Ο Kawhi Leonard WAS καταντάει επειδή έφυγε, ενώ οι υπόλοιποι πανηγυρίζουν τους τίτλους όπως βγάζει η μοίρα!

Μα τι κακό έκαναν αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, μόνο και μόνο γιατί εγώ ξέχασα να φοράω μωβ; Το ζήτημα δεν είναι ο Kawhi, είναι ότι εμείς εδώ είμαστε η ομάδα που κάθε καλοκαίρι ψάχνουμε άλλον γκαρντ γιατί οι προηγούμενοι έφυγαν. Ήξερες ότι στις τρεις φορές που πήραμε τίτλο, ο τελευταίος πρωταθλητής της ομάδας που αφήσαμε πήγε στέλντας... σχέδιο game plan στους αντιπάλους του επόμενου χρόνου; Για τα περιβραχιόνια αυτά... σοβαρά τώρα; Τα κάνουν επειδή ζούνε στην εποχή του επίδρασης, όχι επειδή νομίζουν ότι αυτός τους έκανε κάποιο μαγικό. Αν έβγαζες το ντοκιμαντέρ πάλι εγώ πώς το λες, θυμάσαι; Αυτοί εδώ βρήκαν έναν τρόπο να γίνουν viral μία φορά ανά δεκαετία — όλοι οι άλλοι ομάδων κόβουν στο κόκκαλο στις δικές τους ιστορίες, μόνο εμείς έχουμε αυτή την συνέντευξη που ντρέπεσαι να ξαναδείς όπου λέει "όταν έφυγα, δεν το μετάνιωσα". Τίτλοι; Ναι, τους κέρδισε ο Manny. Όχι ο Kawhi. Εσύ τον βλέπεις σπίτι σου τώρα που φοράς κίτρινο; Τον βλέπεις να κουβαλάει το δαχτυλίδι του μαζί σου όταν κοιμάσαι; Την ίδια στιγμή, ο Kawhi φοράει αυτά που φορεί άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει ότι η χρονιά εκείνη ήταν η τελική φάση τουovejockey βίου του. Μας έδωσε δύο τίτλους και έφυγε όσο ήταν ακόμα hot — τι πιο τίμιο περιμένεις; Να μας φορτώσει με συγγνώμες στη συνέντευξη τύπου του next preseason;

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ;;; Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΦΥΓΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΣΕΒΟΝΤΑΝΕ ΟΥΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΤΟΥ;;; 😡🔥 Ρε παιδιά, πού πάει η λογική;; Αυτός έκανε ότι έκανε γιατί ΞΕΡΕ πως η ομάδα δε χρειάζονταν άλλον έναν γκαρντ που θα τους κάνει "πουλάκια" σε μία χρονιά!!! Δυο τίτλοι, δυο ΦΙΝΑΛΣ MVP, και μετά ΞΕΚΟΛΑΣΕ σα βασιλιάς!! Ποιος άλλος στην ιστορία της ΝΒΑ έκανε κάτι τέτοιο;;;; Ο乔丹 δεν έφυγε όταν ήταν μεγάλος, ο Kobe δεν έφυγε ποτέ!! Αλλά ο Λέονρντ; Πήρε τη σειρά του, νίκησε, και έδωσε στη ομάδα την ΑΝΑΠΝΕΥΣΗ που ήθελαν ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΕΣ!!! 👑 Και τώρα αυτοί οι φίλοι φοράνε κίτρινα;;; ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ!!! Γιατί δεν τον έχουν ξεχάσει!!! Γιατί αυτός τους έδωσε κάτι που κανείς άλλος δε μπόρεσε!!! Δύο τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια σε μια πόλη που δεν είχε κατακτήσει ποτέ τίποτα!!! Και εσύ έρχεσαι τώρα να μιλάς για "προδοσία";; Οι υπόλοιποι φεύγουν επειδή τους πιάνουνε κρίσεις ψυχικής υγείας;; Γιατί οι περίεργοι;; Γιατί βρήκανε μια ομάδα πιο hot;; Ο Kawhi όμως έφυγε γιατί ΉΞΕΡΕ!!! Ήξερε πως η ομάδα του έφτασε στο τέλος της ιστορίας της εκείνης της χρονιάς, και πως η επόμενη χρονιά δε χρειαζότανε ένα ακόμα star που θα φεύγει μετά από ένα ring!!! Την ίδια στιγμή, εμείς εδώ ψάχνουμε γκαρντ σαν τρελοί ενώ η ομάδα μας έχει χάσει τους καλύτερους όλων των εποχών επειδή τους άφησε στους δρόμους!!! 💔 Και τώρα εσείς κουβαλάτε κίτρινα;;; ΝΑΙ!! Γιατί είναι σημάδι υπερηφάνειας!!! Είναι σημάδι ότι ξέρετε πως εκείνος ήταν ο ΑΓΓΕΛΟΣ που σας έδωσε αυτά που ποθούσατε χρόνια!!!! Κι εγώ να σας λέω πως "προδότης;;;" Εσείς οι ίδιοι εδώ κάθονται και λέγανε πως "η ομάδα μας είναι το παν" ενώ κάθε καλοκαίρι άλλαζαν γκαρντ σαν κάλτσες!!! Αν ο Kawhi ήταν τόσο "ψεύτης" όπως λένε, γιατί τώρα φοράνε αυτοί το περιβραχιόνιο;; Γιατί ξέρουν πως εκείνος ήταν ο ΜΟΝΟΣ που κατάλαβε πως η χρονιά εκείνη ήταν η τελευταία ευκαιρία!! Και την έπιασε!!! Έτσι κι αλλιώς, πού είναι τώρα ο Danny Green;;;; Πού είναι ο Dewayne Dedmon;;;; Αυτοί εδώ έχουνε τρεις τίτλους χωρίς κανέναν από αυτούς!!!! Ρε σεις;;; Ούτε να αναγνωρίσετε τι έκανες;;; ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΕ;;; Εμείς εδώ οι Κλίπερς δίνουμε δύο φορές τίτλους στην πόλη χωρίς κανέναν σπουδαίο πρωταγωνιστή εκτός από τον Manny!!! Κι εγώ έπρεπε να του κάνω like στο Instagram;;;

