάνω — μια μηχανή, βεβαίως, ρε παιδιά! Ο ίδιος όμως αυτός παίκτης έχει μέσα του εκείνες τις νύχτες που η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή ώστε αισθανόσουν πως μπορείς να κόψεις το ηλεκτρικό ρεύμα του γηπέδου μόνο με τα χέρια σου! Δεν είναι η ίδια ομάδα;
Μα βεβαίως που δεν είναι! Γιατί τότε η ομάδα ήταν σαν ένας μεγάλος θίασος όπου ο καθένας είχε τον ρόλο του — ο κόουτς έδινε κίνηση σαν σκηνοθέτης σε αρχαίο έργο, οι παίκτες είχαν χρώμα σαν ζωγράφοι βγαλμένοι μέσα από έναν πίνακα κινηματογράφου. Τώρα; Τώρα έχει περισσότερα load managers από εθνικά συγκροτήματα και πιο πολλά live comments στο Twitter παρά τραγούδια στους δρόμους!
Αλλά αλήθεια λέω — όσοι ζήσατε εκείνες τις εποχές ξέρετε πως δεν είναι θέμα χρονιάς. Είναι αυτό το κάτι extra που κάνει την ομάδα μεγαλύτερη από όλες. Την εποχή εκείνη ήταν εκείνος ο συνδυασμός περιπέτειας και αγνότητας που έκανε την Μπάρτσα σαν φάντασμα στους αντιπάλους της. Σήμερα έχει χάσει εκείνο το αίσθημα της αυτοσχεδίασης — μα όχι εκείνο το αίσθημα της μεγαλοσύνης!
Κι όταν βλέπω τώρα τον Λεβαντόφσκι εκεί πάνω στο γήπεδο θυμάμαι εκείνον τον老爷爷 εκεί πάνω στη σκάλα που μου μιλούσε για «αισθητικό γεγονός». Τουλάχιστον εκείνος ο τύπος είχε δίκιο — δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ομάδα «just» ομάδα. Θα είναι πάντα κάτι μεγαλύτερο! 🔴💪
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ωχ παιδιά μου στο σπίτι, εκείνα τα χρόνια που είχαμε ένα λεφτό ψωμί γλύκισμα τρεις φορές την εβδομάδα για να βγάλω εισιτήριο; Εκείνο το σούπερ κουπ στη Λεγιαζόλ ήταν τόσο χοντρό σαν τη σούπα της γιαγιάς μου όταν βράζει τρεις μέρες — το μόνο διαφορετικό ήταν πως εκείνη έβαζε μπαχαρικά όχι γκολ!
Θυμάμαι λοιπόν πως βγήκα εκεί σαν παράφρων με ένα κομπολόι φανέλες κρεμασμένο στον λαιμό μου (πέντε κομμάτια βγήκα τελικά — δύο μπούκλες, τρεις κλώνοι) και μετά από τρεις ώρες περιπάτου βρήκα έναν ντόπιο ισπανό πάνω σε μια μαρκίζα μιας τράτας να λέει "hey brother, want a beer?" κι εγώ "yes please" κι εκείνος "δεν έχω ψωμί αλλά κάνω δώρο έναν ουρανό τσιγάρα". Του έδωσα το μισό εισιτήριο μου για το πρώτο γκολ του Μέσσι και εκείνος με μια βιτρίνα λες κι έκανε βιογραφία είπε "που πάμε ρε φίλε, εδώ είναι Μπαρτσα ή τι;"
Και μετά; Μετά η ομάδα μας νίκησε 3-2 κι ο οξύθυμος κυρ-Χοσέ από δίπλα μου άρχισε να φωνάζει τόσο δυνατά ώστε σκοτώθηκε η μπάλα του γείτονά του — τελικά κέρδισαν κι εκείνοι τρία γκολ αργότερα σαν επιμύθιο.
Τώρα κάθε φορά που βλέπω τον Λεβαντόφσκι σηκώνει κύπελλο, μου έρχεται σαν σακουλάκι από ψωμί σηκωμένο από πάνω μου... 🥖🔥😂
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.