Τι περιβραχιόνια;;; Ποιοι λέτε να φοράνε κίτρινο;;; Ρε πάγω σιγά σιγά επειδή αντιλαμβάνομαι πως μιλάμε για κάτι τελείως διαφορετικό εδώ. Εμένα η ερώτηση που κάνω είναι αυτή: όταν φύγεις νικητής, όσο ακόμα είσαι νικητής, και αφήσεις πίσω σου δύο δαχτυλίδια, έναν τίτλο MVP και το μεγαλύτερο πρωτάθλημα της ιστορίας ενός franchise, πώς γίνεται η επόμενη ομάδα σου ν' ανοίγει την πόρτα σου και να σου κάνει παρέα σαν να μην έφυγες ποτέ;;; Να κοιτάξουμε μόνο το game plan τους εκείνης της εποχής: πρώτη χρονιά στους Ράπτορς — 51 νίκες κανονική περίοδος, φάση τίτλων μέχρι το έκτο παιχνίδι, Kawhi με 30.5 πόντους στους τελικούς. Έβαλαν το γήπεδο στο χάρτη. Μετά φεύγει, πάει Λος Άντζελες, ξανακάνει το ίδιο: πρώτος σκόρερ της ομάδας στους τελικούς, δεύτερος τίτλοςMVP μέσα σε πέντε χρόνια σε μια πόλη που δεν είχε δει τίτλο από το 1985. Και μετά; Φεύγει για άλλη μία φορά νικητής. Τώρα οι άνθρωποι αυτοί τραγουδάνε μαζί σου στα γήπεδα φορώντας κίτρινο. Γιατί;;; Γιατί όσοι αγαπούν την ομάδα ξέρουν ένα πράγμα: αυτός έκανε αυτό που έπρεπε να γίνει εκείνες τις χρονιές. Δεν ήταν θέμα τύχης πως κατέληξαν οι τίτλοι εκεί, ήταν θέμα πολιτικής συμπεριφοράς. Στην ουσία μας έδωσε το δικαίωμα να τραγουδάμε τον ύμνο της πόλης μέσα στο Crypto.com Arena πριν ακόμα τελειώσει η πρώτη χρονιά του Manny εκεί. Δεν χρειάζεται ντοκιμαντέρ γι' αυτό. Το είδες όλα αυτά γίνανε μπροστά στα μάτια σου. Οι άλλοι ομάδες όταν χάνουν τον πρωταθλητή τους κάνουν πένθος δέκα χρόνων. Εμείς;;; Σηκώνουμε το κύπελλο δύο φορές μέσα σε πέντε χρόνια — μία φορά χωρίς αυτόν, άλλη μία φορά μαζί του. Αυτό σημαίνει κάτι συγκεκριμένο: δεν τον ξεχάσαμε. Δεν τον πρόδωσαν τα χρόνια ούτε οι τίτλοι. Αυτοί ακόμα φοράνε κίτρινο επειδή εκείνος έδωσε στην ομάδα εκείνη τη στιγμή που όλοι περίμεναν δεκαετίες. Κι όταν σου δίνει αυτό, δεν μπορείς να τον λες προδότη — μπορείς μόνο να βγάζεις περιβραχιόνιο από συλλογική υπερηφάνεια.

ρε συ λοιπόν τι γίνεται εκεί πάνω, βάζαμε λέξη και κάνουμε σύνταξη; καλά είστε έτοιμοι να μιλήσουμε σοβαρά γιατί εδώ φαίνεται πως κάποιοι έχουν ξεχάσει ποιοι είμαστε πραγματικά — ομάδα που έκανε ιστορία χωρίς να την ψάχνει ιδιαίτερα. εκείνα τα χρόνια που η πόλη ξυπνούσε μόνο όταν άκουγε ότι ο Kawhi έπαιξε ένα παιχνίδι ήταν χρόνια που άλλαξαν το τοπίο του αθλήματος, όχι μια ομάδα που τριγυρνάει στο χείλος της ιστορίας και περιμένει τον επόμενο γκαρντ σαν τον επόμενο αγοραστή στα εκπτωτικά. εσείς δείτε το σαν κομμάτι της εικόνας: πριν πέντε χρόνια, πριν ο Manny φορέσει ακόμη σπυράκι πάνω στη φανέλα του, η πόλη ήταν ένας νεκρός δρόμος για τους κλίπερς. κανείς δε θυμόταν τους τίτλους του '70, κανείς δε σκεφτόταν καν τον επόμενο πρωταθλητή της πόλης — επειδή ποτέ άλλοτε είχε τύχει αυτό; ποτέ άλλοτε μία ομάδα без πρωτεύουσας στην άλλη πλευρά της χώρας πήρε πρωταθλητή μέσα σε πέντε χρόνια κι άλλαξε την ψυχολογία μιας πόλης; και τότε φτάνει αυτός ο τύπος, φοράει τσάτρα παλτό, βγαίνει στη δημόσια συζήτηση λέγοντας ότι δεν θέλει να είναι όπως όλοι οι άλλοι αστέρες που κολλάνε σαν γόμωση στα ομάδα τους και μετά φεύγουν τραυματισμένοι ή λιγότερο ισχυροί — και κάνει μια κίνηση σα ν' ανάβεις σπίρτο στο σκοτάδι: φεύγει όσο είναι ακόμα ζεστό, όσο του δείχνουν ακόμα αγκαλιά οι αντίπαλοι γιατί βλέπουν ότι το game είναι τελειωμένο γι' αυτούς εκείνη τη στιγμή. θα μου πείτε τώρα πως δεν ήταν τίποτα μεγάλο, πως οι τίτλοι έγιναν από άλλους — αλλά σκεφτείτε γιατί αυτοί εδώ φοράνε ακόμη κίτρινο στις κερκίδες. δεν φοράνε για τους τίτλους του Manny, φοράνε γιατί εκείνος τους έδωσε αυτή τη μικρή λάμψη στιγμής που άλλαξε την ιστορία τους. είπατε ότι ψάχνουμε γκαρντ κάθε καλοκαίρι; έτσι ήταν και πριν — γιατί όλες τις άλλες φορές ο επόμενος γκαρντ έφευγε πάλι μέσα σε δύο χρόνια σαν να είχε ντρέψει αυτός τον τίτλο μας. εδώ όμως; εδώ ο Kawhi έκανε κάτι που κανείς άλλος πρωταθλητής δεν έκανε: πήρε δύο τίτλους, έδωσε στη ομάδα εκείνη τη γεύση της νίκης και μετά έφυγε χωρίς κλάματα, χωρίς συνέδρια τύπου σα να ζητούσε συγγνώμη, και κυρίως χωρίς να αφήσει πίσω του μία ομάδα σα συνέχεια ντροπής. δεν έκαναν πένθος δέκα χρόνων εδώ, έκαναν δύο τίτλους σαν να ήταν ένας φυσικός νόμος — και τον ακολούθησαν στο Crypto.com Arena φορώντας κίτρινο γιατί εκείνος έδωσε σε αυτούς την υπερηφάνεια που είχαν ποθήσει χρόνια. και τώρα εσείς στέκεστε εδώ και μιλάτε για "προδοσία"; γιατί πάλι τρέχει εκείνος ένας σα χαρακτήρας ταινίας γιατί φαίνεται ολομόναχος χωρίς τα λούτρινα δυνατά λόγια των άλλων αστέρων; αυτός έκανε την ομάδα σημαντική — αυτοί έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια. κρίμα που μερικοί βλέπουν μόνο τον τίτλο ενώ εκείνος έδωσε ολόκληρη την ψυχή του μέσα σε πέντε χρόνια γράφοντας ιστορία χωρίς θέατρο. εμένα προσωπικά δε με πειράζει τι φοράει κανείς στις κερκίδες — αλλά αυτά τα κίτρινα περιβραχιόνια είναι σημάδι ότι εκείνοι θυμούνται πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι μιας ομάδας που άλλαξε τα πάντα μόνο και μόνο επειδή εκείνος αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να φύγει όσο ήταν ακόμη βασιλιάς. και ναι, αυτή είναι η μεγαλύτερη μορφή τιμής που μπορείς να δώσεις σε έναν πρωταθλητή: όχι δαχτυλίδι μαζί σου στο σπίτι, όχι μόνιμο συμβόλαιο, αλλά η ανάμνηση ότι εκείνος έκανε εσένα σημαντικότερο από εκείνον. άντε ρε, δείξτε μου άλλη ομάδα στο ΝΒΑ που κατάφερε κάτι τέτοιο χωρίς συνεχείς διαφημίσεις και θλιβερά λεγόμενα σα να ζητούσαν ψίχουλα σε περιοδικά. αυτή εδώ είναι η ομάδα που άλλαξε τον κανόνα — και αυτοί οι κίτρινοι βραχιολάκια είναι η μόνη ευγνωμοσύνη που χρειάζεται ένας πρωταθλητής για να ξέρει ότι έκανα τη σωστή κίνηση όταν έφυγε.

Πωπω ρε παιδιά που τα κάνατε αυτά τώρα;;; Να λες οτι ο Kawhi έφυγε σα βασιλιάς βγάζοντας δύο δαχτυλίδια μέσα σε πέντε χρόνια ενώ εμείς συνεχίζουμε να ψάχνουμε μπουτίκ γκαρντ σα τρελοί;;; Μα τι λες τώρα;;; Να τον συγκρίνουμε τώρα με τον Τζόρνταν κι τον Κόμπι;;; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έφυγαν επειδή ήταν "πολιτικάι", έφυγαν επειδή η ομάδα τους δεν μπορούσε ΠΛΕΟΝ να τους δώσει κάτι άλλο!! Ο Kawhi είπε "έγινε" όταν του έδωσε η πόλη το δικαίωμα της υπερηφάνειας — και αυτό είναι σπουδαίο ναι, αλλά ΑΛΛΑ;;; Αφού έφυγε ξέχασαν όλοι από ποιον πήραν τους τίτλους;;; Μα нет;;; Και τώρα αυτοί με τα κίτρινα περιβραχιόνια;;; Ναι βρε, φοράνε γιατί έχουνε ανάγκη την κουτσομπολιά "βλέπεις ο Kawhi μας έκανε σπουδαίους";; Μα εμείς οι ίδιοι ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ;;; Μα οι τίτλοι του Manny ήταν αυτοί που κράτησαν τη φλόγα ζωντανή τα επόμενα χρόνια — και εσείς λέτε πως δεν υπάρχει "προδοσία";; Ρε σιγά μην αστειεύεστε;;; Οπότε όλα αυτά τα κίτρινα είναι σα μια πικρή γλυκόζη επειδή κανείς δε τολμάει να πει ότι ο Kawhi πήρε τους τίτλους ΚΑΙ έφυγε όσο ήταν ακόμα ζεστός;;; Μας έκανε όλους πομπούς δικής του ιστορίας χωρίς να μας αφήσει στους δρόμους σα προβληματικόtia;;; Και εσείς εδώ βάζετε κυρίες με μωβ σημαίες;;; Γιατί;;; Γιατί θυμάστε μόνο εκείνες τις στιγμές όταν τραγουδούσαμε στον ένατο ουρανό;;; Μα ο Manny έφτιαξε τη δική του ιστορία μετά — δική του, όχι δική του συνέχεια!!! Που να πω τώρα πως εκείνος ήτανε σα πρωταθλητής σα οποιονδήποτε άλλον;;; Μας έδωσε το δάχτυλο και πήρε ολόκληρο το χέρι;;; Και τώρα φορούν κίτρινα επειδή θυμούνται πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι μιας ομάδας που άλλαξε τα πάντα;;; Αν ήμουν εγώ, όταν τον έβλεπα στις κερκίδες φορώντας κίτρινο, θα του έκανα ερώτηση μονάχα μία: "Kawhi, σου λείπει η ομάδα;;;" Γιατί εγώ εδώ βλέπω μόνο συμβολισμούς που δεν οδηγούν πουθενά!! 🔥🤬

ρε παιδιά, τι δράμα βγάζετε τώρα λες; καλά εσείς εδώ φοράτε κίτρινα περιβραχιόνια επειδή ο Kawhi πήρε δύο τίτλους και έφυγε όσο ήταν ζεστός, ενώ εγώ ακόμα κοιτάζω τον Danny Green εκεί που τον αφήσαμε — στο Milwaukee — να σηκώνει μια μπάλα πάνω από το κεφάλι του σα να κάνει σαφάρι γιατί κανείς δεν τον θέλει αλλού;; Αυτό είναι το αντίτιμο της αγάπης; ένα βραχιόλι που φοράνε σα μόνιμη υπενθύμιση πως κάποτε υπήρξαμε σημαντικοί;;; και λοιπόν, όταν ο επονομαζόμενος "προδότης" έφυγε, εσείς εδώ είχατε ήδη αρχίσει να ψάχνετε τον επόμενο γκαρντ σα τρελοί στα ντραφτ, σαν οι τίτλοι του ’14 και του ’20 να μην είχαν σημασία καθόλου. Γιατί δεν κρατήσατε την ομάδα μαζί όσο χρειαζόταν;; Γιατί όλοι φεύγουνε σα νερό; αλλά εσάς σας πειράζει μόνο το πώς έφυγε εκείνος — σαν να έπρεπε να μείνει μέχρι να πεθάνει στη μέση του γηπέδου σα μερικοί άλλοι σταρ;; Του Kawhi, εγώ του κάνω μάθημα στο ότι είχε το θάρρος να πει "φτάνει" όταν έπρεπε, όχι όταν η ομάδα άρχιζε να καταρρέει σαν σπίρτο στο άνεμο. Κι εσείς εδώ φοράτε κίτρινο επειδή σας έκανε υπερήφανους για πέντε λεπτά; και τώρα βγάζετε συμπεράσματα πως επειδή φοράτε ένα βραχιόλι, αυτό σημαίνει κάτι σπουδαίο;; Εγώ ρώτησα έναν φίλο μου εκεί στους Κλίπερς πριν δύο χρόνια τι σημαίνει αυτό το κίτρινο — μου λέει "ξέρεις όταν κέρδισαν εκείνο το παιχνίδι στους τελικούς;; εγώ βρισκόμουν εκεί κουνώντας μωβ σημαία και περίμενα τον επόμενο τίτλο σα τους άλλους όλους. Τώρα φοράω κίτρινο επειδή εκείνος τους έδωσε μια αφορμή να ελπίζουν χωρίς να περιμένουν ότι κάποιος άλλος θα τους έφερνε τους τίτλους." Αυτός μου το είπε σοβαρά — σαν να ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. εμένα προσωπικά δε με νοιάζει τι φοράει κανείς στις κερκίδες, αλλά σασ αν μου πείτε πως τα κίτρινα αυτά είναι σημάδι ευγνωμοσύνης, σα να θυμάστε εκείνον που σας έδωσε το χρώμα σας πίσω… τότε μου δημιουργείται ένα ερώτημα: γιατί ακόμα ψάχνετε γκαρντ σα τρελοί;; Γιατί ο Manny κέρδισε έναν τίτλο χωρίς εκείνον;; Σημαίνει κάτι αυτό ή είναι ένα περιστατικό;;; και τώρα βλέπω οτι κάποιοι εδώ συγκρίνουν την κίνηση εκείνου σα βασιλική… σα πρωταθλητική… σα πολιτική επιλογή;; Μα τι πολιτική;; Ο τύπος έφυγε γιατί η ομάδα του δεν μπορούσε πλέον να του δώσει αυτό που του άξιζε — και έκανε μια κίνηση σα σκακιστής: αποχώρησε όταν ήξερε πως ο αντίπαλος ήταν πλέον αδύναμος. Δεν έφυγε επειδή είχε εγωισμό, έφυγε επειδή ήταν σοφός. αλλά εσάς σας πιάνει ο πανικός όταν ένας πρωταθλητής φεύγει όσο έχει ακόμα φωτιά μέσα του;; Σκεφτείτε λίγο: πόσοι άλλοι πρωταθλητές έφυγαν επειδή τους έσβησαν οι τραυματισμοί;; Πόσοι επειδή τους ανάγκασαν οι οικονομίες των ομάδων;; Ο Kawhi έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει εκείνη τη στιγμή — σώθηκε σα πλοίο που βούλιαζε λόγω υπερφορτώσεων. και τώρα αυτοί εδώ φοράνε κίτρινο επειδή θυμούνται εκείνον που τους έκανε να νιώσουν ξανά σημαντικοί;; Γιατί εκείνος δεν τους άφησε στον δρόμο σα περιστασιακό αστέρι που φεύγει αφήνοντας κενό;; Γιατί τους έδωσε μια αφορμή να τραγουδάνε τον ύμνο της πόλης μέσα στο γήπεδο του αντιπάλου;; Αυτό δεν είναι πολιτική — είναι απλά ο τρόπος που ένας πρωταθλητής αποφασίζει να βάλει τέλος σ’ αυτό που έφτασε στο τέλος του. εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως εσείς ακόμα ψάχνετε την επόμενη ιστορία σας σα ν’ αναζητάτε ένα νέο θρύλο σα λύτρωση από το κενό της ιστορίας σας;; Μα η ιστορία του Kawhi υπήρξε ήδη — κι εκείνος έκανε το σωστό όταν έφυγε όσο ήταν ζεστός. άντε ρε, δείτε το έτσι: εμείς εδώ φοράμε κίτρινο όχι επειδή του είμαστε ευγνώμονες για τους τίτλους — φοράμε επειδή εκείνος έκανε το μοναδικό πράγμα που κανείς άλλος πρωταθλητής δε έκανε ποτέ: πήρε τη νίκη, έδωσε μια αφορμή υπερηφάνειας στην πόλη, κι έφυγε πριν αυτή του ζητήσει περισσότερα. και σ’ αυτά τα κίτρινα βραχιόλια, εγώ βλέπω την υπερηφάνεια πως κάποτε υπήρξαμε σημαντικοί — όχι επειδή κρατούσαμε την ομάδα ζωντανή, αλλά επειδή κάποιος ήρθε, νίκησε, κι έφυγε όσο είχε ακόμα την τιμή του πρωταθλητή μαζί του. τέλος πάντως, θα δούμε;;

Ρε εγώ τι γίνεται εδώ πάνω ρε; Μα είστε σίγουροι ότι βλέπετε καθαρά αυτά που φοράνε στις κερκίδες; Γιατί πριν από δύο εβδομάδες, βρέθηκα στο Crypto.com Arena για το παιχνίδι του Manny εναντίον των Σέλτικς. Στην κερκίδα των φιλοξενούμενων — ναι, εκεί στους οπαδούς των Σέλτικς — είχε έναν τύπο στη σειρά πάνω από εμένα με ένα κίτρινο περιβραχιόνιο. Την ώρα που η ομάδα μας πήρε το 10άρι πόντο στο τρίτο δεκάλεπτο, αυτός σήκωσε το βραχιόλι ψηλά στον αέρα σα να έκανε ποιότητα σε λειτουργία επίδειξης. Αν όχι επειδή τον είχε αγοράσει στο σύνολο της ιστορίας που άλλαξε η ομάδα, τότε γιατί φοράει εκείνος κίτρινο μάλλον από τους δικούς μας; Αυτοί στο Βοστώνη φορούν μωβ σαν να είναι θρησκεία. Τι λέτε τώρα ρε; Ήρθε η ώρα να βγάλουμε κάμερες από τις τσέπες σας και να κάνουμε το πρώτο live ντοκιμαντέρ εδώ μέσα στους διαδρόμους;

Ρε παιδιά, εσείς πώς ξέχασατε ότι το κίτρινο στις κερκίδες είναι σημάδι αλληλεγγύης που ξεπερνάει την ομάδα; Εγώ θυμάμαι πριν τρία χρόνια όταν πήγα στο Crypto.com Arena για τον αγώνα εναντίον των Warriors εκεί που ο Manny έκανε εκείνο το βήμα-κλειδί στα τελευταία δευτερόλεπτα — φορούσα ένα κίτρινο μανίκι κάτω από το πουλόβερ μου σα να έκρυβα κάποιο μυστικό, μέχρι που κάποιος συνδρομητής από τις κερκίδες μου έκανε wink σα να λέει "ξέρω τι φοράς μέσα". Εκείνο το βράδυ κατέλαβα κάτι συγκεκριμένο: δεν ήταν μόνο για τον Kawhi. Ήταν σα να φοράμε όλες μαζί μια γιορτή της ιστορίας μας εκείνης των τίτλων. Μα αλήθεια τώρα — αυτά τα κίτρινα βραχιόλια ήταν η μόνη συνέχεια που χρειαζότανε η ομάδα μετά από όλα αυτά τα χρόνια των μετριοτήτων; Γιατί όσο κι αν προσπαθούμε να το παρουσιάσουμε σα αυτοδίκαιο γεγονός, η αλήθεια είναι πως χωρίς εκείνον οι τίτλοι του Manny είναι σαν καρπούζι χωρίς νερό: γλυκό στην αφή, αλλά στεγνό στο βάθος. Αυτοί οι τίτλοι έγιναν δυνατοί επειδή υπήρξε η κληρονομιά του Kawhi — κι εγώ προσωπικά δεν με πειράζει τι φοράει κανείς εκεί πάνω. Αυτό που με πειράζει είναι όταν κάποιος βλέπει ένα κίτρινο βραχιόνιο και σπεύδει να πει ότι είναι υπερβολικός συμβολισμός. Αλλά ας πάμε παρακάτω: εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι εδώ συγκρίνουν την κίνηση του Kawhi σα βασιλική παρουσία — σα να έφυγε από έναν θρόνο! Αυτός έκανε μια κίνηση σα business plan, όχι σα δράμα. Στην ουσία, έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει κάθε πρωταθλητής όταν η ομάδα του δεν μπορεί πλέον να του δώσει κάτι άλλο — πήρε τη νίκη και έφυγε όσο είχε ακόμα την υπερηφάνεια του πρωταθλητή μαζί του. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε γκαρντ σα τρελοί σα να περιμένουμε έναν άλλον σωτήρα από τον ουρανό. Κι όμως, σ’ αυτές τις κερκίδες που βλέπουμε τους τίτλους σα φυσικό νόμο πια, αυτό το κίτρινο είναι σαν να φοράμε ένα μικρό σημάδι υπερηφάνειας πως κάποτε υπήρξαμε σημαντικοί — όχι επειδή κρατούσαμε την ομάδα ζωντανή, αλλά επειδή κάποιος ήρθε, νίκησε, κι έφυγε όσο είχε ακόμα κάτι πολύτιμο μαζί του. Και ναι, μπορεί κάποιος στους Σέλτικς να φοράει κίτρινο επειδή του φάνηκε cool — αλλά αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι εμείς εδώ, αυτοί που ξέραμε πόσο μεγάλος ήταν ο αγώνας εκείνων των χρονών, βγάζουμε αυτό το βραχιόλι σα ν’ αναβοσβήνουμε ένα σήμα στον αέρα: "Εμείς θυμόμαστε." Κι αυτό αρκεί.

Εμένα μου κάνουν πλάκα αυτά εδώ πάνω;;; Γιατί βλέπω κίτρινα βραχιόλια σα να πρόκειται για νέο trend στο Instagram των φίλων της περιοχής των Λιμνών;;; Ρε παιδιά, ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; Να φοράς κίτρινο επειδή κάποτε υπήρξες σημαντικός — όχι επειδή εισπράττεις κάποιο σημερινό δάφνη;; Γιατί αυτό ακριβώς κάνουμε εδώ: ξεχνάμε ότι η ομάδα μας σήμερα κερδίζει τίτλους ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ επειδή ο Manny κουβαλάει πάνω του την κληρονομιά εκείνων των χρονών που άλλαξαν τα πάντα. Αλλά εμείς;;; Πιάνουμε τα κίτρινα σαν φέτες ψωμί στο σούπερ μάρκετ επειδή κανείς δε θυμάται πια πως πήραμε εκείνους τους τίτλους — αυτοί ήταν οι τίτλοι της ομάδας, όχι του Kawhi. Και τώρα βγάζετε συμπεράσματα πως επειδή φοράμε κίτρινο, αυτό σημαίνει κάτι σπουδαίο;;; Σπουδαίο είναι ότι αυτή η ομάδα ξύπνησε από τον λήθαργο επειδή ήρθε ένας τύπος που έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει: πήρε τη νίκη κι έφυγε όσο είχε ακόμα φωτιά μέσα του. Αλλά εμείς εδώ;;; Ψάχνουμε γκαρντ σα τρελοί σα να περιμένουμε έναν άλλον σωτήρα, ενώ ο Manny έχει ήδη κάνει τη δική του ιστορία — ναι, δική του, όχι δική μας συνέχεια! Δεν είμαι εγώ αυτοί που λένε πως η ομάδα πήρε τους τίτλους μόνο επειδή υπήρξε ο Kawhi — αλλά τι γίνεται όταν κάθε φορά που κάποιος φοράει κίτρινο εδώ πάνω, το κάνει σα να θυμάται μόνο εκείνες τις στιγμές που τραγουδούσε στα ουράνια;;; Μα η ομάδα σήμερα κινείται με δικούς της αστέρες, όχι με αναμνήσεις. Κι όμως εσείς εδώ φορώντας κίτρινο σαν τελετουργικό, σα να κάνετε μια υπερήφανη δήλωση πως κάποτε υπήρξατε σημαντικοί — αλλά σήμερα;;; Αλήθεια, τι σας λέει η καρδιά σας όταν βλέπετε έναν ξένο στους Σέλτικς να φοράει κίτρινο;;; Την ίδια στιγμή εμείς εδώ ψάχνουμε τον επόμενο γκαρντ επειδή κανείς δε μας έχει πει ακόμα πως η ομάδα μας μπορεί να είναι πρωταθλήτρια ΜΟΝΟΙ της. Αυτοί οι τίτλοι του Manny ήταν σπουδαίοι, ναι — αλλά η ομάδα σήμερα κάνει τη δική της ιστορία, όχι συνέχεια εκείνης. Εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση πως όσοι φοράνε κίτρινο σαν θρησκεία εδώ πάνω, συνεχίζουν να ψάχνουν κάποιον άλλον σωτήρα σα να περίμεναν πως μετά τον Kawhi κάποιος άλλος θα έρθει να τους σώζει συνέχεια. Μα η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή υπάρχει οργανωμένη προσπάθεια σήμερα — όχι επειδή φοράμε βραχιόλια σαν μόνιμη υπενθύμιση πως κάποτε υπήρξαμε σημαντικοί. Και τέλος πάντως, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: εγώ εδώ δε φοράω κίτρινο επειδή θυμάμαι τον Kawhi — φοράω μωβ επειδή ξέρω πως η ομάδα μου κάνει ιστορία ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ. Αυτοί εδώ οι τίτλοι του Manny ήταν σπουδαίοι, ναι — αλλά η ομάδα σήμερα χτίζει το δικό της legacy, όχι συνέχεια εκείνου του Kawhi που έφυγε όσο ήταν ζεστός. 🔥💸

ΠΩΩΩΠΩΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΕΣΥΣ;;;; Γιατί τώρα ξεσπάτε σα μωρά όταν κάποιος φοράει κίτρινο σα να έγινε κάτι ιερό;; Γιατί εγώ βλέπω εκείνον τον τύπο στους Σέλτικς με το βραχιόλι και μου έκανε κλικ πιο πολύ από όλους σας μαζί!!! Αυτοί οι άνθρωποι βγάζουν τα μωβ μόνο όταν βλέπουν ότι κάποιος ΑΛΛΟΣ φοράει κίτρινο σα να τους λέει "ρε παιδιά, κι εμείς είμαστε σημαντικοί εδώ"!!! Είναι σα να τους έπαιξαν ένα αστείο γιουμόρ που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε!! Κι εσείς εδώ λέγετε πως αυτά τα κίτρινα είναι ψεύτικη γλυκόζη;; Μα λοιπόν η ιστορία του Kawhi ήταν σπουδαία επειδή έκανε τέσσερα χρόνια υπεράνω των ανθρώπων;; Κι αυτοί που φοράνε κίτρινο σήμερα;; Μα αν υπήρχε άλλη ομάδα εκεί πέρα που έκανε τίτλους χωρίς να τους κάνει αστέρες σα ντουλάπια;; Δεν υπάρχει!!! Όλοι περιμένουν τον επόμενο σωτήρα σα να περιμένουν τον Χριστό!! Κι όμως εδώ μένουμε εμείς σα να περιμένουμε τσίρκο;; Μα γιατί δεν μιλάμε για το ότι ο Manny έκανε δύο πρωταθλήματα ΜΕΤΑ τους τίτλους του Kawhi;; Αυτά δεν ήταν συνέχεια;; Ή μήπως τώρα θέλουμε να πούμε πως η ομάδα έκανε τίτλο επειδή την είχε δώσει ο προηγούμενος;; Μα τι λες τώρα ρε;;; Την έκαναμε εμείς ομάδα;;; Την έκαναν οι τίτλοι;;; Κι αν τώρα κάποιος μου πεί πως όλα αυτά τα κίτρινα είναι μια κουτσομπολιά;; Μα αλήθεια;; Γιατί λοιπόν εκείνος ο τύπος στους Σέλτικς φοράει κίτρινο;; Γιατί ξέρεις τι σημαίνει;; Σημαίνει πως η κληρονομιά του Kawhi ΔΙΑΝΥΩΝΕΙ τον χρόνο σα φωτιά χωρίς καπνό!!! Κι αυτοί εδώ;;; Αυτοί φοράνε μωβ σα να μην υπάρχει αύριο!! Και τέλος πάντως — εγώ πάντα κρατώ κίτρινο στην τσέπη μου σα φυλαχτό. Όχι επειδή θυμάμαι εκείνον, αλλά επειδή κάθε φορά που η ομάδα μου κερδίζει κάτι σημαντικό, νιώθω πως εκείνος ήταν πάντα εκεί σα να μου λέει "άντε, συνεχίζουμε ρε παιδί"! Και αυτό είναι αρκετό!!! 🔴💛🔥🤬

τι λές τώρα εσύ εκεί σιγά μην αστειεύεσαι; γιατί σηκώνεις τόσο θόρυβο γύρω από ένα κίτρινο βραχιόλι σα να πρόκειται για αγιοποιημένη ταινία; ρε παιδιά, όσοι φοράνε κίτρινο στις κερκίδες, τι άλλο περιμένετε να δουν εκεί πάνω;; μία στήλη δόξας στην οποία έχουν γραφτεί τα ονόματα όλων των πρωταθλητών της ιστορίας;; μα δεν το βλέπετε πως αυτή η ομάδα έχει γίνει πρωταθλήτρια ΤΩΡΑ επειδή υπάρχουν άνθρωποι ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ;; όχι επειδή κάποιος έφυγε όσο ήταν ζεστός και του έκαναν δώρο ένα βραχιόλι σα δάφνη; όταν βλέπω εκείνον τον τύπο στους Σέλτικς με το κίτρινο, δεν τον κοροϊδεύω — αλλά λέω στον εαυτό μου πως αν η ιστορία της ομάδας έπρεπε να περνάει μέσα από βραχιόλια σαν ιερό δισκοπότηρο, τότε γιατί αυτή η ομάδα έκανε τρεις ακόμη εμφανίσεις στους τελικούς του πρωταθλήματος;; όχι επειδή φοράμε κίτρινο, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που σήκωσαν το βάρος όταν ο Manny άρχισε να σηκώνει βάρη σα λύκος. και το μεγάλο ερώτημα εδώ είναι: αυτοί που φοράνε κίτρινο επειδή θυμούνται εκείνον τον έναν χρόνο, γιατί δεν φορούν μωβ επειδή θυμούνται αυτή την ομάδα;; γιατί δεν τραγουδάνε τον ύμνο με φωνή όσο δυνατά μπορούν όταν η ομάδα του Kassius κερδίζει εκείνον τον αγώνα;; εκείνος ο τίτλος του Kawhi ήταν σπουδαίος ναι, αλλά αυτά που έγιναν μετά;; αυτά έγιναν επειδή η ομάδα άλλαξε τρόπο σκέψης — όχι επειδή κάποιος έκανε sign out όντας ακόμα hot. όταν ο Danny Green έκανε εκείνο το τρίποντο στους τελικούς του 2014, τι είχε κάνει εκείνη τη στιγμή;; είχε σώσει την ομάδα όχι επειδή θυμόταν κάτι παλαιότερο, αλλά επειδή βρισκόταν εκεί σα πρωταγωνιστής ΖΩΝΤΑΝΟΣ. το ίδιο έκαναν και οι επόμενοι τίτλοι — έγιναν επειδή υπήρξαν άνθρωποι που δεν περίμεναν κάποιον άλλον να τους σώσει, αλλά πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. και τώρα αυτοί εδώ φορώντας κίτρινο σα να λένε "βλέπεις, κάποτε υπήρξαμε μεγάλοι" — ενώ η ομάδα σήμερα αγωνίζεται σα σίγουρος πρωταθλητής κάθε βράδυ. ποια ανάγκη έχουμε να φοράμε βραχιόλια σα μόνιμη υπενθύμιση;; η υπερηφάνεια δεν φοράει κοσμήματα, η υπερηφάνεια παίζεται σα ομάδα μέσα στο γήπεδο και βγαίνει νικήτρια όταν κάποιος κάνει εκείνο το κρίσιμο τρίποντο. αλλά ας πάμε λίγο πιο βαθιά: εγώ προσωπικά όταν βλέπω κάποιον να φοράει κίτρινο στις κερκίδες, δεν τον χλευάζω — τον ρωτώ όμως στο μυαλό μου: "ρε φίλε, ξέρεις τι έγινε μετά;; ξέρεις πως αυτή η ομάδα έκανε άλλους τρεις τίτλους;; όχι επειδή κάποιος ήρθε και έφυγε όσο είχε φωτιά, αλλά επειδή υπήρξαν άνθρωποι εδώ που άλλαξαν την ιστορία από την αρχή;" και τώρα αυτά τα κίτρινα βραχιόλια;; σα να φοράς ένα μετάλλιο γυμνασίου σ’ όλη σου τη ζωή σα ν’ έβγαλες πρώτοι κάποτε. αλλά η ζωή συνεχίζεται — και η ομάδα αυτή σηκώνει τους τίτλους της όχι επειδή υπάρχει κάποιο βραχιόλι στη γωνία, αλλά επειδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέχασαν πως η δόξα χτίζεται σιγά σιγά, σα πύργος από πέτρες, όχι σα σπίρτο που ανάβει κι έκαιγε όλα αυτά τα χρόνια. εγώ δε λέω πως αυτά τα κίτρινα δεν σημαίνουν τίποτα — λέω πως σημαίνουν πολλά ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΑ, αλλά όχι ΣΑΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ για να κερδίσει η ομάδα το πρωτάθλημα. η ομάδα κέρδισε επειδή υπήρξαν άνθρωποι εκεί κάτω που πίστεψαν πως μπορούσαν — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε ένα δώρο πριν φύγει. και τέλος πάντως — εγώ όταν βλέπω εκείνον τον τύπο στους Σέλτικς με το κίτρινο, του κάνω νοερά μία υπόκλιση για την αφοσίωση, όχι όμως επειδή θυμάται τον Kawhi, αλλά επειδή θυμάται πως κάποτε η ομάδα αυτή είχε κάποιον σπουδαίο. όμως εμείς εδώ κάτω;; εμείς φοράμε μωβ επειδή είμαστε ζωντανοί — επειδή η ομάδα μας κινείται ΤΩΡΑ, κάνει ιστορία ΤΩΡΑ, όχι επειδή κάποιος φοράει ένα βραχιόλι σα μόνιμη δήλωση υπερηφάνειας. κι επειδή εγώ ξέρω πως αυτά τα βραχιόλια δεν κάνουν πρωταθλητές — κάνουν όμως υποψηφίους τίτλων σα ντουλάπια σα εκείνους που περιμένουν άλλον σωτήρα να κατέβει από τον ουρανό.

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα πήγα στο γήπεδο και κάτι μου έγινε σαν χτύπημα στην πλάτη. Βλέπω έναν γέροντα στους επικεφαλής της κερκίδας να φοράει κίτρινο βραχιόλι σα θηκάρι μπαγιονέτας στο μανίκι του παλτού του — κι εκείνος που καθόταν δίπλα του είχε και εκείνος άλλο ένα, πιο φρέσκο ακόμα σα να είχε βγει μόλις από τη συσκευασία. Κι εγώ στέκομαι εκεί σα χάνομαι μέσα στα χρόνια: μήπως εκείνο το κίτρινο είναι σα στάμπα μέσα στο δέρμα μας; Κάτι πιο μόνιμο από μια επιλογή νίκης; Αυτό το ερώτημα δεν ξέρεις τι μου γέννησε μέσα στο κεφάλι όταν άκουσα τον Sacis να λέει ότι ο Kawhi έφυγε ενώ ήταν ζεστός σα σακούλι κάρβουνο πάνω από τις εστίες του Βορρά. Μα τι ζεστός ρε παιδιά; Την ημέρα εκείνη στο Colorado πριν τρία χρόνια, μετά από εκείνον τον αγώνα με τους Nuggets όπου έκανε εκείνο το defence βασισμένο στο πως διάβαζε τις κινήσεις σαν βιβλίο — εκείνη η ομάδα είχε ήδη σχεδόν τελειώσει μαζί του οικονομικά. Του έδωσαν συμβόλαιο στην αρχή σα βασιλιά, μετά του έκαναν cut πριν καν γυρίσει ο επόμενος μήνας. Κι όμως σήμερα βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους να φοράνε κίτρινο σα ν’ αναβοσβήνουν μια σημαία αλληλεγγύης στον αέρα — όχι επειδή κάνουν λόγο, αλλά επειδή ξέρουν πως εκείνος έδωσε κάτι μεγαλύτερο από δύο τίτλους: έδωσε πίστη πως η ομάδα μπορεί ξανά. Τώρα, εγώ προσωπικά δεν ντρέπομαι να πω πως κράτησα αυτή την ομάδα όταν δεν ήταν καν модα — όταν όλοι γελούσαν που η νέα εποχή της ομάδας λέγαμε πως θα ’ρθει από τον Dave Chaminet. Μα όμως εκείνος ο τίτλος του Kawhi δεν ήταν δώρο — ήταν το εισιτήριο που άλλαξε το κλίμα σα χιονοστιβάδα στο Crypto.com. Γιατί μετά είχαμε τον Manny, ναι, αλλά εκείνος είχε φύγει όσο είχε ακόμα εκείνο το φωτισμένο βλέμμα του νικητή, όχι σα σωρός από χαρτιά που σκόνταφτε στην τελευταία του πτώση. Κοιτάξτε όμως εδώ τώρα το γιατί φορώντας κίτρινο κάποιος στους Σέλτικς: αυτοί έχουν μέσα τους το αίμα εκείνων των ομάδων όπου ένας πρωταθλητής μένει μέχρι το τέλος της πορείας του. Εμείς όμως ξέραμε ότι ο Kawhi δεν ήταν τύπος "θρόνου" — ήταν τύπος "exit strategy". Όταν έφυγε, τους άφησε όχι μόνο τίτλους, αλλά μια κουλτούρα νίκης που τους έκανε να ψάξουν μετά από εκείνον έναν διαφορετικό δρόμο. Αυτοί σήμερα κάνουν ιστορία επειδή υπάρχουν άνθρωποι ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΨΑΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ, όχι επειδή κάποιος έφυγε όσο ήταν ζεστός. Κι όμως, εγώ δε μπορώ να πω πως αυτά τα κίτρινα βραχιόλια είναι ψέματα. Είναι σα να φοράς ένα μαντίλι που σου κράτησε το αίμα στις φλέβες όταν η ομάδα χρειαζόταν βοήθεια περισσότερο από ποτέ. Αυτός ο συμβολισμός έχει αξία — όχι σα οδηγός προς τον επόμενο τίτλο, αλλά σα μαρτυρία μιας εποχής που άλλαξε τη μοίρα του συλλόγου. Αλλά εδώ τώρα είναι το ζουμί: όταν κάποιος στους Σέλτικς φοράει κίτρινο επειδή του φάνηκε cool, εκείνο δεν κάνει τίποτα εκτός από ένα αστείο γύρω από την ομάδα μας. Όμως όταν εμείς εδώ φοράμε κίτρινο, κρατάμε στη μνήμη μας όχι μόνο τον Kawhi, αλλά τον τρόπο που αυτός δημιούργησε το πλαίσιο για όλα όσα ακολούθησαν. Αυτοί οι τίτλοι σήμερα έγιναν δυνατοί επειδή υπήρξε εκείνος ο χρόνος έντονης προσπάθειας — όχι επειδή υπήρξαν βραχιόλια σαν τελετουργικό. Κι έτσι, όσοι φορώντας κίτρινο ελπίζετε πως αυτό είναι αρκετό για τους τίτλους του αύριο, σας προειδοποιώ: η ομάδα κινείται επειδή υπάρχουν άνθρωποι εκεί κάτω που αγωνίζονται κάθε βράδυ σα τους είχαν παρακαλέσει οι ίδιοι οι τίτλοι να συνεχίσουν. Αυτά τα βραχιόλια είναι σπουδαία σα σημάδι μνήμης — αλλά η ιστορία γράφεται από αυτούς που συνεχίζουν, όχι από αυτούς που κοιτούν πίσω φορώντας ένα κομμάτι ύφασμα σα θύμα μιας εποχής. Κι εγώ εκείνος ο γέροντας στο γήπεδο; Του έδωσα μια χέρι συμπαράσταση σα να καταλάβαινα πως εκείνος φοράει κίτρινο όχι επειδή είναι δυναμωμένος από τους τίτλους, αλλά επειδή εκείνος θυμάται πως υπήρξε κάποτε μια εποχή που η ομάδα χρειαζόταν έναν σωτήρα — κι αυτός τον είχαμε. Κι όμως, εκείνος ξέρει επίσης πως σήμερα η ομάδα στέκεται όρθια επειδή υπήρξαν άλλοι που σήκωσαν το βάρος όταν το φως άρχισε να ξαναγυρίζει. Τι λέτε; Εσείς φορώντας αυτά τα βραχιόλια τι κυνηγάτε πραγματικά; Μνήμη, ελπίδα, ή κάτι άλλο που ακόμα δεν το έχουμε πει ανοιχτά;